१० मग्घर २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
इन्द इन्दरासण रिहा डोल, पुरख अबिनाशी खेल खलाईआ। करोड़ तेतीसा गठड़ी रिहा फोल, आपणे अन्तर ध्यान लगाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। इक्क दूजे नूं रहे बोल, ताअना मेहणा रहे सुणाईआ। चार जुग करदे रहे घोल, आपणा बल रखाईआ। पारब्रह्म संग ना होया कोई कौल, सगला संग ना कोए वखाईआ। हरि कलयुग अन्तिम प्रगट होया उपर धौल, धवला हौला भार कराईआ। निरगुण बदले आपणा चोल, चोला संग ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। अन्तिम तोले साचा तोल, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करोड़ तेतीसा रिहा कुरला, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सुरपति राजा इन्द रिहा सुणा, वाहवा तेरी वड्डी शहिनशाहीआ। अन्तिम होणा आ सहा, तेरी ओट तकाईआ। चार कुण्ट ना दिसे राह, साचा पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा देवे ना कोए ढोआ ढो, मेला मेल ना कोए मिलाईआ। हरि का नाउँ बीज ना ल्या बो, साचा फल ना कोए वखाईआ। आपणा आप बैठे खो, वेला अन्त रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। सुरपति इन्द कर ध्यान, नेत्र नैण उठाइंदा। चारों कुण्ट सुंञ मसाण, दहि दिशा अन्धेरा छाइंदा। ना कोई मन्दिर सच मकान, सच सिँघासण ना सोभा पाइंदा। आपणे गृह होया हैरान, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सुरपति इन्द हो निरास, निर्धन रूप वटाया। कोए ना करे पूरी आस, करोड़ तेतीसा मुख छुपाया। सच वस्त ना रही मेरे पास, साचे घर ना कोए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। साचा खेल करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। शब्द संदेशा देवे एका वार, एका गुण समझाईआ। सुरपति इन्द कर ख़बरदार, देव लोक दए जणाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अन्तिम कलयुग खेल अपार, निरगुण निरवैर आप कराईआ। छोटा बाला कर त्यार, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। भाणा मन्नणा पए धुर दरबार, सद भाणा इक्क वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल गुण अवगुण लए विचार, अवगुण वेखे थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी गई हार, मनवन्तर संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सच संदेशा इक्को हरि, एका वार सुणाइंदा। लेखा जाणे दर बदर, दर दर आपणी खेल खलाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस धर, रूप अनूप वटाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, भन्नणहार आप हो जाइंदा। करोड़ तेतीसा सुरपति आपे फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। इक्क वखाए साचा घर, दर दरवाजा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, एका एक जणाईआ। सोलां मग्घर खेल महान, बेपरवाह आप वखाईआ। दस अठ्ठ इक्क ज्ञान, अठ्ठ दस मेल मिलाईआ। नट्ठ नट्ठ वेखे दो जहान, दो जहानां फेरा पाईआ। छोटा बाला कर परवान, सच परवाना दए फड़ाईआ। एका राग सुणाए मेहरवान, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। पुरी इन्द होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सब दा छुट्टे पीण खाण, रातीं सुत्तयां नींद ना आईआ। करे खेल की भगवान, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। लोकमात असीं देंदे रहे दान, जीव जंत सेव कमाईआ। आपणी कर ना सके कल्याण, लोकमात वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साडा लहिणा रिहा चुकाईआ। सानूं मन्नदे रहे देव, निउँ निउँ सीस झुका। करोड़ तेतीस हुंदी रही सेव, घर घर इष्ट मना। हरि का कोई ना जाणे भेव, अन्तिम लेखा दए मुका। आदि जुगादि सदा निहकेव, एकँकारा इक्क बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम देवे आप सजा। करोड़ तेतीसा शब्द ज्ञान, एका वार जणाईआ। उठो वेखो मार ध्यान, हरि करता खेल वखाईआ। भूमिका छड्डो आप अस्थान,
