पुस्तकालयभाग ११

११ मग्घर २०१८ बिक्रमी दिदार सिँघ सन्ता सिँघ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

इक इक्क खेल समरथ, साहिब साहिब खेल खिलाया। इक्क इक्क महिमा अकथ, साहिब साहिब गुण गाया। इक्क इक्क हरि मार्ग दस्स, साहिब साहिब राह चलाया। इक्क इक्क हरि देवे वथ, साहिब साहिब झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। इक्क इक्क पुरख अकाल, एका इक्क अख्वाईआ। इक्क इक्क साहिब दीन दयाल, इक्को इक्क वड्डी वड्याईआ। इक्क इक्क वसे धाम निराल, इक्को इक्क सोभा पाईआ। इक्क इक्क अवल्लड़ी चाल, इक्को इक्क वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। इक्को इक्क हरि दुआरा, एका इक्क आप प्रगटाइंदा। इक्को इक्क वेखणहारा, इक्क इक्क वेख वखाइंदा। इक्को इक्क सेवादारा, इक्को इक्क सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। इक्क सेवा चाकर बणे पाख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। इक्क साहिब सुल्तान बणे दासी दास, आपणी उदासी आप गंवाईआ। इक्क मेहरवान सद रखे आस, भगत वछल वड्डी वड्याईआ। इक्क सतिगुर पावे साची रास, सच दुआरा आप सुहाईआ। इक्क निरगुण सद वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्क लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, इक्क लेखा सर्ब मुकाईआ। इक्क मन जोत कर प्रकाश, दो जहान करे रुशनाईआ। इक्क वेखे खेल तमाश, इक्क आपणा

मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। इक्क पुरख इक्क अबिनाश, एका घर सुहाइंदा। एका साहिब सर्ब गुणतास, एका रूप हरि दूसर होर ना कोई रखाइंदा। इक्क लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, इक्क ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। इक्क इक्क घट घट अंदर रखे वास, इक्क नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हरि इक्क इक्क नाल मिलाइंदा। इक्क नाल एका मेल, एका गुण जणाईआ। एका बाती एका तेल, एका गुर करे रुशनाईआ। एका सज्जण इक्क सुहेल, एका सगला संग निभाईआ। एका वसे सद नवेल, बेअन्त बेपरवाहीआ। एका गुरू एका चेल, एका जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। एका दाता एका दात, देवणहार इक्क अख्वाइंदा। एका संग एका साथ, सगला संग इक्क हो आइंदा। एका पिता एका मात, एका पूत सोभा पाइंदा। एका बस्त्र एका खाट, एका आसण आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। एका हरि एका दर, एका सगला संग रखाईआ। इक्क नरायण इक्क नर, इक्क घर बैठा सोभा पाईआ। एका घाड़न रिहा घड़, एका घड़्ह घड़्ह भन्न वखाईआ। एका चोटी बैठा चढ़, एका डूँग्घी भँवर समाईआ। एका विद्या रिहा पढ़, एका पढ़ पढ़ रिहा गाईआ। एका हवन रिहा सड़, एका अग्न तत्त बुझाईआ। एका जम्मे पए मर, एका जन्म मरन विच ना आईआ। एका वसे साचे घर, एका एक घर घर अलख जगाईआ। एका निरभउ रखाए सर्ब डर, एका भय ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। इक्क गुर इक्क अवतार, इक्क शब्द रूप समाइंदा। इक्क हुक्म इक्क वरतार, इक्क हुक्मी हुक्म भुवाइंदा। इक्को लेख इक्क लिखार, एका लिख लिख बणत बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। एका धार एका जोत, एका नूर नूर रुशनाईआ। एका किला एका कोट, एका आसण सोभा पाईआ। एका मात एका पूत, एका पिता पूत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्क नाल मिलाईआ। इक्क नाल मिल्या इक्क, अंक अंक मिलाया। दो जहानां देवे एको टेका, टेक आपणी दए समझाया। आदि जुगादी साचा लेखा, लिख लिख आपणा दए समझाया। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा पेशा, दूसर भेव कोए ना राया। इक्को ठाकर इक्क करे आदेसा, एका निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। इक्को करता इक्को करीम एका कर्म कांड बणाईआ। इक्को दाता राज़क रिज़क रहीम, इक्को घर घर रिहा पुचाईआ। इक्को आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे तक्सीम, साची वंड इक्क वंडाईआ।

एका करे खेल अज़ीम, एका अजमत आप प्रगटाईआ। एका देवणहारा तालीम, ताज़ीम इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। इक्को पीर इक्क परवरदिगारा, इक्क मुर्शद नाउँ धराइंदा। इक्क गहर गम्भीर सांझा यार, इक्क नज़र किसे ना आइंदा। इक्क ज़ाहर इक्क ज़हूर इक्क शाह गफ़ूर, इक्क बेऐब नाउँ धराइंदा। इक्क सर्बकला भरपूर, इक्क गुण अवगुण ना कोई जणाइंदा। इक्क नेड़े इक्क वसे दूर, इक्क घट घट आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्को इक्क अख्वाइंदा। इक्को इक्क हरि अख्वा, आखर आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी वेस वटा, वेसवा जगत लए नचाईआ। लख चुरासी मुजरा वेखे शहिनशाह, बहत्तर नाड़ तार सतार वजाईआ। पंज विकार जगत संगार तबला दए वजा, ताल ताल नाल वजाईआ। माया ममता घूँगट दए उठा, नेत्र नैण ना कोई शरमाईआ। जगत हवस कज्जल देवे पा, काली धार चलाईआ। मोह ममता सब दे अग्गे पल्लू देवे डाह, मन मनसा नाल मिलाईआ। घर घर दर दर फेरा पा, जगत ढोला दए सुणाईआ। जो दीसे तिस नूं सज्जण लए मना, सगला संग ना किसे संग निभाईआ। इक्क वेसवा लख चुरासी पाए फाह, नार बण ना सेव कमाईआ। बिन अग्नी देवे दाह, एका अग्ग लगाईआ। अन्तिम हड्डीआं करे स्वाह, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। झूठा यार ना बणे कोई गवाह, पल्लू सर्ब जाण छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, स्वांगी आपणा खेल रचाईआ। स्वांगी नटुआ बण बण नट, हरि हरि खेल खलाइंदा। साधां सन्तां हथ्थां उत्ते मारे हथ्थ, आपणा हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जुग चौकड़ी कोटन कोटि राह दस्स दस्स, लख चुरासी आप फसाइंदा। सब दे कोलों आप गया नस्स, हथ्थ किसे ना आइंदा। किसे मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर मट्ठ शिवदुआले ना जाए फस, फांदी बण फंद ना कोई पाइंदा। सब दी चोटी गया झस्स, एका रगड़ा नाम लगाइंदा। लख चुरासी नालों होया अड्ड, आपणा वक्खरा धाम बणाइंदा। सच निशाना बैठा गड्ड, इक्को इक्क झुलाइंदा। ना कोई जाणे पार हद्द, अद्धविचकार सर्ब कुरलाइंदा। जे कोई कहे पारब्रह्म पुरख अबिनाशी दर घर साचे लए सद्द, लख लख शुकर मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को इक्क आपणे नाल सुहाइंदा। इक्क इकल्ला इक्क करतार, अनक कला इक्क अख्वाईआ। इक्क मन्दिर इक्क दुआर, एका नगर सोभा पाईआ। एका भूप इक्क सिक्दार, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। इक्क हुक्म इक्क वरतार, एका हुक्मे हुक्म भुवाईआ। एका पुरख एका नार, एका साची सेज हंढाईआ। एका रंग रलीआं माणे बण भतार, एका आपणी ख़ुशी मनाईआ। एका नूर जोत उज्यार, एका शब्द नाद सुणाईआ। एका पावे सब दी सार, एका एक आपणा आप जपाईआ। जुग चौकड़ी

खेल अपार, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। नौ नौ कर विहार, ब्रह्मा विष्न शिव दए समझाईआ। सुरपति इन्द कर ख़बरदार, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर वज्जे वधाईआ। एका घर वज्जया नाद, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। एका घर उपज्या राग, चार कुण्ट करे शनवाईआ। एका हरि पलटया स्वांग, स्वांगी सब दा स्वांग खपाईआ। एका भगत मंगी मांग, एका भगवन पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाईआ। धार चलाए अन्तिम कल, कलकाती आप मिटाईआ। नौ नौ चार करे वल छल, अछल अछल भेव ना राईआ। चौथे युग वड प्रबल, आपणा बल लए प्रगटाईआ। हरि सज्जण जन भगत बूटा गया फल, पत्त डाली आप महकाईआ । बण सुगंधी अंदर गया रल, लुकवीं खेल वखाईआ। लोकी पुच्छण की गल्ल, गल्ल दस्सण विच ना आईआ। बिन दीपक जोती गई बल, तेल बाती ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा चुकाईआ। अन्तिम लहिणा सब दा चुक्के, चूक रहे ना राईआ। लग्गी जड़्ह सब दी पुट्टे, पुट्ट पुट्ट आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख विरला मात उठे, जिस सतिगुर आप उठाईआ। भगत वछल जन सन्तां उपर तुट्ठे, देवे माण वड्याईआ। करे प्रकाश साची कूटे, कूड़ कुटम्ब तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्क नाल मिलाईआ। इक्क नाल मिल्या इक्क, इक्क इक्क नाल तराईआ। ग्यारां मग्घर लेख लिख, भगत दए वड्याईआ। लेखे लग्गा साचा सिख, जिस सिख्या हरि मन भाईआ। जन्म जन्म दी मिटे तृख, तृष्ना रहे ना राईआ। नाम दान पाए भिक्ख, साची भिच्छया आप वरताईआ। आप वंडाए आपणा हिस्स, साचा हिस्सा आपणी झोली पाईआ। नेत्र किसे ना आवे दिस, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग्यारां मग्घर दए वड्याईआ। ग्यारां मग्घर पुरख समरथ, हरि हरि काज कराया। इन्दर नेत्र रोवे अथ्थ, कणी कणी बरसाया। करोड़ तेतीसा मेरा टुट्टा साथ, संग कोई रहिण ना पाया। लोकमात जन भगत दुआरा गया वस, हरि जू आप वसाया। अठ्ठे पहर वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। जुग जुग दी साडी करनी कीती नास, साडा बल ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आप कराया। भगत दुआरे पाई छत्त, छत्ती जुग पन्ध मुकाया। गोबिन्द तेरी लेखे लग्गी रत्त, रत्त रत्त नाल मिलाया। तेरा विचोला कमलापति, पुरख अकाल बेपरवाहया। भगतां पत्त लैणी रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। रविदास चुमारे तेरा लहिणा सीआं साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिणाया। एका वार कर इकट्ठ, जुग जुग दा लहिणा आप मुकाया। साचा सूत्र तन्द पट, ताणा पेटा इक्को पाया। कबीर जुलाहा रिहा हस्स, वाह वाह हरि जू खेल रचाया।

