पुस्तकालयभाग ११

७ मग्घर २०१८ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे नवित दरबार विच जेठूवाल

भगतन संग वसे भगवन्त, भय भयानक सदा सहाईआ। मेल मिलावा साचे सन्त, हरि सतिगुर आप मिलाईआ। जुग जुग बणाए साची बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका नाम जणाए मणीआ मंत, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन साचा मेल मिलाईआ। भगत भगवान इक्को राह, एका दर सुहाइंदा। एका देवे सच सलाह, साचा नाम जणाइंदा। इक्क वखाए सच मकां, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा। इक्क इकल्ला देवे थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। एकँकार पकड़े बांह, हरिजन आपणे आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणे रंग रंगाइंदा। भगतन मीता एकँकार, अकल कला वड्याईआ। जुग जुग पैज दए संवार, लोकमात होए सहाईआ। लख चुरासी करे पार, जम की फाँसी तोड़ तुड़ाईआ। नाम उदासी इक्क ख़ुमार, एका रंग वखाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, किरपन आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे माण वड्याईआ। भगतन मीता हरि गोबिन्द, अकल कला अख्वाया। जुग जुग मेटे झूठी चिन्द, चिंता चिखा ना रूप वटाया। दया कमाए गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहया। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, सर सरोवर इक्क वखाया। हरिजन बणाए साची बिन्द, पिता पूत नाउँ वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग वखाया। भगतन मीता हरि निरँकारा, निरगुण निरवैर खेल खलाईआ। जुगा जुगन्तर कर पसारा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। धाम अवल्लड़ा इक्क दरबारा, दरगाह साची दए वड्याईआ। शब्द

संदेश इक्क जैकारा, एका नाअरा लाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। एका नूर परवरदिगारा, बेऐब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला हरि भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। एका देवे नाम निधान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म पढ़ाईआ। निरगुण जोत नूर महान, दीपक दीआ करे रुशनाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, आसा तृष्ना दए गंवाईआ। नाम वखाए सच बबाण, मेहरबान आप समझाईआ। आपे होए जाणी जाण, घट घट आपणा रूप वटाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला लए मिलाईआ। भगतन मेला सच दुआर, बंक दुआरी आप कराइंदा। देवे दरस अगम्म अपार, अलख अगोचर सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी कर खुआर, सब दा पन्ध मुकाइंदा। लहिणा देणा गुर अवतार, लोकमात वखाइंदा। भगत भगवन्त कर उज्यार, एका चन्द चढ़ाइंदा। नव नौ खेल अपार, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। सृष्ट सबाई करे विचार, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां संग आप निभाइंदा। भगतां संग साचा मीत, मित्र प्यारा संग निभाईआ। आपे बैठा रहे अतीत, दर घर साचे सोभा पाईआ। नाम जणाए साचा गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। वसणहारा धाम अनडीठ, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आदि जुगादी जाणे आपणी रीत, लेखा लेख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणा भेव चुकाईआ। भगतन भेव देवे दस्स, दहि दिशा उठ धाया। लोकमात हरि आए नस्स, निरगुण वेस वटाया। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, आसा तृष्ना दए मुकाया। लेखे लाए पवण स्वास, जिस जन हरि जू हरि हरि गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन नाम इक्क वड्याआ। भगतन नाम वड्डा वड, हरि वड्डा सच वड्याइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणा मेल मिलाइंदा। लोआं पुरीआं कराए पार हद्द, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडाइंदा। इक्क सुणाए साचा नद, अनहद नाद वजाइंदा। अमृत प्याए साची मध, मधुर नैण सेव कमाइंदा। जुग जुग आपणे दुआरे आपे सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। कलयुग अन्तिम दे के जावे अद्ध, साचा हिस्सा आप वंडाइंदा। भगत बणाए आपणी यद्द, भगवन आपणा बंस सुहाइंदा। कोटन कोटि भार गए लद्द, हौला भार ना कोए रखाइंदा। अन्तिम पर्दा देवे ना कोए कज्ज, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। भगत हरि भगवन दुआरे जाए सज, दर घर साचे सोभा पाइंदा। लोक लाज मात तज, तशकर आपणा डेरा लाइंदा। एका चढ़े नाम जहाज़, सतिगुर पूरा आप

चढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी मारे आवाज़, आवा गवण ना कोए फिराइंदा। एथे ओथे रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। सीस जगदीश सोहे ताज, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। धुरदरगाही सच्चा राज, शाह पातशाह आप कमाइंदा। जन भगतां देवे इक्को दाज, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत सदा सलाहइंदा। भगत सलाहे हरि भगवन्त, गुण महिमा आप जणाईआ। धन्न वड्याई साचे कन्त, घर मंगल वज्जे वधाईआ। हरिजन चोली रंगे बसन्त, काया कपड़ आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन लेखा दए मुकाईआ। भगवन भगतन लेखा मुक्कणा, कलयुग अन्तिम वार। पारब्रह्म प्रभ एका उठणा, निरगुण नूर करे उज्यार। जूठा झूठा बूटा पुटणा, देवे जड़्ह उखाड़। बिन अमृत सब ने सुक्कणा, लख चुरासी होए ख़ुआर। सिँघ शेर इक्को बुक्कणा, निरगुण जोत शब्द भबकार। शाह पातशाहां अग्गे झुकणा, ना कोई सके सीस उठाल। गुरमुख हरि जू आपणी गोदी चुक्कणा, चुक्क चुक्क करे प्यार। दो जहानां पैंडा मुक्कणा, पाँधी बण ना चले कोई रफ़तार। साहिब सुल्तान अग्गों पुजणा, भगत भगवान लए उठाल। लख चुरासी दीवा बुझणा, ना सके कोई बाल। लहिणा चुक्के एका दूजणा, तीजे होर ना कोई सवाल। चौथे घर गुरमुख विरले झुजणा, नाता तोड़ काल महांकाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए संभाल। सदा संभाले करे प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम भेव निराल, निरगुण आपणा आप छुपाईआ। जगत जुग अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। सन्त सुहेले लए भाल, गुर चेले वेख वखाईआ। आपे चले नाल नाल, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी जो घालण गए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत दए वड्याईआ। भगत वड्याआ आप प्रभ, आपणी किरपा धार। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपे दिता दरस दिखाल। दर दुआरे आपे सद्द, किरपा करे आप कृपाल। लख चुरासी नालों कीता अड्ड, इक्क बहाए सच्ची धर्मसाल। बंस बणाए साची यद, विश्व रूप दए वखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतन बणे सदा प्रितपाल। प्रितपाले सार समालदा, सरगुण निरगुण मित्त। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, लख चुरासी करे हित्त। रूप वटाए आप दलाल दा, प्रगट होवे नित नवित। नाता तोड़ जगत जंजाल दा, इक्क सुहाए साची रुत्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अबिनाशी अचुत। अबिनाशी अचुत दीन दयाला, भगतन संग समाया। कलयुग अन्त अवल्लड़ी चाला, वेद कतेब भेव ना आया। भगत भगवन्त आपे भाला, फड़ आपणा

मेल मिलाया। एका दस्सया राह सुखाला, सोहँ साचा जाप जपाया। नेत्र दर्शन साची माला, साची सेवा हथ्थ मणका मन भुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत लए जगाया। भगत जगाए खोल्हे जाग, आलस निंद्रा ना कोए वखाईआ। आत्म अन्तर इक्क वैराग, वैरागी पुरख आप उपजाईआ। साक सज्जण सैण सईया त्याग, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। मेला मेल ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। एका देवे धुर दी दात, दात अनमुलड़ी आप वरताईआ। आप बुझाए सच करामात, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। अक्खर वक्खर सुणाए गाथ, गाथा एका एक वड्याईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। इक्क खुल्हाए साचा हाट, लोक परलोक देण गवाहीआ। ख़ुशी मनाए त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं वज्जे वधाईआ। भगतां देवे भगवन साथ , विछड़ कदे ना जाईआ। राह तक्के रामा सुत दसराथ, नेत्र नैण उठाईआ। कवण वेला मेला होए ततव आठ, तत्त तत्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतन सदा सहाईआ । भगतन सदा सहायक, सो पुरख बली बलवाना। आदि जुगादी सच्चा नायक, भूपत भुप राज राजाना। ना कोई शरअ ना शरायत, लाशरीक इक्क मेहरवाना। ना कोए अन्धेरा ना तरीक, नूरो नूर डगमगाना। आदि जुगादि वसे नज़दीक, निज़ घर साचा इक्क सुहाना। भगतन करे आप प्रीत, पारब्रह्म वड मर्दाना। कलयुग अन्तिम साची रीत, सतिजुग साचा बन्न्हे गाना। लख चुरासी परखे नीत, हर घट वेख वखाना। गुरमुख विरला गाए गीत, जिस सुणयां धुर तरानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन संग सदा निभाणा। भगतन संग निभे तोड़, हरि जू मता पकाया। निरगुण चढ़या साचे घोड़, शाह सवार फेरा पाया। दो जहानां आपे दौड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाया। जन भगतां बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ मेघ बरसाया। रस मिट्ठा करे रीठा कौड़, कूड़ी क्रिया दए गंवाया। जन भगतां कारज जाए सौर, सो पुरख निरँजण सेव कमाया। आपे वेखे करे आपणा गौर, गहर गवर वेस वटाया। सति पुरख निरँजण आपणे हथ्थ पकड़ी डोर, चारों कुण्ट रिहा भुवाया। लेखा चुकाए पंज चोर, ठग्ग कोए रहिण ना पाया। नाता तोड़े अन्ध घोर, साचा नूर करे रुशनाया । माया ममता ना पाए शोर, छौहर आपणा बल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। तारन को हरि इक्को इक्क, आदि जुगादि समाइंदा। तिस साहिब कोल साची भिक्ख, जुगा जुगन्तर आप वरताइंदा। जिउँ भावे तिउँ देवे लिख, तिस दा लेखा ना कोए मिटाइंदा। वड वड्याई गुरमुख विरले पाया सिख, साची सिख्या जिस समझाइंदा। मेल मिलाए आपणा तिस, तीबर इच्छया पूर कराइंदा। एथे ओथे साचा हिस्स, वंडण वंड आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, भगवन आपणी गोद बहाइंदा। भगतन सोहे सच्चे घर, भगवन आप सुहाया। निरभउ चुकाए झूठा डर, भय अवर ना कोए वखाया। आपणी किरपा आपे कर, नर नरायण मेल मिलाया। अंदर मन्दिर आपे वड़, सच सिँघासण सोभा पाया। सन्त सुहेले आपे फड़, आपणी बूझ बुझाया। भगत भगवान लाए लड़, एका पल्लू गंढ्ढ वखाया। लेखे लाए नारी नर, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन भगतां होए सहाया। भगत सारे रहे हस्स, आपणी ख़ुशी मनाईआ। वेखो साडे होया वस, घर साचे सेव कमाईआ। आपणी पूरी करे आस, भगतां दर्शन पाईआ। भगतन करे जोत प्रकाश, निरगुण नूर टिकाईआ। सदा सुहेला बण बण वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। करन आया कारज ख़ास, ख्वाहिश इक्को इक्क रखाईआ। भगत दुआरा लवां तराश, आप आपणी वंड वंडाईआ। जुग जुग दी मेरी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे भगतां कढ्ढे ना कोए सुराख़, सोई सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उपाईआ। हरिभगत सारे कहिण, वाह वाह शुकर मनाया। हरि जू भगतां आए लैण, निरगुण वेस धराया। साडा चुक्के लैण देण, पिछला कर्ज़ा रिहा मुकाया। आपे दरस पेखे नैण, नैण नैणां नाल मिलाया। सखा सहाई बणे सैण, सज्जण आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतन आप समाया। भगत कहिण हरि जू दास, दर दर फेरा पाईआ। किसे हथ्थ ना आए पृथ्मी आकाश, घर साडे आवे वाहो दाहीआ। बिन भगतां रहे निरास, धीरज धीर ना कोए जणाईआ। साचा करे ना कोए बलास, भोगी बणी सर्ब लोकाईआ। बिन हरिभगत भगवन किसे दर ना करे निवास, मन्दिर दए ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां रंग चढ़ाईआ। भगत कहिण बद्धी डोर, हरि जू आपणे तन्द बंधाया। जिध्धर चाहीए लईए तोर, तोरा मोरा मोह चुकाया। भगवान रखे भगतां लोड़, जुग जुग भगतां होए सहाया। कलयुग अन्तिम टुट्टी लए जोड़, आप आपणा बन्धन पाया। आपणे नाल लए तोर, साचा संग रखाया। जोरावर ना वखाए कोई ज़ोर, जाबर जबर ना रूप वटाया। होए सहाई सदा अन्धघोर, अन्धले राह वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां मार्ग आप चलाया।

८ मग्घर २०१८ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे नवित जेठूवाल दरबार विच

हरि का नाम निधान, दिस किसे ना आइंदा। हरि का नाउँ बेपहचान, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। हरि का

नाउँ आदि जुगादि खेल महान, पारब्रह्म प्रभ आप खलाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर गए पहचान, भेव अभेव ना कोए खुलाइंदा। गा गा थक्के गान, रसना जिह्वा सर्ब हिलाइंदा। जिस जन किरपा करे आप भगवान, तिस आपणी बूझ बुझाइंदा। नाम अनमुल्ला देवे दान, वस्त अनडिठड़ी आप वरताइंदा। राग सुणाए आपणा कान, अनादी नाद वजाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, दर घर साचे आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। नाम निधाना निरगुण धार, धार धार विच समाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपार, अलख अगोचर आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आदि निरँजण भेव न्यार, अनुभव आपणी खेल खलाईआ। अबिनाशी करता निराकार, निरवैर नाउँ धराईआ। श्री भगवान सांझा यार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा बोल आप जैकार, नाउँ निरँकार आप प्रगटाईआ। साचे घर खेल करे अपार, सचखण्ड वासी सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराईआ। आपणा नाउँ आपे रख, निरगुण आपणा खेल खलाइंदा। जुगा जुगन्तर आपे दस्स, गुर अवतार सेव लगाइंदा। अन्तर आत्म आपे वस, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। नूरो नूर करे प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप सलाहइंदा। साचा नाम सिफ्त सलाह, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, आपणा बेड़ा आप उठाईआ। एकँकारा बेपरवाह, निरगुण दाता वेख वखाईआ। आदि निरँजण हो रुशना, नूरो नूर नूर प्रगटाईआ। अबिनाशी करता पकड़े बांह, आप आपणा संग निभाईआ। श्री भगवान होए सहा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पारब्रह्म प्रभ करे न्याँ, भूपत भूप राज राजान शाह सुल्तान इक्क अख्वाईआ। इक्क जणाए आपणा नाउँ, ना मरे ना जाईआ। वसणहारा हर घट थाउँ, घर घर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाउँ आप वड्याईआ। हरि का नाउँ वड प्रताप, हरि वड्डा वड्ड रखाइंदा। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा जाप, जपणहार आप अख्वाइंदा। दो जहानां लेखा जाणे माई बाप, पिता पूत खेल खलाइंदा। लेखा वेखे दिवस रात, सूरज चन्द पन्ध मुकाइंदा । अक्खर वक्खर गा गा गाथ विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ाइंदा। लख चुरासी दे दे दात, गुर अवतार मात प्रगटाइंदा। चरन कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता इक्क रखाइंदा। लहिणा जाणे मस्तक माथ, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। देवणहारा साचा साथ, सगला संग निभाइंदा। आप जणाए आपणा पाठ, साची पूजा इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप रखाइंदा। हरि

