पुस्तकालयभाग ११

२ मग्घर २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

भगत दुआर करे हरि सेव, निरगुण आपणा नूर प्रगटाईआ। लेखा जाणे अलख अभेव, अल्फ़ ये वेख वखाईआ। लोकमात वखाए साचा मेव, अमृत फल नाउँ धराईआ। रस देवे रसना जेहव, हरि जस जो जन गाईआ। परम पुरख सदा निहकेव, केवल आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन पाईआ। सेवा करे हरि जू ठाकर, दिवस रैण वड्डी वड्याईआ। लेखे रत्त लग्गे तेग़ बहादर, रुत्ती रुत्त आप महकाईआ। हरिजन वेखे सच सौदागर, वणज वणजारा इक्को माहीआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जन भगत दए वड्याईआ। लोकमात करे आदर, फड़ बाहों गले लगाईआ। वेस वटाए करीम कादर, करता आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप समझाईआ। सेवा करे श्री भगवान, भगवन दया कमाइंदा। भगत बणाए सच निशान, लोकमात प्रगटाइंदा। जगत देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर पढ़ाइंदा। चरन धूढ़ सच अशनान, साचा सज्जण आप वखाइंदा। वस्त अनमुलड़ी प्रेम दान, प्रेमी आप झोली पाइंदा। आपणा करया पहलों बलीदान, बल आपणा फेर प्रगटाइंदा। गुरमुख सज्जण वेखे विच जहान, नव नौ फेरा पाइंदा। कर किरपा देवे ज्ञान, आपणी बूझ बुझाइंदा। जगत तृष्ना मेट शैतान, शरीअत बन्द आप

कटाइंदा। दर दर घर घर देवे माण, हरि हरि सेव कमाइंदा। अंदर वड़ वड़ होए जाणी जाण, जानणहारा भेव चुकाइंदा। तीर अणयाला मारे बाण, एका चिल्ले नाम चढ़ाइंदा। नाता तोड़ माण अभिमाण, आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन सूरा चतुर सुघड़ सुजान, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सेवा करे पुरख समरथ, समरथ वड्डी वड्याईआ। दो जहानां नट्ठ नट्ठ, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। एथे ओथे आपणा मार्ग दस्स, वाहवा आपणी धार चलाईआ। हरिसंगत हरि जू होया वस, आपणा बन्धन आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आपणे सीस उठाईआ। सेवा करे सोहे सीस, सीस आपणा नज़र ना आईआ। गोबिन्द मेला इक्क जगदीश, जगदीश होए सहाईआ। लहिणा वेखे बीस इकीस, बीस बीस वज्जे वधाईआ। राह पुच्छे राग छतीस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। साची सेव करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। आप बणाए साची बणत, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणे रंग समाईआ। कलयुग अन्तिम महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। जन भगतां काया चोली रंगे बसन्त, नाम मजीठी इक्क चढ़ाईआ। रसना जिह्वा मणीआं मंत, आत्म परमात्म करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी सेव कराईआ। सेवा करे सेवक बण, लोकमात मात तजाया। जिस बणाए आपणे जन, सो जनणी बणया पिता माया। एका राग सुणाए कन्न, रागी राग मुख शरमाया। एका देवे सच्चा धन, नाम निधाना झोली पाया। आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह, आपणे कंध उठाया। गुरमुख सज्जण जाए मन्न, सो पुरख अबिनाशी रिहा मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाया। सेवा करे बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा कल्याण, काल रूप वटाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे भगवान, सो भगवन वेस वटाईआ। जो देंदा रिहा परवान, सच परवाना दए फड़ाईआ। जिस अंदर सर्ब ज्ञान, सर्ब ज्ञाता आप अख्वाईआ। सो साहिब देवे दान, अनडिठड़ी वस्त आप वरताईआ। जिस नूं कहिन्दे गए काहन, सो काहन बंसरी नाम वजाईआ। जिस दा रखदे गए ध्यान, नैण मूंद सेव कमाईआ। सो प्रगट होया आण, आप आपणा खेल वखाईआ। खेले खेल दो जहान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सेवक सेव कमाईआ। आपे सेवक बणया सच्चा राणा, राज भूप अख्वाइंदा। जन भगत दुआरे बह बह गाए आपणा गाणा, आपणा राग अल्हाइंदा। आपे मन्ने आपणा भाणा, सिर भाणा आप रखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत जुग चौकड़ी तणया ताणा, ताणा पेटा आपे पाइंदा। आपे

