पुस्तकालयभाग १०

२२ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

निरगुण जोत जोत अकाली, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादि खेल निराली, जुग जुग वेस वटाईआ। गगन मंडल वेखे दीपक थाली, त्रैभवन बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जोत उजाली, नूर नूराना डगमगाईआ। सचखण्ड वसे शाह सुल्तानी, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। नाम निधाना इक्क निशानी, निरवैर आप जणाईआ। आपे जाणे आपणी अकथ कहानी, कथ कथ रसना लेख ना कोए मुकाईआ। आपे हुक्म आपे हुक्मरानी, हुक्म हाकम आप अख्वाईआ। आपे दाता आपे दानी, दीन दयाल दया कमाईआ। आपे अक्खर आपे बाणी, निष्अक्खर आपणी धार समाईआ। आपे जोद्धा सूरबीर बली बलवानी, बल आपणा आप प्रगटाईआ। आपे होए गुण निधानी, अवगुण आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आपणे हथ्थ रखाईआ। साची धारा खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। आदि जुगादी हो उज्यारा, नूर नूराना डगमगाइंदा। सति सतिवादी सच सहारा, साचा आप जणाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जगत जुग खेल न्यारा, निरगुण आपणा आप वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, पढ़ पढ़ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। वसणहारा साचे दरबारा, थिर घर आपणा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। आपणे रंग वसे निरँकार, त्रैगुण अतीता दिस ना आईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता डगमगाईआ। इक्क इकांता शाह सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ धराईआ। रूप रंग रेख ते वसया बाहर, अनुभव प्रकाश धराईआ। आपे जाणे आपणी कार, करता पुरख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणा खेल आप कराईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आप आपणी खेल खिलाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, जोत निरँजण दीपक आप जगाइंदा। अबिनाशी करता पावे सारा, लक्ख चुरासी घट घट वेख वखाइंदा। श्री भगवान दए हुलारा, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यारा, आपणा मेला आप मिलाइंदा। सोहे घर सच्चा दरबारा, जिस घर हरि जू आसण लाइंदा। बिन तेल बाती दीपक होए उज्यारा, आपणा नूर आप प्रगटाइंदा। सच महल्ल खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड बैठ श्री भगवान, आपणी दया कमाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, सच संदेश सुणाईआ। उठ गंवार बाल नादान, धन्ने राह वखाईआ। दरस कर श्री भगवान, पुरख

अबिनाशी दया कमाईआ। लोकमात कर ध्यान, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेशा आप सुणाईआ। शब्द संदेशा सुणया धन्ने, धन्न धन्न कहे लोकाईआ। बिन नेत्र पेख कदे ना मन्ने, नेत्र नैण ना कदे मिलाईआ। मैं जाणयां तूं भोग लगाए नामे छन्ने, छप्पर छन्न छुहाईआ। जब तक ना मेरा बेड़ा बन्न्हे, मेरी आस ना पूरी कराईआ। रोटी खाए ना फड़के खंने, मेरा संग निभाईआ। तैनूं पूजन झूठे अन्न्हे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिंब तक मेरा साहिब ना मन्ने, मेरे मन सांत ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। दया कमाए हरि जू ठाकर, ठगौरी कोए ना रखाईआ। मेरे नाम बणया सौदागर, साचा वणज दए कराईआ। लोकमात देवे आदर, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, निरवैर मेल मिलाईआ। दर आ के देवे आदर, घर बह बह सेव कमाईआ। करे खेल करीम कादर, कुदरत वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। दया कमा श्री भगवन्त, आपणा दरस दिखाइंदा। देवे वड्याई विच जीव जंत, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मेल मिलावा अन्तिम अन्त, एका गुण जणाइंदा। धाम वखाए सोभावन्त, घर साचा आप सुहाइंदा। इक्को वार बणे बणत, दूजी वार ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे दरस आप मनाइंदा। कर दरस धन्ना होया ना ख़ुश, अगों आपणा मुख भवाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा पुछ, क्यों नैण नैण शरमाईआ। धन्ना कहे की तेरे कोल है कुछ, जो मंग मैं मंगाईआ। मैं रुस्सा तूं बैठा रुस्स, रुस्सयां कोलों मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। मैं नहीं रुस्सा दर दुआर, आया बण भिखारी। धन्ने कर इक्क प्यार, मैं जावां तैथों