पुस्तकालयभाग १०

२७ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

हरिजन सदा इक्क आशीर, आसरा नाम जणाईआ। भगत भगवन्त बदल तकदीर, तदबीर इक्क समझाईआ। त्रैगुण माया कट्ट ज़ंजीर, अमृत जाम प्याईआ। जगत विछोड़ा कट्ट भीड़, साचे राह चलाईआ। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। दरस दिखाए बेनज़ीर, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। जिस जन देवे आप आशीर, वाद विवाद रहे ना राईआ। मेहरवान वड पीरन पीर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा क्या जाणे जगत हकीर, जुग जुग वेस वटाईआ। भगत भगवन्त देवे धीर, सति सन्तोख इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अशीर इक्क वखाईआ। मिले आशीर हरि हरि रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। हरिजन मंगे इक्को मंग, आत्म परमात्म खेल खिलाइंदा। काया अंदर सच पलँघ, सच महल्ल आप सुहाइंदा। अनहद अनादी इक्क मृदंग, बिन तार सतार वजाइंदा। लेखा जाणे जीउ पिण्ड ब्रह्मण्ड, इंड आपणी खेल खिलाइंदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, रस रसीआ इक्क चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आशीर इक्क वखाइंदा। इक्क आशीर एका घर, आदि जुगादि समाईआ। इक्को देवणहारा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। जन भगतां रक्खे खुल्ल्हा दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। जगत विकार चुक्के डर, लोभ हँकार ना कोए जणाईआ। इक्क जणाए सच प्यार, प्रेम प्यार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, सच अशीर इक्क रखाईआ। सच अशीर अर्शीवाद, वाद विवाद मेट मिटाइंदा। जगत वासना लेवे काढ, साचा संग निभाइंदा। सदा सुहेला करे लाड, गोद गोदी आप बहाइंदा। जन जन जन सुणे फ़रयाद, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। देवणहारा इक्को दाद, अतुट आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची अशीर इक्क जणाइंदा। अशीरवाद मिले हरि नाउँ, हरि नामा घर घर पाया। साचा वसे नगर खेड़ा ग्राउँ, गृह मन्दिर इक्क सुहाया। हरिजन करे सच न्याउँ, जूठ झूठ मोह चुकाया। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाउँ, समरथ आपणी दया कमाया। आप उठाए फड़ फड़ बांहो, लोकमात दए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाया। रंग रंगाए हरि निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। वस्त अमोलक झोली देवे डार, अतोट अतुट रखाईआ। लक्ख चुरासी वेख विचार, गुरमुख सज्जण ल्ए मिलाईआ। बिन डिठयां करे प्यार, अनडिठ आपणा रंग वखाईआ। आत्म सेजा सुहाए बंक दुआर, बंक दुआरी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क आशीर एका वार झोली पाईआ। प्रिंसिपल दा इक्को प्रिंसीपल, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। काया मन्दिर अंदर रक्खणा आत्म बल, मन मनसा सर्ब मिटाइंदा। आदि जुगादि अबिनाशी करता अछल अछल, वल छल आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जाता जोती बहे रल, दिस किसे ना आइंदा। बिन अग्नी दीपक जाए बल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रिंसीपल इक्क वखाइंदा। प्रिंसीपल हरि का दुआरा, एका घर वखाईआ। राज महल्ल उच्च मुनारा, राज जोग वड्याईआ। जगत विद्या खेल न्यारा, भगत विद्या बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। लिखण पढ़न तों वसे बाहरा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जिस जन खोले बन्द किवाड़ा, आपणा राह वखाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा, अग्नी रूप ना कोए वटाईआ। अमृत बरसे ठंडी ठारा, सीतल धार वहाईआ। पढ़ पढ़ जगत ना मिल्या कोए किनारा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जिस जन किरपा करे आप गिरधारा, गिरवर आपणी दया कमाईआ। नेत्र लोचण नैण खोल्हे आपणी धारा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। हरि का अक्खर जिस विचारा, मिल हरि हरि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर भेव दए जणाईआ । अन्तर भेव मन उमंग, मन ममता रही कुरलाईआ। जगत वासना लग्गा जंग, अठ्ठे पहर लड़ाईआ। बिन नौबत वज्जे मृदंग, मन मनूआ रिहा वजाईआ। सुरती होई भंग, हरि का राह ना कोए वखाईआ। बिन हरि दरस ना आए परमानंद, निजानंद ना कोए रसाईआ। पढ़ पढ़ थक्के बत्ती दन्द, रसना जिहवा नाल मिलाईआ। वेख वेख तक्के सूरज चन्द, काया मन्दिर अंदर होए ना किसे रुशनाईआ। जिस जन साहिब सतिगुर