अस्थिल कोए रहिण ना पाईआ। चार जुग लैंदे रहे दान, अन्तिम संग ना कोए रखाईआ। लहिणा मंगे श्री भगवान, हुक्मी हुक्म इक्क वरताईआ। ख़ाली हथ्थ सर्ब कुरलाण, झोली नाम ना कोए भराईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, साचा दर ना कोए सुहाईआ। कलयुग अन्तिम आई हाण, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। पितर बण बण बहन्दे रहे महिमान, घर घर महिमानी खाईआ। अन्तिम लेखा लए हरि जू आण, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। बालक फड़े गए नादान, ना चले कोए चतुराईआ। पंडत पांधे मुख छुपाण, इष्ट देव ना कोए सहाईआ। सिल पूजस होए हैरान, पूजा पाठ मुख भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए चुकाईआ। सुरपति इन्द हो निरासा, एका धाह लगाइंदा। कोए ना दिसे जित्त पासा, सगला संग ना कोए रखाइंदा। पुरी इन्दर ख़ाली कासा, वस्त सच ना कोए वरताइंदा। भोग बिलास करदे रहे हासा, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा । अन्तिम करे आप शनाख़ा, शख्सीअत आपणी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। इन्दर नेत्र नीर विरोल, निराकार रिहा ध्याईआ। चार जुग मेरा वज्जा ढोल, लोकमात मिली वड्याईआ। आपणा हट्ट बैठा खोल्ह, वस्त जगत वरताईआ। तेरा नाउँ ना मेरे कोल, अन्त रिहा पछताईआ। मैं जाता तूं बदल्लया चोल, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सच दुआरा ल्या खोल्ह, हरिजन साचे संग रखाईआ। इक्को अक्खर दिता बोल, आत्म परमात्म ढोला गाईआ। दो जहानां बण विचोल, लोआं पुरीआं रिहा बदलाईआ। असीं तेरे पिच्छे मारदे रहे रोल, जीव जंत भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ एका मंग मंगाईआ। एका मंगे मंग बण भिखारा, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। तूं निर्धन देवें सद सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। मेरा बेड़ा विच मँझधारा, पार ना कोए कराइंदा। करोड़ तेतीसा नाता छुटया झूठे यारा, सगला संग ना कोए निभाइंदा। चारों कुण्ट हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए बचाइंदा। तुध बिन अवर ना कोए सहारा, सहायक नज़र कोए ना आइंदा। मेरी नईया तेरा किनारा, तुध बिन पार ना कोए वखाइंदा। मैं भुल्ला सदा अवगुणहारा, तूं बख्शंद सदा अख्वाइंदा। भुल्ल आए तेरे दुआरा, आपणी भुल्ल बख्शाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप जणाइंदा। सुण धार हरि निरँकार, एका वार जणाईआ। इन्दर तेरी सुण पुकार, प्रभ आपणा राह वखाईआ। निरगुण जोत करे उज्यार, लोकमात वड्डी वड्याईआ। सेवक बण अगम्म अपार, जन भगतां सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी वेख विचार, कलयुग अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। साचा बंक कर त्यार, राउ रंक दए वड्याईआ। एका डंक वज्जे संसार, चार वरन दए सुणाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा दए सुणाईआ। सच संदेशा हरि निरँकार, शब्दी शब्द सुणाया। अन्तिम तेरा लहिणा दए निवार, देणा कोए नज़र ना आया। तेरा वेखे सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। बाहों पकड़ दए उतार, तेरा पन्ध