बलिहारी। तेरी सेवा करां अपर अपार, निरगुण धार जोत निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारी। धन्ना जट्ट रिहा दस्स, गंवार बुध्ध वड्याईआ। बचन देणा मैनूं हस्स, एका मंग मंगाईआ। इक्क इकल्ला जे मनावें नस्स, तेरी वड्डी ना कोई वड्याईआ। जे तेरे कोल कुझ नहीं कह दे बस, धन्ना तेरे दर ना मंगण जाईआ। जे तूं होया भगतां वस, घर मेरे फेरा पाईआ। मेरी पुरी करनी आस, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण शब्द रिहा जणाईआ। पूरी करां तेरी आसा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। धन्ने मेरा तेरे उत्ते भरवासा, तेरा भरवासा मेरे उत्ते ना आइंदा। मैं तेरे दर चल के आया तूं करदा हासा, जट्ट गंवार ना कोए समझाइंदा। जिध्धर वेखें उधर मेरा पासा, दूजा राह ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा बचन आप प्रनाइंदा। हरि जू

बचन ल्या मन्न, धन्ना ल्ए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी सुण लै कन्न, तेरा तैनूं रिहा सुणाईआ। धन्ना ख़ुश ना होवे बण के तेरा जन, इक्क इकल्ला रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ सेवक मंग मंगाईआ। धन्ना मंगे दान, प्रभ अगे सीस झुकाइंदा। कर किरपा श्री भगवान, हउँ भिखक झोली डांहयदा। तेरे चरन धूढ़ इक्क अशनान, दुरमति मैल धवाइंदा। तूं आदि जुगादी सच्चा काहन, हउँ बण बण गोपी सेव कमाइंदा। तूं एथे उथे देवें माण, निमाणयां गले लगाइंदा। मैं बालक भुल्लया विच जहान, तुध बिन बुध ना कोए प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कीता कौल भुल ना जाइंदा। साचा वर दे सज्जण मीत, धन्ने आख सुणाया। आपणी दस्सां साची रीत, आपणा पर्दा लाहया। कल्ला जट्ट ना गाए तेरा गीत, तेरा गीत मोहे ना भाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग दे निभाया । इक्क इकल्ला ना रहिवां संग, धन्ना आख सुणाईआ। मेरी चोली जे चाढ़या रंग, रंग रंगीला इक्क वखाईआ। मेरे गृह जे वजाया मृदंग, नाम धुन शनवाईआ। इक्क इकल्ला जे लाया अंग, अंगीकार आप कराईआ। मेरी कट्टी जे भुक्ख नंग, मेरी कुल पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अभुल भुल कदे ना जाईआ। आपणी कुल मंगां दात, प्रभ वड्डे बेपरवाहया। मेरे नाल मेल मिले भ्रात, भाई भाईआं संग रखाया। असीं अनपढ़ चढ़ीए इक्क जमात, अग्गा पिच्छा ना कोए रखाया। साडे कोल ना कोई शाही कलम दवात, पांधा पढ़ाउण कोए ना आया। साडी गंवारां दी इक्को ज़ात, ना कोई वण्ड वंडाया। जे तुट्ठां बख्श आपणा नात, ना कोई तोड़ तुड़ाया। जिउँ मैनूं वेख्या मार झात, तिउँ बंस लै गल लाया। पिच्छे रहे ना मेरा पिता मात, जिस दे जन्म तेरा दरस कराया। मेरा तुट्ट ना जाए नारी साक, तेरा संग निभाया। मेरा पूरा कर दे साथ, तेरे अग्गे झोली डाहया। रल मिल गाईए तेरी गाथ, तेरा ढोला मोहे भाया। जे ना पुछें साडी वात, धन्ना नाँ ना तेरा ध्याया। मैं तैनूं कहां तूं नार कमज़ात, भगत कन्त ना संग निभाया। जे कोई पुछे तेरी ज़ात, मैं बैठां मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। पुरख अबिनाशी रिहा हस्स, दर धन्ने ख़ुशी मनाईआ। घर आ के मैं गया फस, ना कोई समझे ना समझाईआ। निरगुण हो जे जावां नस, भगत लाज ना कोए रखाईआ। जिस ने कीता मैनूं वस, वस प्रेम भुल ना जाईआ। जिंनां चिर धन्ना कहे ना बस बस, मुड़ के फेर घर ना जाईआ। अगला मार्ग जावां दस्स, इक्को गल्ल समझाईआ। धन्ने तेरा काया खेड़ा जाणा ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, बेपरवाह वडी वड्याईआ। बिन डोरी पाए नथ्थ, स्वांगी आपणा सांग

रचाईआ। बिन अक्खर गाए गाथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सन्तोख नाल समझाईआ। सति सन्तोख देवे दान, आपणी दया कमाईआ। धन्ने तेरा तेरा करे परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल महान, खेल खिलारी आप कराईआ। प्रगट होए श्री भगवान, निरगुण आपणा रूप धराईआ। तेरी कुल करे परवान, आपणी गोद बहाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, नित नित आपणा नैण उठाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, आत्म अन्तर इक्क बुझाईआ । घर घर दरस देवे आण, दर दर आपणी सेव कमाईआ। करे खेल हो मेहरवान, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। बिन मंग्गयां देवे दान, दाता दान झोली पाईआ। बिन मजन कराए अशनान, चरन धूढ़ आप