सुणाए एका छन्द, गीत सुहागी आप जणाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म वासना दए बुझाईआ। मन वासना मन मन रंग, मन मती जगत रंगाया। बुद्धी होई अन्तिम नंग, पर्दा सीस ना कोए टिकाया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना देवे सच्चा अनन्द, निझर झिरना ना कोए झिराया। घर विच मन्दिर घर विच धार घर विच वहे साची गंग, हरी दुआर घर बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए साचा दर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाया। दर दरवाज़ा काया अंदर, अंदरे अंदर आप लगाया। हरि का नाउँ पढ़ वेखणा मन्दिर, हरि मन्दिर रिहा सुहाया। आपे तोड़े लग्गा जंदर, नाम हथौड़ा इक्क लगाया। मन मनूआ दहि दिश ना उठ उठ धाए बन्दर, जगत वासना बन्द कराया। भाग लगाए डूँग्घी कंदर, जोती जोत कर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म वासना पूर कराया। मन वासना बहु बिध भांत, छिन छिन रूप वटाईआ। हरिजन बहे इक्क इकांत, एका हरि लिव लाईआ। हरि जू वसे इक्क प्रांत, एका राशटर रिहा समझाईआ। जो जन वेखे मार झात, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग हरिजन दए चढ़ाईआ। जगत अशांती होए दूर, मन चिंता रहिण ना पाईआ। करया दरस हाज़र हज़ूर, हरि दुखड़ा दए मिटाईआ। आसा मनसा पूरी होए ज़रूर, ज़रूरत कोए रहिण ना पाईआ। घर भण्डार करे भरपूर, एका भिच्छया दए वरताईआ। बिन ग्वाहां मुआफ़ करे कसूर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत अशांती जाए नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। घर विच मिले साचा रस, सुख सहिज सहिज वखाईआ। नाम निधाना तीर मारे कस, जगत औखद दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संकट गृह लेखा दए चुकाईआ। आज्ञा विच आज्ञाकार, डोर भगतां हथ्थ फड़ाईआ। भगतां दी प्रभ कढ्ढण आए वगार, लोकमात वेस वटाईआ। आपणा कारज जाए विगाड़, जन भगतां विगड़े कारज ठीक कराईआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जिउँ हरनाक्ष चबाया आपणी दाढ़, प्रहिलाद होया सहाईआ। हरिजन कदे ना आवे हार, जिस एका ओट रखाईआ। फड़ बाहों करे पार, वेखे खेल युध लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। दु:ख दर्द जाए लथ, इक्को सोहँ नाम ध्याया। काया चले साचा रथ, रथ रथवाही सेव कमाया। सगल विसूरे जायण लथ, चिंता रोग दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाली बाला ल्ए तराया। साची सरधा भगत वस्त, भगवान आपणी झोली पाईआ। जुग जुग जन भगतां अगे फिरे दस्त बदस्त, आपणी सेव कमाईआ। लेखा जाणे

कीट हस्त, ज़ात पात ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची श्रद्धा इक्क रखाईआ। साची श्रद्धा हरिजन प्यारा, प्रेम प्रेम नाल बंधाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणया रहे वणजारा, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। आवे जावे विच संसारा, जुग जुग वेस वटाईआ। गुरमुख विरला मिले आपणी वारा, लक्ख चुरासी दिस किसे ना आईआ। साची श्रद्धा हरि का भरे भण्डारा, हरि इक्को आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आपणी झोली पाईआ।