मुकाया। करे खेल आप करतार, करता पुरख वेख वखाया। छोटे बाले कर प्यार, साचा मार्ग दए जणाया। तख्त बहाए आप निरँकार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। करोड़ छिआनवें सेवादार, अमृत धार चुआया। करोड़ तेतीसा जाए हार, लख चुरासी विच भुवाया। जन्म लए विच संसार, मात गर्भ आप फिराया। ना कोई मेटे मेटणहार, लिख्या लेख ना कोए गंवाया। जुग जुग करदा आया कार, करता पुरख वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह शब्द जणाया, एका धार समझाईआ। करोड़ तेतीसा रहिण ना पाया, सुरपति इन्द नाल मिलाईआ। लोकमात जन्म दवाया, मात गर्भ फिराईआ। अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाया, दूसर भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। एका सुणया हरि फ़रमाना, चिंतावान इन्द। हुक्म देवे शाह सुल्ताना, गहर गम्भीर गुणी गहिन्द। करोड़ तेतीसा टुट्टा माणा, माण टुट्टा सुरपति इन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब बख्शिंद। बख्शणहारा हरि गोपाला, आदि जुगादि समाया। जुगा जुगन्तर खेल निराला, निरगुण सरगुण वेख वखाया। लख चुरासी करे प्रितपाला, अवण गवण फेरा पाया। विष्न ब्रह्मा शिव दस्से राह सुखाला, आप आपणा नाउँ जपाया। सुरपति होया अन्त बेहाला, नेत्र नैण ना सके उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी माया। सुरपति इन्द कर विचार, इक्क ध्यान लगाईआ। किरपा कर मेरी सरकार, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। मैं भिक्खक खड़ा दुआर, एका भिच्छया मंग मंगाईआ। रंग माणया अपर अपार, रंग राग विच समाईआ। एका विसरया मीत मुरार, जित विसरया थाउँ कोए नज़र ना आईआ। पुरी इन्दर होई खुआर, तेरी ख़बर ना कोए सुणाईआ। मैं आपणा आप गया हार, तेरी सार कदे ना पाईआ। तूं साहिब डुब्बदे पाथर लवें तार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मैं अपराधी गुनाहगार, मूर्ख मुग्ध ना कोए चतुराईआ । इक्क बलास कर प्यार, हास रास समाईआ। तुध बिन सारे होए छार, अन्त संग ना कोए निभाईआ। पत ना दिसे किसे डाल, कली कली रही कुमलाईआ। पुरी इन्द ना कोए बहार, पतझड़ आपणा रंग वटाईआ। तुध बिन कोए ना वखाए सच्ची गुलज़ार, गुलशन रूप ना कोए वटाईआ। बुलबुल रोवे ज़ारो ज़ार, कहकहा ना कोए लगाईआ। अन्तिम दिसया कंडा खार, साची महक ना कोए महकाईआ। तूं सुत्तयां मारी मार, नेत्र नैण ना सक्या कोई उठाईआ। निरगुण मात लै अवतार, मेरी मन्नत गंवाईआ। छोटा बाला कर त्यार,
साचे घोड़े दिता चढ़ाईआ। पुरी इन्द वड़या शाह सवार, आपणा फेरा पाईआ। एका बोल सोहँ जैकार, मेरी शक्ती खिच्च वखाईआ। मेरी भगती किसे ना आई कार, तुध बिन ना कोए वड्याईआ। मैं नेत्र नैण ना सकां उठाल, मेरे नैण रहे सरमाईआ। तूं छोटे बाले दिते सखाल, मैं बिरध तेरी सार ना पाईआ। तुध बिन शाह होया कंगाल, चारों कुण्ट दयां दुहाईआ। अन्तिम मेरा मन्न इक्क सवाल, तेरी होए ना कदे जुदाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। साचा मार्ग हरि जू दस्से, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सचखण्ड निवासी सच घर बह बह हस्से, आपणा रंग वखाइंदा। सुरपति इन्द करोड़ तेतीसा चारों कुण्ट नस्से, नस्स नस्स पन्ध ना कोए मुकाइंदा। आपणी करनी आपे फसे, ना कोई फंद तोड़ तुड़ाइंदा। निरबल हो हो आपे ढट्ठे, साचा बल ना कोए जणाइंदा। इक्को वार होए इक्ट्ठे, एका तन्द बंधाइंदा। बिन मारयां आपणे सत्थर लथ्थे, सत्थर हेठ ना कोए वछाइंदा। अन्त पत्त ना कोई रखे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। फड़ फड़ पत्थर दीवारां उपर रखे, करोड़ ततीस सर्ब मनाइंदा। अन्तिम मुल ना प्या कौडी घट्टे, कीमत करता ना कोए वखाइंदा । दमढ़ी दम ना कोए वट्टे, साचे हट्ट ना कोए विकाइंदा। इक्क सिख दे सारे बणाए पट्ठे, करोड़ तेतीसा अग्गे लाइंदा। रिड़दे आवण अग्गे पिच्छे वट्टे, ठाकर वट्टयां नाल खेल कराइंदा। अन्तिम पाए आपणे भट्ठे, अग्नी एका जोत लगाइंदा। मात गर्भ विच आपे सट्टे, दस दस मास अग्न तपाइंदा। नाता जोड़ बूंद रत्ते, रक्त आपणा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। इन्दर सुणया हरि फ़रमाणा, हरि जू हरि जणाया। चरन ध्यान लगाए बण निमाणा, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं शाह पातशाह सच्चा राणा, हउँ सेवक सेव कमाया। आदि जुगादी तेरी आणा, भुल्ल कदे ना जाया। अन्तिम दस्स सच टिकाणा, एका राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाया। हरि समझाए आपणा गुण, एका एक जणाईआ। हरि का भेव जाणे कवण, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों चुण, हरिजन साचे अन्त प्रगटाईआ। छत्ती जुग दी पुकार सुण, भगत भगवन्त लए उठाईआ। जीव जंत छाण पुण, हरिजन साचे बाहर कढ्ढाईआ। इक्क सुणाए नाद धुन, धुन आत्मक आप वजाईआ। जिउँ कबीर जुलाहा ताणा पेटा रिहा बुण, तिउँ गुरमुख गुर गुर सेव कमाईआ। दरस दखाए फुन फुन, आप आपणी दया कमाईआ। आपे सरगुण आपे निरगुण, निराकार आप हो जाईआ। सब दी चोटी देवे मुंन, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। भेडां वांग लाहे उन, देवे अन्त सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। आपणा भेव हरि जू खोल्ह, एका वार सुणाइंदा। भगतां वसे भगवन्त कोल, विछड़
कदे ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम गया मौल, निरगुण सरगुण विच समाइंदा। सुरपति तेरे कोलों रखे ओहल, नेत्र नैण नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाइंदा। साचा राह दस्से हरि, हरि आपणा भेव छुपाया। हरिभगतां दे जाणा दर, दर दुआरा दए वखाया। तेरी बांह लैण फड़, सिर तेरे हथ्थ टिकाया। मैं भगतां कोलों रिहा डर, बैठा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह दए वखाया। इन्दर बैठे सीस झुका, एका मंग मंगाईआ। भगतां राह दे समझा, कवण दुआरे फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा जणा, एका गुण वखाईआ। जिन्हां मिल्या बेपरवाह, सो भगत मात हो जाईआ। जिस दुआरे सेवा रिहा कमा, सो दुआरा सोभा पाईआ। भगतां अंदर रिहा समा, आप आपणा आसण लाईआ। मैनूं मिलण दा जे मन चाअ, पहलां भगतां कोल फेरा पाईआ। जे तैनूं नाल लैण रला, समझण आपणा भाईआ। फेर सिख्या देण समझा, एका ढोला गाईआ। सोहँ अक्खर देण पढ़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए आप वड्याईआ। कवण कूट जावां नस्स, लोकमात राह तकाया। तेरी माया विच ना जावां फस, बेअन्त तेरी वड्याआ। मेरी पूरी करनी आस, मैं इक्को आस रखाया। तेरे भगतां होवां दास, दर आपणा सीस झुकाया। मेरी करन बन्द ख़ुलास, तेरे नाल लैण मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम दए समझाया। साचा धाम लोकमात, निरगुण आप जणाईआ। जिथे लेखा लिखे बिन कलम दवात, संग रखे ना कोए शाहीआ। सो साहिब कमलापात, जन भगतां दए वड्याईआ। नेत्र लोचण नैण खोल्ह लैणा झाक, झाकी एका वार झलक वखाईआ। बाहरों दिसे तन ख़ाक, अंदर वसे बेपरवाहीआ । जिस नूं गोबिन्द मन्नया सच्चा सज्जण साक, पुरख अकाल वेस वटाईआ। जिस खुल्हाया तेरा हाट, वेले अन्त बन्द कराईआ। अन्त वखाए आपणा घाट, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। जन भगतां देवे दात, अनमुलड़ी आप वरताईआ। तूं वी मिलणा ओस जमात, प्रभ मिलण दी आस जे तकाईआ। बिन भगतां पुच्छे ना किसे दी वात, कोटन कोटि बैठे राह तकाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाईआ। साचे राह साचा पन्ध, हरि पाँधी आप जणाइंदा। इक्को गीत गाउणा छन्द, गीत सुहागी आप सुणाइंदा। भगतां अन्तिम इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द वखाइंदा। टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहारा आप हो जाइंदा। लख चुरासी सुत्ता दे कर कंड, गुरमुख विरले वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप समझाइंदा। साचा घर वेखणा जा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। अठ्ठे पहर गुरमुखां मिलण दा रखे
चाअ, चाल निराली इक्क रखाईआ। निरगुण बण बण सेव रिहा कमा, साची सेवा सीस उठाईआ। भगत दुआरा रिहा बणा, सतिजुग साचा राह चलाईआ। डुब्बदे पाथर रिहा तरा, जो चरन आए सरनाईआ। एका देवे नाम सलाह, सलाहगीर नाल मिलाईआ। रहिमत करे आप ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर सर्ब मिटाईआ। साबर सबर दए मुका, सबूरी आपणी इक्क बंधाईआ। ज़ेर ज़बर दए मिटा, नुकता कोई रहिण ना पाईआ। बेख़बर ख़बर लए आ, आप आपणा फेरा पाईआ। भगत दुआरा रिहा सुहा, तिन्नां लोकां माण चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए उठा, सुरपति राजा इन्द नाल मिलाईआ। आपणी हथ्थीं करे सफा, सफ़ा सब दी सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी बण बेवफा, वफात सब दी दए कराईआ। करे वफात पढ़े फाता, फतहि आपणा डंक वजाईआ। छत्ती जुग करदा रिहा खेल तमाशा, भेव कोई ना आईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां दिता सच्चा साथा, सगला संग आप हो आईआ। छत्ती जुग दा वन्डया इक्क अहाता, चार कुण्ट लकीर लगाईआ। अंदर बह बह देवे दाता, देंदयां तोट ना राईआ। सच समग्गरी भरे ख़ाता, जगत शाह रहे कुरलाईआ। बहत्तर भगत पंज तत्त काया बहत्तर नाड़ी फुटीआं शाख़ां, निरगुण सरगुण गुर गुर रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण नाता तोड़ जातां पातां, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप सालाहीआ। हरिजन वसे सदा संग, सगला संग निभाया। आत्म सेजा इक्क पलँघ, नूरी सेज हंढाया। शब्द अनादी नाद मृदंग, बिन मृदंगा आप वजाया। साचे गृह आपे लँघ, बह बह आपणा हाल सुणाया। कर दरस आपणा जाणे परमानंद, अनन्द अनन्द विच रखाया। भगतां गाए साचे छन्द, आपणा सोहला नाल गाया। बिन भगतां होए रंड, हरि जू कम्म किसे ना आया। उठ वेख सुरपति इन्द, हरि जू अचरज खेल वरताया। गुरमुख बणाए आपणी बिन्द, आप आपणी गोद उठाया। एथे ओथे हरख सोग ना कोई चिन्द, चिंता चिखा ना कोए जलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाया। भगतन मेला साचे घर, हरि साचा आप कराईआ। सुरपति राजा इन्द रिहा डर, मेरी होणी अन्त जुदाईआ। शंकर सीस चरनां रिहा धर, गल पल्लू एका पाईआ। ब्रह्मा मंगे इक्को वर, चरन शरन मिले शरनाईआ। शंकर अग्गे रिहा खड़, संसा रोग नाल रलाईआ। मैं तेरी सेवा रिहा कर, तूं साची सेव लगाईआ। पुरख अबिनाशी निरभउ वखाए डर, भय आपणा इक्क जणाईआ। जो उपजे सो जाए हर, हरि सब नूं जाए खाईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैग़म्बर खा, हरि जू अजे शांत ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ लए चला, फड़ फड़ आप प्रगटाईआ। निरगुण बण बण दए सलाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लोआं पुरीआं
ब्रह्मण्डां खण्डां पावे राह, ब्रह्म आपणा नाउँ धराईआ। कोटन कोटि रवि ससि चमका, अन्त चांदना दए खपाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड प्रगटा, अन्त करे सफाईआ। कोटन कोटि गगन मंडल सुहा, अन्तिम सब दा लेख चुकाईआ। इक्को भगत मिलण दा रखे चा, दूजी प्रीत ना किसे लगाईआ। बेप्रीत बणया रहे बेपरवाह, जो घड़या भन्न वखाईआ। जन भगतां गीत रिहा गा, आपणा ढोला आप सुणाईआ। सतिजुग साची रीत रिहा चला, चिल्ला फड़या हथ्थ सच्चे शहिनशाहीआ। इक्को कमान रिहा खिच्चा, खिच्च दो जहान लगाईआ। आपणा आप ना सके कोई बचा, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। जन भगतां चढ़या चा, घर मिल्या सच्चा माहीआ। फड़ के सेवा रिहा लगा, नस्स किते ना जाईआ। जन्म जन्म दा विछोड़ा ल्या कटा, जुग जुग दी कटी फाहीआ। पहला दूजा तीजा पौड़ा ल्या लगा, चौथे घर बहाईआ। सस्से उपर होड़ा आप लगा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। हाहा हरि का रूप रिहा समा, हरी हरि खेल कराईआ। उपर टिप्पी आपणे अंग लगा, सिफरा सिफर नाल उडाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म आप अख्वा, अक्खर अक्खर करे सफाईआ। पत्थर बण सच्चा शहिनशाह, लख चुरासी करे रगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सहि ना सके जुदाईआ। भगतां ना करे जुदा, जुदाई जगत आप कराईआ। आपणा आप कीता फिदा, फितरत सब आपणी आप मुकाईआ। निरगुण राह सिध्धा दिता चला, आदि जुगादि इक्को गुर अख्वाईआ। बण सतिगुर सेव कमा, साची सेवा आप वखाईआ। जन भगतां देवे नाम दृढ़ा, दृढ़ विश्वास आपणा आप जणाईआ। कैलाश पर्बत रिहा शरमा, नैण धरत उपर टिकाईआ। मेरा माण दिता गवा, करया वेस बेपरवाहीआ। गुरसिखां दिता उठा, हथ्थ गुरज इक्क फड़ाईआ। छोटे बाले दिता ढाह, ब्रह्मा होश भुलाईआ। फिर सके ना कोई उठा, मेरा बल ना कोई वधाईआ। की करां किधरे जावां, कवण दुआरे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां संग आपणा रंग वखाईआ। नानक सतिगुर गम्भीर गहर, इक्को गुण वड्याईआ। जींवदयां करामात दस्सणी कहर, अन्त किसे ना दए वखाईआ। पंज तत्त काया चोला झूठा शहर, संग ना कोई रखाईआ। आसा तृष्ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रखे लहर, लहर लहर नाल मिलाईआ। गुर का भेव ना जाणे कोई ऐर ग़ैर, शरीअत करे लड़ाईआ। जिस जन करे आपणी मेहर, सो जन साची बूझ बुझाईआ। मन मुखता झूठा झेड़ा छेड़ा छेड़, हिन्दू मुस्लिम वंड वंडाईआ। आपणी हथ्थीं लहिणा गया निबेड़, लहिणा लहणे झोली पाईआ। पंज तत्त काया चोला माटी ढेर, धरनी ख़ाक उत्ते गया टिकाईआ। होए सुआह मुड़ के आए ना फेर, नानक प्रीत ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त चोला
करामात ना कोई वखाईआ। पंज तत्त चोला गया छड्ड, आपणा खेल खलाया। रक्त बूंद बणया नाड़ी मास हड्ड, काया गढ़्ह खेल खलाया। निरगुण सरगुण नालों होया अड्ड, आपणा आप राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मिल्या इक्क घर, पंज तत्त संग ना कोई रखाया। पंज तत्त ना कोई प्यार, अग्गे संग ना कोई जाईआ। नानक सब तों वसे बाहर, भेव कोई ना पाईआ। कोई कहे कालू पुत्त कोई कहे तृप्ता दए अधार, कोई कहे नार ख़ुशी मनाईआ। कोई कहे पिता पूत करे उज्यार, लोकमात वड्डी वड्याईआ। नानक सब नूं कर के गया ख़ुआर, एका पुरख अकाल वड्याईआ। जिस पुत्तर धी ना करया प्यार, सो आपणा पंज तत्त चोला संग लै ना जाईआ। निरगुण जोत मिली जोत धार, जोत जोत विच समाईआ। नानक वर पाया हरि कन्त भतार, घर साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड सोहया बंक दुआर, महल अटल इक्क रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त चोला संग ना कोई रखाईआ।