आपणी हथ्थीं पाणा देवां झट्ट, साची पाण दए वखाया। आपणी खड्डी विच लए रख, आपणा हथ्था नाम फुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाया । तन्द नाल बंधा तन्द, वट्ट एका एक चढ़ाईआ। भगतां संग ज्ञान तन्द, सोहँ मेला मेल मिलाईआ। अन्तर अन्तर इक्को छन्द, एका एक पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत दए वड्याईआ। मन वासना कढ्ढे बाहर, तन विच रहिण ना पाया। सेवा करां सच विचार, साचा राह वखाया। सिर ते चुक्या इट्टां गारा भार, दुरमति मैल पार कराया। अंदर वड़या निराकार, आपणा रंग वखाया । सिँघ संगत कीता ख़बरदार, ख़ुशी आपणे हथ्थ रखाया। तेरे सीस धरया ताज, गुरू महाराज वेस वटाया। सो साहिब रच रच काज, हरि भगतां कार कमाया। गोबिन्द लहिणा देणा चुकाए देस माझ, मज़दूरी सब दे हथ्थ फड़ाया। रातीं सुत्तयां रखे लाज, ग़रीब निवाज़ दया कमाया। मन वासना जो चले जहाज, हरिसंगत विच्चों बाहर कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मन आशा जग तृष्ना दूर, तृखा रहे ना राईआ। जिस गोबिन्द पिच्छे मर गए जीव झूर झूर, सो गोबिन्द मिल्या माहीआ। जिस मन मारया तन तोड़या गरूर, हाज़र हज़ूर दरस दिखाईआ। सतिगुर सब दे मुआफ करे कसूर, कसर कोए रहिण ना पाईआ। सिँघ नरायण सेवा कीती बण मज़दूर, उजरत सब दी हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद सहाईआ ।

१२ मग्घर २०१८ बिक्रमी हज़ारा सिँघ प्यारा सिँघ बलाका सिँघ आसा सिँघ जेठूवाल दरबार विच

कैलाश होया कलेश, हरि केशव आप कराइंदा। शंकर रिहा वेख, नेत्र नैण उठाइंदा। मेरी मिटदी जाए रेख, वेला अन्त नेड़े आइंदा । निरगुण धरया साचा भेख, रूप रंग ना कोई वखाइंदा। जिस साहिब नूं करी आदेस, सो साहिब खेल कराइंदा। तिस अग्गे चले ना कोई पेश, जोरू जर ना कोई वखाइंदा। साचा साहिब नर नरेश, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। कैलाश मारे धाह, रो रो पुकारया। करे खेल बेपरवाह, अन्त कोई ना पा रिहा। निरगुण नूर जोत जगा, लोकमात करे उज्यारया। सरगुण दए जगा, आपणी आप वंड वंडा रिहा। एका मार्ग दए वखा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप हिला रिहा। सच मृदंगा दए सुणा, नाम निधाना एका गा रिहा। सच निशाना दए चढ़ा, सति सतिवादी सोभा पा रिहा। जुग जुग दी खेल दए मिटा, आपणी खेल आप करा रिहा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी बणदे रहे गवाह, जीवां जंतां नाल रला ल्या। अन्तिम लेखा देणा प्या, लिख्या लेख ना

कोई मिटा रिहा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा रिहा। शंकर तेरा पन्ध मुका, शरअ आपणी आप जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप करा रिहा। शंकर वेख कैलाश, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरी कोई ना करे पूरी आस, आसा आसा नाल मिलाईआ। नाता तुट्टा पृथ्मी आकाश, गगन मंडल ना कोई वड्याईआ। लख चुरासी ना कोई साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। कैलाश ख़ाली वेख सिँघासण, सिँघ नज़र कोई ना आइंदा। करया खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी आपणी चाल चलाइंदा। प्रगट हो घनक पुर वासन, एका आपणा बल रखाइंदा। दो जहानां खेल तमाशन, ब्रह्मण्डां खण्डां नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव हरि निरँकार, आदि पुरख चुकाईआ। शंकर होणा ख़बरदार, बेख़बर आप जगाईआ। नाता तुट्टे विच संसार, साक सज्जण सैण ना कोई अख्वाईआ। इष्ट देव आई हार, गुरदेव ना कोई मनाईआ। खड़ग खण्डा ना कोई कटार, त्रिसूल निशाना ना कोई लगाईआ। जटा जूट आई हार, सेहरा सीस ना कोई वखाईआ। बाशक तशक ना कोई शृंगार, कंठ माला ना कोई पहनाईआ। नार सुहागण ना कोई उधार, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। जगत विछोड़ा अन्तिम वार, शाह पातशाह रिहा सुणाईआ। सच संदेशा हरि सुणाया, एका शब्द अडोल। शंकर निउँ निउँ सीस झुकाया, अग्गे सके ना कोई बोल। तूं साहिब मैं तेरी सेव कमाया, सदा वसां तेरे कोल। तेरा कीता ना कदे भुलाया, तेरा नाउँ गया मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम तोलना साचा तोल। तोल तोले हरि, हरि जू आखर आप सुणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दिता वर, साचे तख्त आप बहाया। आपे तेरा घाड़न ल्या घड़, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाया। आपे अंदर गया वड़, निरगुण जोत कर रुशनाया। आपे लाए साची जड़्ह, आपे लए उखड़ाया। जुग चौकड़ी सन्त भगत भगवन्त सब नूं लए फड़, लेखा कोए रहिण ना पाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे चढ़, कैलाश चरन हेठ दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाया। साचा राह शाह सुल्तान, एका वार जणाईआ। एका अक्खर नाम ज्ञान, एका वार करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर वसाईआ। एका वस्त दिता दान, साचा नाम झोली पाईआ। एका गृह कर परवान, दर साचा इक्क सुहाईआ। एका खेल करे भगवान, खेलणहार शहिनशाहीआ। जुग जुग आपणी रखे आण, सिर आपणा हुक्म मनाईआ। जुग चौकड़ी कर कल्याण, पाँधी साचा पन्ध मुकाईआ। थिर रहे ना कोई विच मकान, जो घड़या भन्न वखाईआ। शंकर तेरा वेला पुजे आण, तेरा लहिणा दए

मुकाईआ। नेत्र नैण मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल रलाईआ। करे खेल श्री भगवान, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव अभेद समझाईआ। अन्तिम लेख मुकावणा, मुकावणहार करतार। शंकर तेरा वक्त चुकावणा, वेला जाणे आप निरँकार, जो घड़या भन्न वखावणा, घड़न भन्नणहार अगम्म अपार। तेरा लेखा तेरी झोली पावणा, अन्त भरे तेरा भण्डार। तेरा खाता पूर करावणा, जुग चौकड़ी कर्ज़ा दए उतार। अग्गे साका फिर चलावणा, सच करे विहार। गुरमुख साचे आप उठावणा, लोकमात कर प्यार। साचा राह इक्क वखावणा, महल अटल उच्च मिनार। साचा नाम इक्क दृढ़ावणा, अक्खर अक्खर कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। साचा खेल करे करतार, करता आप जणाईआ। नौ नौ चार उतरे पार, उरार पार आप कराईआ। अन्तिम लहिणा दए उतार, नेत्र नैणां दए वखाईआ। साची पुरी पावे सार, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे विच लगाईआ। सुण संदेश श्री भगवान, शंकर नीर वहाइंदा। दोए जोड़ करे प्रणाम, पीआ प्रीतम इक्क मनाइंदा। हउँ बालक बाल निधान, दर दर इक्को मंग मंगाइंदा। एका बख्श चरन ध्यान, चरनोधक टिक्का मस्तक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन झोली अग्गे डाहइंदा। निर्धन होया बलहीण, ज़ोर जाबर ना कोए वड्याईआ। नेत्र वेख वेख थक्के अर्श फर्श जमीन, ज़ालम होई सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ एका मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी उठ सुल्तान, एका हुक्म सुणाइंदा । तूं बणया रिहा हुक्मरान, आपणा हुक्म मनाइंदा। जीव जंत झलाउँदे रहे तेरा निशान, शंकर त्रिसूल हथ्थ रखाइंदा। चार युग तैनूं मन्नदे आए बलवान, तेरा बल ना कोई वेख वखाइंदा। तूं भुलया गुण निधान, गुण आपणा आप वधाइंदा। अन्तिम लेखा देणा प्या विच जहान, अग्गे हो ना कोई छुडाइंदा। निरगुण आया इक्को विच मैदान, फड़ फड़ सारे आपे ढाहइंदा। जिस उपजाए सो करे वैरान, आप आपणा खेल खिलाइंदा। करोड़ तेतीसा आई हाण, सुरपति इन्द पन्ध मुकाइंदा। शंकर तेरा नाता तुट्टा पीण खाण, अग्गे रख भोग ना कोई लगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग दी रीती आप मुकाइंदा। जुग जुग रीती शंकर रंग, हरि सतिगुर आप समझाईआ । रामा मंगे तैथों मंग, बण अवतार झोली डाहीआ। तूं बण बण बैठा सूरा सरबंग, आपणा बल रखाईआ। तूं वसया अन्धेरे अन्ध, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। इक्को लम्भया हरि खावंद, ख़ाहिश इक्क जगत वधाईआ। अन्तिम कोई ना देवे अनन्द, परमानंद ना कोई वखाईआ। एकँकारा देवणहारा दंड, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। अन्तिम तेरा मुक्या पन्ध, धीरज धीर ना कोई रखाईआ। जो तेरा नाउँ