पठानकोट वसण कई हज़ार, गिणती गणत विच ना आईआ। अमीर ग़रीब रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मन्दिर गुरदुआरे वेख वेख करन विचार, हरि जू नज़र किसे ना आईआ। पूजा पाठ कर कर करन निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। तिलक ललाटी कर शिंगार, मस्तक रेखा रहे बदलाईआ। गल पा पा फूलन हार, तन सुगंधी रहे चढ़ाईआ। हरिभगत इक्को मंगे हरि का दरस दीदार, बिन डिठयां चैन ना आईआ। हरि जू आए चल दुआर, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। पठानकोट कोट वेखे संसार, हरिजन काया कोट नज़र किसे ना आईआ। जिस जन अंदर वड़या आप मुरार, मुरली आपणा नाम वजाईआ। मुंकद मनोहर लख़मी नरायण कर शंगार, मुक्ट सीस जगदीस टिकाईआ। जिउँ बिपर सुदामे करया प्यार, आप आपणे गले लगाईआ। तिउँ काया कोट कर विचार, विभचार दए मिटाईआ। रातीं सुत्तयां दए दीदार, नूर बातन रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा खेल वखाईआ। अठ्ठ गृह अठ्ठ तत संग, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, बेअन्त बेपरवाहीआ। आपे जाणे आपणा रंग, दो जहान वेख वखाईआ। जुग जुग मनमुखता देंदा आया दंड, आप आपणी बिध बणाईआ। लक्ख चुरासी कुरलाए विच नवखण्ड, सत्त दीप रिहा कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी छब्बी पोह वण्डे साची वण्ड, चार जुग दे तेई अवतार भगत अठारां नाल आधार, दर मंगाए गुरु दस हुक्मी हुक्म वरतार, ईसा मूसा संग मुहम्मद करे ख़बरदार, शब्द संदेशा इक्क जणाईआ। अठ गृह पावे सार, भाणा सहे सर्ब निरँकार, बिन भाणे बचया कोए रहिण ना पाईआ। सूरज चन्न करन विचार, मंगल बुध्ध रहे धाहां मार, बृहस्पत आपणी मन्ने हार, शुकर उठे बलधार, शनी वेखे सच अखाड़, वाह वा हरि जू खेल खिलाईआ। जिउँ भावे तिउँ करे करतार, डोर भगतां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। भगत दुआरा रिहा बण, पुरख अबिनाशी आप

बणाइंदा। सेवा लाए गंधर्ब गण, करोड़ तेतीसा संग रलाइंदा। सुरपति राजा इन्द रिहा मन्न, प्रभ अग्गे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। शिव शंकर सुणे ला ला कन्न, सच संदेशा कवण अल्हाइंदा। ब्रह्मा वेता कहे धन्न धन्न धन्न, पारब्रह्म कवण खेल खिलाइंदा। विष्नूं निरगुण चढ़या चन्न, विश्व आपणा रंग वखाइंदा। भगवन जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भन्नणहार आप हो जाइंदा। जन भगतां कहिणा ल्ए मन्न, जुग जुग आपणे भगत प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ गृह नौं खण्ड नौं नौं करे इक्क वण्ड, इक्क अठ अठ नाल प्रनाइंदा। गुरमुख सज्जण साचा रंग, गुर सतिगुर आप चढ़ाईआ। नाम निधान वज्जे मृदंग, नौबत एका हथ्थ उठाईआ। लेखा जाणे पुरी अनन्द, पुर अनन्द सोभा पाईआ। जिस जन देवे आत्म परमानंद, आपणी बूझ बुझाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, अनहद नाद वजाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, गुर गोबिन्द आसण लाईआ। जिस टुट्टी लई गंढ्ढ, सो साहिब सदा सुखाईआ। तिस साहिब कोलों मंगीए मंग, देवणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन सज्जण हरि हरि मीत, जुग जुग खेल खिलाया। घर मन्दिर गाओ हरि हरि गीत, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण दया कमाया। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, गुरदुआरा विच घर वखाया। साहिब सुहेला वसे चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाया। चार वरन चलाई साची रीत, एका पन्थ सजाया। पुरख अकाल निभाउणी प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाया। गुर का शब्द ठांडा सीत, गुरु ग्रन्थ गुर वड्याआ। हरिजन सदा रहे अतीत, त्रैगुण पोह ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे अंग लगाया। गुरमुख लगाए आपणे अंग, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। गुर गोबिन्द सूरा सरबंग, दीनां नाथां होए सहाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मुकाए पन्ध, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी करे खण्ड खण्ड, ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। चौदां लोक वेखण गुजरी चन्द, कवण कूट करे रुशनाईआ। निरगुण नूर सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सिँघ निहंग वजाउण नाम मृदंग, नाम मरदगा हथ्थ फड़ाईआ। मनमुखां वढ्ढे कन्ढ्ढ, मूंह दे भार सुटाईआ। एका हथ्थ फड़ाए चण्ड प्रचण्ड, चार कुण्ट पए दुहाईआ। जिस गोबिन्द गाया बत्ती दन्द, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सदा तराईआ। गुरमुख तारे पुरख अकाल, अगम्म बेपरवाहया। सदा सदा सद दीन दयाल, दीनां नाथां होए सहाया। आपणे हथ्थ रखाए काल महाकाल, महाकाल भेव चुकाया। गुरसिख तोड़ जगत जंजाल, आप आपणे रंग रंगाया। गोबिन्द लेखा चुकाए शाह कंगाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपे बणया गुजरी लाल,

