१४ मग्घर २०१८ बिक्रमी दलीप सिँघ बाबू पुरा जेठूवाल दरबार विच
भगत वछल भगवान, आदि जुगादि समाइंदा। दाता दानी वड मेहरवान, जुगा जुगन्तर खेल खलाइंदा। वेखे विगसे दो जहान, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। लख चुरासी हो प्रधान, लोकमात फेरा पाइंदा। नाम निधाना इक्क ज्ञान, अन्तर मन्त्र आप पढ़ाइंदा। धर्म वखाए इक्क निशान, सच निशाना आप झुलाइंदा। नाद अनादी हरि धुन्कान, धुन आत्मक आप अल्हाइंदा। पवण पाणी सेव कमाण, हवा अग्नी नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल खेल खलाइंदा। भगत वछल हरि भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। लेखा जाणे भगत भगवन्त, भगवन आपणी धार वखाईआ। एका नाम मणीआ मंत, मन मणका दए भुवाईआ। तोड़े गढ़्ह हउँमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। काया चाढ़े साची रंगत, रंग रंगीला एका माहीआ। मेल मिलावा साची संगत, हरिसंगत रिहा समाईआ। इक्क इकल्ला लख चुरासी बणे मंगत, गुर अवतारां रिहा वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, घाड़न आपणा घाड़ घड़ाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल खेल कराईआ। भगत वछल हरि करतारा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सारा, वेस अनेक वटाइंदा। जेरज अंड दए सहारा, उत्भुज सेत्ज संग निभाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप न्यारा, निराकार आप अख्वाइंदा। नाद धुंन सच जैकारा, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। ब्रह्म ब्रह्माद वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र लोचण नैण ना कोए वखाइंदा। साचे मन्दिर हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। दीआ बाती एका धारा, कमलापाती आप जगाइंदा। बूंद स्वांती ठंडी ठारा, अमृत जाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल खेल कराइंदा। भगत वछल गिरवर गिरधार, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाह सुल्ताना नाउँ धराईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लख चुरासी वेख वखाईआ। सन्त साजण लए उभार, साचा सईया इक्क वखाईआ। भगतां मीता विच संसार, साची रीता आप चलाईआ। ठांडा सीता एकँकार, अग्नी तत्त
ना कोए रखाईआ। नाम वस्त अनमुल्ल भण्डार, वड भण्डारी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल बेपरवाहीआ। भगत वछल बेपरवाह, बेऐब नाउँ रखाइंदा। साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाह, साचा हुक्म आप चलाइंदा। दीन दुनी वेखे थाउँ थाँ, दीनन आपणी दया कमाइंदा। ·षी मुनी भेव जाणे ना, अछल अछल आपणा भेव आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल आपणे रंग रंगाइंदा। भगत वछल हरि रंग राता, रंग रंगीला इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि साची गाथा, जुगा जुगन्तर करे पढ़ाईआ। नाम निधाना देवे दाता, गुर अवतारां झोली पाईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, अकल कला अख्वाईआ। नित नवित कर कर हित्त जन भगतां पुच्छे वाता, लोकमात फेरा पाईआ। बणया रहे सच्चा पित माता, बालक वेखे बाल सखाईआ। चरन कँवल बंधाए नाता, बख्शे सरन सच्ची शरनाईआ। करे खेल बहु बिध भाता, आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल खेल खलाईआ। भगत वछल हरि खेल अवल्ला, एका इक्क कराइंदा। वसणहार सच महल्ला, सचखण्ड सोभा पाइंदा। जोती धार आपे रला, नूर नुराना डगमगाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। सति संदेशा इक्को घल्ला, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, पलक झलक आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल वेख वखाइंदा। भगत वछल वेखणहार, भगवन दया कमाईआ। जुग जुग विछड़े मेले विच संसार, मेलणहार आप हो जाईआ। गुर चेले सोहण इक्क दुआर, दर दरवाज़ा आप वखाईआ। डुब्बदे पाथर देवे तार, पाहन आपणा चरन छुहाईआ। राउ रंक करे प्यार, जो जन आए सरनाईआ। आत्म ब्रह्म दए अधार, पारब्रह्म मिलाईआ। मन वासना कर खुआर, सांतक सति कराईआ। एथे ओथे दो जहानां पावे सार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल सहिज सुखदाईआ। भगत वछल सहिज सुखदाई, एका रंग समाइंदा। आदि जुगादि हरिजन वेखे चाँईं चाँईं, लोकमात फेरा पाइंदा। कृपानिध किरपन पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, आप आपणी गोद बहाइंदा। समरथ देवे सदा ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल आपणा संग निभाइंदा। भगत वछल सगला संग, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। जुग जुग भगत दुआरा लए मंग, आवे जावे बेपरवाहीआ। ना कोई ओहला ना कोई कंध, पर्दा विच ना कोए रखाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सोहला आपणा आप जणाईआ। ख़ुशी कराए बत्ती दन्द, बन्दी बन्द ना कोए पाईआ। नेत्र देवे नैण अन्ध, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। भगतन अन्तर पावे ठंड, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां होए सहाईआ। सदा सहाई पुरख करतार, आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी बीते कोटन वार, कोटी कोट खेल खलाइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार, जुगा जुगन्तर सेव लगाइंदा। हुक्मी हुक्म सच वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। अन्तिम कट के जाण सर्ब वगार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। लख चुरासी जाए हार, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। माया ममता कर प्यार, हउँमे हंगता बन्धन पाइंदा। भुक्खा नंगता दर भिखार, लोकमात आपणी अलख जगाइंदा। इक्क भगत हरि भगवन्त करे प्यार, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा । पुरख अबिनाशी पावे सार, नित नवित वेस वटाइंदा। जगत सागर विच्चों करे पार, काया गागर जोत जगाइंदा। निमख निमख ना मारे मार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। परखे पारखू आप निरँकार, नाम कसवट्टी एका लाइंदा। सच कुठाली देवे गाल, सति सुहागा नाल मिलाइंदा। आपे चले नाल नाल, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल दया कमाइंदा। जुग जुग भगती मार्ग दे, लोकमात राह चलाईआ। जुग जुग शब्द संदेशा दे, नाम निधान पढ़ाईआ। जुग जुग अमृत बरसे मेंह, मेघला रूप वटाईआ। जुग जुग भगतन लाए नेंह, नेहुं आपणा आप वखाईआ। अन्त कोई ना जाणे थाउँ थेह, कवण घर वसया साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सहाईआ। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, छिन्न भंगर खेल कराइंदा। दर्शन दे दे जाए नस्स, फिर हथ्थ किसे ना आइंदा। अग्गे चले ना कोई वस, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग पाए आपणा शक्क, संसा आपणा रूप वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर त्रैगुण अतीता, त्रै लोकां वेख वखाईआ। त्रिलोकी नाथा ठांडा सीता, सोलां कलां मिली वड्याईआ। जीवां जंतां परखे नीता, देवणहार सज़ाईआ। बिदर सुदामे मिल्या मीता, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। कलयुग अन्त खेल अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आईआ। हरि का खेल ना मरया ना जीता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा भेव छुपाईआ। धाम अवल्ले बैठ रहे अतीता, त्रैगुण पोह ना सके राईआ। लेखा जाणे हस्त कीटा, लख चुरासी वेख वखाईआ। भगत वछल पतित पुनीता, पतित पावण नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत वछल शाह सुल्ताना, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवाना, श्री असधुज वेस वटाईआ। नाम निधाना निरंतर गानां, नर नरायण आप बन्हाईआ। सति सतिवादी देवे धुर फ़रमाणा, सच संदेशा इक्क जणाईआ। खेले खेल मर्द मर्दाना, नाम मर्दानगी इक्क वड्याईआ। धर्म धीरज सच निशाना, तीरन तीर इक्क वखाईआ। गुणी गहीर बली
बलवाना, बेनज़ीर वेस वटाईआ। जन भगतां करे आप परवाना, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिभगत मेला भगत वछल, विश्व आपणी खेल जणाइंदा। लख चुरासी अछल अछल, वल छल धारी भेव ना आइंदा। लेखा जाणे जल थल, महीअल आपणा रूप दरसाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरि जू उठया उठे जाग, जगावणहारा आप जगाईआ। कर किरपा धोवे दुरमति दाग़, दूई दलिद्र दए मिटाईआ। दीपक दीआ जगाए चिराग, चांद चांदनी मुख शरमाईआ। अग्नी अग्ग बुझाए आग, सांतक सति वरताईआ। मन उपजाए इक्क वैराग, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। घर बैठयां करे लाड, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद सुहाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल सहिज सुखदाईआ। भगत वछल गहर गम्भीर, गुणवन्ता खेल खलाइंदा। जन भगतां देवे साची धीर, धीरज आपणा नाउँ वरताइंदा। अन्त चोटी चाढ़े इक्क अख़ीर, आख़र आपणे विच मिलाइंदा। अमृत बख्शे साचा सीर, रसना मुख आप चुआइंदा। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, लख चुरासी फंद तुड़ाइंदा। दाता दानी वड पीरन पीर, पीड़ सब दी आप वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल खेल कराइंदा। भगत वछल खेले खेल, खेलणहार इक्क अख्वाया। जन्म जुग दे विछड़े मेल, आपणा बन्धन पाया। निरगुण सरगुण बणया सज्जण सुहेल, नाता बिधाता इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाया। भगतन मेला आपणे घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। भय भयानक चुक्कया डर, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। पुरख पुरखोतम पाया दर, घर साचे वज्जे वधाईआ। एका पल्लू ल्या फड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। एका पौड़े जाणा चढ़, दूजा डण्डा ना कोए रखाईआ। एका अक्खर लैणा पढ़, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला आपणे घर मिलाईआ। आपणा घर सुहाए बंक, बंक दुआरी वेख वखाइंदा। नाता तोड़ राउ रंक, रंक राउ एका घर वसाइंदा। निरगुण सरगुण बणाए बणत, जगदीश आपणी दया कमाइंदा। एका नाम एका मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर आपणी खेल कराइंदा। भगतां मेला जुगा जुगन्त, जुग करता वेख वखाइंदा। कलयुग लेखा जाणे अन्त, अन्तिम दृष्टी इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन संग सदा समाइंदा। भगतन संग सदा समाया, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। भगतां ढोला आपे गाया, आपणा ढोला भगतां रिहा सुणाईआ। भगतां चोला आप बदलाया, आपणा चोला भगतां
दए समझाईआ। भगतां ओहला आप मिटाया, आपणा ओहला भगतां कोलों दए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल सच्चा शहिनशाहीआ। भगत वछल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। आप चलाए आपणे राह, साचे मार्ग आपे लाइंदा। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा हुक्म सुणाइंदा। हरिजन वेखे थाउँ थाँ, दर दर आपणा फेरा पाइंदा। करे कराए सच न्याँ, साचा अदल आप कमाइंदा। जुग विछड़े पकड़े बांह, पकड़ी बांह ना कोए छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल सेव कमाइंदा। भगत वछल करे सेवा, सेवक आपणा रूप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, अलख ना लख्या जाईआ। वड वड्डा देवी देवा, देवत सुर रखे शरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। भगत वछल हरि साचा रंग, जन भगतां आप वखाइंदा। गृह आत्म सेज पलँघ, साची खाट सोभा पाइंदा। नाम नगारा नौबत मृदंग, तुरीआ राग अल्हाइंदा। कर प्रकाश सूरज चन्द, कोटन कोटि महिताब चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत जनां हरि वेख वखाइंदा। भगत जनां हरि जाणी जाण, जानणहार आप हो आईआ। वेखणहारा जगत मकान, काया कोठड़ी फोल फोलाईआ। लख चुरासी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट करन ध्यान, ध्यान विच ध्यान ना कोए रखाईआ। दर दर घर घर मन्दिर मस्जिद मट्ठ सुणन ज्ञान, ज्ञान गुरू ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां होए सहाईआ। भगतां होए सहा, दया कमाइंदा। साचे मार्ग ला, दरस दिखाइंदा। अन्ध अन्धेर गवा, जोत जगाइंदा। जन्म जन्म दा कटे फाह, माणस जन्म लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल दया कमाइंदा। भगत वछल हरि दीन दयाला, दयानिध वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सति सतिवादी नाउँ रखाईआ। हथ्थ रखाए काल महांकाला, जुगा जुगन्तर हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल निराला, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोधा सूर बण बली बलवाना, बल आपणा आप वखाईआ। जीव जंत वेखे मार ध्याना, अन्तर आपणा वेख वखाईआ। भगतां करे आप परवाना, हरिजन साचे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मेल मिलाया हरि जू हरि, आपणी दया कमाइंदा। पूरब जन्म दा दिता वर, कलयुग अन्तिम मूल चुकाइंदा। सन्त सुहेले आपे फड़, घर साचे आप बहाइंदा। लेखा जाणे अंदर वड़, लिख्त लेख ना कोए रखाइंदा। आपणा अक्खर आपे पढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन साचा उठया, कलयुग
अन्तिम वार। पुरख अबिनाशी तुठया, देवे दरस दीदार। नाम भण्डार दए अतुटया, वरते वरतावे विच संसार। मनमुखां भाग निखुटया, दर दुआरयों दए निकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप भगवान, हरि भगवन खेल अवल्लड़ा, आखर आप कराईआ। जन भगत फड़ाए पलड़ा, पल्लू एका रिहा वखाईआ। सच सिँघासण आपे मलड़ा, तख्त निवासी साचे तख्त आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल वेस वटाईआ। भगत वछल हरि वेस वटाया, कलयुग अन्तिम वार। हरिजन साचे लए जगाया, जागरत जोत कर उज्यार। जिस जन आपणे नाल मिलाया, लख चुरासी विच्चों कढ्ढया बाहर। जिस जन आपणा दरस कराया, ईद चन्द होया शर्मशार। जिस जन आपणा रंग रंगाया, रंग चढ़े ना दूजी वार। जिस जन आपणा अनन्द कराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां लए उभार। साचे भगत उभारदा, कलयुग सेव कमा। बिन करनी फड़ फड़ तारदा, दीनन दया कमा। बिन मरनी फड़ फड़ मारदा, जगत तृष्ना मिटा। बिन शरनी सरन निवारदा, आप आपणे चरन लगा। कलयुग अग्नी फड़ फड़ ठारदा, अमृत मेघ बरसा। हरिसंगत दिवस दिता सतारां हाढ़ दा, सगला संग तजा। लेखा जाणे पुरख नार दा, बालां बिरधां वेख वखा। जीव जंत आपे गालदा, जून अजूनी दए भुवा। भेव जाणे मुरीदां हाल दा, मुर्शद बण बेपरवाह, अन्तिम दस्सया राह सुखाल दा, सोहँ ढोला एका गा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां लए वड्या। भगत वड्डा वड्डी वड्याई, लोकमात वज्जे वधाईआ। भगत वडा हरि करी कुड़माई, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। भगत वड्डा घर वज्जी वधाई, हरि साचा राग सुणाईआ। भगत वड्डा हरि मिटी जुदाई, मिल्या मेल साचे माहीआ। भगत वड्डा हरि मिल्या चाँईं चाँईं, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां होए सहाईआ। भगतां संग सदा हरि सज्जण, सज्जरा साक बणाइंदा। पिछला लेखा सारे तज्जण, जिन आपणा दरस दिखाइंदा। कर दरस घर साचे रज्जण, नेत्र नैण मिलाइंदा। चरन धूढ़ कराए मजण, दुरमति मैल धुवाइंदा। भाण्डे भरम भउ भज्जण, जो गुर चरन ओट रखाइंदा। सदा सुहेला आए परदे कज्जण, नाम दोशाला हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां संग आप निभाइंदा। भगतां संग साची आस, आसावंद रखाईआ। कलयुग अन्त बुझी प्यास, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाईआ। मैं बहत्तरां होया दास, बण दास सेव कमाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छों इक्को मेरा कम्म ख़ास, ख़ालस रूप दयां वखाईआ। बिन काया कपड़ वसां पास, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। लेखा जाणा पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फेरा पाईआ। जन भगतां कर कर तलाश, नौ खण्ड पृथ्मी चरनां हेठ दबाईआ।
बण तरखाण हरिजन ल्या तरास, तर्हा तर्हा दा सूत्र लाईआ। हरिभगत ना होए विनाश, अबिनाशी आपणे नाल मिलाईआ। झूठा संसा करे फाश फाश, जगत अन्धेरा दए गंवाईआ। जिस जन गाया रसन स्वास, रस रसना दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। हरिभगत तेरा साचा माण, हरि जू आप रखाइंदा। तेरे पिच्छे पिच्छे फिरे भगवान, घर घर फेरा पाइंदा। फड़ फड़ सुत्तयां देवे ज्ञान, आपणा नाउँ जपाइंदा। आपे बणया रहे महिमान, महिमानी प्रेम गुरमुखां कोलों खाइंदा। आपे बणया रहे बेपहचान, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप सालाहइंदा। भगत सलाहे हरि निरँकार, जुग जुग वेस वटाईआ। इक्क इक्क फड़ फड़ जाए तार, तार तार नाल मिलाईआ। मन्दिर चढ़ चढ़ पाए सार, अंदर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। डर डर खेल करे विच संसार, लुक लुक आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी धर धर वेस, धरनी दया कमाइंदा। इक्क इक्क एको रिहा वेख, इक्क एका मेल मिलाइंदा। फिर वसे आपणे देस, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। कलयुग अन्तिम अवल्लड़ा वेस, हरि लोकमात कराइंदा। हरिजन रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आप तपया अग्नी जेठ, गुरमुखां अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल सेव कमाइंदा। सेवा करन आया भगवान, कमी कोए रहिण ना पाईआ। साचे भगतां कर पहचान, पच्छिम उतर दक्खण पूरब वेख वखाईआ। देवत सुर सर्ब गाण, गंधर्ब रहे जस गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, नेत्र नैण उठाईआ। गुर अवतार ला ला कान, सुण सुण ढोला ख़ुशी मनाईआ। करया खेल श्री भगवान, लोकमात वज्जी वधाईआ। जुग जुग दे भगत कट्ठे कीते आण, एका गंढ्ढ बंधाईआ। सति सतिवादी हो मेहरवान, दोए दोए रूप खेल कराईआ। साता दूआ कर प्रधान, अंक अंक नाल मिलाईआ। बहत्तरां देवे इक्क अस्थान, साची भूमका सोभा पाईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सति सरूप निगहबान, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ।
१५ मग्घर २०१८ बिक्रमी भाग सिँघ बाबूपुर जेठूवाल दरबार विच
जगत मिटी भाण्डा घुम्यार, जगत विहार चलाईआ। साची मिट्टी परख ना सके विच संसार, अंग अंग ना कोए मिलाईआ। फड़ थथवा मारे मार, उपर चक्क भुवाईआ। कूड़ा करकट कर त्यार, विष्टा नाल मिलाईआ। कच्चे भाण्डे लए उसार,
इक्क दूजे उपर टिकाईआ। पहलों प्रभ अग्गे करे निमस्कार, मेरा आवा देणा पकाईआ। हावा रहे ना मेरे यार, मैं तेरी ओट तकाईआ। तूं घड़या सर्ब संसार, मैं घड़ प्याले हथ्थ रिहा फड़ाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, एका वार समझाईआ। जिस भाण्डे अग्नी मिल कर सतिकार, सो सति सति रूप वटाईआ। जिस भाण्डे अंदर विष्टा दिता डार, सो भाण्डा टुट्टया आपणा अंग कटाईआ। जिस भाण्डे आपणा तन रख्या बाहर, सो कच्चा पिला नाउँ रखाईआ। जो बैठा रिहा विच बण सरदार, आपणा बल रखाईआ। अग्नी वेख ना गया हार, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। जगत घुम्यार भाण्डा घड़, अग्नी विच रखाइंदा। फेर ना सके अंदर वड़, डरदा नेड़ ना आइंदा। पुरख अबिनाशी जीव जंत लख चुरासी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज जो भाण्डा ल्या घड़, सो मात गर्भ अंदर वड़ वड़ खेल कराइंदा। सो अबिनाशी ना जाए सड़, अग्ग कोलों ना जाए डर, थथवा लै ना मुख भुवाइंदा। कूड़ा किरकट ना देवे डार, रक्त बूंद करे प्यार, नारी पुरख सेज स्वार, जगत विचोला वेस वटाइंदा। साचे आवे विच्चों हरिभगत करे त्यार, आपणी हथ्थीं आप टणकाइंदा। अंदरों आवाज़ आई तूं ही निरँकार, एका राग सर्ब सुणाइंदा। जगत भाण्डा जोर दी ठोकर ना सके कोई मार, मार मार ठोकर बबरी बबरी हो जाइंदा। गुरसिख ठोकर मारे संसार, उज्जल मुख कराइंदा। पारब्रह्म दी साची कार, भेव कोए ना पाइंदा। कर्म कुकर्म निहकर्म वंड वंडे वंडणहार, एका तोला आप अख्वाइंदा। जुग जुग गेड़ा गेड़े गेड़नहार, जीव जंत खेल कराइंदा। जगत घुम्यार भाण्डे घड़ वेचे विच बाज़ार, दव्वनी दव्वनी हट्ट विकाइंदा। हरि आपणे भाण्डे आपे घड़ आपे लए संभाल, हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। माटी भाण्डे होए बेहाल, जीव जंत वंड वंडाइंदा। कोई फड़ फड़ रिन्ने विच दाल, अठ्ठे पहर अग्ग लगाइंदा। पारब्रह्म आपणे भाण्डे आपे लए फड़, आपणी वस्तू विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लख चुरासी आपणे हुक्म चलाइंदा। हरि का भाण्डा काया माटी, पंज तत्त मेल मिलाइंदा। किसी कीमत मिले ना किसे हाटी, हट्टो हट्ट ना कोए विकाइंदा। पहलों कलयुग रखे उत्ते अग्ग, अग्नी हवन कुण्ड तपाईआ। फिर दस मास छड्डे ढक, उपर पर्दा पाईआ। फिर बाहर कढ्ढे रख, जगत विच फिराईआ। फिर बण कूकर लए चट्ट, जूठ झूठ नाल रलाईआ। फिर विके बज़ार हट्ट, सौहरे पेईए कीमत पाईआ। कर किरपा जिस सतिगुर ल्या आपणे हथ्थ, तिस देवे माण वड्याईआ। पुरख नार इक्को माण, निमाणयां होए सहाईआ। नार पुरख इक्को ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। पुरख पुरखोतम वड मेहरवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। नार पुरख इक्क मकान, एका घर सुहाईआ। पुरख नार इक्क ध्यान, लिव अन्तर आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवान,
बण बण सालस सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। तारन को हरि आया इक्क, इक्क इकल्ला खेल खलाइंदा। आपणी किरपा लेखा देवे लिख, जन भगतां लेख जणाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे तृख, कर्म कर्म दा रोग मिटाइंदा। नेत्र नैण आए दिस, दिशा दिशा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण खेल खलाइंदा। नर नरायण तारे नर नार, नर हरि वड्डी वड्याईआ। दर घर साचे कर प्यार, प्रेम प्रीती इक्क निभाईआ। साची रीती अपर अपार, अपरम्पर रिहा चलाईआ। एका घर सच्चा दरबार, एका दर दए वड्याईआ। एका रंग रंगणहार, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। इक्क वसीला विच संसार, आदि जुगादि होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग वखाईआ। हरिजन रंग इक्को पेख, पेख ख़ुशी मनाईआ। साहिब सुल्तान अवल्लड़ा वेस, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। तिस साहिब को सदा आदेस, जिस डिठयां सर्ब दुःख मिट जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क चलाईआ। साचा राह चले पन्थ, पारब्रह्म प्रभ आप चलाइंदा। एको नाम साचा संख, चार वरन आप सुणाइंदा । एका शब्द साचा ग्रन्थ, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चले मार्ग, एका पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी बणे पारख, आपणी परख ना किसे कराईआ। भगतां बणे भगवन सालस, सच सालसी रिहा कमाईआ । लख चुरासी विच्चों वेखे ख़ालस, ख़ालस रूप दए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। नार पुरख हरि देवे तार, तारनहारा आया। जिस दी गाथा गाउँदे रहे जुग चार, जस वेद पुराण सुणाया। जिस दा हुक्म मन्नदे रहे गुर अवतार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। जिस नूं ब्रह्मा विष्न शिव करदे रहे निमस्कार, दर दर बैठे अलख जगाया। जिस दा गीत गाउँदे रहे वारो वार, रसना जिह्वा सालाहया। जिस नूं अठसठ तीर्थ मन्नदे रहे साचा यार, सो यारड़ा वेस वटाया। निरगुण निरवैर लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाया। नारी पुरख उतरे घाट, पार किनारा इक्क जणाईआ। हरिसंगत तेरी मुक्की वाट, अग्गे पन्ध ना कोए वधाईआ। सच खटोला मिले खाट, शब्द बबाणे लए बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। ज़ात पात ना कोए नाता, नित नित आपणी खेल कराइंदा। सतिजुग साचे साची गाथा, हरि साचा सच पढ़ाइंदा। चार वरन इक्को गाथा, एका वार चलाइंदा। एको पूजा एका पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एको पुरख इक्क अबिनाशा, एका संग निभाइंदा। एको खेल इक्क तमाशा, वेखणहारा इक्क हो आइंदा।
एको संग एको हरि साथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग निभाइंदा। साचा संग निभे संसार, बण संसारी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी कर कर पार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। ग़ुफ़त शनीद करे ग़ुफ़तार, तार सतार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत रिहा समझाईआ। हरि भगतां आप समझा, एका समझ रखाईआ। झूठी मरज़ जगत मिटा, एका नाअरा दए पढ़ाईआ। साची तर्ज आपे गा, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। पिछला बख्शे सर्ब गुनाह, अगला लेखा लेखे विच रखाईआ। भाईआं संग भाई रला, भगत भगवान दए वड्याईआ। सच दुआरा दए बणा, बावण एका ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ । बावन पुंने आस, निराश ना कोए वखाईआ। भगत वसण भगतां पास, एका घर बहाईआ। करया खेल पुरख अबिनाश, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्त ना कोए होए निरास, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत लए मिलाईआ। भगत मिलाए भगत दुआर, भगवन सेव कमाया। चौथे जुग पाई सार, चौथे पद बहाया। जगत मंज़ल पार किनार, हद्द आपणी आप वंडाईआ। मानस जन्म ना जाए हार, जिस जन सद आपणे चरन बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर रिहा सुहाया। भगत दुआर भगत महल्ल, हरि भगतन नाल बणाईआ। सदा सदा सद रहे अटल्ल, अटल्ल मिली वड्याईआ। भगतां लग्गा सच फल, सृष्ट सबाई दए वखाईआ। पिच्छे बहे सिँघासण मल, अग्गे भगतां रिहा रखाईआ। आप होया भगतां वल, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सृष्ट सबाई जाए हल्ल, हौली हौली रिहा हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत दुआरा आप उपजाईआ।