का नाउँ सदा अभुल्ल, भुल्ल कदे ना जाईआ। हरि का नाउँ सदा अतुल, तोल सके ना कोए राईआ। हरि का नाउँ सदा अडुल, ना डोले ना कोए डुलाईआ । हरि का नाउँ ना जाए रुल, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जुग जुग भण्डारा जाए खुल्ह, हरि आपणा नाउँ खुल्हाईआ। करता कीमत ना जाणे कोई मुल, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप सालाहीआ। आपणा नाउँ आपे दस्स, लोकमात खेल खलाइंदा। जुगा जुगन्तर हो प्रगट, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जन भगतां देवे साची वथ, नाम अमोलक झोली पाइंदा। अन्तर आत्म इक्को रस, रसना जिह्वा ना कोए चखाइंदा। कोटन कोटि प्रकाश कर रवि ससि, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप उपजाइंदा। आपणा नाउँ नाद धुन, धुन आत्मक आप जणाईआ। गुरमुख विरला लए सुण, जिस हरि हरि आप बुझाईआ। लख चुरासी छाण पुण, भगवन भगत लए मिलाईआ। आपे जाणे साचे गुण, अवगुण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप वरताईआ। साचा नाउँ साची दात, दाता दानी आप वरताइंदा। लख चुरासी वेखे मार झात, नव नौ फोल फुलाइंदा। भगतन देवे साचा साथ, सगला संग आप निभाइंदा। दरस दिखाए सुत्तयां रात, रातीं रुती थित वड्याइंदा। नाम अगम्मा देवे वड्ड करामात, करनी करता आप जणाइंदा। बन्द कवाड़ी खोल्ह ताक, दीपक दीआ इक्क जगाइंदा। निरगुण सरगुण बण बण सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। आत्म परमात्म करे पाकी पाक, पतित पुनीत दया कमाइंदा। इक्क सुणाए साची गाथ, नाम निधाना ढोला गाइंदा। लहिणा चुक्के तत्त आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पन्ध मुकाइंदा। हरि का नाउँ ना कोई ज़ात ना कोई पात, वरन बरन ना वंड वंडाइंदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सरोवर सर ना सोभा पाइंदा। ना कोई मन्दिर ना कोई मट्ठ, मस्जिद रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई किनारा ना कोई तट, चार दीवारी बन्द ना कोए कराइंदा। जन भगतां अंदर रिहा वस, आप आपणा आसण लाइंदा। दिवस रैण हस्स हस्स, साची ख़ुशी मनाइंदा। जुग जुग पूरी करे आस, आप आपणा नाउँ समझाइंदा। सेवा करे बण दासी दास, सेवक सेव आप कमाइंदा। अन्तिम करे बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। लेखा जाणे पवण स्वास, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। जगत विकारा करे पाश पाश, जिस जन आपणा नाउँ समझाइंदा। बिन गोपी काहन पाए रास, मंडल मण्डप नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ वखाइंदा। जुग जुग नाउँ अनक कल धार, अनक कला वरताईआ। गुर अवतार करन पुकार, रसना जिह्वा नाल सालाहीआ। भगत भगवन्त बोल जैकार, इक्को नाअरा लाईआ। सन्त साजण

रोवण ज़ारो ज़ार, हरि का नाउँ विछड़ ना जाईआ। गुरमुख ढह ढह धूढ़ी मंगण चरन छार, मस्तक टिक्का इक्क लगाईआ। गुरसिख ढह ढह पए दुआर, दर दर आपणा सीस झुकाईआ। किरपा कर आप निरँकार, एका मंग मंगाईआ। तेरा नाउँ सच भण्डार, साची वस्त इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर एका मन्त्र नाम पढ़ाईआ। नाम मन्त्र जगत पढ़ाया, जुग जुग रीत चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाया, करोड़ तेतीसा बन्धन पाइंदा। गणपति गणेश रिहा सालाहया, अष्टभुज रूप वटाइंदा। चतुर्भुज नाल रलाया, भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार रहे सालाहया, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। वेद कतेब रहे जस गाया, ब्रह्मा वेता मुख सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपणे विच छुपाइंदा। हरि हरि नाउँ अंदर रख, जुग जुग खेल कराईआ। जन भगतां करे आप प्रतख, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सदा सुहेला करे पक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणा नाउँ वखाए इक्को जस, जस वेद पुराण सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका रंग वखाईआ। आदि आदि पुरख परमात्म, परम पुरख खेल खलाया। थिर घर दुआर खेल रचाया आत्म, आप आपणी वंड वंडाया। हरख़ सोग ना कोए मातम, चिंता रोग ना कोए जणाया। आदि अन्त ना होए घातम, घाउ मूल ना कोए लगाया। लेखा जाणे नूर बातन, ज़हूर आपणा खेल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा नाउँ आप धराया। आदि नाउँ पारब्रह्म, सो पुरख निरँजण वड्याईआ। आपणी कुखों आपे जम्म, आपे बणया पिता माईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। आप छुहाए आपणी छप्परी छन्न, घर साचे सोभा पाईआ। आपे जननी आपे जन, आपे जन जणेंदी माईआ। आपे नाउँ सुणयां आपणे कन्न, नाउँ निरँकारा आप सालाहीआ। आपे घड़े आपे देवे भन्न, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। आपे सूरज आपे चन्न, आपे करे सच रुशनाईआ। आपे काया आपे तन, आपे माटी ख़ाक समाईआ। आपे राग आपे कन्न, आपे गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आपे मनशा आपे मन, आपे वासना विच रखाईआ। आपे नेत्र आपे अन्न्ह, आपे अन्ध अन्धेर समाईआ। आपे देवणहारा डंन, आपणा बन्धन आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाईआ। आत्म परमात्म साचा नाँ, आदि पुरख जणाया। आपे पिता आपे मां, आपे पूत सपूता वेस वटाया। आपे सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आदि आदि आपणा नाउँ धरा, सोहँ ढोला इक्को गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला विच रखाया। पर्दा ओहला हरि हरि धार, आत्म परमात्म विच रखाईआ। त्रैगुण माया कर शंगर, अद्धविचकार आप बिठाईआ।