जाणे आवण जाणा, आवण जावण आपणा खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप चलाइंदा। वाह वाह धार चले अवल्ली, अव्वल अल्ला आप चलाईआ। निरगुण जोत इक्क इकल्ली, अकल कला अख्वाईआ। भगत दुआरे आ के खली, एका आस तकाईआ। गुरमुख मेरा आसण मल्लीं, मेरी सुंजी सेज दे सुहाईआ। तेरे बाझों होई मैं झल्ली, मेरा पल्लू फड़े ना कोए सच गुसाँईंआ। सचखण्ड दी साची कली, लोकमात तेरे दर महकाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तेरे प्यार अंदर पली, दूजी वस्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप जणाईआ। वाह वाह रंग रंगा करतारा, रंग आपणा आप समझाइंदा। जिस नूं लभ्भदे गए गुर अवतारा, हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दे दर बणदे रहे भिखारा, बण भिखारी मंग मंगाइंदा। जिस अग्गे कढ्ढदे गए हाढ़ा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। सो पुरख निरँजण वाह वाह आया, वैहन्दी धार खेल खलाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई छाया, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। पंज तत्त ना कोई काया, भूतक रूप ना कोए वटाईआ। जिस दा पिता ना कोई माया, ना कोई गोद सुहाईआ। गुर अवतारां जिस नूं गाया, सो चल के आया सच्चा माहीआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जन भगतां सुहाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस दिवस रैण रैण रैण नाल मिलाईआ। दिवस मंगे गुरमुख चा, गुर गुर वड्डी वड्याईआ। रात मंगण गुर पीर अवतार झोली डाह, दिस किसे ना आईआ। सृष्टी सुत्तयां दो जहानां दए सलाह, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। उठो जा के सेवा लओ कमा, साची सेवा इक्क समझाईआ। चार युग दा अमृत फल मेवा लैणा खा, अंमिउँ रस इक्क चखाईआ। वड देवी देवा रुट्ठा लैणा मना, दर अग्गे सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेव आप कमाईआ। साची सेवा कर मन्ज़ूर, मुहम्मद सीस झुकाइंदा। मेरा कर मुआफ कसूर, दोए जोड़ रसन अल्हाइंदा। करां मज़दूरी बण मज़दूर, उजरत कोए ना मंग मंगाइंदा। तूं साहिब रहिणा हाज़र हज़ूर, दर तेरा इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। कर लै सेवा अन्तिम कल, सदी चौधवीं गई बिताईआ । जन भगतां अंदर जाणा रल, तेरा लहिणा दए मुकाईआ। जिस शरीअत लाही भगतां खल्ल, सो असलीअत दए सज़ाईआ। जो कलमा कलाम रिहा घल्ल, सो कलमा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। मुहम्मद वेखे खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। चौदां सदीआं जगत हुलारा, चौदां लोक वड्याइंदा। कलयुग

अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण आप कराइंदा। जन भगत बणाए इक्क दुआरा, चार वरन संग रखाइंदा। दिवस चौदवें मुहम्मद मंगे बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहइंदा। कर किरपा मेरे परवरदिगारा, तेरा पर्दा सीस रखाइंदा। सेवा करां विच संसारा, सिर तेरा हुक्म सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिन चौधवें वेख वखाइंदा। चौधवें दिन चौदां लोक, चौदस रैण सुहाईआ। पुरख अबिनाशी सच सलोक, सोहला नाम पढ़ाईआ। भगत दुआरा सतिजुग कोट, सचखण्ड समझाईआ। गृह लग्गे