नुहाईआ। बिन कन्न सुणाए धुन्कान, धुन आत्मक आप शनवाईआ। आपे होए बेपहचान, नज़र किसे ना आईआ। हरिजन वेखे चतुर सुघड़ सुजान, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। आपे मेले विच जहान, जीवण जुगत दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका गुण समझाईआ। सुणया हाल धुर फ़रमाना, धन्ने नैण उठाया। मैनूं लिख के दे परवाना, बिन लिखे लेख तेरा इतबार कदे ना आया। वल छल तेरा खेल महाना, जुग जुग अछल अछल कराईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाया। कोटन कोटि तेरा मन्न के गए भाणा, तेरे अगे सीस झुकाया। मैं अनपढ़ बाल अञ्याणा, तेरे धोखे विच कदे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाया। पुरख अबिनाशी अन्तर धार, आपणी आप जणाईआ। करे खेल की करतार, राह नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवन अग्गे बैठा पैर पसार, ना सके कोए उठाईआ। अन्त आप गया हार, भगत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेख आप जणाईआ। आपणे मस्तक कढ्ढी इक्क रत, साचा लेख लिखाया। धन्ने तेरी रक्खे पत, कलिजुग अन्त होए सहाया। तेरा बीज बीजे बिन वत, आप आपणा हल चलाया। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ आपे गाया। तेरी कुल अंदर जाए वस, निरगुण आपणा रूप वटाया। अंदर बह के जाए हस्स, दिस किसे ना जाया। जिंनां चिर ना कहे बस्स बस्स, जट्ट गंवारा तेरे नाल दयाँ मिलाया। भ्रावां नाल मिलाउणा उठ के हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाया। धन्ने सुणया हरि फ़रमाना, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलिजुग अन्त मेरा नाउँ सर्ब भुल जाण, मेरी रहे ना कोए वड्याईआ। जिस दे पिच्छे मैं छड्डया पीण खाण, एका मंग मंगाईआ। ओहनूं मन्ने ना कोए भगवान, भुल्ले सर्ब लोकाईआ। जट्ट जट्ट ना सकण पछाण, लुकवीं आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सीस मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी शाह पातशाह, आपणी दया कमाइंदा। कीता कौल तोड़ दए निभा, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाइंदा। तेरा मेला ल्ए मिला, आपणा मेल आप कराइंदा। तेरा लेखा दए चुका, लिख परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरा इकरार, धन्ना भुल कदे ना जाईआ। जगत माया तेरा विहार, लक्ख चुरासी विच फसाईआ। कोटन कोटी गए हार, तेरी हाथ किसे ना पाईआ। कोटन कोटि रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं किसे दा ना बणया यार, बैठा आपणा मुख छुपाईआ। तेरे पिच्छे जीव जंत होए ख्वार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। त्रैगुण तेरी मारे मार, देवे मुख भवाईआ। तेरा नाउँ ना सके कोए उच्चार, तेरा राह ना कोए वखाईआ। कलिजुग रैण होए अन्धयार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। माया ममता मोह होए विभचार, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। तेरे भगतां दिसे ना तेरा दुआर। तेरा नैण ना कोए खुल्हाईआ। कर किरपा दरस देणा आप निरँकार, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वर दाता आप हो जाईआ। सुण धन्ने मन्न लै कहिणा, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग अन्त चुकावां लहिणा, देणा होर ना कोए वखाइंदा। तेरी कुल वखावां नैणां, जट्ट गंवारां बन्धन पाइंदा। घर घर अंदर आपे बहणा, घट घट आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। हुक्म जणाए हरि करतार, आपणी दया कमाईआ। कलिजुग आवे अन्तिम वार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेपरवाह वडी वड्याईआ। हरिजन साचे लवां उभार, आप आपणा दरस दिखाईआ। लोकमात कर प्यार, एका घर बहाईआ। इक्क अठ्ठ अठारां मेटे धाड़, धाड़वी बणे सच्चा शहिनशाहीआ। त्रैगुण माया मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाईआ। त्रैगुण मुकाउणा पन्ध, हरि सज्जण आप जणाइंदा। धन्ने गाउणा इक्क छन्द, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम मुक्के पन्ध, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। हरिजन आपणे नाल गंढ्ढ, आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जगत माया देवे दंड, दंडणहारा इक्क अख्वाइंदा। हरिजन उपजाए साचे चन्द, गुरमुख मुख आप सालांहयदा। भगतां देवे निजानंद, निज आत्म रस चखाइंदा। सन्तां देवे परमानंद, परम पुरख सेव कमाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, सूरबीर वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा पूर कराइंदा। मस्तक रत जो खिच्ची लकीर, आपणा परवाना आप जणाईआ। कलिजुग अन्त वेख अख़ीर, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। साचे भगतां दे दे धीर, आपणा बन्धन पाईआ। लक्ख चुरासी कट्ट

