६ मग्घर २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
एका ओट हरि हरि स्वामी, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कमाईआ। घट घट अन्तर अन्तरजामी, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। नाद अनाद सुणाए अगम्मी बाणी, शब्दी शब्द धुन शनवाईआ। अमृत देवे ठंडा पाणी, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। आत्म परमात्म जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। एका देवे सच निशानी, नाम निधाना झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी इक्क अख्वाईआ। सच स्वामी हरि भगवन्त, एका रंग समाया। आदि जुगादि महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आया। हरिजन जाणे विरला सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत, माया ममता मोह चुकाया। तन चाढ़े नाम रंगत, रंग रंगीला इक्क रंगाया। मेल मिलावा साची संगत, हरि सज्जण दए कराया। नाता तोड़े भुख नंगत, साची वस्त झोली पाया। माणस
जन्म ना होए भंगत, लख चुरासी दए कटाया। इक्क जणाए आपणा अनन्दत, निज आत्म कर रुशनाया। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ हथ्थ किसे ना आया। जिस जन बणाए आपे बणत, तिस सतिगुर लए मिलाया। करे खेल जुगा जुगन्त, हरिजन साचे लए उठाया। एका नाम मणीआं मंत, मन का मणका दए भुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, सच स्वामी नाउँ धराया। सच स्वामी श्री भगवान, एका रंग समाइंदा। आदि जुगादी धुर फ़रमाण, हरिजन साचे आप सुणाइंदा। काया मन्दिर बैठ मकान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। एका नाद शब्द धुन कान, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म जोती नूर महान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। लेखा जाणे धुर दी बाण, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वाली अख्वाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, मंडल मण्डप सोभा पाइंदा। हरिजन हरि जू बिन पढ़यां देवे ज्ञान, आत्म ताक आप खुल्हाइंदा। नेत्र खोल्ह इक्क मेहरवान, दोए लोचण बन्द कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी नाउँ धराइंदा। सच स्वामी पारब्रह्म, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। ना मरे ना पए जम्म, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। आप प्रगटाए आपणा नाम, नाउँ निरँकारा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी आपणा भेव चुकाईआ। सच स्वामी आपणा नाउँ रख, हरि साचा खेल खलाइंदा। सचखण्ड दुआरे हो प्रतख, निरगुण आपणा नूर डगमगाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी खेल खलाइंदा। सच स्वामी आदि निरँजण, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान दर्द दुःख भय भंजन, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां देवे नेत्र नाम अंञण, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धुवाईआ। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजन, दीनन होए सहाईआ। एथे ओथे दो जहानां साचा सज्जण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी वड वड्याईआ। सच स्वामी सूरबीर, एका पुरख अख्वाइंदा। इक्क इकल्ला बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आइंदा। बदलणहारा आप तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ वखाइंदा। वेखणहार आप तकसीर, शरअ ज़ंजीर आप कटाइंदा। जल्वा देवे इक्क नूर ज़हूर ज़हीर, ज़ाहरा आपणी खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को स्वामी नाउँ धराइंदा। सच स्वामी बेऐब परवरदिगार, एका एक वड्डी वड्याईआ। मुकामे हक़ वसे सांझा यार, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। खेले खेल अपर अपार, अगम्म
अगम्मड़ी धार चलाईआ। राम रूप आप निरँकार, हर घट रमयां सच्चा साँईंआ। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा दिस ना आईआ। सचखण्ड निरगुण जोत कर उज्यार, साचा बंक करे रुशनाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, दर दुआरा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। आपे वसे नारी कन्त, कन्त कन्तूहल आपणा खेल कराइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, सच स्वामी आपणे रंग समाइंदा। आपणे रंग रह्वे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। महल अटल उच्च मनार, सचखण्ड दुआर साचे सोभा पाईआ। ना कोई दीसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्न ना कोए उज्यार, मंडल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। पृथ्मी आकाश ना कोए विहार, गगन मंडल ना सोभा पाईआ। एकँकारा इक्क इकल्ला कर पसार, आप आपणा वेख वखाईआ । शाहो भूप बण सिक्दार, शाह सुल्तान नाउँ अख्वाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, साचा हुक्म आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, सच स्वामी सदा सालाहीआ। सच स्वामी सालाहण योग, भेव कोए ना पाइंदा। ना कोई रस ना कोई भोग, बिलास रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई संजोग ना विजोग, विछोड़ा कदे ना हथ्थ रखाइंदा। ना कोई मुक्त ना कोई मोख, आपणी जोत रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिंता रोग ना कोए जणाइंदा। ना कोई किला ना कोई कोट, मन्दिर मट्ठ ना कोए रखाइंदा। ना कोई नाद शब्द धुन सलोक, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाइंदा। ना कोई नगारा ना कोई चोट, ना कोई ताल तलवाड़ा वजाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को निर्मल जोत, दूजा रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, हरि सच स्वामी खेल कराइंदा। सच स्वामी खेले खेल, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। निरगुण दीपक जोत जगे बिन बाती तेल, हरि पुरख निरँजण आप जगाईआ। एकँकारा वसे धाम नवेल, सचखण्ड दुआरे आसण लाईआ। आदि निरँजण अचरज़ खेल, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप कराईआ। श्री भगवान सज्जण सुहेल, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा वक्त वेल, थित वार ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेल, मिल मिल साचा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, सच स्वामी आपणे घर सोभा पाईआ। साचा घर धुर दरबारा, धुर दरबारी आप बणाइंदा। इक्क इकल्ला वसे एकँकारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आपे पुरख आपे नारा, कन्त कन्तूहल आपे सेज हंढाइंदा। आपे दाई दाया बण
सच्ची सरकारा, सेवक साची सेव कमाइंदा। आपे जननी जन करे प्रितपाला, पिता पूत गोद सुहाइंदा। आपे वणज आप वपारा, आपे साचा हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, सच स्वामी भेव चुकाइंदा। सच स्वामी भेव खोल्ह, अभेद आप जणाईआ। आपणे अंदर आपे मौल, आपणा घर वसाईआ। आपे जाणे आपणा कौल, आपणी करनी आप रखाईआ। आपे तोले आपणा तोल, तोलणहार बेपरवाहीआ। आपे पर्दा आपे ओहल, आपे नूर नुराना डगमगाईआ। आपे वसे सदा कोल, आपे बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी दया कमाईआ। सच स्वामी दया कमा, आपणा रंग वखाया। सुत दुलारा एका जा, शब्दी नाउँ धराया। थिर घर साचे दिता बहा, सिर आपणा हथ्थ रखाया। एका गुण दिता जणा, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। साचा मार्ग इक्क वखा, एका राह चलाया। एका वस्त झोली पा, सच भण्डार भराया। एका ढोला आप सुणा, साचा नाउँ दृढ़ाया। एका चोला आप बदला, रूप अनूप आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे दए वड्याआ। थिर घर वसे शब्दी सुत, पुरख अबिनाशी आप बहाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। घर विच घर सोहे रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। ना कोई काया ना कोई बुत्त, हरि आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी साची वस्त वरताईआ। साची वस्त हरि निरँकार, शब्दी सुत वरताइंदा। त्रै त्रै मेला एका वार, एका गुण वखाइंदा। मेरा रूप निराकार, निरवैर आप जणाइंदा। मेरा नाउँ अगम्मी नाद, अनादी नाद वजाइंदा। तेरा खेल विच ब्रह्मांड, पारब्रह्म समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी बूझ बुझाइंदा। सच स्वामी दस्से राह, एका गुण जणाया। सुत दुलारे बण मलाह, साचा बेड़ा रिहा वखाया। निरगुण निरगुण पकड़े बांह, साची सेव कमाया। करे खेल बेपरवाह, भेव कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह वखाया। साचा राह श्री भगवान, एका वार जणाईआ। निरगुण सरगुण वेख निशान, गुण अवगुण दए समझाईआ। बंस सरबंस कर परवान, वस्त अमोलक हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप बंधाईआ। साची धार चले अपार, अपरम्पर आप जणाइंदा। शब्दी खेल होए विचार, लेखा लेख ना कोए रखाइंदा। भगवन रूप करे अपार, रूप अनूप आप धराइंदा। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर आप हो जाइंदा। आपे पुरख आपे नार, जन जननी आप अख्वाइंदा। आपे सुत दुलारा करे प्यार, साची गोद आप बहाइंदा। आपे विश्व विष्नूं कर त्यार, आपणा रंग वखाइंदा। आपे अमृत ठंडा ठार, सच प्याला आप प्याइंदा। आपे कँवल कँवला हो उज्यार,
नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म पसार, ब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। आपे शंकर कर उज्यार, साख्यात रूप हो आइंदा। तिन्नां विचोला एका वार, एका घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी वेस वटाइंदा। सच स्वामी वेस अवल्ला, एका एक कराया। वसणहारा सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहाया। निरगुण निराकार फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणा गंढ्ढ पुवाया। विष्न ब्रह्मा शिव जोती धार रला, नूर नुराना नूर समाया। धुर फ़रमाणा सच संदेश एका घल्ला, एका नाउँ पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाया। साचा भेव आपे दस्स, हरि जू आपणी दया कमाईआ। आपे दिता आपणा रस, रस रसीआ आप हो जाईआ। अन्तर अन्तर आपे वस, आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपे जोत आप