पंज चोर करन प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आशा तृष्ना नार मुटयार, मन मनुआ लए प्रनाईआ। जूठ झूठ अहार, माया ममता संग निभाईआ । कूड़ी क्रिया जगत विहार, जुगती जोग ना कोए कमाईआ। शक्ती भगती करन विचार, बूंद रक्ती खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आत्म परमात्म अन्तर माया, रूप रंग नज़र ना आइंदा। ना कोई वेखे हरि की छाया, साया कोए ना वेख वखाइंदा। जो आया तिस रसना गाया, गा गा गीत ना कोए मुकाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब सुणाया, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। जिस जन आपणा नाम बुझाया, सो ढोला सच अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी खेल वखाया, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। आपे बण बण दाई दाया, दो जहानां वेख वखाइंदा। लख चुरासी राह चलाया, साचे मार्ग आपे लाइंदा। गुर अवतार नाल मिलाया, सच संदेशा नाम सुणाइंदा। कोटन कोटि नाउँ लए प्रगटाया, लिख लिख लेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपणे संग रखाइंदा। जुग जुग गायण हरि हरि गीत, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आदि जुगादि हरि हरि रीत, अवल्लड़ी आप वखाईआ। कोए मन्दिर कोए मट्ठ कोए मसीत, कोए गुरुदुआर वड्याईआ। अबिनाशी करता बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। धाम अवल्लड़ा ठांडा सीत, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। गुरमुख विरले वसे चीत, जिस जन आपणे रंग रंगाईआ। लख चुरासी परखे नीत, घट घट बैठा सच्चा माहीआ। भुल्ल ना जाए हस्त कीट, शाह सुल्ताना वेख वखाईआ। आपणा नाउँ रखे अनडीठ, दिस किसे ना आईआ। चार वेद पुराण अठारां शास्त्र छे गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गा गा थक्की गीत, गहर गम्भीर भेव कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाईआ। हरि का नाउँ ना कोई सके समझ, समझ विच किसे ना आया । भगतां मारे इक्को रमज़, रैहबर बण बेपरवाहया। झूठी कढ्ढे माया मरज़, रोग दुःख दए गंवाया। जन भगतां पिच्छे आपणा करे हरज़, लोकमात फेरा पाया। जगत विकारां देवे वर्ज, नाम खण्डा इक्क चमकाया। आपणे लेखे विच करे दरज, ना कोई मेटे मेट मिटाया। पुरख अबिनाशी पूरा करे फ़र्ज़, फ़रद ज़ुरम ना कोए लगाया। जुग जुग लहिणा देणा चुकाए कर्ज़, मकरूज़ आपणा नाउँ ठहराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराया। आपणा नाउँ साची टेक, एका एक रखाईआ। जन भगतां करे बुध बबेक, रूप आप हो आईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत्त ना कोए लड़ाईआ। कर किरपा खोल्हे भेत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जगत दिसे बालू रेत, कलर कंध देवे ढाहीआ। जन भगतां करे साचा हेत, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। दरस कराए नेतन नेत, लोचण