गाउँदे रहे बत्ती दन्द, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अन्तिम आत्म सब दी होणी रंड, जगत रंडेपा दए मुकाईआ। तूं आपणी ढक ना सक्या कंड, दो जहानां उपर पर्दा कवण पाईआ। तूं फिरें हाल मंद, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जो तेरा गाउँदे छन्द, आपणा बेड़्हा रहे रुड़्हाईआ। बिन हरि झूठी सिर ते चुक्की पंड, हौला भार ना कोई कराईआ। अन्तिम होणा खण्ड खण्ड, देवे हरि सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप वरताईआ। जटा जूट धार तन वेख भिबूत, भुब्बां मार कुरलाया। मैं क्यों बणया कपूत, एका आपणा पुरख भुलाया। कोए ना करे कारज सूत, सगला संग ना कोए रखाया। अन्तिम आवा गया ऊत, बेड़ा पार ना कोई कराया। ना सच्चा ना कोई झूठ, झूठा सच्चा आपे वेख वखाया। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत्त, चारों कुण्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाया। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। अन्तिम छड्डणा पए टिकाना, वेला वक्त मुकाईआ। अग्गे मिले ना निशाना, पिच्छा नज़र कोई ना आईआ। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिजुग साचा राह चलाणा, साची कार कमाईआ। गुरमुख साचे कर प्रधाना, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। साचा ढोला इक्को गाणा, इक्को करे पढ़ाईआ। शिव पुरी बंक सुहाना, शाह पातशाह होए सहाईआ। शंकर लेखा अन्त मुकाना, लिख लिख लेख दए समझाईआ। सब नूं मन्नणा पए भाणा, सद भाणे अंदर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। हुक्म सुणया हरि नरेश, निराकार जणाया। जटा जूट खुल्हड़े केस, केसाधारी वेख वखाया। अग्गे चले ना कोई पेश, पर्दा सके ना कोई पाया। करे खेल नर नरेश, नर नरायण वेस वटाया। निरगुण कर अवल्लड़ा वेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह चलाया। शंकर उठे दोए जोड़, चरन कँवल शरनाईआ। पारब्रह्म हथ्थ तेरे डोर, जिउँ भावे तिउँ चलाईआ। तुध बिन बंधप ना कोई होर, सज्जण कोई नज़र ना आईआ। आदि जुगादि तेरी लोड़, तुध बिन थाए ना कोई पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरे सिर ते रख हथ्थ, मंगे चरन पनाह। एका देणी साची वथ्थ, बख्शीं सर्ब गुनाह। साचा मार्ग देणा दस्स, एका तेरा नाम ध्या। अन्तर मेरे जाणा वस, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाह। मेरी पूरी करनी आस, वड दाते बेपरवाह। तेरे दर तों जाए ना कोई निरास, तूं देवणहार इक्क ख़ुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त झोली पा। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, आपणा भेव खुल्हाईआ। मेरा चले ना कोई वस, निरगुण बल ना कोई रखाईआ। एका मार्ग देवां दस्स, साचा राह समझाईआ। लोकमात जाणा नट्ठ, आपणा

पन्ध मुकाईआ। हरि जू वसे भगतां पास, साचा संग रखाईआ। सेवा करे बण दासी दास, चाकर ख़ाक आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह रिहा समझाईआ। शंकर सुण सलाह, शब्दी शब्द जणाया। लोकमात जाणा साचे थाँ, थान थनंतर रिहा वखाया। भगत भगवन्त रिहा जणा, जागरत जोत करे रुशनाया। जुग जुग दे विछड़े रिहा मिला, फड़ फड़ आपणी गोद बहाया। कादर करीम करता बण ख़ुदा, बेऐब रूप वटाया। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, दर आयां होए सहाया। दो जहानां करे सच न्याँ, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा चुकाया। आपणा पर्दा आपे चुक्क, चुक्क चुक्क रिहा समझाईआ। शंकर जिस नूं कहिन्दे रहे बैठा लुक, सो आपणा रूप वटाईआ। जिस नूं कहिन्दे अबिनाशी अचुत, सो अबिनाशी खेल खलाईआ। जिस नूं कहिन्दे सुहाए रुत्त, सो आपणी रुत्त सुहाईआ। जिस नूं कहिन्दे भगतां बणाए साचे पुत्त, सो भगत रिहा उठाईआ। जिस नूं कहिन्दे सब दी जड़्ह देवे पुट्ट, सो पुट्ट पुट्ट रिहा वखाईआ। जिस नूं कहिन्दे जाए लुट्ट, सो घर घर लुट्ट रिहा मचाईआ। जिस नूं कहिन्दे दर्शन कीत्यां आवण जावण जाए छुट्ट, सो गेड़ा रिहा मुकाईआ। जिस नूं कहिन्दे वसे सचखण्ड किले कोट, सो दर घर साचे सोभा पाईआ। जिस दी रखदे रहे ओट, सो कलयुग अन्तिम भगतां ओट तकाईआ। चार जुग दे कढ्ढे खोट, खोटी मत्त ना कोई रखाईआ। जन्म जन्म दे आल्हणे डिग्गे फड़े बोट, फड़ आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा दए सुणाईआ। सच संदेशा सुणाए बात, बातन हरि जणाईआ। लोकमात मार झात, हरि झाकी इक्क वखाईआ। करे खेल पुरख समराथ, भेव अभेद जणाईआ। जन भगतां जणाए इक्क जमात, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। ना कोई कलम ना कोई दवात, ना कोई पंडत रिहा सखाईआ। कर किरपा देवे आपणी दात, घर भगतां झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शंकर रिहा समझाईआ। शंकर सुण ला कर कन्न, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। इक्को कहिणा लैणा मन्न, हरि जू आप जणाइंदा। अन्तिम मिलणा सब नूं डंन, थिर कोई रहिण ना पाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, आपणी चाल आप चलाइंदा। कलयुग खेल करे श्री भगवान, निरगुण जोत डगमगाइंदा। गुरमुख चढ़ाए साचा चन्द, लोकमात आप चमकाइंदा। भगतां बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा मुलां शेख़ मुसायक हरि देवे डंन, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सलाह इक्क समझाइंदा। सच सलाह देवे सलाहगीर, एका एक करे पढ़ाईआ। शंकर लोकमात घत्त वहीर, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। शिव पुरी होई दिलगीर, दिलबर सके ना कोई मिलाईआ। हुण वेला

अन्त अख़ीर, आखर वेखे सर्ब लोकाईआ। कोई ना बदल देवे तकदीर, तकसीर सके ना कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सच संदेशा सुण इक्क वार, एका इक्क जणाईआ। तेरा दस्सां सच सहार, सच सहारा इक्क वड्याईआ। लोकमात जाणा भगत दुआर, भगत दुआरा इक्क वखाईआ। जिथे वसे एकँकार, आपणा रूप छुपाईआ। दिस ना आए विच संसार, लख चुरासी रिहा भुलाईआ। तूं जा के करीं निमस्कार, मेरे भगतां सीस झुकाईआ। जे तेरे नाल करन प्यार, अन्तिम तेरा पल्ला देण छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। हरि सुणाया सुणया शिव, शंकर आपणा आप जणाइंदा। तूं साहिब वड्डा वड देवी देव, तेरा इष्ट सर्ब मनाइंदा। मैं लग्गा रिहा तेरी सेव, साची सेवा मंग मंगाइंदा। तूं दाता दानी अलख अभेव, अगोचर तेरा भेव कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका वस्त मंग मंगाइंदा। मंगां मंग तेरे भगत दुआर, दर आपणी अलख जगाईआ। कवण वेला जावां वक्त विचार, कवण थित मिले वड्याईआ। कवण नेत्र पावां सार, घड़ी पल वंड वंडाईआ। कवण मुख करे विहार, किशना सुखला देण गवाहीआ। कवण चन्द होए उज्यार, चन्द चांदनी लए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका थित दए समझाईआ। एका वार एका थित, अस्थिल आप जणाइंदा। भगवन करे भगतां हित्त, भगतां मार्ग आप जणाइंदा। लेखा जाणे साचे खेत, साचा खेड़ा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आप वखाइंदा। वार थित छब्बी पोह दिहाढ़ा, जन भगत मिले वड्याईआ। सच दुआरा बह निरँकारा, सचखण्ड रूप बणाईआ। चार युग दी वेखे कारा, गुर अवतार जो गए कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जो लाया , सेवा सब दी सेव वखाईआ। लहिणा देणा देवे इक्को वारा, एका वस्त वरताईआ। हुक्मी हुक्म खेल न्यारा, शाह पातशाह दया कमाईआ। सब दा लेखा देवे वारो वारा, बाकी कोई नज़र ना आईआ। दर बुलाए गुर अवतारा, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। की कर के आए आए संसारा, करता कीमत सब दी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा भेव दए खुल्हाईआ। सब दा खोल्हे भेव वेखे प्रताप, वड प्रतापी खेल खलाया। तुसीं मैनूं मन्नदे रहे आप, पर आपा क्यों जपाया। तुसीं मैनूं मन्नदे रहे माई बाप, बण बण माई बाप क्यों आपणा हुक्म चलाया। तुसीं करदे रहे मेरा जाप, क्यों आपणा जाप जपाया। मैं इक्क इकल्ला सब दा रखां हिसाब, भुल्ल कदे ना जाया। मैं स्नेहुड़ा दे दे लिखाई जगत किताब, साशतर सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी अञ्जील कुरान नाम धराया। मैं खेल वखाया दिवस रात, सूरज चन्द चढ़ाया। मैं लख चुरासी थापण

