पहली मग्घर २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार
सचखण्ड सोहे सच दुआरा, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। महल अटल उच्च मनारा, सोभावन्त आप सुहाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, निरगुण आपणा खेल वखाईआ। आदि पुरख आदी धारा, आपणी आप प्रगटाईआ। जुगादि रूप अगम्म अपारा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाईआ। सचखण्ड सोभनीक, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। परवरदिगार लाशरीक, हरि पुरख निरँजण डेरा लाइंदा। एकँकारा बैठा रहे इक्क अतीत, आदि निरँजण नूर प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता ठांडा सीत, श्री भगवान सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे आपणी रीत, सच दुआरे आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, बेअन्त वड वड्याईआ। आपणा खेल करे आदि अन्त, अन्त आदि आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप प्रगटाईआ। सच प्रगटाया सचखण्ड, सच साचा दया कमाइंदा। आप रखाए आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच मिलाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, नूर नुराना डगमगाइंदा। नाम निधाना अगम्मी छन्द, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। दाता दानी सूरा सरबंग, शाह पातशाह वेस वटाइंदा। आपे होए सदा बख्शंद, मेहरवान आपणा नाउँ धराइंदा। आपे जाणे आपणा पन्ध, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वड्याइंदा। सच महल्ला साचा घर, हरि साचा आप सुहाईआ। निरगुण निरवैर खोल्ह दर, दर दरवाज़ा आप प्रगटाईआ। निरभउ हो अंदर वड़, भय अवर ना कोए रखाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। शाहो भूप राजन राज बण, तख्त निवासी वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सचखण्ड निवासी खेल अवल्ला, एकँकारा आप कराइंदा। आदि जुगादि वसणहारा सच महल्ला, दर घर साचे सोभा पाइंदा । निराकारा जोत नूर नूर विच रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। आपे फड़े आपणा पल्ला, आपणा संग निभाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, शाहो भूप डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सोहया, सुहाए आप करतार। आपणे जेहा आपे होया, दूसर करे ना कोए विचार। आदि जुगादि नवां नरोआ, मरे ना जम्मे विच संसार। सचखण्ड दुआरे आपणा आपे लै के आए ढोया, वस्त अमोलक एकँकार। एका बीज आपे बोया, आपे पुरख आपे नार, आपणी सेज आपे सोया, आपे बणे कन्त भतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दीपक आपे होया, आपे होए उज्यार। सचखण्ड होए उजाला, निरगुण आपणी जोत जगाईआ। आपे होए सदा प्रितपाला, प्रितपालक बेपरवाहीआ। आदि जुगादी बण रखवाला, दर घर साचे सेव कमाईआ। आपे जाणे आपणा राह सुखाला, आपणा मार्ग आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाईआ। सचखण्ड सुहाए श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। निरगुण नूर जोत महान, पुरख अकाला डगमगाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी धार वखाइंदा। निरगुण सरगुण साची कार, किरती आपणी किरत कमाइंदा। त्रै त्रै मेला अपर अपार, पंचम चेला रूप वटाइंदा। सज्जण सुहेला ठांडे दरबार, साची घाड़त घड़त घड़ाइंदा। भाण्डा घड़े अपर अपार, नाम थथवा हथ्थ रखाइंदा। चक्क गेड़्हे एका वार, दूजी वार ना कोए भुवाइंदा। आपणी किरपा आपे धार, आप आपणा बन्धन पाइंदा। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर रूप वटाइंदा। आपे मात पित करे प्यार, सुत दुलार आप अख्वाइंदा। आपे मंगे बण भिखार, आपे वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपे शाहो भूप बणे सिक्दार, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे वेखे विगसे करे विचार, आपे आपणा मुख छुपाइंदा। आपे सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण आसण लाइंदा। आपे जाणे आपणी कार, आदि जुगादी सेव कमाइंदा। आपे आपणा सुत अनादी कर त्यार, एका हुक्म वरताइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा पसार, साची धार आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। साचा राह पुरख अबिनाश, आपणा आप चलाईआ। सुत दुलारे दे धरवास, धीरज धीर रखाईआ। आदि जुगादि देवां तेरा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। जुग जुग चलावां राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। इक्क सुणावां आपणी गाथ, बिन अक्खरां करां पढ़ाईआ। इक्क वखावां आपणी ज़ात, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। इक्क वखावां आपणा खात, अतोट अतुट भराईआ। इक्क वखावां आपणा हाट, साचे हट्ट इक्क
वड्याईआ। इक्क वखावां आपणी खाट, तेरी सेजा इक्क सुहाईआ। तेरी पुछां सदा वात, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। तूं मेरा सज्जण तूं मेरा साक, तूं पिता पूत तूं ही मेरी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। सुत दुलारे चढ़या चा, शब्दी शब्द ख़ुशी मनाइंदा। पुरख अबिनाशी बणया मलाह, साचा बेड़ा आप उठाइंदा। आपणे मार्ग देवे पा, औझड़ राह ना कोए रखाइंदा। आपणा नाउँ दए धरा, एकँकारा आपे गाइंदा। आपणी देवे सच सलाह, सलाहगीर आप हो जाइंदा। मैनूं देवे मेरा थाँ, मेरी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुत दुलारे वंडी वंड, सतिगुर पूरा आप वंडाईआ। सो पुरख निरँजण साहिब बख्शंद, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणत, घर घर विच लए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए समझाईआ। साचा घर तेरा पसारा, हरि पुरख निरँजण आप जणाया। सचखण्ड वसे आप निरँकारा, थिर घर तेरा दुआरा सुहाया। आदि जुगादि रहे दीदारा, चरन कँवल मिले शरनाया। जुगा जुगन्तर दए हुलारा, आप आपणा मेल मिलाया। दो जहान करे वणजारा, एका हट्ट खुल्हाया। अन्तर रखे इक्क भण्डारा, दिस किसे ना आया। तेरा लहिणा अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। आपणा भेव हरि जू खोल्ह, शब्दी शब्द जणाइंदा। तेरा मेरा इक्को तोल, तोलणहारा इक्क हो आइंदा। तेरा मेरा पूरा कौल, कीता कौल