ज़ंजीर, आवण जावण गेड़ मिटाईआ। अमृत आत्म ठंडा सीर, निझर झिरना आप झिराईआ। हउमे कढ्ढे ममता पीड़, माया मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रत आपणे लेखे आपे पाईआ। रत नाल लिख्या लेख, लिख धन्ने हथ्थ फड़ाया। कलिजुग अन्तिम लैणा वेख, लहिणा झोली देवे पाया। पुरख अबिनाशी नर नरेश, आदि जुगादी खेल कराया। अगम्म अगम्मड़ा वसे आपणे देस, देस निराला इक्क सुहाया। आपे सुता बाशक सेज, सांगोपांग आप हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। साचा भेव करता पुरख, एका वार जणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, ख़ुशी ग़म ना कोए वड्याईआ। जिस कर किरपा देवे दरस, दीनन आपणी गोद सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम करे तरस, त्रैगुण डेरा आपे ढाहीआ। अमृत मेघ आपे बरख, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धन्ने तेरा चुकाए लहिणा, तन बस्त्र पाए एका गहिणा, सच शिंगार दए वखाईआ। लिख्या लेख आपणी रत, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। अन्तिम खाते ल्ए घत, हिसाब किताब मुकाईआ। उँनी कत्तक बीस अठारां बीज बीजया साचे वत, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। आपे प्रगट करे बहत्तर भगत, सत्तरां एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा आप चुकाईआ। आपणी रत त्रैगुण माया, इक्को रंग चढ़ाईआ। जिस दी सभ दे उप्पर छाया, सो साहिब खेल कराईआ। जिस नूं धन्ने जट्ट ध्याया, सो भगतां रिहा ध्याईआ। जिस दा गुण सभ ने गाया, सो गुरमुखां गुण रिहा सुणाईआ। जिस दा भेव किसे ना पाया, सो आपणा पर्दा रिहा चुकाईआ। जिस नूं कहिन्दे गए दाई दया, सो दाई दया बण बण सेव कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे आदि जुगादी पित माया, सो पिता पूत गोद बहाईआ। जिस नूं कहिन्दे बेअन्त बेपरवाहया, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। सो मुर्शद मुरीदां पिच्छे फिर फिर आपणा हाल सुणाया, हाल मुरीदां आपणी झोली पाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द गाया, दोए जोड़ करी सरनाईआ। सो साहिब बिन रंग रूप लोकमात वेस वटाया, जट्टां नाल करे कुड़माईआ। दूजा साक ना कोए बणाया, आपणा कीता भुल ना जाईआ। भुल्ला कुटम्ब ल्ए तराया, दूर दुराडे मेल मिलाईआ। वरन बरन ना कोए रखाया, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करया खेल साचे हरि, हरि आपणा खेल वखाया। त्रैगुण माया दिती दब्ब, आपणी रत रंगाईआ। भगत दुआरे कट्ठी होई सभ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलिजुग ख़ुमारी लथ्थी मदि, मदहोश फिरे सार कोए ना पाईआ। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां साधां सन्तां रही सद्द, कोई आओ लउ छुडाईआ। अग्गों सारे कहिण असीं आपणी आपणी वार भार गए लद, पिच्छे मुड़ फेरा

कोए ना पाईआ। तैनूं लोकमात गए छड्ड, तेरा संग ना कोए रखाईआ। तूं भगतां मार मार थोथे कीते हड्ड, तैथों बैठे मुख शरमाईआ। तूं आई साडे ना वस, कूक कूक गए सुणाईआ। तैनूं फड़या पुरख समरथ, ना सके कोए छुडाईआ। तेरे नक्क पाई नथ्थ, नथ्थ सुहाग दए तुड़ाईआ। तेरा कोई ना रिहा मित, तेरी प्रीत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। आपणा खेल कर निरँकार, धन्ना जट्ट उठाया। उठ वेख विच संसार, हरि जू आपणा वेस वटाया। तेरे संग तारे कई हज़ार, कोटन कोटिां विच माण दिवाया। तूं मेरा मंगया इक्क दीदार, आपणा हठ निभाया। मैं कलिजुग अन्तिम बिन मंग्गयां दिता तार, रातीं सुत्तयां दरस दिखाया। बिन हथ्थां ल्या उठाल, आप आपणी गोद बहाया। बिन लिखिआं कीता हल्ल सवाल, अलजबरा मात ना कोए सिखाया। बिन दलालीउँ बणया दलाल, सच दलाली आप कमाया। बिन छुरीउँ होया हलाल, गुरसिखां नींह थल्ले आपणी रत रखाया। शाहों करे कंगाल, कंगालों शाह आप बणाया। त्रैगुण माया कर बेहाल, भगतां चरनां हेठ दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धन्ने नैणां नाल वखाया। धन्ना वेख ख़ुशी