थाप, जुग जुग आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए समझाया। सब दा लहिणा जाए हर, शंकर भुल्ल ना जाईआ। चल के आउणा सब ने दर, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। हरि जू हरि इक्को वार सारे लैणे फड़, इक्क दूजे नाल कोई कर ना सके सलाहीआ। आपणा नाउँ जो लोकमात गए धर, मेरा नाम भुलाईआ। बिन हथ्थकड़ी लैणे फड़, दोवें जोड़ पैण शरनाईआ। चरनां हेठां रखण धड़, काया माटी ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। जो दसरथ राम रहया पढ़, तिस राम ना होए सहाईआ। जिस नंद जसोधा काहन ल्या वर, तिस हरि काहन मिलण ना जाईआ। जिस नानक पंज तत्त पल्लू ल्या फड़, तिस नानक निरगुण नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा मुकाईआ। शंकर वेला हुण मुकदा, प्रभ साचा दए वखाईआ। लख चुरासी बूटा सुक्कदा, सुक्का हरा ना कोई कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणी वड्याई अंदर मुक्कदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा निशाना कदे ना उकदा,। शंकर कहे मेरे भगवान, मेरी मन्न अरज़ोईआ। तूंही दिता इक्को दान, आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी सेवा करी विच जहान, जो घड़या भन्न वखाईआ। अन्तिम मिटदा जाए निशान, मैं जगत निशाना रिहा मिटाईआ। कर किरपा कर परवान, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। चरन धूढ़ सच्चा अशनान, आसा पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी टुट्टी गंढ्ढ पवाईआ। श्री भगवान कहे समरथ, तेरी पूरी होई अरदास। भगत दुआरे जाणा नस्स, हरिभगत पुच्छण तेरी वात। तूं आपणी जा के दस्स, कर बचन बलास। जे तेरे उत्ते पै गया भगतां शक्क, तेरी करे ना कोई बन्द ख़लास। ओथे नबेड़ा हक़ो हक़, सब दी पुच्छे वात। जे सच पुच्छें तेरा फल गया पक्क, अन्तिम रखणा तोड़ ताक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा भविख्त वाक्। शंकर पिछला छड्ड दे खैहड़ा, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरा ख़ाली होणा वेहड़ा, भाग ना कोई लगाइंदा। गुरमुखां बन्न्हे हरि जू बेड़ा, गुरसिख आप उठाइंदा। जे पुच्छे मैं दस्सां केहड़ा केहड़ा, छोटे बाले अग्गे लाइंदा। जिस ने वखाया तेरा डेरा, सो सिँघ जगदीश नाउँ रखाइंदा। तिस उपर करी आप प्रभ मेहरा, मेहर नज़र इक्को पाइंदा। खेल खलाए सिँघ शेरा, शेर रूप आप हो आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पाया घेरा, चारों कुण्ट आप फिराइंदा। करे हक़ो हक़ नबेड़ा, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गेड़ा आप दवाइंदा। आपणा गेड़ा देवे करतार, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। तेरा अन्त देवे संवार, जन भगतां नाल मिलाईआ। शिव पुरी करनी ना फिर विचार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरी वारी कदे ना आईआ। ओथे गुरमुख बण बहे सच्ची सरकार, सो पुरख निरँजण आपणा

हुक्म मनाईआ। सतिजुग साची चले धार, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। सोहँ शब्द बोल जैकार, जै जै कार वेखे सर्ब लोकाईआ। भगतां रंग रंगे करतार, रंग रंगीला इक्को माहीआ। तेरा वसीला बणन विच संसार, आपणे नाल लैण मनाईआ। बणाया कबीला आप निरँकार, बिरध बाल जवान नाल रलाईआ। करे मेला अन्तिम वार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ।

शिव कहे मेरी होए पूजा, पूजस पूज पूज जगत ख़ुशी मनाईआ। मेरी इच्छया ना कोई दूजा, दूई आपणे विच वधाईआ। हरि का भेव ना कोई सूझा, सुरती सुरत ना कोई भवाईआ। हरि का खेल सदा गूझा, लेखा लिख्त ना कोई वखाईआ। सब दा ठूठा करे मूधा, जिस भरया सो ख़ाली दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। शंकर कहे मैं भोला नाथ, इक्को गुर अख्वाइंदा। बाशक तशका मेरे साथ, गल माला सोभा पाइंदा। लख चुरासी उतारां आपणे घाट, जो घड़या भन्न वखाइंदा। अन्तिम सुट्टे डूँग्घे खात, खाता नज़र किसे ना आइंदा। इक्को भुलया हरि जू साक, साचा सज्जण ना कोई मिलाइंदा। आपणी इच्छया कर बहु बिध भांत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव छुपाइंदा। शिव कहे मैं वसां कैलाश, आपणा बल धराईआ। मेरी कर ना सके कोई तलाश, उच्चे टिल्ले सोभा पाईआ। मेरी कोई ना जाणे वाट, वातावरन ना कोई वखाईआ। मैं सब दा करदा घात, मेरा घात ना कोई कराईआ। पारब्रह्म कहे मैं पुरख अबिनाश, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। सब दा करां विनास, विष्न चले ना कोई चतुराईआ। ब्रह्मा होया रहे उदास, शंकर लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भोले नाथ रिहा समझाईआ। सुण नाथ नाथ भोले, भोले भाओ मनाइंदा। निरगुण वसया रिहा तैथों ओहले, तेरी नज़र विच ना आइंदा। शिव पुरी तैनूं पाया डोले, चार जुग कहार बणाइंदा। चौकड़ी तोरे हौली हौले, आपणा पन्ध मुकाइंदा। अन्तिम पर्दा तेरा खोल्हे, इक्को गुण समझाइंदा। जो तेरे अंदर वड़ के बोले, सो आपणा हुक्म वरताइंदा । तूं गाएं आपणे ढोले, मैं ढोला फिर सुणाइंदा। तूं जीव जंत तोले, मैं बण तोला तेरा भार उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर इक्को गल्ल समझाइंदा। शंकर तैनूं झुके सीस, चार जुग वड्याईआ। अन्तिम कल वेखो जगदीश, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, चक्की जगत चलाईआ। अन्तिम ख़ाली होया ख़ीस, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे हदीस, इक्क करे पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ।

१३ मग्घर २०१८ बिक्रमी दलीप सिँघ बाबूपुर
जेठूवाल दरबार विच

सो पुरख निरँजण हरि अतीत, आदि जुगादि समाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसे धाम अनडीठ, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। एकँकारा जुग जुग करे सच प्रीत, परम पुरख खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर आप सुहाइंदा। साचा दर आदि निरँजण, निराकारा आप सुहाईआ। अबिनाशी करता दर्द दुःख भय भञ्जण, निरभउ वड वड्याईआ। श्री भगवान साचा सज्जण, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, आपणा खेल आप कराईआ। पारब्रह्म हरि खेल अपारा, आदि जुगादि कराइंदा। निरगुण नूर हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। रूप अनूप साहकारा, शहिनशाह आपणा आप प्रगटाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। आपे जाणे धुर फ़रमाणा, सच संदेशा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणे घर सोभा पाइंदा। साचे घर श्री भगवान, एका एक सोभा पाइंदा। जोती नूर नूर महान, जोती जोत डगमगाइंदा। साचे तख्त बहे नौजवान, तख्त निवासी आसण लाइंदा। निरगुण रूप रूप महान, रंग ना कोई वखाइंदा। एकँकारा साचा काहन, दर साचा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआर सोभावन्त, सो पुरख आप सुहाईआ। इक्क इकल्ला दस्से महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। करे खेल नार कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार चलाईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग जुग आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी खेल आप खलाईआ। आदि पुरख खेल अवल्ला, एका एक कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, नूर नुराना डगमगाइंदा। सच संदेश नर नरेश शब्द अगम्मी एका घल्ला, आपणा नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशी आसण लाइंदा। पुरख अबिनाशी वसे घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। निराकार रूप धर, निरवैर खेल खलाईआ। निरगुण आपणा घाड़न घड़, आपणी बणत आप बणाईआ। आपे वेखे आपा खड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा सचखण्ड, सचखण्ड निवासी सोभा पाइंदा। आपे जाणे आपणी वंड, वंडणहार आप अख्वाइंदा। आपे जाणे आपणा छन्द, नाउँ निरँकारा