आपणे लाल नीहां हेठ दबाया। कलिजुग अन्तिम करे फेर संभाल, निरगुण नूर कर रुशनाया। सन्त सुहेले ल्ए भाल, अंदर वड़ वड़ पर्दा दए चुकाया। आपणा फल लगाए आपणे डाल्ह, पत्त डाल्ही आप महिकाया। आपणा करे हल आप सवाल, दूसर भेव किसे ना आया। अन्तिम कल सम्बल ल्ए सुरत संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सदा सालाहया। गुरमुख मंगे गोबिन्द दरस, गुर गोबिन्द दया कमाईआ। सिँघ मिटाए साची हरस, सिँघ सूरबीर शहिनशाहीआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, जगत कुरा वेख वखाईआ। अमृत आत्म मेघ देवे बरस, निझर झिरना इक्क झिराईआ। गुरमुखां लाहे पिछला कर्ज़, मकरूज़ आपणा आप वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरा करे फ़र्ज़, कीता कौल ना कदे भुलाईआ। जिस नूं आपणी हथ्थीं आपणे घर कीता दरज, तिस दा नाम ना कोए मिटाईआ। सिँघ रूप हो पए गरज, एका फ़तहि डंक वजाईआ। पहली वार पुरख अकाल गया वरज, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे थाँईंआ। हरिजन मेला सच दुआर, गुर गोबिन्द दर सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, निराकार आप कराइंदा। जोती जामा वेस अपार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सम्बल नगर धाम न्यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण जोत जगे अगम्म अपार, जोती जाता डगमगाइंदा। अनहद शब्द नाद धुन्कार, धुनी धुन नाद वजाइंदा। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। मुकामे हक सांझा यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला एका घर, गुरमुख घर विच घर सुहाइंदा। घर विच घर सोभावन्त, हरिजन मिले वड्याईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सच्चा कन्त, हरिजन साचे ल्ए प्रनाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। रसना जिहवा मणीआ मणत, एका नाम करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता दए मिटाईआ। गुर गोबिन्द वड्याई इक्को संगत, गुर संगत गुर गुर रूप समाईआ। किसे कोल ना होए मंगत, जिस मिल्या गोबिन्द सच्चा माहीआ। इक्क नानक लाया अंग अंगद, गोबिन्द गुरसिख सारे गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन चुकाए जगत डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। गोबिन्द मेला सच दरगाह, गुर नानक नाल मिलाइंदा। पुरख अकाल पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जिस जन जपाया आपणा नाँ, आप आपणे संग रखाइंदा। आपे बणे पिता मां, भाई भैण साक सज्जण आप अख्वाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए रखाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। निथाव्याँ देवे थाँ, दरगाह साची आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा।