साची चोट, तन नगार वजाईआ। पुरख अगम्म देवे ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर निर्मल जगे जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जुग चौकड़ी ओत पोत, बंस सरबंस बणाईआ। बिन भगत किसे उत्ते ना होए मोहत, माया ममता विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग समाईआ। तेरा रंग मेरे मीआं, मैं वेखां परवरदिगारा। तूं आपणी धार रखाईआं नीहां, चार कुण्ट सहारा। तेरे दर लेखा मुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीआं, रविदास चुमार बणे लिखारा। तेरे मिलण दा इक्को हीआ, तेरे चरन करां निमस्कारा। सर्ब जीआं दा इक्को जीआ, बिन तेरे कोए ना जीवण मुक्त दुआरा। चौदां लोक जो बीज बीआ, फल लग्गे अन्तिम वारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच सहारा। सहारा देवे दस्स, धुर फ़रमाण जणाईआ। चौधवीं रात जाणा नट्ठ, लोकमात फेरा पाईआ। पारब्रह्म दा वेखणा हट्ट, लोकमात खुल्हाईआ। नाता तोड़ तीर्थ तट, मन्दिर मस्जिद डेरा ढाहीआ। निरगुण नूर कर प्रगट, नूर नुराना डगमगाईआ। करे खेल बिन नाड़ी रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाईआ। करे ज्ञान बिन बुध मति, मन वासना ना कोए समझाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, बिछरत लए मिलाईआ। पूरी करे आस, पूरन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौधवीं सदी वेख वखाईआ। सदी चौधवीं खेल अवल्ला, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सच दुआरे सोभा पाइंदा। लेखा जाणे निहचल धाम अटल्ला, अटल्ल आपणा रूप प्रगटाइंदा। कलयुग अन्तिम लोकमात होया झल्ला, बण झल्ला झलक वखाइंदा। चार युग शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी जिस दीआं करदीआं रहीआं गल्लां, सो आपणा हाल सुणाइंदा। वेला मिलण दा कर लओ हल्ला, हल्का सब दा भार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप समझाइंदा। सेवा करे आ दुआर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। रातीं सुत्तयां कढ्ढे वगार, वगारी आपणा फेरा पाईआ। बिन पुछयां देवे दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। बिन मंग्गयां करे प्यार, प्रेम प्यार आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ। आपणा बल आपे धर, धरनी धरत धवल वड्याआ। निरगुण हो के सरगुण अंदर

वड़, जन भगतां रिहा जगाया। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुख साचे रिहा पढ़ाया। आपणी अग्नी आपे सड़, गुरसिख सज्जण रिहा बचाया। आपणा भाणा आपे जर, हरिजन आपणी गोद सुहाया। आपणे दुआरे आपे खड़, आप आपणा रूप वटाया। सन्त सुहेले लोकमात फड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ बन्न्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाया। साची सेव करे करतार, नज़र किसे ना आईआ। पंज तत्त लेखा रहे अंदर चार दीवार, तन माटी नाल मिलाईआ। अन्तर अन्तर करे विहार, बण बिवहारी सेव कमाईआ। यारां नाल बणया यार, सत्थर यारड़ा आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। खेले खेल अपर अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा। गोबिन्द उठाया सुत दुलारा, साचा संग निभाइंदा। जन भगतां नाल करे प्यारा, आप आपणा बन्धन पाइंदा। आपे चुक्के इट्टां गारा, गुरसिख अंदर वड़ वड़ सेव कमाइंदा। जो गुरसिख आए चल दुआरा, तिस आपणे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। सेवा करे हरि जू हरि, दिस किसे ना आईआ। गुरसिखां अंदर बैठा वड़, दिवस रैण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेव आप समझाईआ। गुरसिख सेवा