प्रकाश, आपे रिहा डगमगाईआ। आपे दासी आपे दास, आपे सेवक सेव कमाईआ। आपे शाहो भूप शहिनशाह कहे शाबाश, शाह सुल्तान वड्डी वड्याईआ। आपे वसे सदा पास, आप आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। साचा भेव हरि निरँकारा, आपणा आप जणाइंदा। विष्नूं तेरा विश्व पसारा, साची सेवा इक्क रखाइंदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म अधारा, पारब्रह्म समझाइंदा। शंकर तेरी तिक्खी धारा, ना कोई मेट मिटाइंदा। तिन्नां विचोला एकँकारा, एका रंग वखाइंदा। साची सेवा अपर अपारा, हरि साचा सच समझाइंदा। दोए दोए जोड़ कर निमस्कारा, त्रै त्रै एका मंग मंगाइंदा। त्रै त्रै देवे वस्त हरि थारा, थिर घर साचे आप वरताइंदा। त्रै त्रै भर आप भण्डारा, सतो रजो तमो झोली पाइंदा। रजो तमो सतो करन निमस्कारा, निवण सो अक्खर इक्क वखाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, आपणी झोली इक्क जणाइंदा। तूं साहिब देवणहारा, हउँ याचक मंग मंगाइंदा। अतुट तेरा भण्डारा, तोट ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची मंग एका वार मंगाइंदा। साची मंग मंगी धुर दरबार, धुर दरबारी दया कमाईआ। त्रैगुण मेला एका वार, एका घर मिले वड्याईआ। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं कवण करे प्यार, मेरा संग कवण निभाईआ। कर किरपा दे आधार, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। चौथा घर तेरा घर बार, ओथे कोए रहिण ना पाईआ। तूं घाड़त घड़या बण ठठयार, साडी बणत बणाईआ। ना कोई वेखे वेखणहार, नज़र विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त देणी वरताईआ । पहली वस्त तेरा सचखण्ड दुआरा, दूजे थिर घर मिले वड्याईआ। तीजे उपजाया तेरा शब्दी सुत दुलारा, चौथे विष्न ब्रह्मा शिव होई कुड़माईआ। पंजवें देणा सच सहारा, पंज तत्त नाउँ रखाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कर प्यारा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर जगाई अलख, अलख बेपरवाहया। साडी लैणी पत्त रख, दर तेरे सीस झुकाया। आपणे नालों कीता वक्ख, त्रैगुण माया नाउँ धराया। साडा भाण्डा ना रहे सक्ख, सखणी झोली दे भराया । मैं तेरे चरनां रही तक्क, नेत्र नैणां नीर वहाया। तूं देणा मेरा हक़, साची वंडण वंड वंडाया। पंज तत्त मेरा साथ, सगला संग निभाया। निरगुण सरगुण चलाउणा राथ, बण रथवाही सेव कमाया। आपणा मार्ग देणा दस्स, भेव अभेव खुल्हाया। मेरी पूरी करनी आस, निरास कोए नज़र ना आया। मैं रहां तेरी दास, जुग जुग सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी देणा वर, दर तेरे सीस झुकाया। अबिनाशी करता वड मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। एका वार वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। बिन अक्खर देवे ज्ञान, बिन रसना करे पढ़ाईआ। एका नाद इक्क धुन्कान, एका राग दए सुणाईआ। सच संदेशा सुण लै कान, भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा खेल करां महान, महिमा जगत दयां वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणे नाँ करन प्रधान, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। पंज तत्त तेरा निशान, सच निशाना दयां वखाईआ। विष्नूं देवां इक्को दान, वस्त सति झोली पाईआ। ब्रह्मे बख्शां एका माण, ब्रह्म साची वंड वंडाईआ। शंकर देवां इक्क माण, एका शस्त्र हथ्थ फड़ाईआ। बणां विचोला हो मेहरवान, मेरे हथ्थ सच्ची शहिनशाहीआ। तेरा खेल वेखां विच जहान, एका रंग रंगाईआ। लोकमात करां प्रधान, सच प्रधानगी हथ्थ फड़ाईआ। तूं जुग जुग नार बणया रकान, तेरा जोबन जगत सर्ब हंढाईआ। तूं लख चुरासी वड़ें मकान, पंज तत्त किला कोट बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी खेल वेख वखाईआ। धन्न भाग प्रभ दिती दात, त्रैगुण आपणा सीस झुकाया। तूं साहिब मेरा कमलापात, हउँ तेरी सेव कमाया। मेरी ना कोई वक्ख रखीं ज़ात, ना कोई बन्धन बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं निमाणी सीस झुकाया। मैं निमाणी डिग्गी दर, दर आपणी अलख जगाईआ। मेरे साहिब तूं दिता वर, वड तेरी वड्याईआ। लोकमात मिल्या घर, लख चुरासी डेरा लाईआ। सांतक रूप आपे कर, सति सतिवादी गुण समझाईआ। राजस रंग आपे रंग, वेखां खेल चाँईं चाँईंआ। तामस अग्नी आपे सड़, आपणी अग्न बुझाईआ। लख चुरासी अंदर वड़, वड़ आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त लए मिलाईआ। त्रैगुण माया मंगी मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। लोकमात वजावां तेरा मृदंग, हथ्थ डोरू डंक उठाया। लख चुरासी अंदर लँघ, आपणा पर्दा देवां पाया। कोई ना सुणे तेरा छन्द, तेरा गीत ना कोए अल्हाया। पंज तत्त देवां परमानंद, रस भोग बलास वखाया। लेखा जाणां ज़ेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणा रंग