मनौदा, कलिजुग अन्तिम वार। पुरख अबिनाशी ढोला गाउँदा, गीत गोबिन्द एकँकार। सैण नाई उठ उठ कन्न लौंदा, कौण करे सच्ची गुफ्तार। कौण विछड़े मेल मिलौंदा, आप आपणा कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सुणया राग उठया सैण, साँईं ध्यान लगाया। हरि जू तेरा नाउँ कवण लैण, तेरे रंग समाया। कलिजुग माया सभ नूं खाए डैण, बचया कोए रहिण ना पाया। नाता तुट्टा भाई भैण, पिता पूत ना कोए मनाया। राए धर्म अन्त सभ दा चुकाए लहिण देण, वेले अन्त ना कोए छुडाया। लाड़ी मौत खाए डैण, चारों कुण्ट फेरा पाया। धन्न भाग जो जन तेरा भाणा सहिण, सैण निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। धन्ने सुणी सैण आवाज, आपणी करवट ल्ए बदलाईआ। आ यार मैं दस्सां राज़, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे ग़रीब निवाज़, सो ग़रीब निमाणयां सेव कमाईआ। जेहड़ा तेरे पिच्छे गया दुआरे राज, बण सेवक सेव कमाईआ। सो लोकमात रचाए काज, आपणे भगतां नाल रलाईआ। बिन भगती देवे दाज, वेख पूत पिता ख़ुशी मनाईआ। आपणे बेड़े चाढ़े सच जहाज़, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। मैनूं पहलों मार के गया आवाज़, फिर लोकमात आपणे गुरमुख ल्ए उठाईआ। धन्न भाग जे तूं सुणया आज, साचे घर वज्जी वधाईआ। जिस मेरी रक्खी लाज, सो दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। सैण अग्गों कहे पुकार, निमी निमी धार जणाइंदा। कवण कूटे वेखां मैं सच्चा यार, परवरदिगार रूप

वटाइंदा। धन्ना कहे वेख खोल्ह किवाड़, लोकमात राह जणाइंदा। जिथे करे सच विहार, हरिजन साचे रिहा तार, जोती जोत डगमगाइंदा। नौं दुआरे खोल्ह किवाड़, बहत्तर भगतां अंदर देवे वाड़, सत्तरां साची सेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत डगमगाइंदा। धन्ना कहे हरि का नूर, निरगुण निरगुण निरगुण रुशनाईआ। सैण कहे शब्द साची तूर, नाद नाद नाद वजाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं सभ तों दूर, मेरा भेव कोए ना पाईआ। बहत्तर भगत कहिण हाज़र हज़ूर, घर साडे डेरा लाईआ। सत्तर कहिण सरधा पूर, साडी आसा पूर कराईआ। हरिसंगत कहे सानूं मिले ज़रूर, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। धन्ने सैण टुट्टा ग़रूर, प्रभ दर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धन्ना कहे सैण चल वेखीए जोत अकाली, निरगुण आपणी धार जणाइंदा। सैण कहे धन्ने अज्ज दीवाली, हरि साचा ख़ुशी मनाइंदा। धन्ना कहे कलिजुग रैण अन्धेरी काली, दीपक कोए नज़र ना आइंदा। सैण कहे हरिभगत प्रभ अग्गे सवाली, सभ दी आसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। सैण कहे दीवाली रात, रातीं सुत्तयां बीत ना जाईआ। धन्ना कहे नार कमज़ात, ठग्गां चोरां नाल रलाईआ। गुरमुख कहिण मिल्या पुरख अबिनाश, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। धन्ना कहे जगत विहारा, घर घर लच्छमी राह तकाया। सैण कहे सभ होण ख्वारा, बिन हरि जू दया ना कोए कमाया। भगत कहिण मिल्या हरि नाम भण्डारा, निखुट कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन पाया। धन्ना कहे सुणो राग, दीपक राग जगत गुण गाईआ। सैण कहे नाता तुटया कन्त सुहाग, सुंञी सेज वेख वेख नेत्र नैण नीर वहाईआ। भगत कहिण होए वड वड भाग, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। बिन दीपक जगया चिराग़, घर मन्दिर होई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। धन्ना कहे सुण सैण प्यारे, कन्न नाल कन्न मिलाईआ। लोकमात खेल न्यारे, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। भगतां बैठा जा दुआरे, निरगुण रूप वटाईआ। चल चलीए कर के आईए निमस्कारे, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाईआ। कर किरपा जे घर आए हमारे, रज्ज रज्ज दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। दोवें उठ पए राह, आपणा पन्ध मुकाया। इक्क दूजे नाल करन सलाह, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। जन भगतां बणया आप मलाह, बेड़ा लोकमात चलाया। आपणा जपाया इक्को नाँ, दूजा नाउँ ना कोए वखाया। आपे पकड़ी अन्तिम बांह, आप आपणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे खेल