नैण आप खुल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों वेख, आपणे नाउँ करे पढ़ाईआ। पूरब लहिणा पिछली मेटे रेख, अगला लेखा आप लिखाईआ। गुरमुख झूजे गुर के खेत, गुर चरन सरन शरनाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल शब्द दुशाले लए लपेट, आपणे नाउँ करे सफ़ाईआ। एथे ओथे दो जहान रखे साया हेठ, राए धर्म ना दए सजाईआ। सोहे रुत्त बसन्ती चेत, फ़ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाउँ समझाईआ। नाम अनमुल्ला खोल्हे भेव, अनभउ करे रुशनाईआ। जिस जन लगाए आपणी सेव, तिस मिले मात वड्याईआ। पारब्रह्म अलख अभेव, अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। नाम दृढ़ाए रसना जेहव, जेहवा रसना नाल मिलाईआ। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल धाम आसण लाईआ। जन भगतां आपणा नाउँ देवे साचा मेव, मिट्ठा रस इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाउँ दए वड्याईआ। जुग जुग नाउँ मात चलाया, सतिजुग त्रेता द्वापर मात हंढाईआ। कलयुग अन्तिम वेख वखाया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाया, जोती जामा आपे पाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाया, दो जहान वज्जी वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, गुर अवतार नाल मिलाईआ। नव नौ चार भेव चुकाया, दहि दिशा भेव खुल्हाईआ। रवि ससि धन्दा नेत्र नैण वखाया, कोह करोड़ी चलत ना पन्ध मुकाईआ। आपणा छन्दा आपे गाया, ब्रह्मण्डां आप सुणाईआ। जेरज अंडां पर्दा लाहया, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप वरताईआ। आपणा नाउँ कलयुग अन्त, एका एक वरताईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, हरि सज्जण लए मिलाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। अनहद नादी नाद मंत, धुन आत्मक आप शनवाईआ। माण दिवाए विच्चों जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। मेल मिलाए साची संगत, सगला संग आप हो जाईआ। नाता तोड़े भुख नंगत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। माणस जन्म ना होए भंगत, लख चुरासी दए कटाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन इक्को नाम समझाईआ। इक्को नाम लैणा सिख, जन भगतां आप पढ़ाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे तृख, तृष्ना होर ना कोए वधाइंदा। एका पाए साची भिछ, भिखक झोली आप भराइंदा। बिन नेत्र जाए दिस, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप पढ़ाइंदा। साचा नाउँ गुरमुख पढ़, एका अक्खर वड वड्याईआ। सच दुआरे जाणा चढ़, दर दरवाजा इक्क खुल्हाईआ। दर्शन पाउणा इक्को हरि, दूसर ओट ना कोए रखाईआ।

सचखण्ड दुआरा साचा घर, जन भगतां मिले वड्याईआ। पुरख अकाल इक्को नर, साची सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम वखाईआ। हरि का नाम सदा अनडिठ, लिखण पढ़न विच ना आया। जन भगतां करे हित्त, नित नवित वेस वटाया। ना कोई वार ना कोई थित, बरस मास ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप वरताया। वरते नाम श्री भगवान, आपणी दया आप कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को काहन, लख चुरासी वेख वखाईआ। गुरमुख सखीआं लए पछाण, घट घट आपणा फेरा पाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। चरन धूढ़ कराए अशनान, दुरमति मैल धुवाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, सांतक सति वरताईआ। एका राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। शब्द अगम्मी इक्क बबाण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। सचखण्ड वखाए सच मकान, हरि भूमिका आप बणाईआ। ना कोई ज़िमी ना असमान, सूरज चन्न ना कोए रुशनाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, निरगुण बैठा आसण लाईआ। गुरमुख विरला चरन डिगे आण, जिस आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप दृढ़ाईआ। आपणा नाम हरि दृढ़ा, दृष्टी आप खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी विरड़ा गए पा, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। बिरध बाल रूप वटा, जोबन नाल ना कोए लै जाइंदा। अन्त ढेरी गए ढाह, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि राम कृष्न अख्वा, लंका गढ़्ह कोट तुड़ाइंदा। रथ रथवाही बण बण सेव कमा, गीता ज्ञान ज्ञान जणाइंदा। कोटन कोटि ईसा मूसा काला सूसा रंग रंगा, कलमा नबी नबी पढ़ाइंदा। कोटन कोटि मुहम्मद सीस गए झुका, झुक झुक सजदा इक्क कराइंदा। कोटन कोटि कह कह गए इक्क ख़ुदा, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। कोटन कोटि तक्कण राह, नेत्र नैण उठाइंदा । कोटन कोटि कहिण बेऐब परवरदिगार ख़ुदा, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। कोटन कोटि कहिण नूरी जल्वा बेपरवाह, नूरो नूर नूर अख्वाइंदा। नानक निरगुण कहे सच्चा शहिनशाह, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। गोबिन्द ओट इक्क तका, पुरख अकाल मनाइंदा। पूत सपूता नाउँ धरा, सेवक साची सेव कमाइंदा। अन्तिम मंगे इक्क पनाह, चरन दुआरा इक्क समझाइंदा। एका डंक दए वजा, एका फतहि नाम रखाइंदा। सब दा फातया दए पढ़ा, मनक आपणा रंग रंगाइंदा। शरअ शरीअत करे जुदा, ज़ाबर जबर फेरा पाइंदा। आपणा करतब दए वखा, काया कुरा वेख वखाइंदा । ज़िमी असमानां डेरा ढाह, चौदां तबकां पन्ध मुकाइंदा। नबी रसूलां लए उठा, पीर पैग़म्बर नाल मिलाइंदा। मुलां शेख़ मुसायक लए जगा, सुहबत आपणी आप समझाइंदा। कोए अल्ला राणी कर के रिहा बुला, कोए