करे दुआर, हरि जू अन्तर आसण लाया। जे कोई कहीआं देवे मार, पुरख अबिनाशी बल धराया। जे कोई तगारी चुक्के सीस बन्न्ह दस्तार, सिर उपर आपणा हथ्थ टिकाया। जे कोई पौड़ी डण्डा चढ़े वारो वार, आपणा डण्डा दए फड़ाया। जे कोई कांडी तेसी दए मार, तिस आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अंदर वड़ वड़ सेव कमाया। अंदर वड़ हरि रघुनाथ, आपणी दया कमाईआ। बिन डिठयां देवे साथ, साचा संग निभाईआ। लहिणा चुक्के हाथो हाथ, हथ्थो हथ्थी दए चुकाईआ। जिहनूं पुच्छो सोई कहे वसे मेरे पास, रातीं सुत्तयां मेरे कोल फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरा सच्चा भोग बिलास, गुरमुख आत्म सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेव कमाईआ। जे कोई फड़े तेसा आरी रंदा, एका रंदा हथ्थ रखाईआ। गुरसिख बणाए आपणा बन्दा, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। दर दुआरे कोई ना रहे गंदा, गंदी वासना दए मिटाईआ। हरिभगत चढ़े साचा चन्दा, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। करे प्रकाश विच ब्रह्मण्डा, वरभण्ड मिले वड्याईआ। करे खेल सूरा सरबंगा, सूरबीर शहिनशाहीआ। जिस दुआरे निशान झुल्ले सत्त रंगा, तिस सति पुरख निरँजण लए मिलाईआ। गुरमुख गाओ सदा सुहागी छन्दा, प्रभ मिल्या इक्को माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप वखाईआ। जे कोई फड़े तेसी सत्थर, सत्थरा हथ्थ उठाया। कर किरपा मेले मन पत्थर, मन का मणका आप भुवाया। गुरसिख

तेरी सेवा वेख पुरख अबिनाशी आपणे नीर वहावे अथ्थर, नैण नैण नैण भराया। जिस विछाया यारड़ा सत्थर, सो बण बण यार सेव कमाया। भगत दुआरा ना होए भट्ठड़, भट्ठ खेड़ा ना कोए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे नाल मिलाया। हरिजन साचे गए मिल, मिल्या एकँकार। चौदां लोक गए हिल, चौदां तबक होए ख़बरदार। कवण दर प्रभ लाए सिल, भगत दुआरा कर त्यार। जिस नूं कहिन्दे बसन बनवारी कपड़े पहरे नील, रूप अनूप आप धराया । तिस अग्गे करो अपील, जे देवे दया कमाया। वड ख़ालक ख़लक ख़लील, बेख़बर लए जगाया। जोधा सूरबीर छैल छबील, छहबर आपणे नूर दरसाया। लोकमात बणाए सच फ़सील, भगत दुआरा नाउँ रखाया। चार युग दी कट्ठी करे दलील, गुर अवतार जो गए सुणाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क वड्याआ। चार युग दी दलील करे इकट्ठी, आपणी दया कमाईआ। लुकया रहे ना कोए जपी तपी हठी, सतीआं सति वेख वखाईआ। करे खेल कमलापती, कँवल नैण नैण मटकाईआ। जुगा जुगन्तर दे दे मती, गुर शब्द ज्ञान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। साचा खेल गोबिन्द धार, निरगुण सरगुण आप समझाया। चौदां लोक करन विचार, चौदां तबक करे सलाहया। सदी चौधवीं होया ख़बरदार, बेऐब नाम ख़ुदाया। रसूल कबूल करे जो विच संसार, सच सबूत दए वखाया। सो कातिल मकतूल बणे निरँकार, एका खण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाया। कार कमाए करता पुरख, कुदरत कादर वड वड्याईआ। किसे ना आवे साची सुरत, अंदर वड़ वड़ रहे सुरत चढ़ाईआ। कोई ना वेखे अकाल मूर्त, मूर्त अकाल ना कोए रुशनाईआ। कोए ना जाणे नाद तूरत, तुरीआ राग ना कोए सुणाईआ। कोए ना जाणे साची सूरत, सूरत रब्ब ना किसे वखाईआ। कलयुग नाता कूड़ो कूड़त, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। जीव जंत होए मूरख, मूढ़ आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे इक्क सालाहीआ। मूर्ख मुग्ध होया संसार, हरि जू भाणा आप वरताया। पढ़ पढ़ पावे ना कोए सार, अंदर वड़ वड़ कोल ना किसे बहाया। चोटी चढ़ चढ़ गए हार, हरि का पन्ध ना किसे मुकाया। नेत्र मीट मीट करन पुकार, सुणे पुकार ना हरि रघुराया। सुरती शब्द करन विचार, शब्द सुरत ना कोए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताया। खेल वरताया अलख, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। जिस दा भाणा गए मन्न, सो भाणे रिहा समाईआ। जिस सेवा लाए सूरज चन्न, कोह करोड़ी चलत फिराईआ। जो लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार भाण्डा देवे भन्न, पंज तत्त रहिण कोए ना पाईआ। सो खेल करे श्री भगवन, भगवन

