३ मग्घर २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई
सन्तां संग सदा हरि वसे, वसणहारा एक। असन्तां कोलों सदा हरि नस्से, लाज ना लाए आपणे भेख। सन्तां मार्ग आपे दस्से, दस्से हरि जू साची टेक। असन्तां कोलों आपे नट्ठे, कोए सके ना वेख। सन्तां संग आपे हस्से, करे खेल
हरि अनेक। असन्तां विच कदे ना फसे, आप छुपाए आपणी रेख। चारों कुण्ट अन्धेरी रैण मसे, नूर दिसे ना औलीए पीर शेख़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा वेस। सन्तां संग सदा दयाला, दीन दयाल दया कमाईआ। जगत जुग अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखाईआ। करे खेल ख़लक निराला, ख़ालक वेखे मख़लूक ख़ुदाईआ। सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मशाला, धर्म धार दए समझाईआ। चार कुण्ट होए बेहाला, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। सो सन्त होए परवान, जिस सतिगुर हरि हरि पाया । सो सन्त मूर्ख मूढ़ अंञाण, जिस मिले ना हरि रघुराया। चारों कुण्ट कूड़ तूफान, तोहफ़ा जगत रहे वरताया। बिन डिट्ठयां करन कल्याण, दाता कल्याण नज़र ना आया। ऐवें पा पा दस्सदे खाण, साची ख़बर ना कोए सुणाया। रसना जिह्वा गावण गाण, गाणा राम ना कोए समझाया। शरअ शरीयत ना जानण ईमान, अमाम मेल ना कोए मिलाया। नज़री आए ना राधा काहन, घर गीत ना कोए सुणाया। सीता मिले ना सच्चा राम, कलयुग बण रिहा डराया। अल्ला राणी देवे ना कोए पैग़ाम, पैगम्बर नूर ना कोए रुशनाया। बाहरों निउँ निउँ करन सलाम, अलैकम रूप ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेख वखाया। लख चुरासी खेल तमाशा, तमाशगीर वेख वखाईआ। कलयुग साधां वल वेख वेख करे हासा, वाह वाह आपणी खेल कराईआ। रसना कहिण साडे वसे पासा, घर बैठा सच्चा माहीआ। बण सखीआं पावे रासा, गोपी काहन नचाईआ। कोई कहे मेरा भरया छाबा, नाम अनमुल्ल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग खेल रिहा वखाईआ। कलयुग सन्त जगत इकट्ठे, कलयुग संग निभाया। बिन मारयां आपे ढट्ठे, आपणा मुख भुवाया। खा खा पूजा होए हट्टे कटे, साचा हट्ट ना किसे खुल्हाया। जट्ट धन्ने पाया विच्चों वट्टे, झट्ट आपणा बाहर रखाया। नामे छप्पर छाई सीस रखाए आपणे फट्टे, आउँदा जांदा दिस ना आया। लख चुरासी रलाई घट्टे, कौडी मुल ना कोए पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त वेख वखाया। साचे सन्तां वेखे हरि, आपणी सेवा आप कमाईआ। कवण सन्त जिस मिल्या दर, मिल मेल सच्चे माहीआ। कवण सीस अग्गे रिहा धर, आपा वार वखाईआ। कवण जींवदयां ही गया मर, मन मनशा सतिगुर झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त वेख वखाईआ। साचे सन्त वेखण आया, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाया, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। सब दा लहिणा रिहा चुकाया, देवणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाइंदा। सन्तां संग वसे निरँकार, सतिगुर रूप वटाईआ। कलयुग
अन्त खेल अपार, अपरम्पर रिहा वरताईआ। सन्त सुहेले लभ्भे यार, यारी यारां नाल रखाईआ। दूर दुराडा आपे भाल, आपणा पन्ध मुकाईआ। पहले सन्त साहिब पिच्छे घालण गए घाल, घाली घाल लेखे पाईआ। अन्त तोड़ जगत जंजाल, जागरत जुगत इक्क समझाईआ। जोत जगे बेमिसाल, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां विच समाईआ। साचा सन्त सतिगुर पाया, जिस भावी मात मिटाईआ। सेवक बण के सेव कमाया, सो सतिगुर संग समाईआ। बिन पढ़यां जिन हरि जस गाया, तिस मिले नाम वड्याईआ। बिन सुणयां जिस राग अल्हाया, तिस अन्तर वज्जे वधाईआ। बिन डिठयां जिस गले लगाया, सो साहिब सच्चा माहीआ। रातीं सुत्तयां जिस दरस दिखाया, कलयुग लुच्चयां कोलों बचाईआ । दर दर दे कुत्तयां कोलों छुडाया, कोई नौ दर मार ना जाईआ। जन्म जन्म दे रुठयां आप मनाया, आपणी भुल्ल आप बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तां संग सदा समाईआ। सन्तां अंदर वसे मीत, मित्र प्यारा नाउँ रखाइंदा। काया करे ठांडी सीत, जिस