दरगाह साची सच टिकाणा, पुरख अकाल आपणे हथ्थ रखाईआ। ओथे कोई ना पुजे राजा राणा, कोटन कोटि बैठे राह तकाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, तिस आपणे मार्ग लाईआ। गोबिन्द गुर शब्द अगम्मी लै के आए बबाणा, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे देवे माणा, आप आपणी गोद बहाईआ। जिस जन मन्नया सतिगुर भाणा, तिस जन होए अन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां देवे वड वड्याईआ। दो जहानां सतिगुर मालक, मलकुलमौत दर दुरकाइंदा। लेखा जाणे ख़लक ख़ालक, मख़लूक आपणी धार वखाइंदा। गुरमुखां बणे सदा प्रितपालक, बण सेवक सेव कमाइंदा। जिस जन गोबिन्द चरन घाली घालक, तिस पूरी घाल कराइंदा। दरगाह साची बणे सालस, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम चार वरन पन्थ ख़ालसा बणाए ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप वखाइंदा। जगत माया विच कदे ना आए आलस, निन्दरा संग ना कोए जणाइंदा। गुरमुख उठाए बालक, अमृत सीर मुख चुआइंदा। आपे होए सभ दा जाणत, अणजाणत मेल मिलाइंदा। बिन डिठिआं करे पछाणत, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। अन्तिम दे के गया ज़मानत, गुरमुख साचे पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। दरगाह साची सच महल्ला, सतिगुर पूरा आप समाईआ। पुरख अकाल इक्क इकल्ला, निरगुण बैठा आसण लाईआ। आपे रविआ जलां थलां, जल थल महीअल आप समाईआ। आपे दीपक जोती बला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपे सच संदेश शब्दी घल्ला, नाम मृदंग इक्क वजाईआ। आपे गोबिन्द गुरसिख फड़ाया पल्ला, फड़या पल्लू छुट कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची होए सहाईआ। दरगाह साची गुरमुख घर, गुर सतिगुर आप बणाया। लक्ख चुरासी जम्मे पए मर, मरन जम्मण खेल खिलाया। हरिजन विरला ना रक्खे कोई डर, निरभउ एका एक ध्याया। एका पुरख अकाल ल्ए वर, दो जहानां होए सहाया। निरगुण सरगुण ल्ए फड़, आत्म परमात्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची देवे वड्याआ। दरस अंदर सर्ब दात, लक्ख चुरासी बन्धन पाईआ। दरस अंदर पिता मात, पूत सपूत दए वड्याईआ। दरस अंदर उत्तम ज़ात, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। दरस अंदर सच्चा नात, गुर चरन सरन सरनाईआ। दरस अंदर उतरे घाट, पार किनार वखाईआ। दरस अंदर मिटे अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ । दरस अंदर पुछे वात, गुरसिखां मेल मिलाईआ। दरस अंदर मिटे नाता मनमति कमज़ात, गुर सतिगुर करे पढ़ाईआ। दरस अंदर देवे नाम खात, सच भण्डारा आप भराईआ। दरस अंदर वेखे मार झात, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। दरस अंदर देवे अमृत बूंद स्वांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। दरस अंदर गुरसिख मेला इक्क

इकांत, रूप अनूप आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दरस आपे दीद, देवणहार आप हो जाईआ। दरस अंदर गोबिन्द मेला, गुर गोबिन्द आप मिलाईआ। दरस अंदर गुरु गुर चेला, गुर चेला रूप वटाईआ। दरस अंदर सज्जण सुहेला, सगला संग निभाईआ। दरस अंदर मिले इक्क इकेला, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। दरस अंदर कट्ट दए राए धर्म दी जेला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। दरस अंदर आप जणाए आपणा वेला, थित वार ना कोए जणाईआ। दरस अंदर गुर सतिगुर अचरज खेल खेला, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दरस दए वड्याईआ। दरस अंदर मिले गुरमीत, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। दरस अंदर काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत्त बुझाइंदा। दरस अंदर सुणाए सुहागी गीत, आपणा ढोला आपे गाइंदा। दरस अंदर करे काया पतित पुनीत, दुरमति मैल ध्वाइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, चारों कुण्ट जगत समझाइंदा। अन्तिम नाता तुटणा मन्दिर मसीत, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल एका रंग रंगाउणा हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। पुरख अकाल गाउणा सभ ने गीत, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस अंदर देवे दीदार, गुरसिखां करे सच प्यार, प्यार प्यार नाल प्रनाइंदा। प्यार अंदर गुरु गोबिन्द वसे, अन्त गया समझाईआ। घट मन्दिर बह बह आपे हस्से, आपणी ख़ुशी मनाईआ। करे प्रकाश बिन रव ससे, सूरज चन्न मुख शरमाईआ। जिस गुरसिख आपणा मार्ग दस्से, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। सो गुरसिख गोबिन्द तेरे चरन ढट्ठे, ढह ढह पए सरनाईआ। नाता तोड़े तीर्थ अठसठे, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी ना नहावण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दरस दए समझाईआ। एका दरस काया गढ़्ह, गोबिन्द आप जणाईआ। आपणे पौड़े जाए चढ़, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। बिन विद्या अक्खर जाए पढ़, एका अक्खर आप सुणाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख वेस वटाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख ल्ए फड़, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे एका दरस दिखाईआ। एका दरस देवे करतार, हरिजन साचे आप जगाया। एका वस्त देवे नाम भण्डार, अनमुल्लड़ी दात वरताया। एका खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। एका जोत करे उज्यार, जोत निरँजण डगमगाया। एका अमृत देवे ठंडा ठार, बूंद स्वांती मुख चुआया। एका साची सेजा करे प्यार, आत्म सेजा सोभा पाया। जिस गुरसिख देवे आप दीदार, तिस लोचण आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस तरस आप कमाया। विचार अंदर ना आए विचार, बुध मति ना कोए वड्याईआ। गुर गोबिन्द वसे सभ तों