मीआं वड वड्याइंदा। नानक सतिनाम कह कह रिहा सुणा, गोबिन्द वाहिगुरू रूप वखाइंदा। हरि का नाँ लोकमात किसे दिसे ना, लिख लिख अक्खर सर्ब समझाइंदा। कलयुग अन्तिम सारे फड़न पनाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाइंदा। चार जुग दा जगत विहारा, कोटन कोटि नाम प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण निराकार आप कराईआ। आत्म देवे इक्क सहारा, परमात्म लए मिलाईआ। सोहँ शब्द सच जैकारा, दर घर साचे आप सुणाईआ । आदि जुगादि इक्क अवतारा, एका गुर अख्वाईआ। एका नाम सति भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो बोले जैकारा, जन्म मरन विच ना आईआ। इक्को नाम इक्क आधारा, एका इक्क नाल मिलाईआ। माणस जन्म ना आए हारा, हार जित रूप वटाईआ। गुरमुख वसे ठांडे दरबारा, दर दरवाजा इक्क खुल्हाईआ। कागद कलम लिख लिख हारा, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। समुंद सागर रोवे ज़ारो ज़ारा, मस रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाम आप वखाईआ। कलयुग अन्तिम सोहँ ढोला, सो पुरख निरँजण गाया। निरगुण नानक रख के गया ओहला, अन्तिम पर्दा दए चुकाया। जिस नूं कहिन्दे रहे मौला, सो मौला वेस वटाया। आपणा पूरा करे कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाया। निरगुण निरगुण बदल्लया चोला, ना कोई पिता ना कोई माया। सच दुआरा इक्को खोल्हा , ख़ालक ख़लक दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका नाम लए धराया। सोहँ नाउँ धरनी धर, धवल मिले वड्याईआ। किरपा करे नरायण नर, नर नारी बूझ बुझाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी देवे वर, निहकामी निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। सन्त सुहेले सज्जण आपे फड़, जुग विछड़े लए मिलाईआ। निरभउ चुकाए झूठा डर, भय अवर ना कोए वखाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, स्वछ सरूप वटाईआ। अक्खर वक्खर आपे पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जन भगतां वखाए इक्को घर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरे जाणा चढ़, घर साचे मिले वड्याईआ। अद्धविचकार ना जाणा अड़, कलयुग माया पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम सुणाईआ। सुणयां नाउँ हरि गोपाल, गोबिन्द मेल मिलाया। किरपा करी दीन दयाल, दीनन होए सहाया। नाता तोड़ काल महांकाल, आप आपणे रंग रंगाया। जन्म जन्म दे विछड़े भाल, हउँमे ममता मोह चुकाया। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याआ। बिन दमां बणे दलाल, दिलबर आपणी सेव कमाया। बिन छुरीउँ होया हलाल, ऐनलहक़ नाअरा सुणाया । गुरमुख वेखे साचे लाल, लाल अनमुलड़े आप उठाया। सदा सदा करे

प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाया। फल लगाए साचे डाल, पत डाल्ही आप महकाया। कलयुग अन्तिम चले नाल नाल, निरगुण सरगुण संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना आप वखाया। नाम निधाना डूँग्घा सागर, भेव कोए ना पाइंदा। हरि जू रख्या काया गागर, गहर गवर खेल खलाइंदा। गुरमुख विरला बणे सौदागर, जिस जन साचा वणज कराइंदा। दर आयां घर देवे आदर, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। सबर सबूरी बख्शे साबर, सिदक आपणे नाल रखाइंदा। पिसर पिदर बण हरि मादर, पिता पूत गोद उठाइंदा। निर्मल कर्म करे उजागर, जन्म जन्म दी मैल धुवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणे नाम रंग रंगाइंदा। हरि का नाउँ साचा रंग, गुरमुख विरले मात चढ़ाया। आत्म सेजा बैठ पलँघ, हरि सतिगुर कन्त हंढाया। अठ्ठे पहर धुन मृदंग, अनहद नाद वजाया। पंच विकारां खण्ड खण्ड, जूठा झूठा मोह मिटाया । गीत गाए सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाया। आत्म कराए परमानंद, निजानंद भेव चुकाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणा नाम जपाया। जपया नाम जप गुरमुख, गुर गुर मिली वड्याईआ। पंज तत्त काया मिटया दुःख, तत्तव तत्त ना कोए लड़ाईआ। नाता तुटया उलटा रुख, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। उज्जल होया मात मुख, लोक परलोक ख़ुशी मनाईआ। पाया दरश अबिनाशी अचुत, चेतन रूप समाईआ। गुर चरन दुआरे सोहे रुत्त, साची रुत्त आप महकाईआ। जन भगतां कोलों भगत रहे पुच्छ, हरि जू की खेल वरताईआ। लोकमात लख चुरासी नालों बैठा रुस्स, गुरमुख विरले रिहा मिलाईआ। सचखण्ड दुवारिउँ आया उठ, बणया पाँधी हरि जू राहीआ। गुरसिखां उपर रिहा तुट्ठ, दीनन आपणी दया कमाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जिस देवे दरस तिस लख चुरासी जाए छुट्ट, जन्म मरन विच ना आईआ। कलयुग अन्तिम गुरमुख साचा बूटा पुट्ट, सचखण्ड दए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आपणा रंग चढ़ाईआ। आओ सन्तो दस्सो सच्च, हरि साचा खेल खलाइंदा। काया भाण्डे माटी वेख कच्च, कंचन रंग वखाइंदा। लख चुरासी नौ खण्ड पृथ्मी मन वासना रही नच्च, कलयुग नटुआ स्वांग वरताइंदा। गुरमुख विरला जाए बच, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हिरदे अंदर जाए रच, नज़र किसे ना आइंदा। सृष्ट सबाई रही मच्च, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाइंदा । हरि का नाउँ ना सके कोई वाच, रसना पढ़ पढ़ सर्ब गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मन्त्र दो जहानां जंतर सोहँ आत्म परमात्म अन्तर, अन्तर आत्मा मेल मिलाइंदा ।