आपणी गोद बहाइंदा। लहिणा चुका हस्त कीट, कीट हस्त एका रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वखाइंदा। हरिजन वखाए आप हरि, लख चुरासी रिहा समझाईआ। जिन्ना मेलया आपणे दर, तिस मिले माण वड्याईआ । जगत विछोड़ा चुका डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। इक्को नाउँ हरी हरि, हरि रंगण दए चढ़ाईआ। हरि कृपाल किरपा देवे कर, जे मन्ने साचा माहीआ। कोझी कमली लाए लड़, अन्धले मार्ग पाईआ। भँवरी डूँग्घी विच्चों लए फड़, समुंद सागर लए तराईआ। लेखा जाणे चेतन जड़्ह, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सूखम खेल आपे कर, कारन आपणी धार चलाईआ। कलयुग सन्त इक्क दूजे नाल रहे लड़, रसना जिह्वा पई लड़ाईआ। दिवस रैण पोथीआं पढ़ पढ़, थोथी मति कराईआ। इक्क ना मिल्या पुरख नर, नारी रंड दए दुहाईआ। कन्त कन्तूहल ना आवे घर, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। जगत सुहाग गया मर, वेखे सर्ब लोकाईआ। झूठा हार शृंगार रहे कर, हरि कन्त सेज किसे ना भाईआ। अंदरों झूठे बाहरों आउँदा डर, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। बौहड़ी बौहड़ी रहे कर, प्रभ देवणहार सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाईआ। कलयुग सन्त करन पुकार, कूक कूक सुणाया। विश्व करे ना कोए प्यार, वेसवा रूप सर्ब वटाया। बिन हरि कन्त ना देवे कोए आधार, झूठे यार मुख भुवाया। अन्त किसे ना निभे नाल, साचा संग ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां लए मिलाया। साचे सन्त लए मेल, दूजे सन्तां संग तजाईआ। आपणयां सन्तां कोलों कोई ना करे वेहल, प्यार प्यार विच समाईआ। रातीं गुरू ते दिने चेल, चेला
गुरू खेल वखाईआ। साहिब दयाल सज्जण सुहेल, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि साचे सन्तां संग रखाईआ। साचे सन्त लए चुण, हरि जू आपणी चोण कराया। चार युग दा जाणे गुण अवगुण, लहिणा आप मुकाया। सचखण्ड निवासी पुकार सुण, सुण संदेशा आप अल्हाया। आपे करे छाण पुण, साची सेवा सेव कमाया। कोई ना जाणे समाधी सुन्न, सुन्न समाध ना कोए रखाया। कोई ना जाणे आत्म धुन, धुनी नाद ना कोए वजाया। जूठ झूठ कहिण प्रभ मिल्या हुण, पढ़ पढ़ वाद वधाया। पुरख अबिनाशी जट्ट कोलों फराय घसुन्न, सब दा मुखड़ा दए भुवाया। बिन अग्नी देवे भुन्न, तत्ती वा इक्क वगाया। जिउँ भेडां उत्तों लहे उन, तिउँ साधां खल्ल धर्म राय दए लुहाया। जिहड़े कहिन्दे साडा निरगुण नाल लग्गा फ़ून, दिवस रैण रिहा सुणाया। उह सब दा लाहवे घुण, बण तरखाण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां अंग लगाया। हरि जू सन्त लए लभ्भ, लख चुरासी मात तजाईआ। अठ्ठे पहर विच रिहा फब, आपणे छहबर नाम लगाईआ। गुरमुख फिरन उच्चे पब, घट घट ख़ुशी मनाईआ। तुरदयां फिरदयां मिल गया रब्ब, लभ्भण कोए किते ना जाईआ । बण नैण नाई ल्या सद्द, शब्द संदेशा इक्क घलाईआ। आपणी हथ्थीं दे के जावे अद्ध, भगत दुआरा दए बणाईआ। फेर साधां भन्ने हड्ड, जो झूठे राग अल्हाईआ। वेखो करे की खेल जट्ट, आपणी मोटी बुध वखाईआ। मोटे ढिड्ड भन्ने जिउँ डड्ड, हड्डी पसली नज़र कोए ना आईआ। बिन कबरों देवे दब्ब, मढ़ी मसाण ना कोए जगाईआ। आपणा भार जाण लद्द, जो झूठा सिर चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे सन्त आप उठाईआ। पहलां उठया हरि जू आप, आपणा रूप धराया। दूजे बणया माई बाप, मात पित खेल खलाया। तीजे वखाई आपणी ज़ात, निरगुण नूर रुशनाया। चौथा वखाया साचा घाट, साचे पत्तण डेरा लाया। पंचम खोल्हया इक्को हाट, बण वणजारा सेव कमाया। छेवें देवे साची दात, नाम निधाना झोली पाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण पुच्छे वात, दर घर साचे फेरा पाया। अठवें अठ्ठां तत्तां रख्या इक्क जमात, एका अक्खर आप पढ़ाया। नावें नौ दर वेखे मार झात, ओहला पर्दा आप चुकाया। दसवें खेल पुरख अबिनाश, हरिजन साचे लए मिलाया। चार जुग दे सच नगीने आपणी हथ्थीं लए तराश, साचा मीना रूप वटाया। शिवजी तक्के उपर बैठ कैलाश, नेत्र नैण उठाया। ब्रह्मा आपणी प्रगट करे आस, प्रभ अग्गे हाल सुणाया। इन्दर हो के बैठा उदास, हरि जू की की खेल रचाया। गुर अवतार कहिण साबाश, वाह वाह तेरी माया। लोकमात जन भगतां करे बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाया। चलदयां फिरदयां कोल वसे सदा पास, अग्गे पिच्छे सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन
साचे संग निभाया। सिखां घर अंदर वड़न दा सच्चा राह, पहला घर वखाईआ। आवे जावे बेपरवाह, दिस किसे ना आईआ। करया खेल अगम्म अथाह, भेव कोए ना पाईआ। जे कोई नेत्र वेखे पंज तत्त नज़र जाए आ, सिँघ पूरन नाम सुणाईआ। जे कोई अंदर वेखे बैठा शहिनशाह, साचे तख्त सोभा पाईआ। बिन बेड़यों बणयां मलाह, आपणे बेड़े लए चढ़ाईआ। इक्को वार दिती सलाह, दूजी करे ना फेर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप मिलाईआ। सोई सन्त सुघड़ सुजान, जिस हरि जू मेल मिलाया। सो दर होए परवान, जिस पर्दा मोह चुकाया। सो जगत होए निशान, जिस निशाना नाम घड़ाया। जिन्हां लेखा लिख्या प्रभ आण, लेखा लेखे विच वखाया। जिन्हां नानक कर के गया परवान, सो परवाने लए उठाया। जिन्हां गोबिन्द दे के गया दान, तिन्हां दात झोली दए वखाया। जिन्हां अन्तर कह के गया कृष्ना काहन, रसना जिह्वा बोल सुणाया। जिंन्हां माण दिता राम भगवान, ममता मोह मिटाया। कलयुग अन्तिम कट्ठे कीते आण, इक्को घर बणाया। कोई लभ्भण ना जाए विच बीआबान, डूँग्घी कंदर ना फोल फुलाया। कोई बैठे ना विच मसाण, धूणी अग्न ना कोए तपाया। कोई मंगे ना अञ्जील कुरान, वेद पुराण ना कोए मनाया। कोई बाणी ना करे ध्यान, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाया। जिस साहिब होया मेहरवान, मेहर मेहर मेहर नज़र आप कराया। कर किरपा मेलया आण, मिल मिल आपणा शुकर मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सन्त बणाया। साचे सन्त आप जगा, जुग जुग लहण चुकाइंदा। आपणे रंग आप रंगा, कूड़ा रंग धुवाइंदा। बत्ती दन्द आप सलाह, सिफ्त सलाह जणाइंदा। चन्द नौ चन्दी आप चढ़ा, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। तार सतार तन्दी आप वजा, तलवाड़ा नाच नचाइंदा। मृदंग मृदंगी दए सुणा, मृदंगा खेल वखाइंदा। कन्ढ्ढी डेरा बैठा ला, आपणा पन्ध मुकाइंदा। वरभण्डी वंडी रिहा पा, आपणी वंड आप जणाइंदा। भेख भखण्डी दए मिटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाइंदा। इक्को डण्डी दए वखा, एका मार्ग लाइंदा। सृष्टी अन्धी लए उठा, आप आपणा बल धराइंदा। तुरकी हिन्दी लए समझा, सिन्धी नाल मिलाइंदा। होड़ा बिन्दी बणे गवाह, साचा संग रखाइंदा। नार कन्त लए मिला, बसन्त रंग चढ़ाइंदा। बेअन्त रूप आप ख़ुदा, ख़ुदी सर्ब गवाइंदा। राम रूप मात धरा, रहिमत आप कमाइंदा। सही सलामत शहिनशाह, झूठी अलामत सर्ब मिटाइंदा। हरि सन्त साचे लए मिला, मिल मिल आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे तन्द सतार वजाइंदा। तन्द सतार बणे जग किल्ली, सारंग नाल बंधाईआ। मन वासना बण के बिली, मिआउँ मिआउँ कर कर रही डराईआ । साधां सुरती वेखो हिल्ली, कूकण देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी भगत दुआरे इट्ट लाउण ना दिती कोई पिल्ली, पीला सब दा रंग कराईआ। पुराणी दिल्ली
वेखो हिल्ली, हिलाउण वाला रिहा हिलाईआ। साधां कोलों लग्गी रहे ना किल्ली, सब दी जड़्ह उखड़ाईआ। अन्तिम लंगोट होए ढिल्ली, संगल धार ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त वेख वखाईआ। साचे सन्त वेखे सूरबीर वड्ड बलवान। प्रभ आशा मनशा इक्को वार दिती पूर, लोकमात झुल्ले निशान। चल के आया नेड़े जो वसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। एका देवे सति सरूर, सति प्याला जाम प्याया। एका देवे नेत्र नूर, नूर नूर नाल प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाया। साचा सन्त जिस बणे विचोला, सच साचे नाल मिलाईआ। सिख गुर दा कोई ना ओहला, गुर गुरसिख बूझ बुझाईआ। जेहड़ा सतिगुर अंदरों होए पोला, सो बैठा मुख छुपाईआ। बाहरों