कराया। दोए दुआरे गए आ, नेत्र नैण बिगसाईआ। चरन कँवल सीस टिका, सरन लई सरनाईआ। किरपा कर सच्चे शहिनशाह, एका मंग मंगाईआ। आपणयां भगतां दुआरा दे वखा, जिस थल्ले आपणी रत दबाईआ। मेरा लेखा पूर दिता करा, मेरा लहिणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा पर्दा आप उठाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, एका हुक्म सुणाइंदा। मेरे भगतां राह सुखाला, हथ्थ किसे ना आइंदा। कर किरपा तोड़या जगत जंजाला, जाग्रत जोत जगाइंदा। माणस जन्म ना मंगया हाला, काया खेती बण किरसाण साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। भगत दुआर जे दरसण पाउणा, हरि साचा सच जणाईआ। कबीर जुलाहा नाल रलाउणा, एका संग वखाईआ। छब्बी पोह चल के आउणा, एका थित वड्याईआ। अग्गे भगतां विच हरि जू बण के बहे पराहुणा, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। रात मिले ना किसे नूं सौणा, अक्ख नींद करे कुड़माईआ। सवा सवा सवा पहर सभ ने गाउणा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी आपणे दर बहाउणा, दर बह बह रंग रंगाईआ। भगतां कोलों भगत दुआर खुल्हाउणा, साचा सगन मनाईआ। फड़ कबीर अग्गे लाउणा, नौं दुआरे पन्ध मुकाईआ। जगत खेड़ा सभ ढाउणा, कूड़ी सफ़ा दए उठाईआ। डौरू डंका इक्क वजाउणा, नौबत वज्जे साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि खेल महान, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ।

साचा नाम हरि की मेहर, मेहरवान दया कमाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े जो ल्ए घेर, आप आपणे अंग लगाईआ। देवे दरस ना करे देर, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। सद वसे नेरन नेर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पूर्ब लहिणा दए नबेड़, अगला आपणे लेखे पाईआ। आवण जावण चुक्के गेड़, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। तन ख़ाकी माटी ना होए ढेर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम इक्क रखाईआ। हरि का नाम सच्चा रंग, गुर सतिगुर आप चढ़ाइंदा। जिस जन देवे आपणी मंग, दूजे दर ना मंगण जाइंदा। जिस सुणाए आपणा छन्द, राग रागनी मुख शरमाइंदा। दूई द्वैत भरमां ढावे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। इक्क उपजाए परमानंद, आपणा दरस कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ ब्रह्म एका घर वखाइंदा। हँ ब्रह्म साची धार, पारब्रह्म प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण आप निरँकार, हँ जीव रूप समाईआ। सोहँ अक्खर भगत विचार, जगत विद्या भेव ना राईआ। महाराज खेल करे अपार, सिँघ शेर रूप

वटाईआ। शेर सिँघ इक्क भबकार, लोक परलोक रिहा सुणाईआ। विष्नूं बण सेवादार, जन भगतां सेव कमाईआ। भगवन वसे सचखण्ड दुआर, लोकमात जै जैकार आप सुणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो जन गाए पंज जैकार, जन्म मरन विच कदे ना आईआ।

कोटन कोटि चलाए नाँ, अनक बिधी समझाईआ। कन्नों फड़ फड़ लाए राह, रहिबर नाउँ धराईआ। लै ना सकण साह, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। अग्गों कर ना सके कोई ना, पिच्छे बैठा सच्चा माहीआ। उच्ची कूक कूक रहे सुणा, ढोला एका गाईआ। आओ विछड़े लईए मिला, मिल मिल मंगल गाईआ। जिन सानूं दिता घला, सो आपणा हुक्म सुणाईआ। भुल्ले ना बेपरवाह, मंगी इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आपे आप वखाईआ। कोई कहे विष्नूं दाता, कोए ब्रह्मा सीस झुकाईआ। कोई कहे शंकर नाथा, उच्चे टिल्ले आसण लाईआ। कोई कहे चतुर्भुज देवे साथा, आपणा संग निभाईआ। कोई कहे अष्टभुज माता, दुर्गा इष्ट रहे मनाईआ। कोई कहे गणेश मेटे अन्धेरी राता, गणपति सीस झुकाईआ। कोई कहे आदि शक्ति मेटे अन्धेरी राता, आपणी दया कमाईआ। हरिभगत इक्को कहे पुरख बिधाता, जो सभ दा पिता माईआ। कोई कहे वेद भगवान, पढ़ पढ़ वक्त लँघाईआ। कोई कहे सूरया महान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कोई कहे चन्दर देवता बलवान, सीतल धार वहाईआ। कोई कहे करोड़ तेतीसा देवे पीण खाण, सुरपति इन्द माण वड्याईआ। कोई कहे धरती मात देवे पकवान, आपणा रिज़क वखाईआ। भगत कहे बिन हरि ना कोए निशान, जो दीसे सो रहिण ना पाईआ। कोई कहे जल गुरदेव, धन्न धन्न लोकाईआ। कोई कहे अग्नी सेव, अग्न हवन वखाईआ। कोई कहे वायू अहंमेव, साचा फल लगाईआ। भगत कहे पारब्रह्म अलख अभेव, बेअन्त वडी वड्याईआ। कोई कहे तारे अवतार, कोए गुर गुर सीस झुकाइंदा। कोई कहे पुराण आधार, कोई शास्त्र सिमरत गाइंदा। कोई कहे बारां अक्षर करे निस्तार, नारद मुन समझाइंदा। कोई कहे कृष्न मुरार, कोई रामा सीस झुकाइंदा। भगत कहे इक्क करतार, जो गुर अवतार उपजाइंदा। कोई कहे पीर पैग़म्बर, कोई सजदा सीस झुकाया। कोई कहे कलमा कलाम रचाए सुअम्बर, सच अमाम मेल मिलाईआ। कोई कहे सीस रक्खे पीतम्बर, रूप अनूप वटाईआ। भगत कहे सर्ब भरतम्बर, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। कोई कहे भगत भगवान, भगतां सीस झुकाइंदा। कोई कहे सन्त देवण दान, नाम दान इक्क वरताइंदा। कोई कहे गुरमुख देवे ज्ञान, ज्ञान गोझ समझाइंदा। कोई कहे