बणया बाढी हरि निरँकारा, हरि अचरज खेल खलाइंदा। आपे बण बण लक्कड़हारा, जंगल जूह फेरा पाइंदा। आपे चीर करे दो फाड़ा, साचा सूत्र नाम लगाइंदा। आपे खिच्चे आपणा आरा, तिक्खी धार आप रखाइंदा। आपे कढ्ढे चार दीवारा, चारों कुण्ट घेरा पाइंदा। आपे लाए इट्टां गारा, आपणी सेव आप कमाइंदा। आप सुहाए बंक दुआरा, नाम छप्परी नाउँ धराइंदा। नामे बणाया महल्ल मुनारा, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। नामे खोल्हया आप किवाड़ा, नेत्र नैण नैण वखाइंदा। चारों कुण्ट इक्क निरँकारा, निरगुण नूर डगमगाइंदा। उपर आकाश तणयां ताणा, साची छत्त मात वखाइंदा। वाहवा मीता तेरा भाणा, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। तूं साहिब सच्चा राणा, तेरा तख्त इक्क सुहाइंदा । नामा छीपो कमला कोझा गाए तेरा गाणा, तेरी ओट तकाइंदा। इक्को मंगां लेफ तलाई सर्हाणा, जिस उपर तन टिकाइंदा। शब्द अगम्मी कहे श्री भगवाना, हुक्मी हुक्म समझाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल होए महाना, मेहरवान आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी छप्परी आप सुहाइंदा। तेरी छप्परी लक्कड़ी काठ, पाती डाल नाल मिलाईआ। करया खेल पुरख समराथ, आपणा भेव जणाईआ। नामे तेरी पत्त लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिपरां कोलों कीता वक्ख, तृप्त आप बुझाईआ। साचे मन्दिर जाणा वस, साची छप्परी दए समझाईआ। चरन कँवल आउणा नस्स, मिले सच्ची सरनाईआ। ना कोई रव ना कोई सस, नूर नज़र कोए ना आईआ। जिस दी महिमा गाए अकथ, सो समरथ तेरी सेव कमाईआ। तेरी छपरी मेरा जस, मेरा जस तेरी वड्याईआ। रल मिल दोवें जाईए वस, भरमें भुल्ली सर्ब लोकाईआ । अगला मार्ग देवां दस्स, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी छप्परी दए वड्याईआ। धन्न भाग मेरा छोहया छप्पर, नामे सीस झुकाया। ग़रीब निमाणयां गया अप्पड़, आपणा पन्ध मुकाया। तूं माई तूं बपड़, पिता पूत होएं सहाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस कारन थान सुहाया। किस कारन मेरी छपरी छाई, छहबर नाम लगाईआ। चारों कुण्ट वेखे लोकाई, क्यों लुकवीं खेल वखाईआ। तूं भगतां सदा गुसाँईं, सगला संग निभाईआ। मैं तेरा दरस वेखां चाँईं चाँईं, चातरक वांग बिल्लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ ढह प्या शरनाईआ। एका वर देणा भगवान, नामा मंग मंगाइंदा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, किव लोकमात फेरा पाइंदा। मैं बालक मूर्ख मुग्ध अंञाण, तेरा भेव कोए ना आइंदा। तूं मेरा बणया आप महिमान, घर मेरे फेरा पाइंदा। मैं तैनूं देवां दान, तूं प्रोहत रूप वटाइंदा। इक्क दूजे दी करीए जाण पछाण, साचा वेला वक्त सुहाइंदा। तूं मेरा छप्पर छाया आण, मैं तेरा बंक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे एका गुण वखाइंदा।

नामे सुण कर ध्यान, हरि जू आप सुणाया। तेरा वखाया इक्क निशान, आप आपणी दया कमाया। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। चार जुग लेखा जाणे जीव जहान, भेव अभेद खुल्हाया। छत्ती जुग कर परवान, हरिजन साचे लए मिलाया। लोकमात वखाए सच निशान, सच निशाना नाल रलाया। सचखण्ड निवासी वेखे मार ध्यान, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। तैनूं दिता इक्को दान, कलयुग वरते बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। कलयुग अन्तिम जाए आ, हरि जू नामे सच सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी मिले मलाह, साचा भगतां बेड़ा चलाइंदा। हरिजन सज्जण लए जगा, आप आपणा हुक्म सुणाइंदा। सति सतिवादी रंग चढ़ा, दो जहानां खेल कराइंदा। साता दूए नाल मिला, बहत्तर अंक आप वड्याइंदा। भगत दुआरा इक्को वार दए बणा, तेरी छप्परी माण चुकाइंदा। तेरे पिच्छे पहलों गया समझा, हरि भगतां सेव कमाइंदा। कलयुग अन्तिम सच सिँघासण लए विछा, जन भगतां अंदर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छप्पर छन्न आप वखाइंदा।