ना कदे भुलाइंदा। तेरे अन्तर जावां मौल, आप आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सलाह आपणी आप बणाइंदा। आपे सलाह आपे सलाहकार, आप आपणा मता पकाईआ । आपे जाणे आपणी कार, करता पुरख आप कमाईआ। आपे घर आपे घर बाहर, आपे सचखण्ड वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे थिर घर खोल्ह किवाड़, सुत दुलारा दए बहाईआ। आपे वस्त भरे भण्डार, अमोलक झोली पाईआ। आपे जननी जन बण निरँकार, रूप अनूप वेस वटाईआ। दाई दाया सिरजणहार, दर घर साचे सेव कमाईआ। अंस बंस कर त्यार, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। निरगुण अंदर निरगुण रख, निरगुण खेल कराया। निरगुण अन्तर हो प्रतख, आपणा नाउँ धराया। आपणा नाउँ विश्व रख, साची सेव कमाया। आपणा कर आपे पक्ख, आपणा दर वड्याआ। आपणा पर्दा आपे ढक, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपे बण कमलापति, कँवल नैण आप मटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाया । आपे विश्व विष्न धार, ब्रह्म आपणा रूप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसार, आपणी खेल खलाईआ। आपे शंकर दए आधार,
संसा रोग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, शब्दी सुत देवे वर, तिन्नां एका तन्द बंधाईआ। एका तन्द तणया ताणा, पुरख अबिनाशी खेल खलाइंदा। आपे जाणे आपणा भाणा, भेव कोए ना पाइंदा। आपणे हथ्थ रख्या आवण जाणा, दिस किसे ना आइंदा। आप सुणाए आपणा गाणा, विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाइंदा। आपणा भेव खुल्हाए नर, हरि नरायण वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, वर दाता झोली पाईआ। जिस ने घाड़न ल्या घड़्ह, घड़्हन भन्नणहार अख्वाईआ। तिस साहिब शरन जाणा पड़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आप बंधाए आपणा लड़, एका गंढ्ढ पुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह समझाईआ। साचा राह हरि जू दस्से, निरगुण निरगुण आप समझाइंदा । तख्त निवासी तख्त बह बह हस्से, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। तिन्नां अन्तर आपे वसे, आपणी जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। खोल्हे भेव पुरख अगम्मा, अगम्म वड्डी वड्याईआ। विष्नूं तेरा इक्को मंमां, सो पुरख निरँजण दए चुंघाईआ। ना कोई जाणे उच्चा लम्मा, गिणती गणत विच ना आईआ। ना घड़या ना किसे भन्ना, ना कोई नेत्र वेखण पाईआ। जिस साहिब मैनूं जणा, बणया पिता माईआ। तिस सीर एका घल्ला, अमृत नाम वड्याईआ। बिन रसना जिह्वा पी पी पला, सांतक सति रखाईआ। बिन लड़ फड़ाया पल्ला, फड़या पल्ला छुट्ट ना जाईआ। जिस आपणे प्रेम कीता झल्ला, एका झलक नूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव आपे दस्स, हरि जू दया कमाइंदा। निरगुण रूप अंदर वस, आप आपणी कल धराइंदा। एका नूर कर प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। एका भोग इक्क बलास, एका रसया रस वखाइंदा। एका पूरी करे आस, आस आशा नाल मिलाइंदा। एका दस्से साचा साथ, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, आपणा नाम जपाइंदा। विष्नूं तेरा साचा सीर, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। मेरा रूप तेरी तकसीर, मेरी तदबीर नज़र ना आईआ। मेरा प्रेम तेरा जंज़ीर, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। मेरा घर तेरी चोटी अख़ीर, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। विष्नूं मंगे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहया। तूं किरपा करी भगवान, मेरा रूप प्रगटाया। तेरे चरन धूढ़ करां अशनान, साचा नहावण नहाया। तूं आदि जुगादि रखणा मेरा माण, मैं तेरी ओट तकाया। मैं सुणया तेरा धुर फ़रमाण, नाम संदेशा जो घलाया। तेरा रूप अनूप महान, तेरी महिमा कथन विच ना आया। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, साचे तख्त सोभा
पाया। तूं भूपत भूप राज राजान, बेअन्त तेरी वड्याआ। कोटन कोटि विष्नूं तैनूं गाण, तेरे अग्गे सीस झुकाया। धन्न भाग तूं दिता दान, मैं आपणी झोली रिहा भराया। कवण वेला अन्तिम मिलां आण, दर तेरे सोभा पाया। मेरी करी आप पहचान, तूं पहचान विच कदे ना आया। मैं नित गावां तेरा गान, गा गा आपणा शुकर मनाया। मेरी सेवा दस्स श्री भगवान, बण बण सेवक सेव कमाया। तेरी मन्नदा रहां आण, तेरा हुक्म आपणे सिर टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाया। साचा वर श्री भगवाना, एका वार जणाईआ। विष्नूं तेरा खेल महाना, ब्रह्मा शंकर करे कुड़माईआ। तिन्नां देवे सच्चा दाना, त्रैगुण माया झोली पाईआ। लख चुरासी बन्ने गानां, साचा सगन मनाईआ। पंज तत्त करे प्रधाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाल वखाईआ। रवि ससि करे प्रकाश आपणे भाना, नूर नूर नूर प्रगटाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द अगम्मी देवे धुर फ़रमाणा, नाद अनाद वजाईआ। जुग चौकड़ी खेल खलाना, आपणी वंड वंडाईआ। ब्रह्मा वेता इक्क पढ़ाना, निष्अक्खर दए जणाईआ। चारे वेदां गाए गाना, चारे युग समझाईआ। चारे बाणी गाए तराना, चारे खाणी दए वखाईआ। चार वरन रखे आणा, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल वेख वखाईआ। तेरा खेल निरगुण सरगुण रंग, सो पुरख निरँजण आप जणाया। लख चुरासी वज्जे मृदंग, घट घट मृदंगा आप उठाया। जीव जंत वंडी वंड, वंडणहारा बेपरवाहया। करे खेल सूरा सरबंग, निरभउ आपणी धार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह दए समझाया। जुग चौकड़ी तेरा राह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। लख चुरासी घाड़न लए घड़ा, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। अन्तिम भन्ने ठीकर दए बणा, ठीकर ख़ाकी ख़ाक समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। युग चौकड़ी कीता परवान, विष्नूं सीस झुकाया। कवण रूप मिलें भगवान, लोकमात फेरा पाया। कवण वस्त देवें दान, लख चुरासी आप वरताया। कवण घर बणें काहन, निरगुण आपणा रूप धराया। कवण वेला लएं पछाण, विछड़े मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भिक्खक झोली रिहा वखाया। भिक्खक देवे दात, वड्डी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी खेल तमाश, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पावे रास, युग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जो उपजे सो होए विनास, थिर कोए रहिण ना पाईआ । आपणा नूर करे प्रकाश, गुर अवतार मात प्रगटाईआ। पंज तत्त देवे साथ, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। एका खोल्हे नाम हाट, बण वणजारा सेव कमाईआ। करे खेल पुरख समराथ,