खूब सुणाए गा गा ढोला, जगत राग अल्हाईआ। अंदर वड़े मन पाऐ रौला, अगली सुध भुवाईआ। बाहर आए करे तोबा हाए मौला, मेरी तबा दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त विचोले सदा रखाईआ। साचे सन्त संग जो रखे साथ, हरि साची दया कमाइंदा। अक्खीं वेखो इकीआं इकीआं बणाया साथ, इक्क इक्क नाल इक्की इक्की होर मिलाईआ। जे होर मंगण पूरा कर दए घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां दए वड्याईआ। एथे वसण धुरदरगाही सन्त, जिन्हां सतिगुर पुरख मनाया। लोकमात बणी बणत, बणावणहारा आप आया । पार कराए लख चुरासी विच्चों जीव जंत, मन्त्र आपणा नाम पढ़ाया। क्या कोई जाणे पांधा पंडत, पत्तरी वाच क्या समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप उपाया। एथे सन्त वसे उह, जिन्हां इक्को ओट रखाईआ। भैणां भाईआं तजया मोह, सतिगुर सच्चा मोह वखाईआ। बिन नेत्रां करी लो, लोयण आप जणाईआ। आप गुरमुखां जोगा गया हो, आपणी वस्त ना कोए रखाईआ। धुरदरगाही लै के आया ढोआ ढो, साची वस्त दए वरताईआ। जो जन इक्क वार चरन गया छोह, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। वेखो की कुच्छ देवे छब्बी पोह, वदी सुदी ना कोए वड्याईआ। गुरसिखां अग्गे आपणा आप देवे कोह, साची घालण घाल घाल वखाईआ। पूरब जन्म जन्म दी मैल देवे धो, आपणी हथ्थीं साफ कराईआ। गुरसिखां दा रोणा आपे देवे रो, गुरसिख कोए रोण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। एथे वसण सन्त सुत, जिन्हां मिली जगत वड्याईआ। मिल्या हरि अबिनाशी अचुत, चेतन रूप वखाईआ। एका वार गया उठ, सब दी नींद दए खुल्हाईआ। बण सोमां अंदर गया फुट्ट, अमृत धार वहाईआ। निर्मल नूर बणया जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुरसिखां उत्ते होया आप मोहत, आपणा मोह मिटाईआ। साचे सन्त एहो बहुत, जिन्हां लेखा दिता लिखाईआ।
भेखा धारी फिरदे कोटी कोट, वेस अनेक वटाईआ। पेट पालदे खा खा रोट, दर दर अलख जगाईआ। लाटां वाली तक्कण ओट, लाल बस्त्र तन छुहाईआ। काम वासना भरी ना पोट, मन वासना फिरे हल्काईआ। भंग प्याले पीते घोट, नाम ख़ुमार ना कोए चढ़ाईआ। अक्खीं मीट कहिण साडे खुल्ल्हे सोत, खुल्ही मींढी जगत रहे वखाईआ। बिन ज्ञान हलावण होट, गुरू चेल्यां रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप बणाईआ। एथे वसण साचे सिख, जिन्हां सिख्या हरि सिखाईआ। पारब्रह्म प्रभ लेखा लिख, लिख लिख पाती सर्ब पुचाईआ। लख चुरासी वन्डया हिस्स, हिस्सा आपणा आप कढ्ढाईआ। कर किरपा जिन्हां गया दिस, तिन्हां भाण्डा भरम भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप जणाईआ। साचा सन्त धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत ना कदे प्रनाइंदा। पुरख अबिनाशी मल्ल दुआरा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। करे खेल अपर अपारा, आप आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां आपणी गोद सुहाइंदा। जगत सन्त ना एथे आए, दर लहिणा ना कोए रखाईआ। भरम भुलेखे सब नूं पाए, माया ममता नाल रलाईआ। जिस दा करदे रहे चेते, सो चित विच ना कदे समाईआ। जिस दा लभ्भदे फिरदे भेते, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। गुरमुख विरला झूझे रण गुर चरन खेते, तन आपणा भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सन्त बणाईआ। मुअकर रचना कर के जाए मुक्कर, आपणा मौका ना किसे जणाईआ। युग युग देंदा रहे उतर, जो जन मंग मंगाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आप ना बणया किसे दा मित्र, मित्र बणाए सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ । मुरक्कब रच ना करे शुकर, आपणा शुकर मनाया। हरि का खेल नार पुरख ना कोए खुसर, रूप रंग रेख ना कोए जणाया। भेव ना जाणे कोए दूसर, दूसर भेव ना कोए खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाया। स्त्री पुरष ना कोए भेत, हरि इक्को रंग समाया। सब नाल करे सांझा हेत, जो जन चरनी आया। कर प्रेम जन लैणा वेख, सब दी पूरी आस कराया । आपणा पूरा करे नेम, कीता नेम भुल्ल ना जाया। जा फड़या उपर कुण्ट हेम, हेम कुण्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, स्त्री पुरष ना कोए रखाया। स्त्री पुरष इक्को ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। जगत जुगत बंधे नात, नाता बिधाता इक्क समझाईआ। इक्क दूजे दी पुच्छण वात, वातावरन आप बणाईआ। जो स्त्री बणे नार कमज़ात, आपणा पुरख भुलाईआ। पुरख अबिनाशी सदा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग सर्ब समाईआ। नारी पुरष
जगत विहार, लख चुरासी बणत बणाइंदा। अंदर वड़ जो वेखे निरँकार, बिन नूर नज़र होर कोए ना आइंदा। पंज तत्त चोला दिता आधार, अंग अंग आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म इक्को इक्क वखाइंदा। मृगान झाड़या मिल्या मरद, मर्द मर्दाना खेल खलाईआ। जिस उलटी कीती नरद, सार पाशा खेल खलाईआ। दुष्ट दमन ठरया सर्द, सब सर्दी दए मिटाईआ। बण दर्दी वंडाई दरद, आपणा दर्द रखाईआ। हलाल होया बिन करद, छुरी प्रेम चलाईआ। फड़ बाहों ल्या वर्ज, आप आपणे गले लगाईआ। मैं आपणा पूरा करां फ़र्ज़, तेरा राह वखाईआ। लोकमात जाणा गरज, लोकमात राह तजाईआ। तेरा होण ना देवां हर्ज, तेरी भगती लेखे पाईआ। तेरा लाहवां सारा कर्ज़, असल सूद नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी हथ्थीं भगतां दी मेटां दरज, विथ कोए रहिण ना पाईआ । गोबिन्द अग्गों करे अरज, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तैनूं आदि जुगादी मरज़, दे लारा दएं तरसाईआ। मैं आपणे जोगा मंगां ना कोई खरच, आपणी झोली ना अग्गे डाहीआ। मैं बालक बण के गया वरच, तेरा प्रेम मेरी वस्त इक्क वड्याईआ। तूं मेरे उत्ते करना तरस, दयावान दया कमाईआ। नित नवित देणा दरस, रूप अनूप वटाईआ। मैं वेखां अर्श फर्श, फ़लक तेरी होए रुशनाईआ। अमृत मेघ देणा बरस, बूंद स्वांत चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाईआ। हेम कुण्ट दी ना कोई मिसाल, मिसरा लिखण विच कोए ना आईआ। एथे वसे दीन दयाल, उथे दुष्ट दमन रिहा ध्याईआ। दुष्ट दमन बाहों फड़ ल्या उठाल, आपणी सेवा लाईआ। एथे बैठे श्री भगवान, आपणा हुक्म जणाईआ। भेव ना पाए कोई ज्ञान, ज्ञाता नज़र कोए ना आईआ। ना कोई वेखे सच निशान, कवण खेल हरि हेम कुण्ट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आपणे विच रखाईआ। हेम कुण्ट जाईए ठर, आपणा ठरक गंवाया। बिन छन्नों जाईए वड़, आपणा आप भुलाया। साचे मन्दिर जाईए वड़, घर सच्चे सोभा पाया। पुरख अबिनाशी लईए फड़, आप आपणा बन्धन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेम कुण्ट अदरश, दरस ना किसे कराया। कोटन कोटि हेम कुण्ट, प्रभ चरन राह तकाईआ। पहाड़ पत्थर होए रंड, टुंड सारे नज़र आईआ। साधां सन्तां वेखो बैठे जुंड, जुंडली बन्न्ह बन्न्ह राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा चरन सचखण्ड दुआर बणाईआ। हेम कुण्ट वसण काँ कुत्ते, भोग बलास कराईआ। हेम कुण्ट वसन अजूनी रुट्ठे, प्रभ दिती इक्क सजाईआ। हेम कुण्ट वसण जो टंगे पुट्ठे, रातीं सुत्तयां नींद ना आईआ। हरि चरन गुरमुख विरले सुत्ते, जिस आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेम कुण्ट इक्को गोबिन्द दिती वड्याईआ। हेम कुण्ट
फिरन सूहे, झाड़ी झाड़ी ताक लगाईआ। गोबिन्द खोल्हे ना किसे बूहे, घर आपणा ना किसे वखाईआ। निउँ निउँ वेखण अग्गों दिसण चूहे, झाड़ां विच बैठे सीस लुकाईआ। ना बुत्त ना रूहे, रूह बुत्त दोवें देण दुहाईआ। प्रभ ने सुट्टे डूँग्घे कूंएं, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। साडी बिल ना कोए छूहे, अगांह हथ्थ ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप जणाईआ। हरि का चरन वड्डा घर, गुरमुख विरले पाया। जिस दर वड़यां चुक्के डर, भय ना कोए रखाया। दर आए जन जाए तर, तारनहार होए सहाया। आपणी हथ्थीं बाहों लए फड़, फड़ फड़ आपणी गोद बहाया। किरपा कृपाल लए कर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाया। पिसर