आपे गाइंदा। आपे जाणे आपणा पन्ध, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। जुग जुग पाँधी मुकाए पन्ध, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। वेख वखाए कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं मंडल मण्डप फेरा पाईआ। नूर जाणे सूरज चन्द, रवि ससि रुशनाईआ। धरत धवल करे खण्ड खण्ड, पृथ्मी आकाश फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वेस वटाईआ। पृथ्मी आकाश खेल अपार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। निरगुण रूप कर उज्यार, सरगुण साचा संग निभाइंदा। आदि जुगादी इक्को कार, इक्को इक्क कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, सगला संग आप निभाइंदा। एका देवे नाम अधार, सच अधारा आप रखाइंदा। एका तन करे शंगार, भूशन बस्त्र सोभा पाइंदा। आपणा नैण दए उग्घाड़, नेत्र लोचण आप खुलाइंदा। एका जोत कर उज्यार, दीपक दीआ आप जगाइंदा। एका शब्द नाद धुन्कार, एका आत्म आप वजाइंदा। एका अमृत ठंडा ठार, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। एका घर करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल कराइंदा। आपे जाणे आपणी सच रफतार, आपणी सेहत आप बणाइंदा। लेखा जाणे सदा जुग चार, जुग चौकड़ी फोल फुलाइंदा। लहिणा जाणे गुर अवतार, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। सन्त साध पावे सार, आप आपणा वेस वटाइंदा। गुरमुख सज्जण लए उभार, लख चुरासी बन्धन तुड़ाइंदा। गुरमुखां चले नाल नाल, जुग जुग विछड़ कदे ना जाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया खेल कमाल, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, अजूनी रहित वेस वटाइंदा। अजूनी रहित अनभउ प्रकाश, निरवैर वड्डी वड्याईआ। जुग जुग होए भगतां दास, जन भगतां सेव कमाईआ। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन मंडल डेरा ढाहीआ। साचे गृह पावे रास, गोपी काहन आप अख्वाईआ। सदा सुहेला वसे पास, सरनगति राम सरनाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, उनन्जा पवण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप वटाइंदा। निरगुण जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। मात गर्भ ना पए जम्म, जूनी जून ना कोई फिराइंदा। ना कोई पवण ना कोई दम, रसना जिह्वा ना कोई हिलाइंदा। ना कोई जननी ना कोई जन, गोदी गोद ना कोई बहाइंदा। ना कोई बुध मति मन, पंज तत्त ना कोई रखाइंदा। ना कोई रसना ना कोई कन्न, दोए नैण ना कोई मटकाइंदा। आदि जुगादि श्री भगवान, निरगुण साचे तख्त सोभा पाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोई वखाइंदा। ना कोई तन्दी ना कोई तन्द, तार सतार ना कोई वजाइंदा।

आदि जुगादी इक्को अनन्द, सो पुरख निरँजण आपणे घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, जुग जुग वेख वखाइंदा। जुग जुग वेखे हरि करतार, कुदरत कादर खेल खलाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात एका डंक वजाईआ। भगतन कर सच प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म इक्क समझाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, एका बन्धन नाम पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ दए समझाईआ। साचा नाम एकँकार, आपणा आप प्रगटाया। आपे जोत आपे शब्दी धार, रूप अनूप आप धराया। आपे विष्न करे अकार, आपे ब्रह्मा पारब्रह्म वखाया। आपे शंकर दए सहार, सिर आपणा हथ्थ रखाया। तिन्नां विचोला बण गिरधार, गिरवर आपणी सेव कमाया। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया। निरगुण निराकार होया साहकार, सरगुण आपणा रंग वखाया। वंडी वंड अपर अपार, आपणा भेव दिता खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा नाउँ दए समझाया। एका नाम एका ओम, एका एकँकार इक्क जणाईआ। दोइम, दोए दोए धारा धार वेख वखाईआ । दोइम संग होया सोइम, त्रै त्रै लेखा लेख जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्क वड्याईआ। आदि पुरख इक्को हरि, एका घर सुहाइंदा। आपे दिता आपणा वर, आपणी झोली आप भराइंदा। दूजा रूप आपे धर, विष्न खेल खलाइंदा। विष्नूं वेखे आपे खड़्ह, आपणे रंग समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ एका घर बहाइंदा। एका दूआ नाम मृदंग, मेहरवान आप वजाईआ। आपे जाणे आपणा अनन्द, परमानंद विच समाईआ। एका गा सुहागी छन्द, विष्न करे पढ़ाईआ। तेरा मेरा इक्को बन्द, एका बन्धन पाईआ। सोहँ रूप सदा अखण्ड, खण्डा खड़ग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए समझाईआ। सोहँ नाउँ एका दर, एका वंड वंडाईआ। एका पुरख एका नर, एका बणे पिता माईआ। एका दानी दाता देवे वर, एका झोली रिहा भराईआ। एका हरि जू वेखे खड़, आप आपणा नैण खुल्हाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, तत्तव तत्त ना कोई रखाईआ। ना कोई विद्या रिहा पढ़, चौदां विद्या ना कोए गाईआ। आपणा नाउँ आपे धर, आपे बणे सिफ्त सालाहीआ। विष्न दिता इक्को वर, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ। इक्क दूजे दा पल्लू फड़, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। करया खेल नरायण नर, नर हरि सच्चा शहिनशाहीआ । निरभउ चुकाया सर्ब डर, भय अवर ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ धार इक्क जणाईआ। विष्नूं उपज्या सोहँ धार, निरगुण खेल खलाया। घर विच घर करे प्यार, आप आपणा मेल मिलाया। आपे भूप आप सिक्दार, आपे रईयत रूप

वटाया। आपे शब्द जाणे सच्ची सरकार, आपे चोबदार बण बण सेव कमाया। आपे शहिनशाह जाणे सच्ची सरकार, आपणा हुक्म वरताया। आपे दाता दानी देवे भण्डार, आपे आपणी झोली रिहा डाहया। करे खेल अगम्म अपार, हरि का भेव किसे ना पाया। विष्नूं करे सच प्यार, भगवान तेरा संग रखाया। एका दर मंगां दरबार, दर बैठा सीस झुकाया। तेरा मेरा रूप अपार, सोहँ ढोला एका गाया। बदल्लया चोला आप करतार, चोआ चन्दन सीस टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाया । विष्नूं मंगे मंग, भगवन अग्गे झोली डाहीआ। तेरा रूप मेरा रंग, तेरी धार मेरी वड्याईआ। तेरा नाउँ मेरा संग, संग सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। आदि पुरख दिता वर, विष्न मंग मंगाया । आपणा नाउँ आपे पढ़, आपे रिहा गाया। आपणे मन्दिर आपे खड़्ह, आपे रिहा सुहाया। आपणे पौड़े आपे चढ़, आपणा आसण लाया। आपणी इच्छया आपे फड़, आपणा मेल मिलाया। विष्नूं भगवान वसे इक्को घर, घर साचा आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। विष्नूं झोली डाह, एका आस तकाईआ। साची वस्त देणी पा, तोट रहे ना राईआ। एका गुण देणा समझा, कवण गुण तेरा जस गाईआ। एका वक्त देणा समझा, कवण वेला सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेहरवान हरि होया मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। एका देवे आपणा दान, दाता दानी आप वरताइंदा। सच संदेशा सुण ला कान, एका वार जणाइंदा। तेरा खेल करां महान, साची सेवा इक्क लगाइंदा। तेरे गृह अमृत रखा आण, कँवल कँवला आप भराइंदा। तेरी उपजे ब्रह्म सन्तान, सति पुरख निरँजण आप उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त एका वार, श्री भगवान आप वरताईआ। एका विष्न इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। एका शंकर मेले आण, शंका कोए रहिण ना पाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर वज्जे वधाईआ। एका गीत एका गाण, एका राग दए सुणाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, सच संदेशा आप घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं एका गुण वखाईआ। आदि बणया विष्नूं भगवान, विश्व खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी सेवा लाए विच जहान, ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्मवेता आप पढ़ाइंदा। चारे कुण्ट कर प्रधान, चौथे पद खेल खलाइंदा। चारे अक्खर दे ध्यान, चारे वेद आप पढ़ाइंदा। चारे जुग करे कल्याण, चार वरनां बन्धन पाइंदा। चारे खाणी खेल महान, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज नाल मिलाइंदा। चारे बाणी कर कल्याण, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आप सुणाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते वरतार, वरतावणहार इक्क हो जाईआ। त्रैगुण माया तेरा भण्डार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। ब्रह्मे वंड अपर अपार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। लख चुरासी कर त्यार, घट घट आपणी जोत जगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रहिणा ख़बरदार, बेख़बर रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रखणा याद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फिर फिर मात हंढाईआ । लख चुरासी सुणे फरयाद, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता वेस वटाईआ। नाम अगम्मी देवे दाद, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। आपे रहे सदा विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप वखाईआ। अनहद इक्क वजाए नाद, अनादी धुन आप सुणाईआ। शब्द जणाई बोध अगाध, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आपे जाणे सन्त साध, जगत साधना दए समझाईआ। आपे वेखे वाद विवाद, पंज तत्त काया फोल फुलाईआ। आपे जाणे आपणा राग, अनरागी राग अल्हाईआ। आपे जाणे रसना जिह्वा स्वाद, अनरस आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका विष्न दए वड्याईआ। नव नौ चार खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सतिजुग वरते विच संसारा, सति सति लेखा आप रखाइंदा। एका नाम इक्क आधारा, एका घर सोभा पाइंदा। एका वणज इक्क वणजारा, एका हट्ट विकाइंदा। एका गुरू इक्क दुआरा, इष्ट देव इक्क अख्वाइंदा। निरगुण खेल करे अपारा, सरगुण आपणा रूप धराइंदा। लोकमात आए वारो वारा, वार अठारां जोत जगाइंदा। ब्रह्मे सुत करे प्यारा, सन्त कुमार गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न तेरी खेल वखाइंदा। सतिजुग अन्तिम जाए बीत, त्रेता आपणा रूप वटाईआ। राम रामा हो अतीत, रमिआ हर घट थाईंआ। जन भगतां काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। चरन कँवल बख्शे सच प्रीत, साची रीती इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खला, लख चुरासी वेख वखाइंदा। द्वापर आपणा रूप धरा, दोए दोए वेख वखाइंदा। मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप अख्वा, कँवल नैण आप मटकाइंदा। ग़रीब निमाणे गले लगा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दुष्ट हँकारी दए खपा, बण सेवक सेव कमाइंदा। चौदां लोक रिहा समा, चौदां लोक आपणे विच छुपाइंदा। त्रिलोकी खेल रिहा करा, नाथ अनाथा आप उठाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जुग जुग फेरा पा, कोटन राम कृष्न वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस वटा, काला सूसा तन छुहाइंदा। मुकामे हक़ इक्क ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणा कर आप जुदा, आप आपणी वंड वंडाइंदा। आपणे उत्तों हो फ़िदा, फ़ितरत आपणी आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस नूर इलाही, नूर नुराना आप धराइंदा। रैहबर बणे आप मलाही, बण मलाह सेव कमाइंदा। एका नौबत रिहा वजाई, दो जहानां आप सुणाइंदा। एका ढोला रिहा गाई, ऐनलहक़ आप अल्हाइंदा। एका वसे साचे थाईं, थान थनंतर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, विष्न विश्व इक्क समझाइंदा। साचे घर दस्तगीर, शाह पातशाह सोभा पाईआ। इक्क तौफ़ीक ख़ुदा अख़ीर, बेनज़ीर वड्डी वड्याईआ। शरअ शरीअत ना कोई जंज़ीर, ज़ाहरा रूप आप धराईआ। वड्डा वड पीरन पीर, पीर पैग़म्बर दए सलाहीआ। दस्तगीर गुणी गहीर, दस्त बरदार ना कदे अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, विश्व रूप आप समाईआ। विश्व रूप परवरदिगार, सांझा यार अख्वाइंदा। हक़ हक़ीक़त करे विचार, हक़ हक़ नाअरा लाइंदा। लाशरीकत बणे विच संसार, लाशरीक नाउँ धराइंदा। तहरीक करे आपणी वार, जगत तारीक आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। खेल वखाए हरि जू ख़ालक, ख़लक रिहा समाईआ। लेखा जाणे जल आतस, आब आब फोल फुलाईआ। निरगुण नूर नूर परकाश्त, परम पुरख बेपरवाहीआ। हरि का भेव ना पावे कोई स्यासत, आदि अन्त ना कोए वखाईआ। लख चुरासी रखे आपणी हरास्त, एका बन्धन नाम पाईआ। कोई कर ना सके शरारत, शरअ विच ना कोए बन्हाईआ। जिस जन आपणी दस्से मारफ़त, सच महिराब दए वखाईआ। इक्क दूजे दा करे तुआरफ, मुर्शद मुरीद करे पढ़ाईआ। साचा कलमा करे सिफ़ारश, नबी रसूल दए गवाहीआ। भेव ना पाए कोई आरफ, उलफत विच कदे ना आईआ। आपे बणे आपणा सालस, सच सालसी आप कमाईआ। नूर नुराना इक्को ख़ालस, राम रहीम वड्डी वड्याईआ। ना कोई निंद्रा ना कोई आलस, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को साहिब वड्डी वड्याईआ। इक्को साहिब आदि जुगादि, निरगुण खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी सुण फरयाद, लख चुरासी वेख वखाइंदा। गुर अवतारां देवे दाद, भगत भगवन्त आप प्रगटाइंदा। साचे सन्तां देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। जुग चौकड़ी पढ़ाए आपणी गाथ, साची गाथा आप वखाइंदा। आप चलाए साचा राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया आपणे घाट, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग मुक्की वाट, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व एका गुण समझाइंदा। विष्न एका हरि का गुण, एका वार जणाईआ। अन्त पुकार लए सुण, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी छाण पुण, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा

अन्त दए वखाईआ। विश्व हरि अन्त जनाउणा, एका एक समझाइंदा। निरगुण रूप वेस वटाउणा, लोकमात खेल कराइंदा। निहकलंका नाउँ रखाउणा, वेद व्यासा गीत गाइंदा। गोबिन्द कौल पूर कराउणा, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। ईसा आस झोली पाउणा, असलीअत आप वखाइंदा। मक्का काअबा वेख वखाउणा, वड अमाम वेस वटाइंदा। पंडत पांधा आप समझाउणा, पढ़ पुस्तक आप सुणाइंदा। तिलक ललाटी आप लगाउणा, त्रसूल पन्ध वखाइंदा। शरअ शरीअत इक्क जणाउणा, कलमा नबी इक्क सिखाइंदा। मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाउणा, सति सति आप वरताइंदा । डंका फतिह इक्क वजाउणा, सब दा डर चुकाइंदा। चार जुग दे गुर अवतार एका घर बहाउणा, घर साचा इक्क समझाइंदा। पूरब लेखा सब तों लैणा, लेखा लेख ना कोए मिटाइंदा। विष्नूं वेखणा अन्तिम नैणां, प्रभ तेरा संग निभाइंदा। इक्को बस्त्र एका गहिणा, एका तन हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त कन्त भगवन्त आपणा भेव खुल्हाइंदा। अन्तिम भेव जाणा खुल्ह, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ । लख चुरासी पाए मुल, करता कीमत आप चुकाईआ। सति दुआरा जाए खुल्ह, साचे भगतां लए जगाईआ। चरन प्रीती घोली घुल, घोली घुल सेव कमाईआ। आप सुणाए आपणी बोली, जगत बुलारा ना कोए लगाईआ। मेल मिलाए हौली हौली, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। भाग लगाए उपर धवली, धरत धवल मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं तेरा संग निभाईआ। विष्नूं तेरा अन्त कल्याण, एका इक्क जणाइंदा। आपणा नाउँ रख विष्नूं भगवान, लोकमात फेरा पाइंदा। सोहँ देवे सच ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। काया मन्दिर सच मकान, शिवदुआला मट्ठ इक्क वखाइंदा। काया कअबा पढ़े कुरान, सारे हुजरे सोभा पाइंदा। गुरुदुआरा इक्क वखान, घर घर विच गुरू मिलाइंदा। गृह अमृत पीण खाण, तृष्ना भुख मिटाइंदा। एका दरस श्री भगवान, दूसर ओट ना कोए जणाइंदा । जन्म जन्म दी चुक्के काण, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। नाम बिठाए इक्क बबाण, लोआं पुरीआं पार कराइंदा। सचखण्ड वखाए भूमका अस्थान, अस्थिल दुआरा आप वड्याइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। लख चुरासी होए वैरान, जो घड़या भन्न वखाइंदा। कलयुग उठे सूरबीर बलवान, आपणा बल धराइंदा। शाह सुल्ताना आवे हान, राज राजानां ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं अन्त मेल मिलाइंदा। विष्नूं अन्तिम मेल मिलावा, लोकमात वखाईआ। चार जुग दा मुके दाअवा, दावत देवे सच्चा माहीआ। तेरा मेरा इक्को नावां, एका रंग वखाईआ। मेरी ताकत तेरीआं बाहवां, तेरीआं भुजां नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रख वड्याई, हरि हरि खेल

कराया। जन्म जन्म दे विछड़े रिहा मिलाई, पूरब लहिणा झोली पाया। नेत्र लोचण नैणां दरस रिहा दिखाई, दरस अमोघ आप कराया। तृष्ना हरस रिहा मिटाई, हवस होर ना कोए वखाया। अमृत आत्म जाम रिहा प्याई, नीर सीर इक्क वहाया। कलयुग पन्ध रिहा मुकाई, आपणा हुक्म सुणाया। सतिजुग उठे चाँईं चाँईं, सतिगुर पूरा रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाया। कलयुग अन्तिम होणा दूर, दूर दुराडा रिहा समझाईआ। तेरा नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। तूं साध सन्त बणाए मूर्ख मूढ़, श्री भगवन्त ना कोए मिलाईआ। तूं घर घर खिचिआ नूर, अन्धेरा अन्धेर छाईआ। लख चुरासी कर कर बैठी कसूर, हरि का नाम भुलाईआ। काया काअबा तन तपे तन्दूर, त्रैगुण अग्नी लाईआ। मन वासना बणे मज़ूर, मन की वासना ना कोए मिटाईआ। मन अंदर होया गरूर, गुरबत भरी सर्ब लोकाईआ। बुद्धि देवे ना कोए शऊर, शोहरत मिले ना माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम रिहा कूक, एका कूक लगाईआ। जीव जंतां रिहा फूक, अग्नी तन तपाईआ । पंडत पांधे ग्रंथी पन्थी मुलां शेख़ मुसायक कहिण घर विच वड़या भूत, प्रेत निकल कदे ना जाईआ। गल जंजू पाया कच्चे सूत, साचा तन्द ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेखे खेल सबाईआ। कलयुग कूड़ा रिहा नच्च, चार कुण्ट डोरू वाहया। किसे घर ना दिसे सच्च, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। माया ममता अंदर गई रच, हरि का नाम नज़र किसे ना आया। माण रखाया माटी भाण्डे कच्च, झूठी गगरी रहे वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस धराया। कलयुग कूड़ कुड़यारा बल, लख चुरासी रिहा वखाईआ। ज्ञानीआं ध्यानीआं विदवानीआं जाए छल, अछल अछल इक्क वखाईआ। किसे चैन ना लैण देवे पल, घड़ी पल वेख वखाईआ। फल ना दिसे किसे डाल, सिंमल रुक्ख रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया वेख वखाईआ। कलयुग क्रिया जगत पसारा, पिसर पिदर ना कोए मनाइंदा। राम नाम ना कोए सहारा, कान्हा कृष्ना ना कोए मनाइंदा। नाम बंसरी ना कोए जैकारा, साची सुर ना कोए सुणाइंदा। साची सखीआं ना करे कोए प्यारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। चारों कुण्ट होया अन्धयारा, साचा राह ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया वेख वखाइंदा। कलयुग क्रिया गुरुदुआर मन्दिर मट्ठ, मस्जिद खेल कराईआ। अंदर बैठे चोर ठग्ग, ठग्ग ठगौरी रहे पाईआ। हरि का नाउँ सुणाउँदे बाहर शाह रग, अंदर नाम टिकण ना पाईआ। आपणी बुद्धि करी कग्ग, रसना काग वांग कुरलाईआ। अंदर लग्गी माया अग्ग, बाहरों तपश ना कोए बुझाईआ।

काम क्रोध अंदर गए बज्झ, काम चेसटा ना कोए मिटाईआ। ममता भरया तन मास हड्ड, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। ख़ाली झोली बैठे अड्ड, जीवां जंतां लुट्ट लुट्ट खाईआ। आप डिग्गे डूँग्घी खड्ड, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। कलयुग तेरी होई हद्द, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। जीवां जंतां पीती झूठी मदि, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। पारब्रह्म नालों ब्रह्म होया अड्ड, ईस जीव ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग खेल थाउँ थनंतर, चार कुण्ट वखाईआ। घर घर लग्गी इक्को बसन्तर, ना सके कोए बुझाईआ। पढ़ पढ़ थक्के दुर्गा मन्त्र, बारां अक्षर रहे सुणाईआ। नमो देव साचा तंतर, त्रैलोक करे शनवाईआ। सतिनाम ना कोए बणतर, सति सति ना कोए मिलाईआ। फ़तह डंका ना कोए सुणे अन्तर, मन वासना दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग खेल वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा हस्स, आपणा बल वखाइंदा। लख चुरासी कीती वस, पल्लू ना कोए छुडाइंदा। राजे राणे गए ढट्ठ, शाह सुल्तान ना सिर उठाइंदा। ना कोई तीर्थ ना कोई तट, सर सरोवर ना कोए सुहाइंदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेखी नट्ठ नट्ठ, त्रबैणी आपणा खेल खलाइंदा। साधां सन्तां तुट्टा जत, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। धीआं भैणां रहे तक्क, नेत्र नैण ना कोए शरमाइंदा। कलयुग फल गया पक्क, वेला अन्तिम आइंदा। गगन पतालां हिल्ली छत्त, दो जहान डगमगाइंदा। चौदां तबक होए भट्ठ, साचा खेड़ा ना कोए वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। कलयुग रंगया इक्को रंग, चार वरन रंगाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेसवा रूप झूठी सेज माण पलँघ, बैठे ख़ुशी मनाईआ। किसे ना आया परमानंद, निज़ानंद ना कोए रसाईआ। मदिरा मास खा खा गंद, हरि का नाम गए भुलाईआ। निरगुण जोत ना चढ़या चन्द, सूरज चन्द वेख वखाईआ। पैंडा मुक्कया ना जीउ पिण्ड ब्रह्मण्ड, पार किनारा नज़र कोए ना आईआ। मिल मिल सखीआं गाए छन्द, हरि का ढोला ना कोए सुणाईआ। अन्तिम सब नूं मिलणा दंड, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग कूड़ होए खण्ड खण्ड, हरि जू एका खण्डा नाम उठाईआ। लेखा जाणे चण्ड प्रचण्ड, अष्टभुज राह तकाईआ। आदि भवानी मंगे मंग, आपणी झोली दए डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, चतुर्भुज वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम करना भंग, कूड़ी करया सफ़ा उठाईआ। साचे भगतां पाउणी ठंड, आपणी दया कमाईआ। ख़ुशी कराउणी बन्द बन्द, बन्दी तोड़ हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगतां देणा इक्क सहारा, एका दया कमावणी। कलयुग अन्तिम पार किनारा, गुरमुखां पूरी करनी भावनी। चारों कुण्ट हाहाकारा, गुरमुखां एका वार सुणावणी। मिले मेल हरि कन्त

भतारा, आपे पकड़े सच्चा दामनी। लेखा जाणे गुपत ज़ाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे सच्ची जामनी। ज़ामन बणे हरि निरँकार, लोकमात भार उठाईआ। कामनी काम कर खुआर, क्रोध लोभ दए मिटाईआ। सांतक सति धीरज दे विच संसार, नीर सीर इक्क प्याईआ। पीर फ़कीर करन पुकार, बेनज़ीर तेरी वड्याईआ। तकदीर तकसीर बदल आप करतार, तदबीर तेरी तोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न विश्व दए वखाईआ। विष्न वेखणी शिव धार, अन्त आप जणाईआ। लख चुरासी करे प्यार, जीव जंत होए सहाईआ। दूती दुष्ट करे खुआर, सूफ़ी सन्त लए मिलाईआ। भगत भगवन्त लए उभार, बेअन्त खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्त भगत प्रगटाउणा, एका भगती ला। चार वरन इक्क रंग रंगाउणा, ज़ात पात दए खपा। एका बरन सर्ब बनाउणा, बरन अठारां पन्ध मुका। एका सरन सर्ब तकाउणा, एका ओट दए समझा। एका इष्ट सर्ब मनाउणा, एका नज़र आए ख़ुदा। एका कलमा सर्ब पड़ौ्हणा, कायनात कर रुशना। एका तुलबा जगत अख्वाउणा, तालब होए शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगा। हरिजन साचा आप जगाउणा, जगत जुगत वड्याईआ। चार युग दा लेख मकाउणा, पूरब लेखा झोली पाईआ। बण बण दासी दास सेव कमाउणा, सेवक सेवा इक्क रखाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति सतिवादी होए सहाईआ। भगत भगवन्त आप वडिआउणा, भगवन देवे माण वड्याईआ। राग छत्ती भेव ना आउणा, नारद मुन गाए सुरस्ती माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव रखे हथ्थ, वेद कतेब किसे ना आया। पारब्रह्म पुरख समरथ, जुग जुग आपणी खेल कराया। लख चुरासी पाए नथ्थ, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा नचाया। जन भगतां मार्ग एको दस्स, एका राह चलाया। दरस दखाए हस्स हस्स, घर घर फेरा पाया। आपणा पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी वेख वखाया। हरि भगत उतारे आपणे घाट, घाटा कोए नज़र ना आया। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ना कोई वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका विष्नूं गुण दए समझाया। विष्न अन्त वेख महल्ला, हरि महिफ़ल मात लगाईआ। पुरख अबिनाश इक्क इकल्ला, अकल कला वड्याईआ। जल थल महीअल आपे रला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर रिहा समाईआ। जुग जुग भगतां फड़ाउँदा आया पल्ला, ध्रू प्रहिलाद नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम अछल अछला, वल छल खेल कराईआ। लख चुरासी अंदर बणया झल्ला, बौरा रूप वटाईआ। जन भगतां फड़ाया आपणा पल्ला, आपणी गंढ्ढ पुवाईआ। सच दुआर वसे महल्ला, जिस दर मेला रिहा कराईआ। जोती धार शब्दी रला, रूप

रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। कोई कहे मेरा अल्ला, कोई वाहिगुरू कह कह सीस झुकाईआ। कोई कहे मेरा राम वसे जला थला, घट घट रिहा समाईआ। कोई कहे मेरा काहन कृष्न मक्खण खा खा पला, बन बिन्दरा फेरा पाईआ। पारब्रह्म कहे आदि जुगादि मैं इक्क इकल्ला, जुग जुग वेस वटाईआ। जन भगतां राह दस्स सुखल्ला, साचा मार्ग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं भगवान खेल कराईआ। विष्नूं भगवान कल अन्तिम आउणा, अन्त अन्त जणाइंदा। लिख्या व्यास पूर कराउणा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मकाउणा, गोबिन्द ढोला आप सुणाइंदा। नानक आशा आशा विच मिलाउणा, आप आपणे अंग लगाइंदा। निहकलंक नाउँ रखाउणा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सम्बल नगर डेरा लाउणा, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाइंदा। बोध अगाध ढोला गाउणा, ढोलक छैणा ना कोए वजाइंदा। सतिजुग मार्ग आप लगाउणा, साचा राह आप चलाइंदा। कलयुग भगतां नाल रलाउणा, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। साता दूआ अंक मिलाउणा, अंक अंक वेख वखाइंदा। आपणा अदद आप बणाउणा, तदाद ना किसे जणाइंदा। दूजी ना कोई मदद मंगाउणा, ओट ओट ना कोए रखाइंदा। आपणा ढोला आपे गाउणा, पिछला राग ना कोए अल्हाइंदा। सतिजुग साचा राह चलाउणा, सति सतिवादी खेल कराइंदा। भगत भगवन्त वेख वखाउणा, दर साचे सोभा पाइंदा। अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाउणा, दूजी विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। बज़र कपाटी तोड़ तड़ाउणा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। निरगुण दीपक दीआ इक्क जगाउणा, तेल बाती ना कोए पाइंदा। निझर झिरना इक्क झिराउणा, अमृत रस चखाइंदा। सच दुआरे आप बहाउणा, जिस दुआरे सेव कमाइंदा। छत्ती जुग दा पन्ध मुकाउणा, छत्ती छत्ती संग रखाइंदा। छत्ती राग मुख शरमौणा, हरिजन तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप वड्याइंदा। भगत दुआरा छत्ती जुग, पिछली याद कराईआ। कलयुग औंध गई पुग, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। आपणी चोग लई चुग, विष्नूं भण्डारा दिता वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत दुआरा लोकमात, मातृ भूमी आप सुहाइंदा। सन्त भगत इक्क जमात, एका पट्टी नाम पढ़ाइंदा। एका संथा एका गाथ, एका सबक सिखाइंदा। इक्को कलम इक्क दवात, इक्को अक्खर पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। भगत दुआरा सोहे जग, हरि जागरत जोत जगाईआ। जो जन शरनाई गया लग्ग, जन्म मरन विच ना आईआ। कर्म कांड दी मिटे अग्ग, कर्म कुकर्म ना कोए सजाईआ। सति सरूपी बन्न्हे तग, तकदीर दए बदलाईआ। बिन काअबे कराए हज्ज, काया हुजरा इक्क वखाईआ। निरगुण नूर इलाही रब, रब्बीउल आपणा नूर

