पुस्तकालयभाग १०

२३ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

निराकार निरँकार उठे, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। आपणे कोलों आपा पुछे, आपणा भेव खुल्हाईआ। कवण हीरे मूंगे सुच्चे, माणक मोती रूप वटाईआ। कवण होण सभ तों उच्चे, अगम्म मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। निरँकार निराकार दए सलाह, आपा आप जणाईआ। मेरा खेल बेपरवाह, मेरे विच समाईआ। सच सिँघासण ल्या सुहा, साचा तख्त रूप वटाईआ। शाहो भूप बण शहिनशाह, आपणा वेस वखाईआ। हुक्मी हुक्म आप जणा, धुर फ़रमाना इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। निराकार निरँकार आपणा आप जणाइंदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपे वेख वखाइंदा। कवण वस्त मेरे रहे कोल, कवण रंग रंगाइंदा। कवण नाद वज्जे ढोल, कवण राग सुणाइंदा। कवण नूर जाए मौल, रूप रंग ना कोई रखाइंदा। कवण करे सच्चा कौल, इकरार कवण तोड़ चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाइंदा। निराकार निरँकार कहे, कह कह ख़ुशी मनाईआ। तेरा दुआरा सदा रहे, सद वजदी रहे वधाईआ। शाह पातशाह तूं उत्ते बहें, बेअन्त तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि तेरा रूप ना होवे लै, तेरी रेख ना कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वर आपे रिहा वरताईआ। निराकार निरँकार वर, वर झोली रखाइंदा। तेरा खुल्ल्हा रहे सदा दर, दरवाज़ा बन्द ना कोई रखाइंदा। निरँकार आपणा नाउँ धर, एका डंक सुणाइंदा। एका बंक सोहे गढ़्ह, एका गृह वड्यांअदा । इक्क सुहेला बहे चढ़, इक्क अकेला सोभा पाइंदा। मूर्त अकाल आपे कर, आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। निराकार निरँकार देवे सलाह, सलाहगीर ना कोई रखाईआ। तेरा बेड़ा तूं मलाह, तेरा भेव कोई ना पाईआ। तेरा घर तूं लैणा वसा, तेरे दर वज्जे वधाईआ। तेरा नाउँ तूं लैणा प्रगटा, नाउँ निरँकारा प्रगटाईआ। तेरा हुक्म तूं लैणा वरता, तेरा हुक्म सच्ची शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। रंगया रंग हरि निरँकार, आपणा रंग वखाया। निराकार कर प्यार, निरवैर मेल मिलाया। सच सिँघासण पावे सार, साची सेजा आप सुहाया। करे खेल पुरख नार, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाया। साचा राह हरि करतार, करता पुरख आप चलाईआ। सचखण्ड निवासी हो उज्यार, दर घर साचे सोभा पाईआ। आपणी घाड़त घड़े बण ठठयार, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। आपणा मन्दिर सुहाए सच दुआर, महल्ल अटल उच्च रुशनाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार,

धुर फ़रमाना आप जणाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, साचा हुक्म आप वरताईआ। आपे होए मंगणहार, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। करे खेल अगम्म अपार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। आपणी किरपा आपे धार, आपणा संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रक्ख वड्याई, हरि वड्डा वड अख्वाइंदा। आपणे नाल आपणी कर कुड़माई, आपणा बन्धन पाइंदा। आपे धी आप जवाई, सौहरे पेईए आपे सोभा पाइंदा। आपे खेल करे रघुराई, आपणा रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। आपे सच सुहञ्जणी सेज सुहाई, सोभावन्त श्री भगवन्त आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपे खेल करे नर नरायण नारी कन्त, कन्त कन्तूहल आपणा वेस वटाइंदा। आपे बणाए साची बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। बणाए बणत हरि भगवान, आपणी दया कमाईआ। आपणा दर कर परवान, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। शाह भूप बण राजान, शाह सुल्तान हुक्म प्रगटाईआ। सच निशाना इक्क मेहरवान, महिबान आप झुलाईआ। आपणा नाउँ कर प्रधान, बे ज़बान करे पढ़ाईआ। आपणा खेल कर महान, आपणी उल्फ़त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाईआ। आपणी धार आपे जाण, आपणा खेल खिलाया। आपणा रंग आपे माण, आपे वेख वखाया। आपणे मन्दिर हरि भगवान, आपणा हुक्म वरताया। आपा करे आप पहचान, आपणा पर्दा आप उठाया। आपे वेखे सच मकान, सचखण्ड दुआरा डेरा लाया। आपे वेखे चरन सरन निगहबान, कँवल आपणा रूप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन बन्धन दए समझाया। आपे चरन आप कँवल, चरन कँवल आप समझाईआ। आपे दाता दानी आपे पए सरन, आपे जाणे सच सरनाईआ। आपे करता पुरख करनी करन, आपे किरती किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चरन कँवल दए समझाईआ। हरि का चरन उच्च अपारा, रूप अवर ना कोई रखाइंदा। हरि का नैण सदा उज्यारा, रूप रंग ना कोई वटाइंदा। हरि का घर सच्चा दरबारा, आदि अन्त सोभा पाइंदा। हरि का दर खुल्ल्हा किवाड़ा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। निरगुण चरन निरगुण राजा, निरगुण भूपत भूप अख्वाईआ। निरगुण सरन निरगुण महाराजा, सेवक सेव कमाईआ। निरगुण परन निरगुण रक्खे लाजा, निरगुण निरगुण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे चरन आपे सीस, हरि आपणी खेल खिलाइंदा। आपे नूर आपे जगदीस, आपे जगदीसर वेस वटाइंदा। आपे नाम आप हदीस, आपे हुक्मी हुक्म फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप

समझाइंदा। आपणा चरन देवे दस्स, हरि भेद अभेद खुल्हाईआ। जिस दुआरे जाए वस, सो दुआरा चरन रूप वटाईआ। जिस गृह जाए वस, सो घर होए रुशनाईआ। जिस मन्दिर आए नस्स, सो मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा चरन इक्क समझाईआ। सचखण्ड हरि सच सिँघासण, एका एक सोभा पाइंदा। चरन कँवल हरि खेल तमाशन, आपणा रंग वखाइंदा। थिर घर नूर कर प्रकाशन, एका माण दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप खुल्हाइंदा। चरन कँवल घर साचे रक्ख, आपणी दया कमाईआ। थिर घर दुआरा कर प्रतक्ख, एका बंक वड्याईआ। आपणा नूर अंदर रक्ख, करे खेल पिता माईआ। आप वखाया आपणा रस, बिन भोग बलास करी कुड़माईआ। आपणी करी आपे पूरी आस, आप आपा ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। चरन कँवल थिर दरबारा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाया। करया खेल अपर अपारा, अपरम्पर रूप धराया। एका जाया सुत दुलारा, शब्दी नाउँ प्रगटाया। साचे घर होया जैकारा, वाह वा नाद अनाद वजाया। एका वेखे वेखणहारा, दूजा संग ना कोए रखाया। पुरख अबिनाशी करे प्यारा, आपणी गोद बहाया। घर विच घर तेरा सहारा, थिर दर दए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वसाया। सुत दुलारा हो त्यार, ढह प्या सरनाईआ। धन्न भाग तूं कीआ प्यार, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। एका मिल्या चरन सहार, कँवल मिली सरनाईआ। दर बरदा खड़ा सेवादार, बेपरद रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आस रखाईआ। एका आस लई रक्ख, शब्दी शब्द जणाइंदा। आपणे घर कीआ प्रतक्ख, दर साचा मोहे भाइंदा। आपणे नालों करीं ना वख, तेरा विछोड़ा ना मोहे सुखाइंदा। मैं तेरा उपज्या तेरी रत, होर पिता ना कोए बणाइंदा। तेरे चरन कँवलां विच रिहा वस, थिर घर आपणा आसण लाइंदा। कर कर दर्शन रिहा हस्स, तेरे नाल ख़ुशी मनाइंदा। मैं तेरे होया वस, दूजा राह ना कोए तकाइंदा। एका सेवा आपणी दस्स, हउँ बालक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा सुण लै सुत, सो पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। तेरी ना काया ना कोई बुत्त, तेरा रंग ना कोए वखाईआ। तेरा नाता अबिनाशी अचुत, ना मरे ना जाईआ। तूं मेरे विचों प्या फुट, मेरी गोद सुहाईआ। थिर घर सोहे तेरी रुत, साची रुतड़ी सोभा पाईआ। मेरा नूर तेरी जोत, तेरी जोत मेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण जणाईआ। सुण सुत मैं करां प्यार, प्यार प्यार नाल मिलाया। आदि जुगादि मेरा विहार, इक्क इकल्ला करदा आया। तैनूं करया ख़बरदार, एका वार

उठाया। तेरी सेवा लावां अपर अपार, भुल कदे ना जाया। निरगुण हो हो करां पसार, सरगुण तेरा अंग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव सुणाया। सुणया भेव धुर फ़रमाना, पुरख अबिनाशी रिहा जणाईआ। चरनी डिगा हो निमाणा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा राणा, सच्ची तेरी शहिनशाहीआ। तेरा हुक्म इक्क फ़रमाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा दर ना छड्ड के जाणा, दूजे घर ना कोए वड्याईआ। चरन कँवल दे टिकाणा, विछड़ जाए ना मेरा माहीआ। मेरा बणया रहे तेरा घर आउँणा जाणा, दरस नेत्र नैण वखाईआ। सदा सद मन्नां तेरा भाणा, चलां तेरे हुक्म रज़ाईआ। जे कर मेरा भाणा मन्नें, तेरे हथ्थ दयाँ वड्याईआ। तेरा नूर प्रगटावां सूरज चन्ने, ब्रह्मण्ड खण्ड वेस वटाईआ। तेरे घर तेरा रूप बणे जननी जणे, विष्न ब्रह्मा शिव गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वर झोली पाईआ। एका वर देवे दात, आपणी दया कमाईआ। तेरे अन्तर वेखे मार झात, आपणा पर्दा दए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए तेरा साक, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी फल लगाए डाल्ही पात, फुल पंखड़ीआं आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताईआ। शब्द सुत चरन गया ढट्ठ, दोए जोड़ करे पुकारा। तूं आपणा मार्ग दिता दस्स, तेरा खेल अपर अपारा। सीस मथ्थे रख्या हस्स हस्स, करां सच विहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा अन्त सहारा। अन्त सहारा मंगी मंग, प्रभ अगे सीस झुकाया। तेरा वजावां इक्क मृदंग, लक्ख चुरासी खेल खिलाया। लेखा जाणां जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ल्ए प्रगटाया। आवां जावां तेरा दुआरा लँघ, सचखण्ड साचा सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। सिर मेरे हथ्थ देणा रक्ख, एका दुआर वण्ड वंडाईआ। आपणे नालों ना करीं वक्ख, तार सतार नाल बंधाईआ। जुग जुग करना मेरा पक्ख, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। अन्तिम पूरी करनी आस, निरास कोए नज़र ना आईआ। तेरे घर करां वास, दूजे दर ना फेरा पाईआ। साहिब सदा वसां पास, विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। देवे वस्त श्री भगवान, एका वार जणाईआ। अन्तिम मेला करां महान, मिल मिल आपणा रंग चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, लोकमात कराईआ। नव नौं चार मिटे निशान, जगत निशाना दए गंवाईआ। प्रगट होए श्री भगवान, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोकमात करे रुशनाईआ। तेरा लहिणा चुकावे आण, देणा कोए रहिण ना पाईआ। तेरा मन्दिर वेखे मकान, घर घर विच आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ। जे कर

मेल लोकमात मिलाउणा, शब्दी सुत मंग मंगाइंदा। इक्क इकल्ला बण के तेरे दर ना आउणा, तेरा दर ना सोभा पाइंदा। जिन्हां तेरा नाम ध्याउणा, तिन्हां आपणा अंग फड़ाइंदा। लोकमात मैं करां जो मेरे अंदर भाउणा, मैं आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे पुछ पुछाइंदा। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, आदि दया कमाईआ। जो उपजे सो खाए काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी हल्ल करे आप सवाल, आपणा अंकड़ा ना किसे जणाईआ। तेरा रूप बणाए दलाल, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। छोटे बच्चे तैनूं उँगली लाई रक्खे करे खेल कमाल, मेरा भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार करे खेल निराल, तेरा रंग चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी अन्त सभ नूं करे बहाल, लेखा सभ दा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप समझाईआ। तेरी धारा लई जाण, तूं जाणी जाण जणाया। जुग चौकड़ी तेरा नाउँ प्रधान, लोकमात ढोला गाया। गुर अवतार करन कल्याण, लक्ख चुरासी तन्द बंधाया। बिन तेरे तेरा वखावे ना कोए मकान, तेरे दर ना कोए बहाया। जो आयण सो तैनूं गाण, गा गा तेरा शुकर मनाया। मैं वेखां मार ध्यान, वाह वा तेरी कुदरत वाह वा तेरी माया। तूं आपणा अक्खर इक्क इक्क दे ज्ञान, लोकमात दएँ वड्याआ। अन्तिम आपे मेटे निशान, सभ दा करे सफ़ाया। मेरे नाल कर ज़बान, कीता कौल भुल ना जाया। मैं तेरा बाल नादान, तेरे अग्गे सीस झुकाया। दर देणा दानी दान, देवणहार बेपरवाहया। मेरा तुट ना जाए माण, ढह प्या सरनाया। लोकमात ना आए हाण, मैं तेरी ओट तकाया। जुग चौकड़ी रहां बेपछाण, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। दीन दयाल दया कर, आदि दए वड्याईआ। अन्तिम तेरा पल्लू लवां फड़, आपणे नाल बंधाईआ। आपणे बहावां आपे घर, घर घर विच सोभा पाईआ। तेरा चुकावां संसा रोग डर, सोग नेड़ कोए ना आईआ। निरगुण हो हो लवां फड़, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कौल रिहा कराईआ। सच सच मैं दिता दस्स, ना पर्दा कोए रखाया। इक्क इकल्ला ना आवां नस्स, तेरे दर ना फेरा पाया। कलिजुग अन्तिम मेरा चलणा ना कोए वस, मैं पहलों रिहा सुणाया। तूं आपणयां भगतां अंदर जाणा वस, तेरा भेव किसे ना आया। गुर अवतार गा गा आयण तेरा जस, जस वेद पुराण सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां रंग रंगाया। तेरे भगत मेरा साथ, मेरी बणत बणाईआ। तूं साहिब पुरख समराथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं अनाथां नाथ, अनाथां होएँ सहाईआ। तूं अणमंगी देवें दात, सच वस्त आप वरताईआ। तूं बिन अक्खर वखाए पढ़ाएँ गाथ, आपणा नाउँ सालाहीआ।

असीं रल के आईए इक्क जमात, एका पटी लेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, एका हुक्म जणाइंदा। कलिजुग अन्त करां परवान, नव नौं चार पन्ध मुकाइंदा। प्रगट होवां विच जहान, निरगुण रूप वटाइंदा। साचे भगत करां परवान, आपणे रंग रंगाइंदा। बिन मंग्गयां देवां दान, नाम अमोलक वस्त आप वरताइंदा। बिन पुछिआं करां पछाण, आपणी पछाण भुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव चुकाए भगवान, आपणी दया कमाईआ। साचे सुत कर ध्यान, हरि सतिगुर आप समझाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे आण, निराकार बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त खेल महान, लोकमात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। तेरी दया कवण रूप, लोकमात नज़र ना आईआ। सारे कह कह आए सति सरूप, तेरी रेख ना कोए वखाईआ। तेरा डंका वज्जे चारे कूट, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। तैनूं कहिन्दे वसया काया पंज तत कलबूत, नज़र किसे ना आईआ। तूं आदि जुगादि ना आया किसे दे सूत, सभ दा डेरा रिहा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग तेरी अन्त निशानी, कवण दए समझाईआ। बिन निशान ना कोए धार, पहचान कोए नज़र ना आईआ। बिन डिठिआं कहिण सारे भगवान, नैणां दरस कोए ना पाईआ। निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाण, जगदीस सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिन धन्ने ना खादा किसे दा पकवान, कोटन कोटि बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग अन्तिम तेरी देवे कवण ग्वाहीआ। पुरख अबिनाशी हो निरासा, अग्गों एह समझाइंदा। तूं किहा सच बिन वेखिआं मेरे उत्ते करन भरवासा, मेरा भेव कोए ना पाइंदा। जे कोई कहे वखाले अग्गों करदे हासा, नेत्र नैण आप शरमाइंदा। आदि जुगादि मेरा खेल तमाशा, लुकवीं खेल आप खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। मेरा भेव जे अन्तिम पाउणा, हरि जू रिहा जणाईआ। मेरी ओट इक्क रखाउणा, वेले अन्त ल्ए जगाईआ। आपणा पर्दा आपे लाउहणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जन भगत दुआरे आपे भाउणा, फिर फिर सेव कमाईआ। बिन हरि जी डिठिआं चैन ना आउणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बण बण सेवक सेव कमाउणा, साची सेवा इक्क वखाईआ । सचखण्ड दुआरा मात प्रगटाउणा, साचे भगतां दए वड्याईआ। जींवदयां ही विच बहाउणा, आप आपणे नाल मिलाईआ। पहली वार पहला विहार आप कराउणा, आप आपणी दया कमाईआ। आपणा निशाना आप झुलाउणा, लोकमात करे रुशनाईआ। पिछला कीता अन्त मिटाउणा, आपणा लेखा आपणे विच छुपाईआ। एका नाउँ सभ

ने गाउणा, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन तारे आप करतारा, कलिजुग आपणा वेस वटाइंदा। दर सोहे सच दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। लेखा जाणे पुरख नारा, पुरख पुरखोतम वेख वखाइंदा। एका देवे नाम सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आप उपजाए भगत दुआरा, जन भगतां विच बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेला अन्त आपणा आप आप प्रगटाइंदा। आपणा आप ल्ए प्रगटा, शहिनशाह वडी वड्याईआ। चार जुग दे गुर अवतार दर ल्ए बुला, एका हुक्म सुणाईआ। भगत संदेशा इक्क जणा, एका नैण खुल्हाईआ। आपणा वेसा आप वटा, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा मन्दिर आप बणा, साचा घर आप वसाईआ। आपणी रत नीहां हेठ दबा, गोबिन्द रत लेखे पाईआ। ब्रह्म मति इक्क वखा, कमलापति दए सरनाईआ। धीरज जत इक्क समझा, सति सन्तोख दए वड्याईआ। दीपक जोत इक्क जगा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कोट जन्म दे पाप गंवा, हरिसंगत ल्ए तराईआ। आपणा दरस आप करा, पूजा पाठ ना कोए कराईआ। फड़ फड़ बाहों पार दए करा, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाईआ। साचा मार्ग दए लगा, साचा पन्थ इक्क वखाईआ। असंख असंख जिस नूं रहे गा, सो आपणी खेल कराईआ। जिस नूं विष्नूं रिहा ध्या, ब्रह्मा सीस झुकाईआ। जिस नूं शंकर कंठ रिहा लगा, सो मिले सच्चा माहीआ। जिस नूं गुर अवतार रहे ध्या, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दी पीर पैग़म्बर मंगदे रहे दुआ, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जिस नूं ऐनलहक किहा ख़ुदा, नूर ज़हूर आप धराईआ। जिस नूं कहिन्दे मुकामे हक बैठा हो जुदा, आपणा आप छुपाईआ। सो कलिजुग अन्तिम आपणे भगतां उत्तों हो फ़िदा, आपणा नाम निशान मिटाईआ। गुरमुखां राह वखा सिध्धा, साचे मार्ग दए लगाईआ। नींहां हेठ दबाए अठारां सिद्धां, नौं निधां नरद आपणी इक्क भवाईआ। बिन तीरों गुरमुख हिरदा विधा, अणयाला तीर चलाईआ। जे कोई गुरमुखां कोलों पुछे हरि जू किडा, कोई दस्स ना सके राईआ। जे कोई हरि जू कोलों पुछे गुरसिख केडा, हरि सतिगुर दए समझाईआ। मेरे नालों बड़ा वड्डा, जिस दी सेवा रिहा कमाईआ। मैं आदि जुगादि बाला नढ्ढा, मेरी उमर ना कोए विहाईआ। मैं मिल के भगतां आपणी ख़ुशी दा पाया गिध्धा, हथ्थ नाल हथ्थ मिलाईआ। मैं नीहां हेठ रखाया आपणा पिण्डा, उप्पर आपणे भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम आपणा आप ल्ए प्रगटाईआ। आप प्रगटे भगतां संग, बिन भगतां कम्म किसे ना आया। हरिजन चाढ़े आपणा रंग, रंग दए वखाया। गुरमुखां कोलों मंगे मंग, प्रभ आपणी झोली अग्गे डाहया। आ दुआर ना जाणा संग, हरि जू मन्दिर रिहा सुहाया। जन्म जन्म दी कट्टो भुक्ख नंग, वेला अन्तिम आया। जिस मिलयां पए ठंड, सो साहिब क्यों

मनों भुलाया। जिस विछड़िआं होए रंडेपा रंड, सो कन्त क्यों दर दुरकाया। जिन्ह तारना जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड होए सहाया। सदा दयाल सदा बख्शंद, बख्शणहार बेपरवाहया। जिस नाल रलाया गुजरी चन्द, पूत सपूता संग वखाया। इक्को वार मंगो मंग, साची झोली दए भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाया। सच दुआरा बणे रमनीक, हरि रामा आप बणाईआ। तिस दा बणे ना कोए शरीक, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। निशान लगाया लिख तरीख़, उन्नी कत्तक माण वड्याईआ। हरि का मार्ग इक्क बरीक, कोई चल ना सके राईआ। कोटन कोटि कहिन्दे असीं पहुंचे नज़ीक, पान्धी पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। बिन कबीर किहा ना किसे ठीक, बिन नानक मिली ना किसे शरनाईआ। सारे मंगदे गए भीख, अगे आपणी झोली डाहीआ। लोकमात नित नवित करदे रहे उडीक, कवण वेला दर्शन देवे सच्चा माहीआ। गुर अवतार मंगदे गए चरन प्रीत, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी गई बीत, गेड़ा गेड़े नाल भवाईआ। किसे नूं कह के गया वड़या मन्दिर मसीत, मठ शिवदुआले किसे नूं रिहा फिराईआ। किसे नूं किहा तीर्थ तट अंदर होया पुनीत, पतित आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। कोई कहे मेरा ठाकर, सिल पूजस वक्त लँघाया। कोई कहे मेरा कादर, सजदा सीस झुकाया। कोई कहे मैनूं देवे आदर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। कोई कहे धन्न धन्न गुर तेग़ बहादर, जिस आपणा सीस भेंट चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा भेव दए खुल्हाया। वार सीस मंगी मंग, आपणे अग्गे झोली डाहीआ। तेरा प्यार तेरा रंग, मेरी धार तेरी सरनाईआ। तेरा गीत मेरा छन्द, मेरा छन्द तेरी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपा तेरी झोली पाईआ। आपा तेरी झोली पाया, मापा जगत तजाया। थापन थापा तेरी आया, साची सेवा इक्क रखाया। जोती जाता तेरा भेव ना आया, नूर नुराना डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर रहे तेरी छाया। सिर साया रहे जगदीस, एका मंग मंगाईआ। पंज तत काया पीसण ल्या पीस, आपणी सेव कमाईआ। अन्तिम लेखे लग्गा तेरे सीस, तेरी झोली पाईआ। मेरा ख़ाली वेख खीस, नाल वस्त ना कोए रखाईआ। गोबिन्द दे के आया हदीस, एका कर पढ़ाईआ। तेरे सिर सोहे ताज सीस, जगदीश होए सहाईआ। तेरी कोई ना करे रीस, प्रभ देवे माण वड्याईआ। तेरा लेखे लग्गे जीत, जो जन तेरी रीत चलाईआ। तेरा फ़तहि डंका वज्जे मन्दिर मसीत, जोरावर तेरा ज़ोर वखाईआ। तेरी रत ब्रह्म मति करे ठंडा सीत, कलिजुग नीहां हेठ दबाईआ। सुत दुलारे रहिणा अतीत, मैं संदेशा देवां चाँईं चाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, मेरी पूरी आस कराईआ। तेग़ बहादर सच सुणाया हरि संदेशा, एका वार वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी नर नरेशा, आपणी दया कमाईआ। तेरा खेल आपे वेखा, आपणा खेल कराईआ। आपे वसां साचे देसा, परदेस मेरी वड्याईआ। आदि जुगादि मेरा पेशा, जो घड़या भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव खोल्हे करतार, भावी आपणे रंग रंगाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वार, तेरा लहिणा मूल चुकाइंदा। डंक वजाए विच संसार, साचा डंका हथ्थ उठाइंदा। करे खेल अपर अपार, भेव किसे ना आइंदा। बल देवे आप बलधार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। वल छल खेल करे निरँकार, अछल छल आपणी धार रखाइंदा। जोद्धा सूरबीर बलकार, आपणा मार्ग आप चलाइंदा। तेरी रत करे प्यार, रत रत नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा झोली पाइंदा। तेरा लहिणा अन्तिम देणा, देवणहारा निरँकारा। तूं ही मन्नया मेरा कहिणा, हुक्मी हुक्म सच वरतारा। अन्तिम वेखीं आपणे नैणां, वखाए सच दुआरा। लक्ख चुरासी तेरे मन्दिर बहणा, तेरा मन्दिर धाम न्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपारा। खेल अपार हरि कराउणा, देवे वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे तेरा संग निभाउणा, मिल बह बह ख़ुशी मनाईआ। छोटे बाले नाल रखाउणा, पिछला भेव चुकाईआ। पंजां एका हुक्म सुणाउणा, एका वार समझाईआ। मंगो मंग जो घर भाउणा, पुरख अबिनाशी पूर कराईआ। मिल मिल सभ ने सीस झुकाउणा, प्रभ अगे झोली डाहीआ। आपणयां भगतां दरस कराउणा, जिस मिलयां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम पूरी आस कराईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आस, दीन दयाल दया कमाईआ। भगत दुआर करे प्रकाश, लोकमात वेख वखाईआ। निरगुण बणे दासी दास, सरगुण साची सेव कमाईआ। साचे गृह कर कर वास, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। पूर्ब लेखा रक्खे याद, भुल कदे ना जाईआ। लेखे लाए कीती फ़रयाद, फ़रमाबरदार बणे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नाउँ रखाईआ। कलिजुग काया करनी पधर, गुरमुखां दए वड्याईआ। तेरी पूरी करनी पिछली सधर, पूर्ब जन्म जो मंग मंगाईआ। बिन डिठिआं वड़या अंदर, आपणी खेल वखाईआ। सृष्टी वेखे होई खण्डर, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाईआ। चार बलद चार जुग, नाम पंजाली उत्ते टिकाईआ। जगत कुकर्म कराहा पिच्छे रख्या चुक्क, तन्द तन्द नाल बंधाईआ। अग्गे पिच्छे रख्या रुख़, फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाईआ। थल्ले जुता हरि जी कलिजुग,

गुरसिख उत्तों आप दबाइंदा। सज्जे पासे लग्गा सतिजुग, बण सुआणी सेव कमाइंदा। सभ दी औध वारो वारी गई मुक्क, चारे करके कट्ठे गुरसिखां मन्दिर हेठ डांहयदा। गुरसिख भार लैण चुक्क, साची सेवा इक्क समझाइंदा। बिन रूप जे रहे लुक, इटां गारे नाल प्रगटाइंदा। कर कुकर्म जो गए सुक, हरे बूटे फेर कराइंदा। चार जुग गुरमुखां दा औंदयां वेखण मुख, जो मुख हरि जू दर्शन पाइंदा। धन्न भाग सफ़ल होए धरत मात दी कुक्ख, पुरख अबिनाशी जन भगतां महल्ल आप बणाइंदा। गोबिन्द सुखणा गया सुख, अन्तिम एका मंग मंगाइंदा। कवण वेला आए मात हरि जू भगतां करे पुछ, आप आपणे गले लगाइंदा। मेरा बूटा ना जाए सुक्क, हरी सिंच क्यारी आप कराइंदा। मैं वी नाल चल के आवां छोटा पुत्त, सदा छोटयां उँगली नाल लगाइंदा। सिँघ आत्मा कलिजुग नूं रज्ज रज्ज कुट्ट, तेरे हथ्थ नाम डण्डा इक्क फड़ाइंदा। पाउणा भार ना सके उठ, दोहां हथ्थां नाल दबाइंदा। खड़ोतिआं ज़ोर ना लग्गे ते उत्ते जाणा झुक, सतिगुर साचा राह बताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत कराह बेपरवाह बेवसाह आप फिराइंदा।