चढ़ाया। फेरां दरोही विच ब्रह्मण्ड, गगन पतालां फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त लएं मिलाया। अन्तिम वेला दस्स भगवान, तेरे अग्गे रही कुरलाईआ। लोकमात फिरां मैं बण अंजाण, बाली बुध धराईआ। लख चुरासी कर परवान, घर घर करां कुड़माईआ। नाल रलावां पंज शैतान, पंजां तत्तां मेल मिलाईआ। मन मति बुध खोल्ह दुकान, जगत वणजारा लवां कराईआ। नौ दर खेलां खेल महान, मेरा भेव कोए ना पाईआ। तूं समरथ सिर हथ्थ रखणा वड मेहरवान, इक्क तेरी ओट रखाईआ। वेले अन्त करीं पहचान, मैं अनभुल भुल्ल ना जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ इक्को ओट रखाईआ। इक्को ओट रखी आस, आसावंद पूर कराईआ। मेरी करनी बन्द ख़लास, बन्दी होर ना कोए पाईआ। सद्द वसां तेरे चरनां पास, चरन शरन मिले शरनाईआ। नाता तुट्टे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ना कोए वड्याईआ। आदि अन्त मैं तेरी शाख़, साख्यात मेरे माहीआ। तुध बिन बणां नार कमज़ात, कमली कोझी दयां दुहाईआ । कवण वेला मेरा खोल्हें ताक, आपणे घर करें रुशनाईआ। लख चुरासी नाता तुट्टे सज्जण साक, बंधप कोए रहिण ना पाईआ। प्रभ मेलीं पाकी पाक, पत्तत पुनीत तेरी वड्याईआ। मेरी इक्को वार पुछीं वात, मेरे दुखड़े सर्ब मिटाईआ। तूं बैठा रहें इकांत, अकल कला अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाईआ। साची मंग करे पूर, पूरन पुरख समझाया । नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग लोकमात रहिणा ज़रूर, हरि जू ज़रूरत रिहा समझाया। कोटन कोटि जीव जंत लँघाउणे आपणे पूर, पूरा पूर ना कोए कराया। तैथों कोए ना रहे दूर, हर घट तेरा बन्धन पाया। तेरा रंग करे ग़रूर, जिस जन चढ़े सवाया। अन्तिम उडे वांग कफ़ूर, लोकमात रहिण ना पाया। तेरा भण्डारा कीता भरपूर, सिर आपणा हथ्थ रखाया। बिन भगतां माफ़ ना करां किसे दा कसूर, आदि जुगादि दयां सज़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। सुण बाल अजाणी बाली बुध, श्री भगवान रिहा समझाईआ। नव नौ चार कारज करना सुद्ध, लख चुरासी खेल खलाईआ। घट घट मन्दिर वड़ना कुद्द, आपणा बल रखाईआ। जुग चौकड़ी करना युद्ध, आपणा बल प्रगटाईआ। नज़र ना आउणा बुत्त, ना कोई वेखे वेख वखाईआ। आप सुहौणी आपणी रुत्त, पत डाली मात महकाईआ। तेरी जड़्ह ना सके कोई पुट्ट, लोकमात ना कोए उखड़ाईआ। तेरा मारया ना कोई सके उठ, ना चले कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त रिहा समझाईआ। वेला अन्त हरि समझाया, एका शब्द अल्हाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी तेरा खेल रचाया, विष्न ब्रह्मा शिव होए सहाईआ। लख चुरासी बन्धन पाया,
ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी वंड वंडाया, कलयुग खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए समझाईआ। नव नौ चार तेरा लहिणा, लहणेदार समझाइंदा। तेरा बस्त्र तेरा गहिणा, तेरे तन हंढाइंदा। तेरा नेत्र तेरे नैणां, तेरा जगत वखाइंदा। अन्तिम तेरा मन्ने कहिणा, आप आपणी दया कमाइंदा। हरि का भाणा सहिणा पैणा, धुर फ़रमाणा हुक्म अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्हे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरि जू वेस वटाए जुगा जुगन्त, गुर अवतार नाउँ रखाईआ। आपणी महिमा जाणे अणगिणत, बेअन्त वड्ड वड्याईआ। मेल मिलाए हरिजन साचे सन्त, सति सतिवाद बूझ बुझाईआ। सोभावन्त घर सुहाए जिउँ नार कन्त, कन्त कन्तूहल इक्क अख्वाईआ। चोली चाड़्ह रंग बसन्त, बसन्त रुत्त इक्क वखाईआ। आपणे हथ्थ रखे आदि अन्त, अन्त आदि आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त दए समझाईआ। तेरा वेला अन्तिम आउणा, त्रैगुण आप समझाया। पारब्रह्म प्रभ रूप वटाउणा, निरगुण नूर कर रुशनाया। जोती जोत डगमगाउणा, रूप रंग ना कोए रखाया। शाह पातशाह नाउँ धराउणा, शहिनशाह वड्डी वड्याआ। राज राजानां वेख वखाउणा, दो जहानां फेरा पाया। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउणा, आपणा हुक्म सुणाया। चार युग वेख वखाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पर्दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाया। चार जुग दी पावे सार, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। चारे वेद करे विचार, ब्रह्म वेता नाल मिलाईआ। पुराण अठारां दए अधार, वेद व्यासा भेव खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत कर उज्यार, उजरत आपणी मंग मंगाईआ। लेख जाणे गुर अवतार, अगम्म पुरख वड वड्याईआ। गीता ज्ञान वेख किवाड़, अठारां अध्याए भेव चुकाईआ। भगत भगवान कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाईआ। एका देवे नाम निधान, निज आत्म करे रुशनाईआ। घर घर दर्शन देवे आण, आपणा आदरश वखाईआ। कलयुग खेल वेखे मेहरवान, आप आपणा बल वखाईआ। ईसा मूसा कर प्रधान, काला सूसा तन छुहाईआ। मुहम्मद नाल अल्ला राणी नार रकान, एका मेला सहिज सुभाईआ। अञ्जील कुरान हदीस परवान, जहान करे पढ़ाईआ। कलमा कलाम उपजा प्रधान, नबी रसूलां दए समझाईआ। मुकामे हक़ इक्क निशान, हक़ हक़ीक़त दए वखाईआ। लाशरीक दए पैग़ाम, पैग़म्बर रूप वटाईआ। आपे जुग जुग करे सलाम, अलैकम आपणी कल वरताईआ। आपे होए बेपहचान, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण माया रिहा समझाईआ। त्रैगुण माया सुण कन्न ला, करता पुरख जणाइंदा। पंज तत्त तेरा बंक सुहा, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ा, घर