महिमा कथ आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। साची देवे भगतां वस्त, विश्व आपणी आप प्रगटाईआ। ना कोई जाणे कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। लहिणा देण चुकाए दस्त बदस्त, लोकमात कर रुशनाईआ। हरिजन रखे आपणे नाम मस्त, मस्ती एका नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रूप वटाईआ। युग युग आपणा रूप धर, आपणी दया कमाईआ। सन्त सुहेले साचे वर, आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुखां चुकाए झूठा डर, माया ममता मोह तुड़ाईआ। गुरसिखां फड़ाए एका लड़, एका घर वखाईआ। युग चौकड़ी जायण हर, लोकमात रहिण ना पाईआ। सेवा करन गुर अवतार, जुग जुग सेव कमाईआ। भगत भगवन्त मंगण दर, दर दर सीस झुकाईआ। सन्त रोवण ज़ारो ज़ार, बिन डिठयां जीवण मुक्त ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ। नव नौ चार जाए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण ना पाईआ। करे खेल इक्क अतीत, त्रैगुण अतीता सच्चा माहीआ। लख चुरासी करे बिपरीत, बिपर रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम चौकड़ आपणा भेव जणाईआ। अन्तिम चौकड़ खेल न्यारा, निरगुण आप कराया। सेवा ला तेई अवतारा, गुर दस मेल मिलाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, एका नाआरा हक़ सुणाया। भगत भगवन्त बोल जैकारा, एका ओट तकाया। लोकमात खोल्ह दुआरा, आपणा नाउँ समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जाए लँघ, कलयुग हरि जी आप जणाइंदा। गुर अवतार मंगण मंग, प्रभ अग्गे सर्ब झोली डाहइंदा। भगत भगवन्त लाए अंग, अंगीकार आप हो जाइंदा । सन्त मंगण साचा संग, सगला संग ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी होए नंग, उत्ते पड़दा कोए ना पाइंदा। जूठ झूठ भरे विच वरभण्ड, भंडी मगर मगर आप कराइंदा। हरि का नाउँ ना सिमरे कोए बत्ती दन्द, रसना जेहवा ना कोए मिलाइंदा। आपणा पूरा कोए ना करे पन्ध, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। वरन बरन पाए फंद, शरअ शरीअत ना कोए तुड़ाइंदा। ना कोई टुट्टी देवे गंढ्ढ, टुट्टी गंढ्ढणहार नज़र ना आइंदा। ना कोए सहाई सूरज चन्द, विष्न ब्रह्मा शिव सिर ना कोए उठाइंदा। करोड़ तेतीसा दिस ना आए भागां मंद, इष्ट देव ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार देवण कंड, नूरी मुखड़ा ना कोए वखाइंदा । कलयुग कूड़े चढ़े घमंड, आपणा बल आप धराइंदा। दरोही फिरे विच नव खण्ड, एका खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। साधां सन्तां आत्म करे रंड, हरि जू कन्त ना कोए हंढाइंदा। कोई राम ना खिच्चे कमंद, कृष्ना रथ ना कोए चलाइंदा। ना कोई मुहम्मद देवे संग, मूसा मुख ना कोए वखाइंदा। नानक निरगुण ना चाढ़े कोई चन्द, गोबिन्द
अंग ना कोए लगाइंदा। किसे हथ्थ ना आए परमानंद, निजानंद ना कोए समाइंदा। रसना जिह्वा पायण डण्ड, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। त्रैगुण माया लग्गे फंद, फांदी बण ना कोए छुडाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत नार दुहागण होए रंड, कन्त कन्तूहल नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप समझाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि विष्नूं करे जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग दा पन्ध मुकाउणा, आप आपणा फेरा पाईआ। चार युग दा हिसाब मकाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल रलाईआ। गुर अवतारां फड़ उठाउणा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। भगत भगवन्त दर रखाउणा, दर्दी दर्द वंडाईआ। साचे सन्त गले लगाउणा, बेअन्त दया कमाईआ। आपणा मंत आप जपाउणा, आपे नाम आप सहाईआ। आपणा कन्त रूप आप वखाउणा, आपे नार लए प्रनाईआ। आपणी रुत्त बसन्त आप सुहाउणा, पत्त डाली आप महकाईआ। निरगुण रूप जामा पाउणा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। गुर अवतारां मिल मिल सब ने गाउणा, लख लख सुकर मनाईआ। साडी पूरी करे भावनी भाउणा, जो आए आस लगाईआ। चार युग जिस ताई ताउणा, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाईआ। दिता हुक्म उणंजा पाउणा, पाउणा विच समाईआ। लेखा जाणे अवणा गवणा, हरि कन्त आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार युग दा लहिणा वेख वखाईआ। विष्नूं चार युग दा वेखणा लहिणा, कलयुग अन्त खेल रचाया। मेरा मन्नणा इक्को कहिणा, भुल्ल कदे ना जाया। बिन मेरे किसे ना रहिणा, जो आया सो भन्न वखाया। आदि जुगादि युग युग मैं इक्को देणा, देवणहार होर ना कोए रखाया। जिस दा भाणा सब ने सहिणा, आपणा भाणा लए मनाया। जिस दुआरे मेरे बहणा, तिस मार्ग दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध लए मिलाया। पुरख अबिनाशी दस्से हाल, आपणा हाल जणाईआ। करां खेल काल महांकाल, महांकाल दयां वड्याईआ। लख चुरासी बण दलाल, काया धर्मसाल मुख छुपाईआ। जुग जुग गुरमुख वेखां साचे लाल, हरिभगत लवां उठाईआ। सदा सुहेला बण करां प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। फड़ फड़ गले लगावां कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ । जन भगतां करां हल्ल सवाल, लेखा लिखां बिन कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण भगत तेरे दुआरे आईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका हुक्म सुणाया। विष्नूं उठ ध्यान लगा, ध्यान ध्यान नाल मिलाया। जिस तेरी बणत लई बणा, अन्त लेखा दए मुकाया। आपणा गुण दए समझा, अवगुण दिस किसे ना आया। साचे भगत लए प्रगटा, आप आपणी भगती लाया।
जगत विद्या दए भुला, आपणी विद्या आप पढ़ाया। आपे दर्शन देवे आ, दूजा इष्ट ना कोए रखाया। पहलों बख्शे सर्ब गुनाह, फेर आपणे गले लगाया। जे कोई दूजा पुच्छे मेरा भगत अग्गों करे ना, हरि जू वंड ना किसे वंडाया। जे प्रभ मिलणा चरनी डिगो आ, चरन दुआरा इक्क समझाया। जुग जुग निथाव्याँ देवे थाँ, निमाणयां होए सहाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाया। बिन बिरछां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जुग जुग स्नेहुड़ा देवे सच्चा शहिनशाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त दए समझाया। चार युग खेल अपारा, भगवन भगत दए वड्याईआ। भगत मंगण इक्क दुआरा, एका ओट तकाईआ। एका वसे धाम न्यारा, अवल्लड़ा घर आप सुहाईआ। एका वेखे वेखणहारा, जिस जन बूझ बुझाईआ। भगतन पन्ध मुकायण विच संसारा, थिर घर डेरा लाईआ। थिर घर मिले शब्द सहारा, शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। शब्दी अंदर भगतन भेत, अभेदी भेद रखाइंदा। आपे वेखे नेतन नेत, नित नित वेस वटाइंदा। आदि जुगादी चेतन चेत, अबिनाशी अचुत्त खेल खलाइंदा। कर किरपा इक्को वार करया सच्चा हेत, आप आपणा हित समझाइंदा। कबीर जुलाहा नेत्र लए पेख, सचखण्ड दुआरे चरनां उपर सीस टिकाइंदा। वज्जी वधाई वसया देस, परदेस राह तजाइंदा। नज़री आया इक्क नरेश, सीस आपणे ताज टिकाइंदा। ना कोई उथे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, ना कोई झोली अगे डाहइंदा। ना कोई रूप ना कोई रेख, इक्को नूर डगमगाइंदा। नानक दिसया बिन खूंडी भूरी खेस, हथ्थ सतार ना कोए वजाइंदा। बिन रसना करे आदेस आदेस, निरँकार निरँकार निरँकार ढोला गाइंदा। ओथे चले ना कोई पेश, कबीरा निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। मैं तेरा नूर ना सकां वेख, बिन तेरी मेहर मेरा नैण कम्म किसे ना आइंदा। आ प्रभ प्रीतम कन्त सुहेले आपणी नार वेख, लोकमात तुध बिन मेरा जोबन ना कोए हंढाइंदा। मैं तेरे वैराग बण दुहागण खुल्ल्हे छड्डे केस, मेरी मींढी सुहाग ना कोए गुंदाइंदा। मैं थल्ले तक्क के आया विष्नूं सुत्ता उत्ते बाशक सेज, सांगों पांग सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा एका सोभा पाइंदा। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। सुण सज्जण मीत मेरे छोटे लाल, लालन लाल वंड वंडाईआ। मदन मोहन मूर्ति गोपाल, कपाल ना कोए वड्याईआ। मेरा मन्दिर इक्क धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क समझाईआ। जिथे पोह ना सके काल, महांकाल नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, भगत भगवान रिहा समझाईआ। कबीर तेरी पूरी आशा, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। इक्को एक इक्क भरवासा, एका घर सुहाइंदा। जुग जुग बणया रहे दासी दासा, निरगुण सरगुण सेव
कमाइंदा। लख चुरासी करे हासा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। दर दर फिरे फड़ फड़ कासा, तन अल्फी इक्क हंढाइंदा। आदि जुगादि ना कदे विनाशा, पुरख अबिनाशा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम आवे हार पासा, जित्त कोए ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। कलयुग वेला आए अन्त, अन्त आप समझाईआ। प्रगट होए श्री भगवन्त, लोकमात करे रुशनाईआ। आप जणाए आपणा मंत, इक्को इक्क नाम वड्याईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, साहिब लए मिलाईआ। आपे होए पती पतिवन्त, पति आपणी आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे लए मिलाईआ । कबीर अग्गों रिहा पुच्छ, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। सानूं दरस दिता लुक लुक, आपणा भेव ना किसे खुल्हाया। तेरे फ़राक अंदर गए सुक्क, ख़ाकी तत्त ख़ाक मिलाया। तेरे वैराग अंदर गए लुट्ट, आप आपणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध कलयुग अन्त लएं कराया। कलयुग अन्तिम अवल्लड़ा वेस, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। दस्स के जाए गुर दस्मेश, आपणा डंक वजाईआ। प्रगट होए नर नरेश, निहकलंक नाउँ रखाईआ। सम्बल वसे साचे देस, भेव कोए ना पाईआ। गुरमुख विरला लए वेख, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। लख चुरासी सुंञा होए खेत, गुर पीर अवतार ना कोए सहाईआ। अर्जन सीस पुवाए तत्ती रेत, रेता तत्ती सृष्ट सबाई दए तपाईआ। तेग़ बहादर आपणा सीस लाए आपणे हेत, हित्त आपणा आप जणाईआ। बाल निधाने झूजन खेत, धरत मात मिले वड्याईआ। गोबिन्द आपणे नेत्र पेख, कलयुग लेख दए समझाईआ। अन्तिम आए नर नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए चुकाईआ। किस बिध लहिणा चुकाए भगवान, आपणा मार्ग देणा दस्स। किस बिध झुलाए निशान, लोकमात हो प्रगट। किस बिध देवे दान, अन्तर आत्म जोत लट लट। किस बिध करे पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा भेव दस्स। सचखण्ड दुआर दया कमा, श्री भगवान दया कमाईआ। बिन कबरों खेड़ा दिता समझा, समझ समझ नाल मिलाईआ। रमज़ नाल रमज़ रला, रहिमत रहीम कमाईआ। एका हमज़ा रूप आपणा दिता वखा, अल्फ़ ये कर सफाईआ। अरज़ तूल पन्ध मुका, माकूल शरअ जणाईआ। अस्थूल डेरा आपे ढाह, निराकार मिले वड्याईआ। साकार मेला सहिज सुभा, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। कागद कलम ना रखे कोई शाह, अंक अंक ना कोए मिलाईआ। दुआर बंक छप्पर छन्न ना लए कोए छुहा, मन्दिर मस्जिद ना कोए वखाईआ। बिन थाउँ साचे धाम लए बहा, ज़िमी असमान नज़र ना आईआ। बिन सूरज चन्न करे रुशना, बिन तारयां मंडल आप सुहाईआ। बिन पिता मात