बाहर, कहिणा कथन ना जाईआ। जिस किरपा करे अपर अपार, अपरम्पर बूझ बुझाईआ। आपे देवे दरस दीदार, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विचार विचार नाल मिलाईआ। भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, गुरसिखां दरसन पाया। गुरसिख मेरा बणे मलाह, गोबिन्द ल्ए मिलाया। ग़रीब निमाणयां जो पकड़े बांह, निथाव्याँ ल्ए उठाया। अमृत जाम दए प्या, एका रंग वखाया। हँस काग दए बणा, कागों हँस उडाया। मेरी रैण अन्धेरी मिटे ना, मेरा अन्ध ना कोए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराया। भिनड़ी रैण करे पुकार, गुरसिख अगे सीस झुकाईआ। मैं सुणया तेरा गोबिन्द मीत मुरार, तेरे संग वसे तेरा माहीआ। मैं कलिजुग अन्तिम आई विच संसार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। घर घर होए अन्त विभचार, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। नेत्र रो रो धाहां रही मार, खुलड़े केस रही वखाईआ। बिन गोबिन्द करे ना कोए प्यार, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जिस आपा दिता वार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। अन्तिम दे के गया सहार, एका नाअरा लाईआ। प्रगट होए आप निरँकार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द डंका वज्जे विच संसार, नौं खण्ड पृथ्मी आप सुणाईआ। प्रगट होवे जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप धराईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वार, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। साचे तख्त बहे आप करतार, करे कराए सच्ची शहिनशाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी खेल अपार, लोकमात वज्जे वधाईआ। भिन्नड़ी रैण गुरमुखां आई दुआर, आपणी झोली अगे डाहीआ। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, जिस गोबिन्द ओट रखाईआ। गुर गोबिन्द ओट जिस लई रक्ख, एका आस तकाईआ। लक्ख चुरासी विचों होया वक्ख, आपणा पन्ध मुकाईआ। एका चढ़या साचे रथ, सच दुआर मिले वड्याईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चम्यार दए ग्वाहीआ। सतिगुर गुरु गुर जिस वसे पास, गुर गोबिन्द इक्क मलाहीआ। सो गुरसिख क्यों होए निरास, आसा आसा पूर कराईआ। निज आत्म करे वास, परमात्म मेल मिलाईआ। गुरसिख सदा शाबास, जिस तजी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आदि जुगादि दए वड्याईआ।

सिँघ निहंग सोहणा बस्त्र, काया बस्ती आप वसाईआ। गुर गोबिन्द पहनाया आपणा शस्त्र, छतरू रिहा घाईआ। इक्क चढ़ाया साचे अस्त्र, नाम घोड़ा रिहा दौड़ाईआ। अठ्ठे पहर वाहिगुरु जाप करी कसरत, आपणा बल वधाईआ। अन्त गोबिन्द पूरी करे हसरत, देवे दरस सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बाणा आप सुहाईआ।