साचा सोभा पाइंदा। ईश जीव लए मिला, जागरत जोत डगमगाइंदा। साची सेजा सोभा पा, सिँघासण आसण इक्क वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। तेरा अन्तिम चुक्के पन्ध, वड पाँधी दए चुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे सूरा सरबंग, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निरगुण रूप प्रगट होए ना कोई वखाए रंग, रंग सब दे वेख वखाईआ। हर घट आत्म सेजा वसे पलँघ, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। इक्क वजाए नाम मृदंग, मर्द मर्दाना बेपरवाहीआ। डूँग्घी भँवरी वेखे लँघ, काया कवरी फोल फुलाईआ। लहिणा देणा जाणे सूरज चन्द, रवि ससि वेखे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण तेरा मूल चुकाईआ। तेरा मूल अन्त चुकाउणा, एका वार समझाया। निरगुण आपणा जामा पाउणा, जोत वेस वटाया। निहकलंक नाउँ रखाउणा, ब्रह्मण्ड करे रुशनाया। नाम डंका इक्क वजाउणा, चारों कुण्ट सुणाया। चार वरन आप समझाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लए उठाया। चारे वेदां वेख वखाउणा, चारे युग लए प्रनाया। चारे खाणी पर्दा लौहणा, चारे बाणी लए पढ़ाया। चार यारी पन्ध मुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाया। चार जुग पार किनारा, जुग चौकड़ी पार कराईआ। प्रगट हो विच संसारा, संसार सागर वेख वखाईआ। कवण गुरमुख लग्गा इक्क किनारा, डूँग्घी भँवर पार कराईआ। कौण मिले मित्र प्यारा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। सुण संदेशा कर ध्यान, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम निहकलंक प्रगट होवे बली बलवान, मात पित ना कोए रखाइंदा। चौदां विद्या होण नादान, चौदां लोक मुख शरमाइंदा। चौदां तबक मन्नण आण, चार कुण्ट मुख भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल कराउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। त्रैगुण तेरा पर्दा लौहणा, तेरा घूँगट दए चुकाईआ। गुरमुख सज्जण आप उठाउणा, आपणी बूझ बुझाईआ। हरिजन साचे मेल मिलाउणा, घर मेला सच्चे माहीआ। भगत भगवन्त आप प्रगटाउणा, जग भावी दए गंवाईआ। साचा मार्ग इक्क लगाउणा, चार वरन रहे सरनाईआ। अठारां बरनां डेरा ढाउणा, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। एका ब्रह्म सर्ब समझाउणा, एका पिता एका माईआ। एका गोद सर्ब बहाउणा, लख चुरासी सोभा पाईआ। एका कन्त सर्ब हंढाउणा, लख चुरासी नार बणाईआ। एका इष्ट आप दृढ़ाउणा, गुरदेव इक्क अख्वाईआ। एका नाअरा सब ने लाउणा, इक्क करे पढ़ाईआ। विष्नूं तेरा मेल मिलाउणा, विश्व वेखे थाउँ थाईंआ। ब्रह्मे तेरा संग रखाउणा, पारब्रह्म दए सरनाईआ। शंकर तेरी शरअ चलाउणा, जो घड़या भन्न वखाईआ। आपणा भगत आप बचाउणा, सिर आपणा
हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों फड़ उठाउणा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। रातीं सुत्तयां दरस दिखाउणा, बज़र कपाट खोल्ह खुल्हाईआ। तीजे नेत्र ज्ञान दवाउणा, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। अमृत बूंद स्वांत प्याउणा, तृखा भुख मिटाईआ। आप आपणे अंग लगाउणा, अंगीकार आप हो जाईआ। परमानंद विच रखाउणा, निजानंद वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर इक्क समझाउणा, बंक दुआरा सोभा पाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। त्रैगुण तेरा डेरा ढाउणा, भगत दुआरे रहिण ना पाईआ। अन्तिम तेरा पन्ध मुकाउणा, राह खैहड़ा नज़र ना आईआ। पुरख अबिनाशी खेल कराउणा, ख़ालक ख़लक वेखे ख़ुदाईआ। राम रूप हर घट नज़री आउणा, एका बंसरी नाम वजाईआ। मुकंद मनोहर लखमी नरायण सीस जगदीश ताज टिकाउणा, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। दस्तगीर आप अख्वाउणा, दस्त बरदार करे सर्ब लोकाईआ। मेहबान बीदो बी खैर या अल्ला इलाही नूर आप हो आउणा, एका हक़ वेखे थाउँ थाईंआ। नानक गोबिन्द आपणा संग निभाउणा, आपणा संग निभाईआ। त्रैगुण तेरा पन्ध मुकाउणा, जन भगतां दए सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख दिता वर, अन्त आपे पूर कराईआ। अन्त पूरा करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। त्रैगुण लहिणा चुक्के धरनी धौल, धवल ना कोए सहाईआ। गुरमुख रहे ना कोए अनभोल, सतिगुर पूरा दए जगाईआ। आपणा कुण्डा आपे खोल्ह, काया मन्दिर दए वखाईआ। अनहद शब्द वजाए ढोल, अनाद अनादी नाद वजाईआ। अगम्म अगम्मड़ी बाणी बोल, आपणा नाउँ समझाईआ। एका कंडे देवे तोल, दूजा तोल ना कोए तुलाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग खेलया होल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लहिणा दए मुकाईआ। अन्तिम लहिणा मुकणा, कलयुग काली धार। तेरा बूटा सुक्कणा, रहे ना विच संसार। साहिब सतिगुर इक्को उठणा, नौ खण्ड करे खुआर। सिँघ रूप हरि जू बुक्कणा, इक्को नाम मारे भबकार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेटणहार। तीर कमानों एका छुटणा, सेवा करे राम अवतार। कलयुग जीवां भाग निखुटणा, पूरन ब्रह्म ना करे कोए विचार। आपणा बूटा आपे पुट्टणा, चार वरन रहे झक्ख मार। काया ख़ाली सब दा ठुठणा, नाम वस्त ना कोए भण्डार। सतिगुर कोलों सब ने रुठणा, कूड़ा करन वणज वपार। पंजां तत्तां पंज तत्त काया चोला लुट्टणा, लुट्ट लुट्ट करन खुआर। गुरमुख विरला लख चुरासी विच्चों फुट्टणा, अमृत वगे ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण करे ख़बरदार। ख़बरदार जाणा जाग, हरि जागरत आप जगाइंदा। कलयुग अन्तिम मिले कन्त सुहाग, कन्त सुहागी मेल मिलाइंदा। चरन लाग धौणा दुरमति दाग़, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जुग जुग दी बुझाउणी लग्गी आग, सांतक सति कराइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क वखाइंदा। साचे राह जाणा लग्ग, हरि सज्जण सच जणाइंदा। हरिभगत दुआरा लैणा मंग, एका घर वखाइंदा। जन्म जन्म दी तेरी बुझे अग्ग, जुग जुग दी तृष्न मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क वखाइंदा। साचा राह लैणा पेख, नेत्र नैण खुल्हाईआ। तूं वस ना होई किसे औलीए पीर शेख़, मुलां मुसायक देण दुहाईआ। कोटन कोटि झूझे तेरे खेत, सिर धड़ गए कटाईआ। कोटन कर कर तेरे नाल हेत, शाह पातशाह आपणी पत्त गए गंवाईआ। कोटन कोटि आए तेरी लपेट, ना सके पल्लू छुडाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा भरया ना पेट, तेरी शांत ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा लहिणा चुकाया इक्की जेठ, इक्की इकी एका वार पाईआ। अगों रहिणा भगतां दे चरनां हेठ, फिर सके ना सिर उठाईआ। तेरा भन्नयां कौड़ा रीठ, मिट्ठा रस इक्क चखाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं रही बीत, वेला गया हथ्थ ना आईआ। करे खेल पत्तत पुनीत, पत्तत पावण दया कमाईआ। अग्गे चले भगतां रीत, तेरी पिछली होई सफ़ाईआ। सब ने गाउणा इक्को गीत, एको मिले सच्चा माहीआ। नाता तुट्टे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। चार वरन करे प्रीत, बिप्रीत नज़र कोए ना आईआ। सब दी काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। दिवस रैण वसे चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। बैठा रहे इक्क अतीत, इक्क इकल्ला वेस वटाईआ। सतिजुग साची चले रीत, सति पुरख आप चलाईआ। मिल मिल सखीआं गावण गीत, गोबिन्द इक्क मनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो सुत्ता रिहा दे कर पीठ, आपणी करवट लए बदलाईआ। सीस सोहे पीतम्बर पीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह दए जणाईआ। सुण लै राह हरि का दुआर, हरि साचा सच जणाइंदा। हरिजन मात होए उज्यार, लोकमात वड वड्याइंदा। पुरख अबिनाशी सेवादार, जुग जुग भगतां सेव कमाइंदा। ध्रू प्रहिलाद लए उधार, बल बावन खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम कर प्यार, साचे सन्त आप उठाइंदा। भगतां तोड़ मन हँकार, ममता मोह चुकाइंदा। इक्को देवे दरस दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। एका काया काअबा कर त्यार, साचे हुज़रे सोभा पाइंदा। एका राम नाम सहार, सीता सुरती इक्क प्रनाइंदा। एका राधा कृष्न लए उभार, आप आपणे अंग लगाइंदा। एका बंसरी वज्जे विच संसार, एका मुरली हथ्थ उठाइंदा। एका नाम सति करतार, एका वाहिगुरू फतिह गज़ाइंदा। एका सब तों वसे बाहर, दिस किसे ना आइंदा। एका राम रव्या सर्ब संसार, एका आपणा मुख छुपाइंदा। एका नानक निरगुण धार, एका सरगुण रूप वटाइंदा। एका गोबिन्द सुत दुलार, एका कल्ग़ी तोड़ा सीस टिकाइंदा। एका घोड़ा शाह सवार, दूजा अकाल फेरा पाइंदा। एका चतुर्भुज दए दीदार, एका मोहणी रूप वटाइंदा। एका
सिँघ होए अस्वार, अष्टभुज रंग रंगाइंदा। इक्क भवानी करे प्यार, एका दुर्गा वेख वखाइंदा। एका खण्डा तेज कटार, एका ब्रह्मण्डां विच चमकाइंदा। एका वेखे सूरज चन्द सतार, एका धरत धवल सुहाइंदा। लख चुरासी खेले खेलणहार, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। एका नबी करे प्यार, एका उम्मत रसूल मिलाइंदा। एका जुग जुग बेड़ा करे पार, एका विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाइंदा। एका खेल करे करतार, कुदरत आपणा नाच नचाइंदा। एका भगतां दए दीदार, दरसी आपणा दरस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा घर आप सुहाइंदा। साचा घर सोहे बंक, बंक दुआरी आप सुहाईआ। ना कोई राउ ना कोई रंक, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। ना कोई चिंता ना कोई शंक, संसा कोए रहिण ना पाईआ। ना कोई पांधा ना कोई पंडत, ना कोई ब्रह्मण करे पढ़ाईआ। ना कोई ग्रंथी ना कोई पन्थी देवे संथ, संधया संख ना कोए वजाईआ। ना कोई माला ना कोई तसबी ना कोई मनक, नेत्र मीट ध्यान ना कोए लगाईआ। जिस जन किरपा करे आप भगवन्त, छिन्न भंगर लए तराईआ। सो बणे साचा सन्त, जिस आपणी गोद बहाईआ। पार कराए विच्चों लख चुरासी जीव जंत, एका मन्त्र कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां होए सहाईआ। हरिभगत सहाई दीनां नाथ, दीनन दया कमाइंदा। ठाकर अबिनाशी सगला साथ, पारब्रह्म रखाइंदा। आप जणाए आपणी गाथ, बोध अगाध आप पढ़ाइंदा। लहिणा चुकाए साढे तिन्न तिन्न हाथ, साढे तिन्न तिन्न वंड ना कोए वंडाइंदा । भगत भगवन्त वसे पास, दूजे नगर ना सोभा पाइंदा। एका मंडल एका रास, एका गोपी काहन नचाइंदा। एका गृह एका वास, एका आसण सोभा पाइंदा। एका दासी एका दास, एका सेवक सेव कमाइंदा। एका नूर इक्क प्रकाश, एका घट घट जोत जगाइंदा। एका वेखे खेल तमाश, पृथ्मी आकाश फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी आपणी दया कमाइंदा। सच स्वामी दीन दयाला, एका एक अख्वाया। हरिजन वेखे साचे लाला, लाल अनमुलड़े आप मिलाया। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाया। एका रंग रंगाए शाह कंगाला, शहिनशाह बेपरवाहया। निरगुण सरगुण बणे दलाला, लोकमात होए सहाया। नाता तोड़ काल महांकाला, आप आपणा बन्धन पाया। घर घर विच वखाए सच्ची धर्मसाला, काया मन्दिर आप सुहाया। जोत निरँजण दीपक बाला, आदि निरँजण करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा वड्याआ। हरि भगत तेरी वड्याई, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। हरि सन्त तेरी वड्याई, हरि जू तेरे गीत सुणाइंदा। हरि भगत तेरी वड्याई, तेरा विछोड़ा हरि जू कदे ना भाइंदा। हरि सन्त तेरी वड्याई, तेरा कीता ना कोए मेट मिटाइंदा। पारब्रह्म सच्ची शरनाई, शरनागत
इक्क हो जाइंदा। दो जहानां वज्जे वधाई, एथे ओथे सोभा पाइंदा। हरि शब्द होई कुड़माई, सुरती शब्द नार प्रनाइंदा। ना होए कदे जुदाई, जुज़ वंड ना कोए वंडाइंदा। पति मिल्या इक्क रघुराई, रघुपत आपणा संग रखाइंदा। भगतन संग भगतन मेला चाँईं चाँईं, भाई भाईंआं नाल मिलाइंदा। निथाव्याँ पकड़े आपे बाहीं, नयासरयां इक्को आस रखाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला सिर रखे ठंडीआं छाईं, समरथ आपणा हथ्थ टिकाइंदा। करे कराए सच नयाईं, अदल अदालत इक्क वखाइंदा। जिउँ नामे धन्ने लभ्भा हरि गुसाँईं, सो गुसाँईं जन भगतां आप जगाइंदा। लोकमात आवे चाँईं चाँईं, आपणा पन्ध मकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, सच स्वामी सर्ब दा मालक, मलकीअत आपणी ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म सच प्यारा, आसरा अर्शीवाद जणाईआ। गृह मन्दिर हो उज्यारा, घर घर करे रुशनाईआ। जगत संसा रोग निवारा, सोग चिंत ना कोए वखाईआ। अमृत देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना इक्क झिराईआ। सांतक सति वरताए वरतावणहारा, असति रहिण ना पाईआ। ब्रह्म मति इक्क वणजारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अशीर दए समझाईआ। अर्शीवाद आत्म रस, रस रसीआ आप वखाइंदा। जगत विकारा जाए नस्स, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। जिस जन हिरदे जाए वस, सो हिरदा सोभा पाइंदा। जिस जन मार्ग देवे दस्स, सो जन आपणा पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी रही नस्स, हरि हथ्थ किसे ना आइंदा। जगत वड्याई ना चले कोई वस, बेवस खेल खलाइंदा। कर दया करे प्रकाश घर रवि ससि, नूर उजाला गुर गोपाला डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। दया कमाए दीनन ठाकर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निहकर्मी कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुवाईआ। एका नाम कराए सच सौदागर, वणज वणजारा इक्क वखाईआ। भाग लगाए काया गागर, गृह मन्दिर सोभा पाईआ । दर आयां देवे आदर, जो ढह पए शरनाईआ। आपे बदलणहारा जगत आडर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणी दया कमाईआ। दयावान दयानिध, मेहरवान हरि दाना। सब दे कारज करे सिध, जो चरन करे ध्याना। घर उपजाए नौ निध, गृह मन्दिर इक्क सुहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी दया कर, सिर रखे हथ्थ मेहरवाना। पंज तत्त काया मुनारा, ·षी मुनी गए हंढाईआ। गुर अवतारां दए सहारा, आत्म परमात्म रिहा छुपाईआ। सब नूं दुःख लग्गा न्यारा, दुखड़ा सके ना कोए मिटाईआ। लख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, गिरयाज़ारी रहे सुणाईआ। जिस जन करया नाम प्यारा, तिस औखद नाम मिले वड्याईआ। जिस सतिगुर मिल्या इक्क सहारा, दूजा दुःख ना लागे राईआ। पकड़ बाहों करे पार किनारा, अद्ध विचकार ना कोए डुबाईआ।
मेहर नज़र नज़र करे आप करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर रोग दए मिटाईआ। खिट्टा लग्गा अन्तर रोग, किशना सुखला पक्ख देण दुहाईआ। ना कोई जोग ना वियोग, संजोग ना कोए सुहाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, ना चिंता कोए मिटाईआ। ना कोई रस ना कोई भोग, भस्मड़ रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई मिलाए निर्मल जोत, जो दुक्खड़ा दए गंवाईआ। कर किरपा खोल्हे सोत, सोई सुरती लए उठाईआ। आपणा नाम जपाए बिन रसना जिह्वा होट, अजपा जाप दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरीरक रोग वेख वखाईआ। सरीरक रोग हड्ड मास नाड़ी रत्त, रत रत नाल विहाईआ। जीव लेखा पंज तत्त, ईश खेल खलाईआ। आपणा बेड़ा ना सके बन्न्ह, आपणा भार ना कोए उठाईआ। जिस जन हरि सतिगुर देवे