सेवा आप कमाईआ। कबीर जुलाहे दिता दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। वेले अन्त करे पछाण, पछोतावा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराईआ। आपणा वेस आपे रख, रख रख ख़ुशी मनाइंदा। आपणे मन्दिर हो प्रतख, आपणे घर सोभा पाइंदा। आपणी बोल इक्क अलख, अलख अगोचर नाअरा लाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे बण बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार वखाइंदा। समरथ धार वेख मौला, आपणी आप जणाईआ। जिस दा नूर अव्वल अल्ला, सो इलाही नूर प्रगटाईआ। सच सिँघासण इक्को मल्ला, इक्को नूर ख़ुदाईआ। निहचल धाम उच्च अटल्ला, एका बंक वड्याईआ। बिस्मिल हो के बिस्मिल रला, विश्व रिहा समाईआ। हक़ हक़ीक़त वेखे इक्क इकल्ला, बेअकल वड वड्याईआ। पावे सार जलां थलां, डूँग्घे सागर फोल फुलाईआ। चौदां लोक पए तरथल्ला, थिर थिर कम्बे सर्ब लोकाईआ। सच संदेश इक्को घल्ला, नर नरेश सुणाईआ। वड्ड अमाम पकड़ो पल्ला, ईमान दए बचाईआ। पीर पैग़म्बर जिस दा कटदा रहे छिला, सजदा सीस झुकाईआ। जिस नूं गाउँदे रहे इल लिला, इलम आलम विच ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रसूल रिहा समझाईआ। सच रसूल साचा नाअरा, हक़ हक़ लगाया। चौदां चौदां वेख किनारा, चौदां नीर वहाया। दामनगीर बेऐब परवरदिगारा, पल्लू रिहा फड़ाया। करे खेल गुपत ज़ाहरा, ज़हूर शऊर ना कोए जणाया। एका देवे सच सहारा, जन भगतां राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाया। हरि जू भेव चुकाइंदा, चुक्क चुक्क पर्दा लाह। आपणा नूर वखाइंदा, नूर नूर प्रगटा। आपणा घर वसाइंदा, दर घर साचा आप सुहा। आपणा तख्त वड्याइंदा, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाह। आपणा हुक्म चलाइंदा, हुक्मी हुक्म जणा। गुर अवतार सेवा लाइंदा, पीर पैग़म्बर दए सलाह। जगत अडम्बर वेख वखाइंदा, रूप अनूप धरा। पीत पैतम्बर आप सुहाइंदा, सीस जगदीश ताज टिका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाइंदा। आपणा आप हरि जू वेख, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम भगतां लिखा लेख, दूसर हथ्थ ना कोए वड्याईआ । नाल रलाए दस दस्मेश, दहि दिशा फेरा पाईआ। हरि जू रहे सदा हमेश, ना मरे ना जाईआ। आदि जुगादि करे आपणा वेस, वेस अवल्लड़ा आप रखाईआ। कलयुग अन्तिम भाग लग्गा माझे देस, भगत दुआरे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे माण वड्याईआ। भगत दुआरा खुल्हणा, खोल्हे ग़रीब निवाज़। गुरमुख साचे तोल तुलणा, तोलणहारे रचया काज। हरिसंगत पावे मुलणा, आप आपणा साजण साज। हरि का नाउँ कदे ना भुल्लणा,

दो जहानां देवे राज। लोकमात ना रुलणा, किसे कम्म ना आउणा झूठा काज। भगत दुआरा फलणा फुलणा, भाग लगाए देस माझ। छत्र सीस जगदीश झुलणा, हरिजन रखे लाज। भाग लग्गे साची कुलणा, जिस सतिगुर सुणी साची वाज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा दाज। हरिजन दाज वस्त अनमुल्ल, अमोलक झोली पाईआ। प्रेम सुगंधी साचा फुल्ल, नाम वासना नाल भराईआ। सति सन्तोख ना जावे डुल, धीरज धीर ना कोए चुराईआ। उजड़या घर जाए वस दुआरा जाए खुल्ह, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाईआ। गोबिन्द बूटा जो गया हुल, हरया सिंच फेर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप खुल्हाईआ। भगत दुआरा खोल्ह खोल्हे ख़ुलासा, आपणा भेव चुकाया। निरगुण सरगुण वेखे तमाशा, बण नटुआ नाच नचाया। हरिजन पूरी करे आसा, दे दरस तृप्त कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। तारनहारा हरिजन इक्को, आदि जुगादि समाया। साची सिख्या गुरमुख सिखो, गुर सतिगुर आप समझाया। पारब्रह्म प्रभ नेत्र पेखो, जिस डिठयां दुःख रहे ना राया। निराकार निरवैर धरया भेखो, भेखाधारी रूप वटाया। जट्ट बण बण फिरे विच खेतो, जगत खेती वेख वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाया। साची सिख्या करो विचार, गुरसिख सिख समझाईआ। पिछला लेखा देवे पाड़, जो चल आए सरनाईआ। अग्गों मिले गोबिन्द यार, प्रेम प्यार निभाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी गोद लए उठाल, साची सेव कमाईआ। आप पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा रूप धराईआ। गुरसिख नेड़ ना आए काल, जो ढह प्या सरनाईआ। भगत दुआरा बणे सच्ची धर्मसाल, चार वरन सीस झुकाईआ। जिस अंदर बहे दीन दयाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाल रलाए गुरमुख साचे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, भल देवे नाम वड्याईआ। साचा मार्ग दिता वखाल, बण पाँधी भुल्ल ना जाईआ। गुरसिख घालण लैणी घाल, घाली घाल ना बिरथा जाईआ। साहिब सतिगुर वसे नाल नाल, दिवस रैण वेख वखाईआ। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। आओ लुटो सच्चा धन माल, पुरख अबिनाशी रिहा लुटाईआ। सच्चे शाह बणो कंगाल, घर साची वस्त टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम रिहा वरताईआ। गुरसिख अग्गों करे सवाल, की कुच्छ रिहा वरताईआ। असीं भुक्खे नंगे बुरा हाल, लोकमात रहे कुरलाईआ। खाण नूं लभ्भे रोटी दाल, दूसर वस्त ना कोए थिआईआ। चारों कुण्ट जगत जंजाल, दिवस रैण लड़ाईआ। माया ममता कीता बेहाल, सुरती सुरत भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वस्त रिहा वरताईआ। कवण वस्त तेरे कोल, गुरमुख पुच्छ पुछाइंदा।

कवण दुआरा देवें खोल्ह, आपणा घर वखाइंदा। कवण रूप जाएं मौल, मौला नाम प्रगटाइंदा। कवण वेला पूरा करें कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सुणाइंदा। साची वस्त अगम्मी दात, हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस अमृत प्याए बूंद स्वांत, तृष्ना भुख ना कोए रखाइंदा। जिस दरस दिखाए इक्क इकांत, आप आपणा मेल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम इक्को बन्न्हां चरन नात, नाता फेर ना कोए तुड़ाइंदा। गोबिन्द पूरा करां भविख्त वाक्, भाख्या होर ना कोए समझाइंदा। आपणी करनी देवे साथ, करता साची किरत कमाइंदा। गुरसिख इक्को दस्सां पूजा पाठ, जिस दा भेव कोए ना पाइंदा। सोहँ गाउणी साची गाथ, जगत गाथा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। निकम्मयां पैंडा बड़ा लम्मा, हरि जू आपणे नाल रखाया। पहलां ढोर ढोए लाहया चम्मा, पाणा गंढ्ढ वक्त लँघाया। हुण हरि जू अंदर वसे दम दमां, काया दमढ़ी मुल्ल ना कोए रखाया। इक्को मिल्या पिता इक्को होई अम्मां, अमढ़ी आपणी गोद सुहाया। कर प्यार दिता साचा मंमां, सीर साचे मुख चुआया। रातीं सुत्तयां मुखड़ा चुम्मां, आप आपणे गले लगाया। तेरा आपणी हथ्थीं फड़या कुंना, जिस विच पाणा गंढ्ढ रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे मेल मिलाया। तेरी ग़रीबी मेरा रंग, मेरा नाउँ तेरी वड्याईआ। तेरी सेजा मेरा पलँघ, मेरा प्यार तेरा विछाउणा लेफ तलाईआ। मेरा नाउँ तेरा मृदंग, तेरा मृदंग मेरी शनवाईआ। तेरा घर वेखां लँघ, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे गल लाईआ । धन्न भाग जे मिल्या ग़रीब, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाइंदा। लोकमात जागे मेरे नसीब, मेरा सिख मोहे ध्याइंदा। मैं दूर वसदा आया करीब, आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुरसिख तेरा खेड़ा डिठा अजीब, अज़ब लीला तेरा रूप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल ग़रीबां ख़ुशी मनाइंदा। ग़रीबां अंदर वसे यार, लुकवीं खेल खलाईआ। आप आपणा आपे हार, हरि जू हारयां लए उठाईआ। जिस ने कंगण करया त्यार, कसीरा कीमत पाईआ। सो वेखण आया यार, रविदास लए मिलाईआ। ब्राह्मण डरदा करे विचार, मेरा कीता हरि जू भुल्ल ना जाईआ। जिस दे घर बणया ठग्ग चोर यार, दिन दिहाढ़े संन्ह लगाईआ। तिस किरपा करी अपार, नौ नौ जन्म मात भुवाईआ। फेर मेलया चरन दुआर, धोई पिछली छाहीआ। दोहां निबेड़ा करे विच संसार, लहिणा देणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीबी रूप आप वटाईआ। ग़रीब पा ख़ाक बणे चाकर, साची सेव कमाइंदा। जन भगतां जिकर करे बण बण ज़ाकर, ज़ेर ज़बर ना कोए लगाइंदा। निरगुण सरगुण करे खातर, ख़तरा होर ना कोए वखाइंदा। दर आयां देवे

आदर, करीम कादर दया कमाइंदा। देवे सबर इक्को साबर, सबूरी सादक नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाइंदा । ख़िमां ग़रीबी हरि का रूप, रूप अनूप जणाया। मेल मिलावा साचे भूप, भूपत होए सहाया। लहिणा जाणे अन्ध कूप, अन्ध अन्धेर मिटाया । धन्न भाग जे मिल्या पूत, प्रभ आपणी गोद सुहाया। आपे ताणा पेटा सूत, आपे वटणा रिहा चढ़ाया। आपे धागा फड़ फड़ गंढ्ढे जूत, तिक्खी रम्बी आर कराया। आपे फड़ फड़ दए कलबूत, उत्ते हथौड़ा ठोकर लाया। वेखो केहड़े कम्म काज आया सूत, हरि जू हरि हरि लए मिलाया। लोकीं कहिण रविदासा ऊत, मति बुध ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीबी आपणी झोली पाया। तेरी ग़रीबी मेरी दात, दाता आपणी झोली पाईआ। तेरा नूर मेरी ज़ात, अज़ात ना कोए वड्याईआ। तेरी विद्या मेरी जमात, इक्को इक्क पढ़ाईआ। तेरा नाता मेरा साक, सैण नज़र कोए ना आईआ। तेरी वस्त मेरा हाट, हट्ट हटवाणा इक्क अख्वाईआ। मेरा नाउँ तेरी गाथ, तेरी गाथ सुणे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीबां अंदर रिहा समाईआ। गुरसिख फिरन ज़ोरो ज़ोरी, आपणा ज़ोर वखाईआ। सिर ते चुक्कण सिमिन्ट बोरी, फिरन वाहो दाहीआ। फिर वी कहिण अजे थोड़ी, मन शांत ना आईआ। भज्जो नट्ठो करन बौहड़ी बौहड़ी, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे विच राग गौड़ी, सो गौड़ आपणा रूप वटाईआ। जिस नूं गाउँदा वार पढ़ पढ़ पौड़ी, सो पौड़ा रिहा लगाईआ। लख चुरासी कोलों करे चोरी, बण बण चोर वेख वखाईआ। अनडिठी बद्धी गुरसिखां अंदर डोरी, अठ्ठे पहर हिलाईआ। आपणे नाल जाए तोरी, तुरत आपणा पन्ध मुकाईआ। कोए ना वेखे रैण अन्धेर घोरी, सारे कहिण सतिगुर करी रुशनाईआ। अल्ला राणी बांकी छोहरी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। की करां प्रभ आपणा खेल करे हौली हौली, हवालात रिहा बणाईआ। जिस आपणी पहलों बदली चोली, गुरमुखां चोला दए बदलाईआ। मैं डरदी फिरदी मैनूं कर ना देवे गोली, आपणे भगतां दर बहाईआ। मैं आपणी घुंडी किसे कोल ना खोल्ही, ना दस्सां किसे सुणाईआ। चौदां सदीआं जिस खेली होली, तिस दे हौके रही भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा वेख वखाईआ।