गुरसिख चतुर सुजान, साची सोझी पाइंदा। हरिभगत कहे इक्क भगवान, भगतां उप्पर जो दया कमाइंदा। कोई कहे नानक निरँकार, कोई अंगद गुरु मनाईआ। कोई कहे अमरदास आधार, कोई कहे राम दास सरनाईआ। कोई कहे अर्जन प्यार, कोई कहे हरि गोबिन्द वडी वड्याईआ। कोई कहे हरिराय पैज दए संवार, कोई कहे हरिकृष्न सदा ध्याईआ। कोई कहे तेग़ बहादर आपा वार, लोकमात लई वड्याईआ। कोई कहे गोबिन्द मीत मुरार, पुरख अकाल रूप वटाईआ। नानक गोबिन्द दोवें करन निमस्कार, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। कोई कहे वड्डा पन्थ, मार्ग पन्थ चलाया। कई कहे वड्डा बंस, गुरसिख रूप वटाया। कोई कहे हरि का खेल सहँस, सहँसर आपणा नाउँ धराया। कोई कहे गुरु ग्रन्थ, गुरु ग्रन्थ ओट रखाया। भगवान कहे मेरा किसे ना पाया अन्त, सभ मेरी सिफ्त सालाहया। मेरा गा गा थक्के मंत, लोकमात सर्ब कुरलाया। जिस बणाई आप बणत, तिस लहिणा मूल चुकाया। कलिजुग अन्त वड्याई साची संगत, जिस हरि जू संग निभाया। एथे ओथे किसे दर ना होवे मंगत, ख़ाली झोली ना कोए रखाया। माणस जन्म ना होवे भंगत, आवण जावण लेखे लाया। कबीर जुलाहा राह तक्के कदों बहां विच मिल के पंगत, जो लोकमात विहार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मध्ध आपणा खेल आप कराया। दस्म दुआरी छोटी गुठ्ठ, हरि लोकमात बणाईआ। रुस के एहदे विच बहे लुक, आपणा आप छुपाईआ। अंदर बह बह रिहा कुट्ट, दिस किसे ना आईआ। कर किरपा जिस दे अंदरों पए फुट्ट, आपणा पर्दा देवे लाहीआ। मां कुक्ख अंदर बणे पुत, बाहर बाला रूप अख्वाईआ। कोई ना जाणे अंदर रहे अबिनाशी अचुत, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जिस सुहाए आपणी रुत, आपणी महिक दए महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी जगत गुठ, लुकवीं खेल खिलाईआ। दस्म दुआरी छोटी नुकर, निक्का हो हो रूप वखाइंदा। जे कोई सच पुछे ते जाए मुकर, आपणा भेव ना किसे खुल्हाइंदा। जे कोई अग्गों मंगे उत्तर, अणभुल्ला हुक्म सुणाइंदा। जे कोई कहे मैं तेरा पुत्तर, फड़ फड़ गोद बहाइंदा। गुरमुखां वेख मनाए शुकर, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सच पुछो बणया रहे बुच्चड़, आपणी हथ्थीं आपणे जीव कुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी गुट्ठ इक्क वखाइंदा। दस्म दुआरी डूँग्घा खोला, आपणी खुड्ड पुटाईआ। आपे वसया रहे ओहला, दिस किसे ना आईआ। जे कोई कहे भाला भोला, भोले रूप वेस वटाईआ। जे कोई कहे कला सोलां, सोलां कला दए समझाईआ। जे कोई कहे रूप मौला, मौला आपणी धार जणाईआ। जे कोई कहे झूठा पौंदा रौला, झूठयां नाल झूठा रंग चढ़ाईआ। जे कोई कहे मेरा सतिगुर चुक्के मेरा डोला, तिस आपणे कंध उठाईआ। लोकमात भार करे हौला, अगला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हर अंदर दस्म दुआर, दस्म दुआर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस अंदर लभ्भणे गए यार, यार हथ्थ ना आईआ। जिस दे पिच्छे हुंदे रहे ख्वार, जंगल जूह उजाड़ पहाड फेरा पाईआ। जिस दे पिच्छे तपदे रहे अंग्यार, जगत धूंणीआँ ताईआ। जिस दे पिच्छे काया रहे ठार, जल धारा सीस कराईआ। जिस दे पिच्छे छड्डदे रहे घर बार, नार कन्त होई जुदाईआ। जिस दे पिच्छे लुक लुक बैठे डूँग्घी गार, आपणा मुख छुपाईआ। जिस दे पिच्छे पढ़ पढ़ पत्तरे छड्डे पाड़, पतण मिल्या ना सच्चा माहीआ। जिस दे पिच्छे नट्ठ नट्ठ थक्के तीर्थ तट किनार, किनारा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे पिच्छे फिर फिर थक्के मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पंडत कहिण वसे हरी दुआर, हरिदुआर आसण लाईआ। क्षत्री कहिण ठाकर साडा यार, ठाकर दुआरे सोभा पाईआ। मुल्ला कहिण मसीत रहे सदा बेदार, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। ग्रन्थी कहिण वसे गुरदुआर, गुरु