पिदर जन बणे मादर, मधू जाम प्याईआ। दर आयां देवे आदर, आपणा दरस दिखाईआ। करीम करता हरि जू कादर, कुदरत वेख वखाईआ। सिदक सबूरी वेखे साबर, घर घर फेरा पाईआ। ज़ोरू ज़र वेखे आबरू आबर, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुख विरला जगत बहादर, सच बहादरी इक्क वखाईआ। हरि चरन बणे सौदागर, एका वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। सज्जे चरन दा इक्क अंगूठा, अंगुसत वेख वखाईआ। ख़ाली भरे फेर ठूठा, अमृत धार वहाईआ। देवे रस इक्क अनूठा, आपणी दया कमाईआ। गुरमुख बणे साचा बूटा, लोकमात हरा कराईआ। ब्रह्म देवे इक्को हूटा, सच हुलारा नाम लगाईआ। पिता पूत खेल वेखे पोता, घर साचे वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोता, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ देवणहारा इक्को गोता, आपणे ताल विच डुबाईआ। ब्रह्मे सीस लाया जो पंजवां खोता, सो पहलों दए कटाईआ। गुरसिख देवे अमृत बहुता, आपणा चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्याला इक्क वखाईआ। चरन अगूंठा अमृत रस, अमर अमर कराइंदा। जो जन रस लए चक्ख, चिखा अन्त ना कोए जलाइंदा। दे दरस लवे रख, वेले अन्त आप मिलाइंदा। धूह लिआउण तेड़ों लंगोटी कच्छ, कपड़ तन ना कोए हंढाइंदा। कलयुग साधां खा खा थक्के मच्छ, जो जल धार देह कराइंदा। गुरमुखां मार्ग देवे दस्स, साचा राह आप चलाइंदा। अन्तिम वेले आए नस्स, आप आपणी गोद उठाइंदा। सचखण्ड दुआरा जाए वस, जिस घर गुरमुख सोभा पाइंदा। जिन्ना चिर गुरसिख ना कहे बस बस, बसता बन्न्ह ना हिसाब मुकाइंदा। दे के वस्त पए हस्स, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। छिन्न अंदर जाए नस्स, आपणा मुख लुकाइंदा। सिँघ पूरन अंदर वस, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। आप गावे भगतां जस, आपणा जस वेद पुराणां कोलों कराइंदा। बिन मिठिउँ देवे रस, चरन कँवल नाल छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत जाम प्याइंदा। साचा अमृत प्रेम रत्त, रत्ती
रत्त नाल मिलाईआ। गुरमुख अंदर लैणा घत्त, घात काल ना कोए वखाईआ। तेरे अंदर ब्रह्म मति, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। भगत तेरे दुआरे पई छत्त, छत्ती युग देण गवाहीआ। कलयुग साधां चुक्की अत, सब दी करे सफाईआ। आपणा रख्या डूँग्घा खात, ना सके कोए भराईआ। गुरसिख लभ्भे मार झात, आप आपणे लए उठाईआ। बिन सद्दयां पुच्छे वात, पुच्छ पुच्छ आपणी ख़ुशी मनाईआ। आओ दयो मेरा साथ, सचखण्ड वसो एका थाईंआ। जिथे इक्को इक्क ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। उथे पढ़े ना कोए लुग़ात, अल्फ़ ये ना कोए वखाईआ। प्रभ देवे सच सुग़ात, सोभा आपणे नाम समझाईआ। ना कोई दिवस ना प्रभात, काली रैण ना कोए डराईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई घाट, मन्दिर मस्जिद ना कोए वखाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, मस्तक तिलक ना कोए लगाईआ। इक्को दरस कमलापात, कर दरस तृखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख रखे इक्को जमात, पहली दूजी ना कोए पढ़ाईआ। इक्को जमात इक्को अल्फ़, इक्को इक्क पढ़ाइंदा। आपणा लै के आया हल्फ़, गुरसिख आपणे नाल मिलाइंदा। नारी पुरष ना पावे फ़र्क, बिरध बाल ना वंड वंडाइंदा । मेहरवान कीता तरस, दयावान दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, लग्गी हवस पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे नाल रखाइंदा। आओ चलो मेरे नाल, प्रभ आपणी दया कमाईआ। तुसीं शाह ते मैं कंगाल, तुहाढ्ढे नाल मेरी रसाईआ। मैं ख़ाक तुसीं रुमाल, पूंझ लैणा वाहो दाहीआ। तुसीं ख़ुशहाल मैं बेहाल, दर दर अलख जगाईआ। गुरसिख तेरा विंगा ना होवे वाल, सिर आपणे भार उठाईआ। आओ रल मिल इक्क दूजे नूं लईए भाल, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तुसां मेरा करना हल्ल सवाल, पट्टी तुहाढ्ढे हथ्थ फड़ाईआ। आपणी सुरत लैणी संभाल, सूरत साची इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव चुकाईआ। आओ एथों चलीए भज्ज, लोकमात दए दुहाईआ। सचखण्ड दुआरे बहीए सज, घर साचे वज्जे वधाईआ। मैं तुहाढ्ढा दरस करां रज्ज रज्ज, फेर होवे ना कदे जुदाईआ। जगत प्यार विच लाउणा ना अज पज, झूठा नाता भैण भाईआ। इक्क दूजे दा पर्दा लईए कज्ज, गुर चेला रूप वटाईआ। प्रेम प्यार अंदर जाईए बज्झ, ना कोई सके गंढ्ढ खुल्हाईआ। बिन तार सतार अनाद अनादी बण जाईए वज्ज, अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। पहलों लोकमात जगत नालों होणा अड्ड, भगत दुआरे आसण लाईआ। फेर विच्चों लए कढ्ढ, आपणे कंध उठाईआ। वारो वारी सचखण्ड आवे छड्ड, आवे जावे बेपरवाहीआ। मिल संगत वंडी वंड, गुरमुख आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाढ्ढा रिहा राह तकाईआ। राह तक्के साचा माही, महिमां भगतां आप जणाइंदा। जुग जुग तुहाढ्ढी वेखी फाही, तुहाढ्ढा फंद ना कोए कटाइंदा।
ध्रू प्रहिलाद देण गवाही, भगवान भगतां पिच्छे फेरा पाइंदा। आओ उठो बणो राही, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, सब दी जड़्ह उखड़ाइंदा। गुरमुख विरले धोवे शाही, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। झीवर छींबे जट्ट बणो भाई भाई, ज़ात पात सर्ब गवाइंदा। पिछली घाल थाए पाई, अग्गे लेखा ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पकड़े आपे बाहीं, बल आपणा आप धराइंदा। तुहाढ्ढी खातर धरया बल, बावन भेव चुकाया। जोत अंदर जोती रल, जोती जोत डगमगाया। शब्दी धार सुनेहड़ा घल्ल, संसा रोग मिटाया। पूरब जन्म दिता फल, वस्त अमोलक झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आपणा रस चखाया। अमृत पी पाए अमरापद, अमर अमर कराइंदा। जिन्हां दुआरे ल्या सद्द, तिन्हां पार कराइंदा। जगत जुगत दी पार हद्द, सच किनारा इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत जाम इक्क प्याइंदा। वीह सौ वीह सदा बेख़बर, ख़ाब विच किसे ना आईआ। गुर अवतार बैठे कर कर सबर, ना जाम मुख लगाईआ। ईसा मूसा सिर तक्कण काअबा कबर, कबरस्तान निगह टिकाईआ। कवण मर्द मर्दाना होए ज़बर, जीव रीत दए बदलाईआ। सब दी वेखे आबरू अबर, अबज़रवर होवे सच्चा माहीआ। सृष्ट सबाई करे पध्धर, गदर दए मिटाईआ। भगतां पूरी करे सधर, सदका आपणा इक्क जणाईआ। आपे शेर आपे गिद्दड़, आपे सिँघ जम्बक खेल खलाईआ। आपे लुकया रहे पा दलिद्र, दिस किसे ना आईआ। आपे दया कमाए जिउँ ग़रीब निमाणे बिदर, साग अलूणा खाईआ । आपे जन भगतां पिच्छे भाउँदा फिरे इधर उधर, उधर इधर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बण विचोला मारे फेरे, दो दो धारा राह चलाइंदा। आपणे गुण दस्सां केहड़े केहड़े, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जिध्धर वेखो झेड़े झेड़े, झेड़ा जगत ना कोए मुकाइंदा। किधर भरे डोबे बेड़े, किधर डुब्बे पार कराइंदा। करे कराए हक़ नबेड़े, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। इक्को जन भगतां आया घेरे, घेरा कोए ना मात तुड़ाइंदा। दूर वसदे आ गए नेड़े, पिछला पन्ध मुकाइंदा। गुरसिखां बिन बेदीउँ लै लए फेरे, लांव जगत ना कोए पढ़ाइंदा। आ के वड़ना खुल्ल्हे वेहड़े, सतिगुर पूरा जो बणाइंदा। गुरसिख बैठे रहे कर के वड्डे जेरे, कवण वेले हरि जू आइंदा। लहणे चुक्कण मेरे तेरे, तेरा उधार ना मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग चढ़ाइंदा। बिन ग्रंथी होए विवाह, वाह वाह हरि जू ख़ुशी मनाईआ। छब्बी पोह साह सुधा, गानां सगन हथ्थ बन्हाईआ। नाम कलीरा देवे पा, प्रेम मौली तन्द बंधाईआ। साची बिन्दी रंग चढ़ा, लाल गुलाला वेख वखाईआ। नेत्र नैणां सुरमा पा, कज्जल धार इक्क वखाईआ। सीस मींढी इक्क गुंदा, कन्त सुहाग लए
प्रनाईआ। रतड़े डोले लए बहा, चार युग कहार बणाईआ। हौली हौली दए सुणा, साचा ढोला आपे गाईआ। मेरी झोली देणी पा, मेरी वस्त ना कोए रखाईआ। मेरे दुआरे कोई ना जावे आ, चार युग अग्गे चरन ना कोए उठाईआ। गुरसिख गुर सतिगुर आपणी उँगली लए ला, आपणा पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दुआरे दए बहा, देवे माण वड्याईआ। साची सेजा दए वछा, प्रेम विछाउणा इक्क बणाईआ। मेला मेले सहिज सुभा, घर साचे वज्जे वधाईआ। गलवकड़ी बैठे पा, ना सके कोए तुड़ाईआ। नारी कन्त ल्या मना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग समाईआ। नारी कन्त होया प्यार, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। मेला मिल्या पुरख करतार, करता पुरख दया कमाइंदा। आपे जाणे सच विहार, बिवहारी धार चलाइंदा। सोभावन्त सुलखणी नार, साचे दर बहाइंदा। इक्क कराए सति शृंगार, सोलां शृंगार मुख शरमाइंदा। आपणा देवे दरस दिदार, नैण नैणां नाल मिलाइंदा। गुरमुख नैण होए शर्मसार, चरन कँवल ध्यान रखाइंदा। तेरी ओट मेरे भतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। तेरी ओट मेरे माही, मैं इक्को आस तकाईआ। धन्न भाग तूं प्रनाई, मैं तेरी इक्क अख्वाईआ। जन्म जन्म दी धोई शाही, दुरमति मैल रही ना राईआ। बण निमाणी तेरी सेव कमाई, तूं निमाणयां होएं सहाईआ। बण राणी तेरे घर विच आई, हाणीआं हाण मिलाईआ। जुग दी विछड़ी आप पछाणी, पछोतावा दिता मुकाईआ। कोटन कोटि जन्म तेरी सुणदी रही बाणी, बिन तेरे डिठयां शांत ना आईआ। अठसठ तीर्थ फोलदी रही पाणी, तेरा अमृत ना कोए प्याईआ। कोटन कोटि वार कन्त हंढाया जगत सवाणी झूठी सेज हंढाईआ। जुग चौकड़ी तेरी विहाणी, तेरा भेव कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम होई मेहरवानी, मेहरवान दिती वड्याईआ। आपणी सुणाई अकथ कहाणी, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पल्ला ना कदे छुडाईआ। तेरा पल्लू ल्या फड़, कन्त सुहागी हरि कन्तूहल। तेरे मन्दिर आई चढ़, मैं बाली बुध अनभूल। जद वेखां मैनूं आवे डर, मेरा हीआ जाए डोल। तूं आपणी किरपा इक्को वार कर, मैं रहां सदा अतोल। तेरे चरन नुहावां साचे सर, तेरे चरन जावां मौल। तूं मिल्या मैनूं इक्को वर, मेरा पूरा कीता कौल। लोकमात धीआं पुत्तर जन, जम्मी मरी उपर धौल। अन्त कलयुग तेरे नाल गई मन्न, तुध बिन मेरी सुणे कौण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी ठंडी पौण। दर तेरे दी मैं प्यासी, पीआ पीआ रही कुरलाईआ। लोकमात जीव जंत करन हासी, फिरदी वांग शौदाईआ। इहनां विच्चों कर मेरी बन्द ख़लासी, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। तेरी जोत मात प्रकाशी, मेरा अन्धेरा दे गंवाईआ। तूं किसे ना लम्भया पंडत कांशी, मुलां शेख़ राह तकाईआ। तूं लुकया बण घनकपुर
वासी, घनईया तेरी सेव कमाईआ। तेरी उडीक रखी ख़ासी, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मैं तेरे बिना होई उदासी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। तेरे विछोड़े नालों चंगी फाँसी, आपणी हथ्थीं फट्टे उत्ते दे चढ़ाईआ। नहीं ते कर चरन दासी, साची सेवा इक्क समझाईआ। जिउँ गुरमुख आत्म होई प्यासी, तिउँ संगत रही बिल्लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं जोबनवन्त, मेरा जोबन ना किसे हंढाया। मैं आदि जुगादी इक्को कन्त, गुरमुख विरले पाया। कोटन कोटी बणे रहे मंगत, अग्गे झोली रहे डाहया। मैं किसे ना लाया अंगत, अंगीकार ना कोए कराया। गुर अवतारां दिती रंगत, लोकमात रंग चढ़ाया। कलयुग अन्त हरिसंगत बणाई संगत, संग आपणा आप रखाया। आपे बणया हरि प्रबंधक, साची सेवा आप कमाया। आपे बणया हरि जू पंडत, पढ़ पढ़ आपणा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां रिहा जणाया। दो जहानां सच्चा लाड़ा, इक्को इक्क अख्वाईआ। जुग जुग सारे कढ्ढदे गए हाढ़ा, अग्गे सीस झुकाईआ। निउँ निउँ करदे गए निमस्कारा, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण आपणा आप वखाईआ। जन भगतां करे सच प्यारा, आपणी भगती आप जणाईआ। मेल मिलाया पहली वारा, सतिजुग साची धार वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, समुंद सागर शाही रही कुरलाईआ। बनास्पत रोवे ज़ारो ज़ारा, अठारां भार दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत आपणे अनन्द समाईआ।