काले पीले सोहणे चीरे, चीरे वाला वेख वखाईआ। गुरमुख लाल साचे हीरे, माणक मोती आप उठाईआ। मेल मिलाए वड पीरन पीरे, उच्च पीर होए सहाईआ। कलिजुग आया अन्त अख़ीरे, सभ दी करे सफ़ाईआ। आपणा खेल जाणे धीरे धीरे, धीरज आपणे विच समाईआ। जीव जंत बन्न्हे नाम ज़ंजीरे, हरि का नाउँ संगल इक्क उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए हस्त कीड़े, कीट हस्त वेखे थाउँ थाँईंआ। समुंद सागर वरोले नीरे, नाम मधाणा एका पाईआ। दीन मज़्हब वरन बरन जो होए लीरो लीरे, अन्तिम एका गंढ्ढ बंधाईआ। जिउँ रविदास पाया मुल्ल कसीरे, कंगण दए वड्याईआ। तिउँ गुरमुखां अमृत प्याए साचा सीरे, रस अमृत मुख चुआईआ। अन्तिम आपे कट्टे भीड़े, सिर आपणे भार उठाईआ। निहंग सिँघ उठाउणा बीड़े, गुर गोबिन्द नाल मिलाईआ। धन्न भाग गुर मिल्या जीउड़े, जीवण मुक्त कराईआ। मनमुख अन्त शब्द वेलणे पीड़े, ना सके कोए बचाईआ। सोहण बस्त्र नीले लीड़े, पगड़ी दस्तार रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रेम रंग रंगाईआ। लोहा पारस जाए बण, मणका माला मन नाल मिलाईआ। सतिगुर सुणे आपणे कन्न, सो गुरमुख हिरदे अंदर ध्याईआ। मिले वड्याई साचे तन, जिस रसना गोबिन्द नाम समाईआ। गुर गोबिन्द नज़र ना आए जीव अन्न्ह, गुरमुख वेखण चाँईं चाईआ। आदि जुगादि जुग जुग चढ़या रहे गुजरी चन्न, जिस दा इक्को पुरख अकाल पिता माईआ। तिस गोबिन्द कहो धन्न धन्न धन्न, जो गुरमुखां अमृत गया प्याईआ। जूठा झूठा ठूठा भन्न, एका रंग चढ़ाईआ। आपणी हथ्थीं ला के गया डन्न, आपणा हुक्म समझाईआ। पुरख अकाल सभ ने लैणा मन्न, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका इष्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे घर मिलाईआ। साचा खण्डा सच कृपाल, कृपानिध आप पहनाईआ। बिन गुर घड़े ना कोए विच जहान, लोहार तरखान ना कोए वड्याईआ। काया अंदर रक्खे आप ज्ञान, माटी चम्म पोच पोचाईआ। तिस खण्डे मन्नणी सभ ने आण, जो खण्डा गोबिन्द गया वखाईआ। प्रगट करे आप भगवान, आपणी सेव कमाईआ। गुरसिखां मिल्या धुर दा दान, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग अन्त रहे ना कोए अंजाण, भुल विच ना कोए भुलाईआ। गोबिन्द सूरा प्रगट होवे विच जहान, लोकमात करे रुशनाईआ। सतिजुग साचा लाए आण, कलिजुग कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी होए प्रधान, नौं खण्ड पृथ्मी एका हुक्म जणाईआ। लहिणा देण चुकाए कृष्ना काहन, राम नाम ना कोए वड्याईआ। ईसा मूसा ना कोए सलाम, मुहम्मद शरीअत ना कोए रखाईआ। अञ्जील कुरान ना कोए कलाम, मक्का काअबा ना फेरा पाईआ। पीर पैग़म्बर ना देवे कोई पैग़ाम, हुक्मी हुक्म ना कोए जणाईआ। एका हुक्म वरते श्री भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड बन्धन पाईआ। गोबिन्द झुल्ले इक्क निशान, सृष्ट सबाई दए वखाईआ।

करे खेल आप मेहरवान, आपणी दया आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तन आप सजाईआ। सिर सोहे चक्कर दुमाला, चक्रवरती चक्कर चलाइंदा। एका दस्सया राह सुखाला, गोबिन्द आपणा पन्ध मुकाइंदा। मेरा सिख सभ तों निराला, आप आपणी वण्ड वंडाइंदा। हथ्थ फड़ाई साची माला, मन का मणका आप भवाइंदा। ना कोई सन्धया ना तरकाला, अमृत वेला इक्क वखाइंदा। गुरमुखां मुख पूंझे आप नाल रुमाला, बण सेवक सेव कमाइंदा। अन्त होए आप दलाला, सच दलाली आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दर सुहाइंदा।