नाम धन, सच वस्त इक्क वरताईआ। तिस कोए रोग ना देवे डंन, काया अंदर रहिण ना पाईआ। मिले वड्याई तिस सच्चे जन, जिस हरि जू मिल्या माहीआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, झूठा गढ़्ह तुड़ाईआ। एका राग सुणाए कन्न, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, आपणा नूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्दीआं दर्द आप वंडाईआ। दर्दीआं वंडे दरद, दयावान दयावाना। काया कदे गर्म कदे सर्द, पंज तत्त होए निधाना। बुद्धि निमाणी रही वर्ज, मन होया वड बलवाना। मति कहे मैं लैणा कर्ज़, पिछला मूल चुकाना। जीव ना जाणे आपणा फ़र्ज़, विछड़या भगवाना। मन्दिर मस्जिद गुर दर जा जा सुणाए तर्ज, तरस करे ना रमइया रामा। बिन हरिभगत मिटे ना किसे हरस, हवस भरी विच जहाना। कर किरपा जिस जन लहिणा देणा चुकाए अर्श फर्श, काया कुरा करे परवाना। आब हयात अमृत मेघ देवे बरस, दर्दी दर्दीआं दुःख मिटाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रख हथ्थ मेहरवाना। रस भोगदा पंज तत्त, तत्तव तत्त समाया। लेखा जाणे बूंद रत्त, रत्त बूंद खेल खलाया। सर्ब जीआं दा इक्को कमलापत, कँवल नैण बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाया। पारब्रह्म ब्रह्म अचरज खेल, खेलणहार खलाईआ। आपे जाणे आपणा मेल, ना कोई पिता ना कोई माईआ। वसणहारा रंग नवेल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त आपे बणत बणाईआ। पंज तत्त जन जनणी जाया, कबीर कहे कौण माई। दस दस मास जिस गर्भ उठाया, इक्क ध्यान लगाई। जीउ पिण्ड इंड ब्रह्मण्ड सजाया, घर विच घर मिली रुशनाई। अन्तिम नाता तोड़ तुड़ाया, होई मात जुदाई। ब्रह्मण पुत्त ब्रह्मणी जाया, पारब्रह्म पिता माई। हरि जू अगम्मी शब्द सुणाया, सच संदेशा एका गाई। मेरा भगत मेरे रंग समाया, रंग वेखो चाँईं चाँईं। कक्ख़ां हेठां देणा लोकाया, सहायता करे आप
गुसाँईं। उच्चा हो के नीव्यां लए तराया, घर जुलाहयां फेरा पाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आपणी गोद बहाई। ना कोई नया ना पुराणा, सदा सद खेल खलाईआ। भगतां संग वसे भगवाना, जुग जुग वड्याईआ। इक्को हरि इक्को घर गायण गाणा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। हरिभगतां मंने हरि जू भाणा, हरि भाणे भगत समाईआ। दोवें वसण इक्क टिकाणा, एका घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा रिहा बणाईआ। सच दुआरा बणे धाम, धमक चार कुण्ट लगाईआ। वसणहारा इक्को राम, एका कृष्न सहिज सुखदाईआ। एका पैग़म्बर देवे पैग़ाम, कलमा कलाम नूर इलाहीआ। एका नानक बोले सतिनाम, एका गोबिन्द फ़तेह गज़ाईआ। एका भगतां पूरा करे काम, जगत कामनी मेट मिटाईआ। एका मेटे अन्धेरी शाम, कलयुग रैण रहिण ना पाईआ। एका जपाए साचा नाम, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। एका प्रकाश करे कोटन भान, कोट कोटी दीप डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। जुग जुग खेल अवल्लड़ा करे कराए करनेहार। गुर अवतारां फड़ाए पलड़ा, लोकमात कर उज्यार। भगतां अंदर आपे रलड़ा, देवे दरस अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे सच विहार। सच विहार सच करे बिवहारी, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण जोत कर उज्यारी, लोकमात दए वड्याईआ। लेखा जाणे पिछले चार जुग तेई अवतारी, गुर भगत नाल मिलाईआ। अग्गे खेल अपर अपारी, ख़ालक खेले सच्चा शहिनशाहीआ। एका जोत जगे निरँकारी, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। एका नाम मिले सिक्दारी, शहिनशाह इक्क हो आईआ। एका पाठ एका पूजा इक्क पुजारी, एका इष्ट देव मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। एका इष्ट इक्क गुरदेव, नमो नमो इक्क वड्याईआ। एका दाता अलख अभेव, अलख ना लख्या जाईआ। इक्को करे कराए साची सेव, सेवक सेवा इक्क समझाईआ। इक्को देवा एका देव, एका देवत रूप वटाईआ। एका वसे सदा निहकेव, निहचल आपणा धाम सुहाईआ। एका रसना एका जिहव, एका हरी हरी गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगले जुग आपणा रंग वखाईआ। एका नूर एका रंग, एका घर वसाया। एका सेज इक्क पलँघ, एका रिहा सुहाया। एका नाम इक्क मृदंग, एका रिहा वजाया। एका अमृत एका गंग, एका रिहा नुहाया। एका सूरज एका चन्द, एका रिहा चमकाया। इक्क खण्ड इक्क ब्रह्मण्ड, एका वरभण्ड रूप वटाया। एका जाणे परमानंद, परम पुरख बेपरवाहया। एका गीत एका छन्द, एका गवण रिहा सुणाया। इक्को आदि जुगादि सब नाल जाए हंढ, रूप अनूप आप वटाया। इका जुग चौकड़ीआं देवे गंढ्ढ, तन्द तन्द नाल रखाया। इक्को
देवणहारा दंड, जो घड़या सो भन्न वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगले जुग आपणा नाउँ करे सवाया। अगले जुग चले नाउँ, सोहँ सच पढ़ाईआ। वेखे विगसे बेपरवाहो, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। दो जहानां करे सच न्याउँ, इक्क इकट्ठा दया कमाईआ। लख चुरासी नौ खण्ड सत्त दीप · सूरज चन्द देवे
परमानंद लेखा जाणे पिता माउँ, बाल अञ्याणे गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।