दरसाईआ। भगत दुआरे बहे फब, फ़ातया पढ़े सर्ब लोकाईआ। मुहम्मद तक्के विच राह अद्ध, बैठा सीस झुकाईआ। कवण वेला मेरा ख़ुदा मैनूं लए सद्द, कलमा कलाम सुणाईआ। जबराईल मेकाईल असराफील अज़राईल रहे भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। अल्ला राणी कहे मेरा कबूल होवे हज्ज, मेरा मीआं चले मेरी रज़ाईआ। चौदां लोक बैठी तज, उम्मत नज़र कोए ना आईआ। बण निमाणी बैठी अड्ड, मेरी सार कोए ना पाईआ। पीर पैग़म्बर औलीए शेख़ गए लद, आपणा पल्लू गए छुडाईआ। मैं पार ना करां हद्द, किनारा नज़र कोए ना आईआ। मेरा साहिब गया छड्ड, इक्को इक्क सच्चा गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। अल्ला राणी करे विचार, चौदां तबक पई दुहाईआ। मुहम्मद इच्छया गई हार, हाहाकार मचाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख थक्की शाहीआ। अञ्जील कुरान करन गिरयाज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल मौला, राम रहिमान आप कराइंदा। चौदां सदीआं रखदा रिहा ओहला, आपणा पर्दा ना कोए उठाइंदा। मुहम्मद चुक्की फिरदा रिहा डोला, बण कहार सेव कमाइंदा। आपणा पाउँदा रिहा रौला, हक़ जनाब नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। तेरा खेल मीआं मीत, अल्ला राणी दए दुहाईआ। तूं लख चुरासी वेखें नीत, घर घर बैठा वेख वखाईआ। मैं तेरे नाल करां प्रीत, तूं बिप्रीत क्यों रिहा वखाईआ। मैं गावां तेरे गीत, नित तेरा राह तकाईआ। मैं छड्ड के आई मसीत, मुलां कोए नाल ना लिआईआ। तेरी अचरज वेखी रीत, गरीबां लएं तराईआ। तूं इक्को रंग रखें हस्त कीट, कीट कीटां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा मोहे वर, मेरी आशा पूर कराईआ। मेरी आसा कर पूर, पूरन स्वामीआं। मैं आई दर हज़ूर, निहचल निहकामीआं। मेरा तुट्टा माण ग़रूर, निउँ निउँ करां सलामीआं। मैनूं दर घर कर मन्ज़ूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे उपर कर मेहरबानीआं। मेहरवान कर मेहर नज़र, मेरी नईया रही डुलाईआ। मैं तेरा पूरा करां फ़र्ज़, आपणी ग़रज़ ना कोए रखाईआ। तेरा राग गावां तर्ज़, बण तरीमत सेव कमाईआ। चौदां लोक आवां वरज़, शरअ शरीअत दयां तुड़ाईआ। तेरयां भगतां होण ना देवां हर्ज, कर्ज़ा सब दा दयां मुकाईआ। दोए जोड़ करां अरज, अर्ज़ी इक्को वार पाईआ। मैं अर्शों आई फर्श, मेरी ख़ाक उडी छाहीआ। मेरे उत्ते कर तरस, बण निमाणी रही कुरलाईआ। आपणा आब हयात बरस, बेआब रही तड़फाईआ। मैनूं दे दे आपणा कर्ज़, मकरूज़ होई सौदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा समझाईआ। अल्ला सुण हक़ निवाज़, इलाही आप सुणाइंदा। तेरी पूरी होई निमाज़,

निउँ निउँ सीस वेख वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साजण रिहा साज, साचा राह चलाइंदा। सति सतिवादी चले इक्क जहाज़, हरिजन साचे आप चढ़ाइंदा। अस्व घोड़े चढ़या ताज, दुल दुल अली आप दौड़ाइंदा। अवण गवण त्रैभवण रिहा भाज, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाइंदा। लेखा जाणे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे आप उठाइंदा । धुरदरगाही देवे राज, सीस ताज इक्क टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा सच सलाह, सलाहगीर आप सुणाईआ। जे लैणी अन्त पनाह, सच दुआर दए वखाईआ। मेरे भगत बख्शण तेरा गुनाह, एका अक्खर देण पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग रिहा वखाईआ। साचा मार्ग दस्से राह, दहि दिशा वेख वखाइंदा। जन भगतां मेला लए मिला, मिल मिल आपणा खेल वखाइंदा। सज्जण सुहेला शहिनशाह, शाह पातशाह हुक्म अल्हाइंदा। कलयुग अन्त बणे मलाह, सतिजुग बेड़ा आप उठाइंदा। भगतां पकड़नहारा बांह, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अल्ला राणी एका घर वखाइंदा। एका घर भगत दुआरा, हरि जू हरि समझाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। देवे माण विच संसारा, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर सोभावन्त, लोकमात वड्याआ। हरि जू आप बणाए बणत, भगवन सेव कमाया। विच बहाए साचे सन्त, गुरमुख नाउँ प्रगटाया। दरस दिखाए इक्क इकन्त, इकांत नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां अन्तर डेरा लाया। भगतां अंदर गया वड़, आउँदा जांदा नज़र ना आईआ। आपणे पौड़े गया चढ़, उपर पौड़ा एका लाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, करे सच पढ़ाईआ। आपणा नूर आपे धर, नूर करे रुशनाईआ। आपणे मन्दिर आपे खड़, घर घर विच सोभा पाईआ। आपे पुरख आपे नर, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल कर, ईश जीव सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां अंदर रिहा समाईआ। भगत अंदर सच सिँघासण, हरि हरि आप लगाया। करे खेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता वेस वटाया। खेले खेल खेल तमाशन, ख़ालक ख़लक रूप समाया। भगतां करे पूरी आसण, निरासा कोए रहिण ना पाया। अन्तिम करे बन्द ख़लासण, लख चुरासी पन्ध मुकाया। मात गर्भ फेर ना फासण, जिस जन नेत्र दर्शन पाया। लेखे लग्गे रसन स्वासण, जिस जन रसना जिह्वा गाया। पार किनारा पृथ्मी आकाशण, सचखण्ड दुआरे आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि इक्को हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए दो जहानां खड़, एथे ओथे ओथे एथे सदा सद सद होए सहाया। हुक्मे

अंदर हुक्मी धार, हुक्मी हुक्म विच भुवाईआ । करोड़ तेतीसा कोटन वार, कोटन कोटि वेस वटाईआ। कोटन कोटि खड़े इन्दर दुआर, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटण मंगण बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। कोटन कोटि बण सिक्दार, सीस छत्तर गए झुलाईआ। अन्तिम सब दा लहिणा लए निरँकार, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। करोड़ तेतीसा मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरा दिसे सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। तेरी सेजा मिले पलँघ, साची सेजा इक्क सुहाईआ। तेरा नाम वज्जे मृदंग, इक्क मृदंगा वजाईआ। तेरा दुआरा आए लँघ, चरन कँवल मिले शरनाईआ। तूं साहिब सदा बख्शंद, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। कोटन कोटि दर दरवेश रहे मंग, एका मंग झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करोड़ तेतीसा उत्तम ज़ात, पवण पवण विच रखाइंदा। आपे पिता आपे मात, आपे फड़ फड़ गोद बहाइंदा। आपे देवणहारा दात, आपे ख़ाली झोली वखाइंदा। आप निभाए आपणा साथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समाइंदा। करोड़ तेतीसा एका रंग, एका वार चढ़ाइंदा। ना कोए वेखे नेत्र संग, आउँदा जांदा दिस ना आइंदा। जीव जंत गा गा थक्के छन्द, फड़ फड़ घर ना कोए बहाइंदा। पितर मनौदे रहे पांडे पिण्ड, पंडत बण पिण्डी ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप जणाइंदा। करोड़ तेतीसा साची सेवा, सेवक सेवा सच समझाईआ। अमृत फल मिल्या मेवा, एका मुख पुवाईआ। करे खेल अलख अभेवा, अलख अनक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाईआ। माणस जन्म उत्तम अपार, हरि जू आप बणाया। निरगुण आवे सरगुण लै अवतार, माणस रूप वटाया। अन्तर कर जोत उज्यार, बाहर पंज तत्त काया चोला हंढाया। जगत वेखे जगत विहार, भगतां भगवन नज़री आया। सो मानस जन्म अपर अपार, जिस मानस रूप विच हरि हरि डेरा लाया। राम कृष्न करन निमस्कार, गुर इष्ट देव मनाया। ईसा मूसा मुहम्मद करन सलाम, सजदा सीस झुकाया। नानक गोबिन्द करन प्रणाम, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाया। माणस जन्म वड बलवान, बल बावन हरि जू मानस जन्म वटाया। करोड़ तेतीसा इक्क ज्ञान, इक्को इक्क पढ़ाया। दोहां विचोला श्री भगवान, दूजा विच ना कोई आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरमुख देवत देव आप वखाया। देवत देव सुर नर मुन जन गण गंधर्ब, किन्नर यच्छप दए वड्याईआ। सर्ब जीआं दा इक्को हरि, एका रूप वखाईआ। मन वासना अंदर जीव रहे डर, हरि भय सर्ब चुकाईआ। माणस देवत जायण बण, जिस मिल्या हरि रघुराईआ। सीस झुकायण दोवें गण, दुआरपाल जो सेव कमाईआ। विष्नूं धारे

आपणा बल, भगवन सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवत देवत गुरमुख देव देवा सर्ब देव आत्म परमात्म ज़ाहर बातन आपणा रंग वखाईआ।