गोद लए बहा, बिन मंमां सीर प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क कबीर दए समझाईआ। कबीर इक्क सुण गल्ल, हरि जू आख सुणाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग करदा रिहा वल छल, मेरा भेव किसे ना पाया। भगतां दर्शन दे के आया घड़ी पल, छिन्न भंगर आपणा खेल कराया। सच सिँघासण बैठा मल्ल, सच सिँघासण इक्क सुहाया। गुर अवतारां शब्द सुनेहड़ा घल्ल, आपणा हुक्म मनाया। अन्तिम सुट्टया आपणे खाते डूँग्घी डल्ल, आप आपणे विच छुपाया। जिस नूं कहिन्दे अबचल, अबचल आपणा नगर बणाया। करे खेल सूरा प्रबल, प्रबल आपणी जोत जगाया। आपे लाया आपणा फल, सन्त भगत भगवान मात महकाया। अन्तिम आपणे पाए आपे डल्ल, आपणी खारी लए उठाया। कोई कहे जोती गया रल, कोई कहे सचखण्ड डेरा लाया। पुरख अबिनाशी कहे मैं चरनां हेठां रिहा मिल, चरन सहारा इक्क बणाया। दरस देवां घड़ी घड़ी पल पल, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाया। जुग चौकड़ी सचखण्ड, हरि जू आसण लाइंदा। आपे कर कर आपणी वंड, लोकमात दरस दिखाइंदा। गुरमुख विरला चढ़े चन्द, जिस जन आपणी जोत जगाइंदा। कोटन कोटि बैठे रहे मंग, गिणती गणत ना कोए गणाइंदा। इक्क कबीर वेख्या अंदर लँघ, सच सिँघासण हरि जू सोभा पाइंदा। ना कोई तार सतार वज्जे मृदंग, ना कोई गीत ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। पुरख अबिनाशी दस्सया भेव, अभेद आप खुल्हाया। जिस दी करदे रहे सेव, सो सेवक रूप धराया। आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल धाम डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वर आपणा आप समझाया। सुण कबीर कर ध्यान, चार कुण्ट वखाईआ। मेरा मन्दिर सच मकान, मकबरा कोए नज़र ना आईआ। कोटन कोटि मुलां शेख़ मुसइक पीर पैग़म्बर एस खाते डिग्गे आण, निशान सके ना कोए झुलाईआ। कोटन कोटि राम करन प्रणाम, कोटन कोटि कृष्न ध्यान लगाईआ। कोटन कोटि भगत पी पी जाम, अमृत रस रहे पाईआ। जिस किरपा करे आप भगवान, तिस आपणे घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दुआरा दए वखाईआ। कबीर वेख्या हरि दुआर, दुआरा हरि सुहाया। उतर पूरब पच्छिम होए उज्यार, दक्खण नज़र कोए ना आया। करया खेल आप करतार, आपणा भेव आप छुपाया। दोए जोड़ करे निमस्कार, कबीरा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वखाल सच्चा घर, चौथा दर नज़र ना आया । चौथा दर ना प्या दिस, चारों कुण्ट नज़र उठाईआ। मैं बण के आया तेरा सिख, तेरी सिख्या मोहे भाईआ। तूं मेरा लेखा दिता लिख, बिन लिख्या कलम शाहीआ। आप आपणा दस्स भेत, क्यों बैठा मुख भुवाईआ।
कर सच्चा इक्को हेत, मैं ढह प्या शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। सुण कबीर खेल न्यारा, हरि जू आप जणाइंदा। दक्खण दिशा अगम्म अपारा, आपणा दर सुहाइंदा। अंदर लुकाए गुर अवतारा, आपणी साया हेठ रखाइंदा। भगत बहाए एस किनारा, साची वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप जणाइंदा। दक्खण दिशा गुर अवतार, भगतां नाल मिलाईआ। जिउँ भावे तिउँ करे प्यार, आप आपणी खेल खलाईआ। कोटन कोटि कबीर एहदे विच छड्डे वाड़, इक्क दूजे नूं नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दक्खण दिशा आप छुपाईआ। कबीर अग्गों प्या रुस्स, लै करवट मुख भुवाया। मैं तेरा दुआरा रिहा पुच्छ, तूं मैथों भेव छुपाया। मैं कर के आया तेरा रुख, तेरे चरन दुआरे डेरा लाया। जिन्ना चिर ना वखाएं मेरी मिटे ना तृष्ना भुक्ख, मेरी शांत ना कोए जणाया। मैं वेखां किथे कबीर बैठे लुक, जिन्हां तेरा नाम ध्याया। तूं लोकमात विच्चों आंदे पुट्ट, सचखण्ड विच बूटा लाया। मैं उन्हां दी शाख़ तेरे दुआरे गई फुट्ट, तेरी महक नाल महकाया। मैं वेखां तेरी रुत्त, बसन्त रूप वटाया। मैं तेरा आया निक्का पुत्त, फड़ गले लै लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर दे वखाया। कबीर वेला अजे दूर, हरि साचा सच जणाईआ। आप वखाए हाज़रा हज़ूर, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। तेरी श्रद्धा करे पूर, निरास रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। कबीर अग्गों कहे बोल, एका बोल सुणाया। चौथी कूट कुण्डा खोल्ह, क्यों मेरा मेरा डुलाया। मेरे नाल क्यों मारे रोल, मैं तेरा रोल कोई ना झोली पाया। तूं जुग जुग करदा रिहा मखौल, तेरा मसखरापण मिट कदे ना जाया। मैं छड्ड के आया धरनी धौल, तेरे घर सिँघासण लाया। मेरे नाल कर कौल, कवण वेले दएं वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाया। सच कबीर रख उडीक, हरि सज्जण सच जणाइंदा। प्रभ दस्से इक्क तरीक, एका लेख लिखाइंदा। तेरा दूसर होए ना कोए शरीक, शिरक्त नाल ना कोए मिलाइंदा। तेरी तोड़ निभे लग्गी प्रीत, प्रीतीवान आप निभाइंदा। तूं रहिणा बैठ अतीत, त्रैगुण अतीता आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम लहिणा चुकणा मन्दिर मसीत, पुरख अबिनाशी आप चुकाइंदा। एका गाउणा सब ने गीत, एका इष्ट आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप उठाइंदा। साचा पर्दा जाए उठ, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। कलयुग अन्तिम जाए तुट्ठ, निरगुण रूप बेपरवाहीआ। सचखण्ड जो बैठा लुक, लोकमात करे रुशनाईआ। आपणी जाणे आपे पुच्छ, आपणी पुच्छणा आप पुवाईआ। आपणे कोल रखे ना कुछ, जन भगतां झोली दए भराईआ। देवे वड्याई साचे
सुत, सुत दुलारे लए उपजाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, पत्त डाली आप महकाईआ। आपणे बूटे लोकमात लाए एथों पुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खलाईआ। साचा खेल आप खलाउणा, हरि सज्जण सच जणाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। दक्खण दिशा भेव चुकाउणा, आपणा पर्दा लाहइंदा। भगत दुआरा मात बणाउणा, उतर पूरब पच्छिम दिशा आप खुल्हाइंदा। दक्खण आपे बन्द कराउणा, आपणा आसण आप सजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। कबीर सच दुआरा बणे मात, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। चार कुण्ट दी चार कनात, चार दीवार समझाईआ। दक्खण दिशा वेखे कमलापात, आप आपणा आसण लाईआ। जन भगतां देवे दात, अनमंगी वस्त झोली पाईआ। एका वार भरे खात, घाटा कोए नज़र ना आईआ। एका वार चुकाए वाट, पाँधी पन्ध आप मुकाईआ । एका वार बहाए साची खाट, साची गोदी आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दक्खण दिशा भगत दुआरा लोकमात लए प्रगटाईआ। लोकमात सच दुआर बनाउणा, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। सच सिँघासण आसण लाउणा, आसा मनसा पूर कराइंदा। गुरमुख साचे आप मिलाउणा, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थित वार इक्क जणाइंदा। थित वार निरगुण सरगुण, दोए दोए रूप समाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जाए बण, आदि अन्त भेव ना राईआ। आदि अन्त एका सिफरा ना कोई कन्न, अंक रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वक्त दए समझाईआ। दोआ सिफरा निरगुण धार, सिफ़र सिफ़र विच समाईआ। सिफरिउँ होया एकँकार, एका कल वरताईआ। अठ्ठां तत्तां करे प्यार, एका आठा नाल रलाईआ। दोआ सिफ़रा एका आठा चार युग दा चुक्के भार, चारे अंक दए गणाईआ। वीह सौ अठारां बिक्रमी हो उज्यार, एका नाएं नाल मिलाईआ। एकँकारा कर पसार, नौ दुआरे खोज खुजाईआ। नौ खण्ड बोल जैकार, नौ दर करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह समझाईआ। एका नाइआं इक्को उन्नी, इक्क नौ मेल मिलाया। कबीर तेरी आसा पुंनी, पूरन आसा दए कराया। कलयुग रैण इक्को भिन्नी, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। उन्नी वार खेल अपारा, थित आप जणाईआ। कक्का कर्म ना टले विच संसारा, तत्ता तल्ब ना कोए वखाईआ। कक्का रोवे ज़ारो ज़ारा, छेवें घर पई दुहाईआ। हाहा हस्से मारे नाअरा, पंचम वेखे चाँईं चाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। उन्नी कत्तक बीस अठारां, हरि जू खेल रचाया। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी
धार चलाया। लोकमात बणे मुनारा, भगत दुआरा नाउँ रखाया। पुरख अबिनाशी सेवादारा, साची सेव कमाया। कबीर वेखे हरि नज़ारा, नेत्र नैण खुल्हाया। तेरी रहिमत मेरे परवरदिगारा, तेरा भेव किसे ना पाया। वाजां मारे आपणयां यारा, उठो इक्को रिहा समझाया। पारब्रह्म की करे कारा, लोकमात वेस वटाया। जिस दी कढ्ढदे आए वगारा, सो बण वगारी सेव कमाया। जिस दा लाउँदे आए नाअरा, सो भगतां नाअरा रिहा लगाया। जिस दीआं गाउँदे आए वारा, सो भगतां वारां रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रचाया। उठो भगतो जाओ जाग, कबीर हलूणा रिहा लगाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे साडा साक, सो लोकमात फेरा पाईआ। जिस नूं मन्न के बैठे पाकी पाक, परवरदिगार ख़ुदाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे लुकया साडी ज़ात, ज़ात नाल मिलाईआ। सो कलयुग वेखो जन भगतां देवण गया दात, आपणा पन्ध मुकाईआ। नाल रल्लया इक्क रविदास, चुमार जगत चमरेटे मिली वड्याईआ। लिख लिख लेखा करे हास बलास, आपणी ख़ुशी मनाईआ। नाल रलाया इक्क गुरदास, गुर गुर बूझ बुझाईआ। मैनूं दस्स के गया खास, मैं लोकमात जावां चाँईं चाँईंआ। बिन गोपी पावां रास, आपणा नाच नचाईआ। बिन दीप करां प्रकाश, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। बिन भगती वसां पास, पूरब लहिणा लेखे पाईआ। मेरा भगत ना होए उदास, लोकमात मिले वड्याईआ। आपणी हथ्थीं खोल्हां जा के ताक, नौ दुआरे मात खुल्हाईआ। आपणे वेले पुछां जा के वात, आपणा वक्त ना कदे लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। कबीर कहे उठो बल धारो, हरि साचे खेल कराया। लोकमात लग्गा सच दरबारो, दरगाह साची रूप वटाया। चलो चल के करो निमस्कारो, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। जा के मिलो सच परवारो, पुरख अबिनाशी परवार बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाया। सुणो संदेशा मेरे मीत, मित्र प्यारा आप सुणाईआ। सचखण्ड बैठे सुणो गीत, जन भगतां लोकमात हरि गाईआ। जिस ने ढाउणा मन्दिर मसीत, सो मन्दिर लए बणाईआ। जिस चलाउणी भगतां रीत, तिस देवे माण वड्याईआ। जिस तपदे हिरदे करने सीत, सांतक सति वरताईआ। जिस सुनाउणे सुहागी गीत, ढोले सच्चे माहीआ। जिस पत्तत पापी करने पुनीत, दुरमति मैल धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कारज आप रचाईआ। सचखण्ड बैठे तक्को राह, हरि जू आख सुणाया। इक्क दूजे नाल करो सलाह, साचा बचन जणाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका साह रिहा सुधा, साची थित वार वखाया। एका वार देवे सर्ब पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जो दीसे होए फनाह, ना सके कोए बचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क जणाया। धुर फ़रमाणा रिहा
घल्ल, घड़ी पल ना कोए जणाईआ। इक्क दूजे नाल बहो रल, एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे वेले लए बुलाईआ। आपणा वेला हरि जनाउणा, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। पहलों भगत दुआर बनाउणा, लोकमात कर रुशनाईआ। सच सिँघासण इक्क सुहाउणा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। छत्ती धार लेखे लाउणा, छत्ती छत्ती लए प्रनाईआ। नेत्र नैण जिस दर्शन पाउणा, तिस दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। चरन कँवल जिस सीस झुकाउणा, तिस मिले सच शरनाईआ। सोहँ ढोला जिस ने गाउणा, तिस चोला दए बदलाईआ। हौला भार आप कराउणा, सिर आपणे भार उठाईआ। कीता कौल पूर निभाउणा, कबीर जुलाहा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए लिखाईआ। साचा लेखा लिखे करतार, आपणा कर्म कमाईआ । छब्बी पोह दिवस विचार, देवे वड वड्डी वड्याईआ। चार युग दे विछड़े सद्दे यार, भगत भगतां नाल मिलाईआ। जो आ के बोले कबीर पुकार, सो लेखा दए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। सच दुआरा साचा घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। जिस अंदर वड़या चुक्के डर, जगत भय ना कोए वखाइंदा। जिस मिलयां जीवत जाईए मर, मर जीवण एका रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सच अटारी, अटल्ल नाम रखाया। कलयुग अन्त आई वारी, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। चौथे युग दी साची यारी, अठारां चौके बहत्तरां नाल मिलाईआ। खिच्ची तन्द एका वारी, बिन तन्दी तार हलाया। साहिब बख्शंद जोत निरँकारी, निरगुण आपणा खेल खलाया। जन भगतां उत्तों जाए आप बलिहारी, जिन्हां हरि जू मात बुलाया । बिन हरि जू करे ना कोए सच्ची दारी, औखद नाम ना कोए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारी । अगम्म अपार खेल खलंदड़ा, खेलणहार पुरख अकाल। जन भगत दुआरा इक्क सुहंदड़ा, आपे घाले साची घाल। बण सेवक सेव कमंदड़ा, करे सेवा दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रहे सदा ख़ुशहाल। ख़ुशहाल रहे ख़ुशहाला, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ । ख़ुशी वेखे सिँघ पाला, घर साचे वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई वजाए दीन दयाला, जगत जगदीश सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप रखाईआ। वज्जी वधाई करया हित्त, आपणा हित्त जणाया। बाले मिल्या इक्को मित्त, मीत मुरारा सहिज सुखदाया। आदि जुगादी सच्चा पित्त, साची गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाया। साचा खेल भगत दुआर, भावी भगतां आप मिटाईआ। जो रावी रुड़्हया जल धार, रवी आपणा रंग वखाईआ। साँवल सुंदर मीत मुरार, कँवल
नैण वड्याईआ। रैहबर होए दस्त बरदार, आपणा दस्त मिलाईआ। बेखबर होया खबरदार, खबर लए सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आबरू रिहा वधाईआ। भगतां आबरू नाम ताकत, लोकलाज रखाइंदा। मेट मिटाए दुष्ट नास्तिक, नष्ट सर्ब कराइंदा। हरिजन वेखे इक्को अस्तिक, अस्थिल घर बहाइंदा। नूर नुरानी जोत परकाश्त, प्रकाश रूप वटाइंदा। सूरत सच्ची इक्को साबत, साबर आपणा आप वखाइंदा। मुरीदां मुर्शद करे तुआकब, आप आपणी मंज़ल चुकाइंदा। लोकमात करे अबादत, सजदा सीस आप झुकाइंदा । जन जन करे सच रफ़ाकत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। आप मिलाउणा किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। आपे दिता आपणा वर, आपे वेख वखाईआ। आपे गुरमुख सज्जण लए फड़, वारो वारी लए जगाईआ। आपे रातीं सुत्तयां अंदर जाए वड़्ह, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। आपे सुरत सवाणी लए फड़, शब्दी कन्त मनाईआ। आपे आपणी बाणी लए पढ़, आपे खाणी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि खेल कराईआ। आदि जुगादि जाणे अन्त, अन्त खेल कराया। प्रगट जोत श्री भगवन्त, निरगुण नूर डगमगाईआ। गुरमुख नारी मेले साचे कन्त, कन्त कन्तूहल होए सहाया। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत, निवण सु अक्खर इक्क समझाया। जो मिले साची संगत, अन्तिम नाल कबीरे दए बहाया। जिउँ सम्मत सोलां बणाई पंगत, सचखण्ड दुआरे साची वस्त दए वरताया। नाता तोड़े ज़ेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज भेव चुकाया। भगत भगवान बिन दूजे दर ना होए मंगत, ना कोई भिच्छया दए वरताया। चार कुण्ट हरि जू कलयुग अन्तिम कीते सारे नंगत, आपणा पर्दा आपणे उत्ते सके ना कोई पाया। रसना कह कह सुणाउदे जंत, जीव जंतां गीत सुणाया। आपणा कोई ना जाणे अन्त, कवण वेले होए सफ़ाया। घर घर फड़ फड़ बैठे नाम धनख, मन रावण रहे मिटाया। बिन नामों झूठी चढ़ी अणख, आपणी अणख रहे वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लख चुरासी वेख वखाया। आपणी कीती ना किसे कल्याण, काया कष्ट ना कोए गंवाईआ। दूजे वल की करन ध्यान, जिस ध्यायां हथ्थ ना आईआ। अठ्ठे पहर अंदर वड़या रहे शैतान, शरअ शैतान करे लड़ाईआ। पढ़यां आवे ना किसे ज्ञान, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जिस उपर होए आप मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, इक्को वार सर्ब दए समझाईआ। विश्व रसना नाल गाण, नेत्र विश्व रूप वेखण विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग नटुआ नाटक आपणा आप वखाईआ। दक्खण दिशा डूँग्घा खात, हरि जू आप बणाया। जुग जुग वारी वारी खोल्हे ताक, गुर
अवतार बाहर लए कढाया। फड़ फड़ फेर उहदे विच रखे ढाक, उपर आपणा पर्दा पाया। उपर बैठा सुणाउँदा रिहा वाक्, सच संदेशा इक्क अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हिस्सा आप वंडाया। दक्खण दिशा नाउँ बे दर, वेद कतेब भेव ना राईआ। रसूल मसूल दे ना सके चढ़, कबूल शरअ ना कोए कराईआ। मकतूल कातिल दोवें ना सके फड़, नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार अंदर सके ना वड़, जब तक्क आपणी दया ना आप कमाईआ। जिस नूं लिखाया दर बदर, सो दर दखशन रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इस्में आज़म आज़म तारीफ़ तुलबा तालब पढ़ाईआ। ख़ुदा का नाउँ बड़ा शरीफ़, सुणन बोलण विच ना आईआ । वेखण विच बड़ा बरीक, नज़र ना कोए टिकाईआ। कदे ना बणे किसे दा शरीक, शरअ बण ना करे लड़ाईआ। इक्क ख़ुदाए सच तौफ़ीक, तौबा करे ख़ुदाईआ। कुरान अञ्जील सर्ब हदीस, हदाइत गया सुणाईआ। कोई कहे या अबलीस, अली अल्ला नाअरा कोए लगाईआ। नबी रसूलां वखाए सजदा झुकाए सीस, आपणे चरन कँवल शरनाईआ। आपणी कलाम किसे नूं कर के ना दिती वसीअत, वसीका नवीश बण ना करी लिखाईआ। सब नूं देंदा रिहा नसीहत, जो लोकमात घलाईआ। आपणी लुका के बैठा रिहा असलीअत, असल रूप ना किसे वखाईआ। ख़ुदावंद करीम आपणी आदि जुगादि रखे इक्को काबलीयत, किबले काअबा नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप जणाईआ। नाँ लओ पाओ रौला, भला लुकया छिपया जे बौहड़ पए मौला, मौला रूप वटाओ। जो कर के गया आपणा कौला, मुहम्मद इक्क समझाओ। जिस ने सब दे सिर विच मारना पौला, बेऐब नाम ख़ुदाओ। मुरीदां करे भार हौला, मुर्शद आपे पकड़े बाहों। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे चले आपणे राहो। भगवान कोलों रोकण सन्त, गुरसिख मिलण कोए ना जाईआ। मैथों विछड़या मेरा कन्त, दूजा होर ना कोए हंढाईआ। मैं लहिणा देणा देणा जीव जंत, जो मेरे सिर भार रहे चुकाईआ। अन्त किसे ना मन्नणी मिन्नत, निउँ निउँ ढह ढह पए सरनाईआ। पुरख अबिनाशी लेखा मंगे गणत, अगणत गिण गिण लेखा ना कोए चुकाईआ। सच दस्सो किहनूं कहिन्दे सन्त, कवण सन्त जो हरि सतिगुर झल्ले जुदाईआ। भगवान पास ना जाणा सिख, कलयुग सन्त करन पढ़ाईआ। वेख्यो तुहाढ्ढा लेखा देवे ना लिख, लख चुरासी दए कटाईआ। असीं बण के बैठे बड़े ढीठ, प्रभ कोलों आपणा मुख भुवाईआ। तुसीं वी कर लओ उहदे वल पीठ, तुहाढ्ढा मुखड़ा नज़र नाल ना नज़र मिलाईआ। तुसीं गाओ मेरे गीत, मैं आया सच्चा माहीआ। मेरा अंदर ना वेखणा बणया पलीत, पवित्र रूप ना कोए वटाईआ। मैं सुणयां नहीं वेख्या अनडीठ, कवण दुआरे बैठा आसण लाईआ। पढ़ पढ़ के सुणावां गीत, अगला लेखा ना
कोए चुकाईआ। चाहे हारो चाहे जाओ जीत, तुहाढ्ढे कर्म तुहाढ्ढी देण गवाहीआ। सतिगुर पूरा बिन कर्मां करे ठंडा सीत, कुकर्म चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग झूठी खेड रचाईआ। अदालत करे सदा अदली, अदल आपणे हथ्थ रखाइंदा। सिँघ संगत कोलों जिस कीती बदली, सिँघ नरैण नाउँ धराइंदा। क्या कोई पंडत पांधा वाचे पत्तरी सुट्टे संगली, हिसाब किताब विच किसे ना आइंदा। जो गढ़्ही चमकौर बण के निक्कल गया जंगली, सीस तेरे ताज टिकाइंदा। सो साहिब लाए उँगली, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच्चे दरबार क्या कोई करे चुगली, जन भगतां आपणा नाम चोग चुगाइंदा। कोई रहिण ना देवे शहिनशाही मुग़ली, ग़लबा सब दे उपर पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत आप कमाइंदा। सच अदालत करे करतार, सुपरीम कोरट सच्चा माहीआ। गुरमुख बरी करे विच्चों संसार, जमानत आपणी आप दिवाईआ। वकील दलील दोनों गए हार, कानून किताब परां सुटाईआ। छोटी जज्जी वाले होए शर्मशार, जज्ज जज़बा ना कोए भराईआ। तहरीर कर खारज देवे पाड़, मुनसफ इक्को सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत इक्क वखाईआ। सच अदालत श्री भगवान, आदि जुगादि लगाइंदा। किसे मुचलके उपर ना लाए कोए निशान, अष्टाम काला ना कोए कराइंदा । किसे कोलों ना कराए कोई पछाण, गवाह फड़ ना कोए भुगताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी अदालत आपणा कानून, गुर अवतारां मज़बून आप सिखाइंदा। गुर अवतारां लिखाया मज़मून, मजमा आप बणाईआ। कोई कहे नुकता नून, कोई नून गुना रिहा गाईआ। नानक निरगुण बुझया इक्क असूल, असलीयत गया समझाईआ। जो जन करे कबूल, तिस देवे आप सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत इक्क रखाईआ। बिन अदालत ना लग्गे डंन, जगत विकार ना कोए मुकाईआ। पिछला तैथों लहिणा लैणा, अग्गे झोली ना कोए रखाईआ। जन्म जन्म तेरा मन्नदे रहे कहिणा, तेरी सेव कमाईआ। असीं नाता छड्डया भाई भैणां, साक सज्जण तजाईआ। दरस कर कर थक्के तेरे नैणां, आपणी ख़ुशी मनाईआ। असां वेस तजाया जगत गहिणा, तेरा प्यार हंढाईआ। तेरा भाणा सिर ते सहिणा, तेरी चले हुक्म रजाईआ। आपणे कोलों तूं की देणा, साडी वस्त साडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां लहिणा रिहा मुकाईआ। साडी वस्त रख दे हथ्थ, हथ्थ आपणा रहे वखाईआ। जे तूं हैं पुरख समरथ, क्यों साडी वस्त लुकाईआ। पिच्छे मार्ग आया दस्स, हुण क्यों बैठा मुख छुपाईआ। अग्गे असीं हुंदे आए तेरे वस, हुण तैनूं आपणे वस रखाईआ। अग्गे तैनूं लभ्भदे रहे नस्स नस्स, हुण तैनूं आपणे घर भुवाईआ। तूं साडे विच गया फस, असीं घेरा पाया
सच्चे माहीआ। साडी पूरी कर के जाईं आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी वस्त साडे हथ्थ फड़ाईआ। साडी दे दे पिछली दात, अग्गे मंग ना कोए मंगाया। तेरे चरनां रख्या इक्को नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाया। तेरे पिच्छे रो रो कटी अन्धेरी रात, नेत्र नैणां नीर वहाया। तेरी गा गा थक्के गाथ, रसना जिह्वा सेव कमाया। धन्न भाग तूं दिता साथ, घर मिल्या बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी झोली दे भराया। पुरख अबिनाशी गया डर, भगतां कोलों भय रखाईआ। चार युग मैं वल छल रिहा कर, अछल अछल खेल खलाईआ। कलयुग अन्त बिन डोरीउँ गुरसिखां ल्या फड़, प्रेम ज़ंजीर बंधाईआ। चार कुण्ट केहड़ी गुठ्ठे जावां वड़, राह नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख अग्गे बैठे अड़, आपणा बल रखाईआ। चार युग तेरा नाउँ थक्के पढ़ पढ़, पढ़यां हथ्थ किछ ना आईआ। जे तुट्ठा आपणी किरपा कर, कर किरपा लै मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समाईआ। गुरसिख ना मूल डराउ, निर्भय मंग मंगाइंदा। तुहाढ्ढे मिलण दा मैनूं चाओ, मैं लोकमात फेरा पाइंदा। कर दरस जन्म जन्म दा दुःख मिटाओ, दुःख तुहाढ्ढा आपणी झोली पाइंदा। हरिसंगत मिल मिल गीत गाओ, वाहवा गोबिन्द खेल खलाइंदा। जिस दा ना कोई पिता ना कोई माउँ, आप माता पिता सर्ब बण जाइंदा। तिस निउँ निउँ लागो पाउँ, जो सब दे दुःख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल गुरमुखां ख़ुशी मनाइंदा। गुरसिख तेरी वड्डी वड्याई, ब्रह्मा वेता लिखण ना पाईआ। वेद व्यास सुट्टे कलम शाही, आपणा बल ना कोए धराईआ। चार युग देण गवाही, हरि भगतां होए सहाईआ। पिच्छे तारदा आया झीवर जट्ट छींबे नाई, कबीर जुलाहा नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम हरिजन पकड़े थाउँ थाईं, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोए राई, की लहिणा झोली पाईआ। गुरसिखां कोलों पुच्छण भैण भाई, कवण मिल्या तैनूं जगत माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल हरिजन ख़ुशी मनाईआ। हरिजन तेरा वड्डा दरबारा, लोकमात वज्जी वधाईआ। निरगुण आए चल निरँकारा, निराकार वेस वटाईआ। बिन गुरसिखां ना देवे कोई सहारा, लोकमात होई जुदाईआ। बिन भगतां ना देवे कोई भण्डारा, साची वस्त ना कोए वरताईआ। हरिसंगत कोलों मिल्या इक्को प्यारा, प्रेम प्यार झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी बण वणजारा, साचा वणज आप जणाईआ। पिछला कर्ज़ लथ्था उधारा, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ पूर कराईआ। तूल अरज़ पार किनारा, मसूल अग्गे ना कोए लगाईआ। कबूल होए सच दुआरा, महबूब दए वड्याईआ। याकूब करे निमस्कारा, गुरसिख सीस झुकाईआ। अबूतर आप मंगे बण भिखारा, गुरमुख आब हयात प्याईआ। बेताब होया सर्ब संसारा, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा नाउँ वड्याईआ। तेरा नेत्र नीर वरोले, नैनण नैण वड्याईआ। तेरे बदले तेरा पीर बोले, तेरी धार चलाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे लुकया रहे ओहले, सो पर्दा रिहा उठाईआ। जिस दे गाउँदे रहे ढोले, सो आया सच्चा माहीआ। जिस दे मौल्यां सब जग मौले, सो मौला रूप वटाईआ। गुरमुख उधारे भाले भोले, भोले आपणे गले लगाईआ। पहलों आपणे कंडे तोले, तोला माशा रती ना कोए पाईआ । आपणी वस्त रखे आपणे कोले, दूजे हट्ट ना कदे वकाईआ। कलयुग अन्तिम जट्टां दे कबूल कीते जौं छोले, रुक्खी सुक्खी खा के झट्ट लँघाईआ। सुक्का अन्न खा कदे ना डोले, वड्ड किरसाणा बेपरवाहीआ। कर्म कुकर्म फड़ के सांघा सृष्ट सबाई फोले, हथ्था आपणे हथ्थ वखाईआ। दाणे भो आप वरोले, नाम तंगल उपर चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे खाते पाईआ। वेखो केडा होया खाता, पुरख अबिनाशी आप भराया। बिन दरवाजिउँ बन्द कीता अंदर ताका, आपणा पर्दा पाया। कदे ना आवे घाटा, घाट विच ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख भण्डारा आप भराया।