ग्रन्थ रिहा समझाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं वसां सभ तों बाहर, हर घट आपणी खेल कराईआ। बिन भगतां ना करां किसे प्यार, कोटन कोटि जीव जंत आए गए फेरा पाईआ। कलिजुग अन्त जो दर करे निमस्कार, दर दरवाज़ा पार लँघाईआ। डुबदे पाहन देवे तार, पाथर आपणा चरन छुहाईआ। हरिसंगत वेख जाए बलिहार, बलिहारी बलिहार गुरसिख रिहा सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस मेहर मिली वस्त, वस्तू होर ना कोए रखाइंदा। नाम सति मिली हस्त, घाटा कोए नज़र ना आइंदा। तिस नाल क्या कोई करे हसद, जिस प्रभ दया कमाइंदा। अठ्ठे पहर रक्खे मस्त, नाम मस्ती इक्क चढ़ाइंदा। हथ्थ मिलाए नाल दस्त, बदस्त आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी मेहर आप वरताइंदा। सतिजुग करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रेता रोवे ज़ारो ज़ार, कूक कूक सुणाईआ। द्वापर डिगा मूंह दे भार, खुलड़े केस रिहा वखाईआ। कलिजुग करी अन्त पुकार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। चारे कट्ठे होए यार, यार यारां नाल मिलाईआ। इक्क दूजे नाल करन विचार, बह बह मता पकाईआ। आपणा आप गए हार, सगला संग ना कोए रखाईआ। करया खेल हरि निरँकार, लोकमात जोत जगाईआ। चार जुग दी वेखे कार, जगत विहारा फोल फुलाईआ। दर सद्दे गुर अवतार, भगतां नाल मिलाईआ। आपणे गुण अवगुण लउ विचार, जीव जंत जो रहे कमाईआ। सारे अन्तिम गए हार, जित किसे हथ्थ ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा तार, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाईआ। साचा हुक्म हरि करतार, आपणा आप जणाइंदा। सतारां हाढ़ दिवस विचार, एका राह वखाइंदा। कट्ठे होए गुर अवतार, पिछला लेखा आप जणाइंदा।

चारे जुग वेखो पाओ सार, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। आपणे आपणे लओ उठाल, सगला संग निभाइंदा। सारे कहिण होए कंगाल, जगत ख़ज़ाना सर्ब लुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दिता साचा वर, एका रंग वखाइंदा। साचा वर दे निरँकार, एका वार समझाईआ। आपणी आपणी करो विचार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। गुर अवतार करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। चार जुग दे दिन चार चार, सारयां मंग मंगाईआ। चारे जुग होए ख़बरदार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरा हुक्म मन्नया सच्ची सरकार, जो सेवा साडी लाईआ। अन्त तूं कीता पार किनार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आपणी हथ्थीं सानूं मार, क्यों देवें धक्का लाईआ। तूं सभ दा सिरजणहार, वड्डा बेपरवाहीआ। असीं डिगे तेरे दुआर, साडी भुल बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। दया कमाए श्री भगवन्त, एका हुक्म जणाइंदा। मेरा खेल आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाइंदा। जुग जुग बणाई साची बणत, लोकमात राह चलाइंदा। बिन भगतां ना मिले किसे भगवन्त, बिन भगत भगवन्त ना कोए मिलाइंदा। कलिजुग आया अन्तिम अन्त, सभ दा लेखा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताइंदा। दीन दयाल सच तेरा कहिणा, चार जुग पए सरनाईआ। आदि जुगादि तूं भगत दुआरे रहिणा, तेरी वड वड्याईआ। असां मन्नया तेरा कहिणा, तेरी ओट तकाईआ। तूं दरस करा अपणयां भगतां नैणां, बैठे राह तकाईआ। असां तेरा भाणा सहिणा, तेरे सन्तां ओट जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, चार जुग उठाइंदा। आओ वेखो सच विहार, हरि सतिगुर आप कराइंदा। भगतां बणे इक्क दुआर, बण दुआरी सेव कमाइंदा। चार जुग दा चुक्कणा भार, तुहाढ्ढे सिर उप्पर टिकाइंदा। तेरां डेड़्ह कर विहार, अद्धी बख्शिश नाल मिलाइंदा। करे खेल अपर अपार, चार जुग दे गुर अवतार आपणे दर मंगाइंदा। पहली चेत्र हो उज्यार, साचा खेल खिलाइंदा। गोबिन्द करे आ निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। बणे विचोला पहली वार, चारे जुग चारों कुण्ट बहाइंदा। सभ दी सुणे फेर फ़रयाद, लुकया कोए रहिण ना पाइंदा। सच दवारिउँ चार जुग बिन हरि कोई ना सके काढ, जगत लेखा ना कोए रखाइंदा। चार जुग जिन्हां नाल करया लाड, भगत भगवन्त रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण हो हो तारे सन्त साध, आपणी खेल वखाइंदा। सो कट्ठे कीते अन्त आदि, आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा।