पुस्तकालयभाग ११

९ मग्घर २०१८ बिक्रमी बूड़ सिँघ भगवान सिँघ दे नवित जेठूवाल

सो पुरख निरँजण मेहरवान, वड्डी वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा वड्डा बलवान, बलधारी नाउँ रखाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे दो जहान, आप आपणे रंग समाईआ। श्री भगवान हो प्रधान, सचखण्ड दुआरे आसण लाईआ। पारब्रह्म प्रभ मंगे दान, निरगुण आपणी झोली डाहीआ। खेले खेल सचखण्ड सच्चे मकान, दर घर साचा आप सुहाईआ। दीवा बाती इक्क महान, कमलापाती आप जगाईआ। साचा साकी देवे दान, सच भण्डारा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, आदि आदि वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण सिफ्त सालाह, एकँकारा सोभा पाईआ। आदि निरँजण नूर रुशना, अबिनाशी करता इक्क वखाईआ। श्री भगवान वसणहारा हर घट थाँ, पारब्रह्म रिहा समाईआ। सच सिँघासण इक्क वड्या, तख्त निवासी सोभा पाईआ। राजन राज आप अख्वा, भूपत भूप वेस वटाईआ । हुक्मी हुक्म आप चला, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। आपणा गेड़ा आप दवा, वेखणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप प्रगटाईआ। आपणी धार आप प्रगटा, हरि आपणा खेल खलाइंदा। निरगुण मेला सहिज सुभा, सगला संग रखाइंदा। दर घर साचे सोभा पा, सोभावन्त ख़ुशी

मनाइंदा। आप आपणा मृदंग वजा, नाम निधाना आपे गाइंदा। वेस अनेक आप करा, आदि जुगादी रूप वटाइंदा। जुग जुग लेखा मात चुका, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। आपणे रंग आपे राता, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। जुग जुग खेले खेल तमाशा, निरगुण निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ । लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल फेरा पाईआ। लख चुरासी जाणे भोग बलासा, घर घर आपणी सेज सुहाईआ। जन भगतां होए दासी दासा, दासी दास सेव कमाईआ। मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पाए रासा, आपणी रास आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि जुगादि कराइंदा। सचखण्ड दुआरे वसे इक्क इकल्ला, थिर घर साचा आप सुहाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए पल्ला, एका डोरी नाम रखाइंदा। जोती शब्दी निरगुण सरगुण आपे रला, आप आपणी कल वखाइंदा। सच संदेश नर नरेश एकँकार एका घल्ला, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, आत्म परमात्म सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा स्वांग वरताइंदा। जुग जुग वरते स्वांगी स्वांग, सगला संग आप हो जाईआ। जन भगतां रखे साची तांघ, नेत्र नैण नैण उठाईआ। लोकमात बणाए सांझ, आप आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। जुग जुग मेला हरि करतार, जन भगतां मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, लख चुरासी खेल खलाइंदा। सन्त सुहेले लए उभार, गुर चेले गोद बहाइंदा। अमृत बख्शे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती नूर कर उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। मन वासना कर खुआर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जलाइंदा। घर विच घर दए वखाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। किरपा करे दीन दयाल, दीनां अनाथां गले लगाइंदा। नाता तोड़ काल महांकाल, साची धर्मसाल आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचा पेख्या, निरगुण किरपा धार। जन्म जन्म दा जाणे लेखया, गुर सतिगुर हरि अवतार। जिस जन देवे साची सिख्या, गुरमुख उज्जल विच संसार। नाम निधाना पाए भिच्छया, वस्त अमोलक एका वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन करे सदा प्यार। हरिजन प्यारा मीतड़ा, हरि जू हरि हरि भाए। काया चोली रंगे चीथड़ा, एका रंग चढ़ाए। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, बिन रसना जिह्वा गाए। पतित पुनीत करे पुनीतड़ा, पतित पापी आप तराय। इक्क सुणाए सुहागी गीतड़ा, अन्तर मन्त्र नाम अल्हाए। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत रस आप चखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाए। हरिजन

मेला साचे घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या हरि, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जगत विकारा चुक्के डर, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। पुरख अबिनाशी देवे वर, वर दाता सहिज सुभाईआ। इक्को मेला साचे नर, नर नरायण संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रख समरथ, संसा रोग सर्ब चुकाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। निज घर आत्म कर कर वास, परम आत्म मेल मिलाइंदा। लख खुरासी बन्द खुलास, बन्दीख़ाना आप तुड़ाइंदा। दीपक दीआ कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, रसना जिह्वा जो हरि गुण गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला सच दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। किरपा करे आप करतार, करता पुरख वेस वटाईआ। लख चुरासी जीव जंत पावे सार, बेअन्त भेव खुल्हाईआ। गुरमुख सज्जण लए भाल, आप आपणा पर्दा लाहीआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह होए सहाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, जगत वणजारा नाउँ धराईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद दाता बेपरवाहीआ। नात तोड़ काल महांकाल, आपणी डोरी तन्द बनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग मिलाईआ। हरिजन मिल्या संग, सगला संग तजाया। गृह मन्दिर वज्जे मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाया। आत्म परमात्म इक्क अनन्द, अनन्द मंगल वड्याआ। निरगुण नूर नुराना चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। पंज विकारा खण्ड खण्ड, खण्डा नाम उठाया। सुरत सवाणी ना होए रंड, हरि कन्त कन्तूहल हंढाया। दिवस रात इक्को ठंड, अग्नी तत्त ना कोए वखाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। दीन दयाल ठाकर बख्शंद, बख्शिश आपणी दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। तारनहारा इक्को हरि, आदि अन्त अख्वाइंदा। भगत भगवन्त देवे वर, आपणी बूझ बुझाइंदा। इक्क नुहाए साचे सर, चरन सरोवर इक्क वखाइंदा। एका विद्या जाए पढ़, अक्खर वक्खर आप सुणाइंदा। इक्क बंधाए साचे लड़, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप समझाइंदा। हरिजन सच्चा आप समझा, समझ नाल समझ मिलाईआ। फड़ फड़ राहे देवे पा, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। निरगुण जपाए सरगुण नाँ, नाउँ निरँकार आप वखाईआ। साचे धाम दए बहा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। निहकर्मी हरि कर्म कमा, कर्मगत दए मिटाईआ। गुरमुख विरले मेले आपणे थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। बलिहारी विटुह कुरबान जां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। मेल मिलावा सचखण्ड, सचखण्ड निवासी

आप कराइंदा। नाता तोड़ जीउ ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड भेव चुकाइंदा। नाम निधाना इक्को वंड, साची वस्त आप वरताइंदा । माया ममता खण्ड खण्ड, नीकन नीका खेल कराइंदा। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मोह मिटाइंदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, अक्खर वक्खर आपे गाइंदा। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन उठे जाए जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। मन अन्तर उपजे इक्क वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। नाता तोड़ सज्जण साक, सगला संग तजाईआ। एका चढ़े साचे राक, शब्द घोड़ा लए दौड़ाईआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, साचा संग निभाईआ। आप जणाए पूजा पाठ, एका अक्खर नाम पढ़ाईआ। अमृत सरोवर वखाए मारे ठाठ, निझर झिरना दए झिराईआ। जोत नूर जगे ललाट, मस्तक लेखा आप मुकाईआ। डूँग्घी भँवरी पार कराए घाट, सच किनारा दए वखाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, एका देवे सरन शरनाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रही झाक, लख चुरासी नैण उठाईआ। कवण वेला गोबिन्द पूरा करे वाक्, कीता कौल तोड़ निभाईआ। कवण वेला मुहम्मद देवे साथ, चौदां लोक वेख वखाईआ। कवण वेला होए सहाई त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां लए उठाईआ। कवण वेला मिले रामा सुत दसरथ, दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट वेख वखाईआ। चार कुण्ट तक्के इष्ट, ईश जीव ना कोए मिलाइंदा। भरमे भुल्ली भरम सृष्ट, भरम शरअ ना कोए तुड़ाइंदा। रामा लभ्भे गुर वशिष्ट, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल हरि गोबिन्द, अचरज आप वरताईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जन भगतां अमृत आत्म वहाए नीर सागर सिन्ध, एका धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस पुरख समरथ, लोकमात वटाया। आप जणाए आपणी गथ, नाउँ निरँकारा आप समझाया। कलयुग अन्तिम खेल तमाश, त्रैगुण अतीता वेख वखाया। लख चुरासी भोग बिलास, घर घर नाच नचाया। गुरमुख विरले लग्गी प्यास, प्रभ दर्शन राह तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाया। हरिजन उठया कृपानिध, आपणी दया कमाईआ। भगतां करे कारज सिद्ध, करता कीमत आपे पाईआ। आपे जाणे आपणी बिध, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला लए मिलाईआ। कलयुग अन्तिम मेल मिलणा, मिल्या पुरख बनवारी। करे खेल श्री भगवाना, भगवन देवे इक्क अधारी। गुरमुख चढ़या साचा चन्ना, निरगुण जोत होए उज्यारी। कलयुग अन्धेरा

जाए भन्ना, चारों कुण्ट होए खुआरी। पतिपरमेश्वर देवे डंना, आई अन्तिम हारी। चोर फड़या गया उपर सन्हां, पुरख अबिनाशी रिहा मारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पैज स्वारी। जन भगतां पैज स्वारदा, जुगा जुगन्तर कार। कलयुग अन्तिम खेल सिरजणहार दा, निरगुण निरगुण लए अवतार। भगत भगवन्त आपे भालदा, लख चुरासी वेख संसार। हाल मुरीदां आपे जाणदा, आपे सुणे पुकार। पूरब लहिणा आप पछाणदा, जुग जुग होए देवणहार। लेखा जाणे दो जहान दा, ब्रह्मण्ड खण्ड करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उभार। हरिजन उभारे आप हरि, हरि जू दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर देंदा रिहा वर, कलयुग अन्तिम लए उठाईआ। निरगुण सरगुण घाड़न घड़, घाड़त घड़त लेखे लाईआ। भगतां अंदर आपे वड़, आप आपणा दर खुल्हाईआ। सोहँ अक्खर इक्को पढ़, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूप वटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, मढ़ी गोर ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेस वटाया। कलयुग अन्तिम वेस अवल्ला, एकँकारा आप कराइंदा। लहिणा देण चुकाए राणी अल्ला, ऐनलहक़ पन्ध मुकाइंदा। बिस्मिल हो हो आपे रला, बिस्मिल आपणा आप वखाइंदा। आदि जुगादी अछल अछला, वल छल आपणा खेल कराइंदा। गुरमुख विरले फड़ाए पल्ला, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम भेव चुकाइंदा। कलयुग अन्तिम भेव चुकाया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। भगत भगवन्त लए मिलाया, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। नेत्र लोचण नैण दरस कराया, दीद ईद मनाईआ। अमृत मेघ बरस वखाया, सांतक सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। कलयुग अन्त भगत वड्याई, हरि वड्डा वड सालाहइंदा। साचे घर होई कुड़माई, साचा सगन मनाइंदा। सौहरे पेईए एका थाईं, एका घर सोभा पाइंदा। लेखा जाणे धी जुवाई, आप आपणा वेस वटाइंदा। आपे पाँधी आपे राही, आपे दो जहानां फेरा पाइंदा। आपे वसे हर घट थाईं, घट घट आपणा आसण लाइंदा। हरिजन मेला चाँईं चाँईं, चातरक तृखा आप बुझाइंदा । सदा सुहेला देवे ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निथाव्याँ पकड़े आपे बाहीं, निमाणयां गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सेव कमाइंदा। जन भगतां बण सेवादार, सेवक सेव कमाईआ। जुग जुग दा कर्ज़ा दए उतार, पिछला लहिणा झोली पाईआ। अग्गे दस्से साचा हाल, अहिवाल नाल मिलाईआ। इक्क बणाए साची धर्मसाल, धर्म दुआरा नाउँ धराईआ। चार वरन मिले दयाल, दयालता रूप वखाईआ। चार जुग सुरत संभाल, सुरत शब्द शब्द सुरत विच समाईआ। त्रैगुण

माया तोड़ जंजाल, त्रै भवन धनी दए वड्याईआ। जन भगतां दस्से राह सुखाल, एका अक्खर नाउँ पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए प्रगटाईआ। हरिजन सच्चा उपज्या मात, पंज तत्त काया खेल खलाया। आप चलाई आपणी गाथ, एका मन्त्र नाम पढ़ाया। सच वखाया इक्को हाट, हरि जू आप खुलाया। गुरमुख उतरे साचे घाट, आपणा बेड़ा आप चलाया। लहिणा देणा हथ्थो हाथ, साचा वणज इक्क कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। तारनहारा इक्को गुर, पुरख अकाल अख्वाईआ। लेखा जाणे धुर दा धुर, धुरदरगाही बेपरवाहीआ। जन भगतां संग गया जुड़, साची जोड़ी मात बणाईआ। इक्क दूजे दी रखण लोड़, ना होए कदे जुदाईआ। निहकर्मी आपे गया बौहड़, कर्मा फंद कटाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। सच लवाए साचा पौड़, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह बणे हरि ठाकर, आपणी दया कमाइंदा। वणज कराए बण सौदागर, चार कुण्ट फेरा पाइंदा। करे खेल करता कादर, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। उठो जागो अन्तिम वेला, वाह वाह हरि जू आप जगाईआ। कलयुग अन्तिम सज्जण सुहेला, बण बण सेव कमाईआ। अचरज खेल आपणा आपे खेला, वेद कतेब भेव ना आईआ। आपे जाणे आपणा वेला, जन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। हरिजन मेला श्री भगवान, लोकमात खेल खलाइंदा। आप झुलाए सच निशान, सच दुआरे सोभा पाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ जगत मकान, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। गुरमुख विरले देवे ध्यान, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। अनादी नाद साची धुन्कान, राग रागनी मुख शरमाइंदा। कर प्रकाश कोटन भान, गुरमुख साचे आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाइंदा। साचा मार्ग सिध्धा राह, सतिजुग धार चलाईआ। नौ निधां रहीआं शरमा, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। अठारां सिद्धां मारन धाह, खुल्हड़े केस देण दुहाईआ। त्रैगुण माया मिल्या फाह, फाँसी फंद ना कोए कटाईआ। गुरमुख चढ़या चा, साचा भगत ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या इक्क मलाह, बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। गुरसिखां कोलों पुच्छे सलाह, दिवस रैण मता पकाईआ। कोटन कोटि थल अस्गाह, चरनां हेठ दबाईआ। कलयुग अन्तिम दया कमा, साचे भगतां दए वड्याईआ। छत्ती जुग दा लहिणा पा, साची भिच्छया इक्क वरताईआ। सति दुआरा दए बणा, सति सतिवादी सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत दुआर बणे दुआरा, भेव

कोए ना पाइंदा। गुर अवतार कढ्ढदे हाढ़ा, प्रभ अग्गे सीस सर्ब झुकाइंदा। किरपा कर गिरवर गिरधारा, ग़िरयाज़ार सर्ब समाइंदा। आदि जुगादि तेरा पसारा, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। तूं निरगुण ल्या अवतारा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। दो जहान तेरा सहारा, लोआं पुरीआं राह तकाइंदा। तेरा नाम मृदंग नगारा, आदि जुगादि गुर अवतार वजाइंदा। तूं करया खेल न्यारा, निरगुण जोत डगमगाइंदा। जन भगतां लगाया अखाड़ा, साची खेल वेख वखाइंदा। तेरा रूप अपर अपारा, दिस किसे ना आइंदा। तूं सब दा सांझा यारा, पीर पैग़म्बर तेरा राह तकाइंदा। धन्न भाग हरि भगत कीता प्यारा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। साढे तिन्न दा इक्क मनारा, तिन्न तिन्न बंध बंधाइंदा। तिन्नां लोकां पार किनारा, त्रैगुण माया डेरा ढाहइंदा। सिँघ शेर बण रखवाला, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। गुरमुख उठाए फड़ कंगाला, नाम ख़ज़ाना आप वरताइंदा। कर किरपा करे मालो माला, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां संग आप निभाइंदा। भगतां संग देवे साथ, साची सेव कमाईआ। इक्क इकल्ला खोल्ह हाट, साची वस्त रिहा टिकाईआ। हरिजन वेखे मार झात, दूसर नज़र किसे ना आईआ। कलयुग रैण अन्धेरी रात, रातीं सुत्तयां सर्ब विहाईआ। जिस जन खोल्हे आपणा ताक, सो जन सतिगुर दर्शन पाईआ। सृष्ट सबाई माटी ख़ाक, अन्त ख़ाकी ख़ाक वखाईआ। झूठा नाता सज्जण साक, मात पित भाई भैण बंधप सुत ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा पूरा करे भविख्त वाक्, वाक् वाक् नाल मिलाईआ। बेऐब ख़ुदाई पाकी पाक, ख़ालक ख़लक रिहा समाईआ। साहिब सुहेला कमलापात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर बहाईआ। साचे घर हरिजन बहणा, सतिगुर पूरा आप बहाइंदा। पहला दरस दिखाए नैणां, दूजा जगत मोह चुकाइंदा। तीजे जन भगतां मन्ने कहिणा, भुल्ल कदे ना जाइंदा। चौथे पद सदा रहिणा, इक्को दर वखाइंदा। पंचम नाद धुन वखाए नैणां, आपणा नाद आप वजाइंदा। छेवें छप्पर छन्न कोए ना रहिणा, जो उपजे सो भन्ने थिर कोए रहिण ना पाइंदा। सत्तवें सति सतिवादी भाणा सहिणा, हरि भाणे सद समाइंदा। जन भगतां चुकाए लहिणा देणा, देणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा दाता इक्क अख्वाइंदा।

बिस्त्रे मरग चिट्टा बस्त्र, बिस्त्रा एका एक वखाईआ। धाम वखाया इक्क असथिर, थिर आपणा घर वड्याईआ। निशान झुलाए इक्को हरि, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। जगत निशानयां चुका डर, जो सतिगुर सरन आए सरनाईआ। एका सेजा गुरसिख

गुर बैठे चढ़, दर साचे ख़ुशी मनाईआ। पल्लू पल्ला ल्या फड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रातीं सुत्तयां आपणी गोद बहाईआ। बहाए गोदी करे लाड, जिउँ बालक मात सखाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। जगत अन्धेरा डूँग्घी खाड, हरि सतिगुर होए सहाईआ। कोटन कोटि भार गए लाद, बिन सतिगुर पार ना कोए कराईआ। रातीं सुत्तयां देवे दाद, दीद ईद दरस दिखाईआ। बिन यादों रखे याद, भुल्ल कदे ना जाईआ। कलयुग अन्त दे के जावे आध, हिस्सा लोकमात वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क वखाईआ। सच निशाना धर्म खण्ड, सर्म खण्ड भेव चुकाया। कर्म खण्ड ना देवे दंड, एका डंका नाम वजाया। ज्ञान खण्ड टुट्टा घमंड, हरि आपणे रंग रंगाया। सचखण्ड वज्जे मृदंग, गुरमुख सच्चा सोभा पाया। आदि जुगादि जुग जुग इक्को अनन्द, अनन्द मंगल एका गाया। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, ब्रह्मण्ड रूप ना कोए वखाया। जन भगतां होए आप बख्शंद, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाया।