पुस्तकालयभाग ११

१६ मग्घर २०१८ बिक्रमी विरसा सिँघ धिरता सिँघ बाबूपुरा जेठूवाल दरबार विच

हरि भगत सच्ची प्रभात, राग प्रभाती रिहा जस गाईआ। भगत भगवन्त इक्क इकांत, एका कार कमाईआ। सहिज गुण गुणवन्ता देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। अनन्द मंगल सुणाए गाथ, गावणहारा बेपरवाहीआ। जगत जुग देवे साथ, सहिज सहिज पन्ध मुकाईआ। मन्त्र अन्तर पूजा पाठ, बसन्तर दए बुझाईआ। जुगां जुगन्तर बण बण सच्चा नाथ, अनाथां होए सहाईआ। त्रैगुण अतीता तत्तव तत्त चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। खेले खेल खेल तमाश, दो जहानां वेस वटाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, हरिजन साचे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, मेहरवान आप हो जाईआ। सच प्रभाती रही गा, एका ढोला गाया। सचखण्ड निवासी वेख चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक्क जणाया। धन्न भाग मिल्या सच्चा थाँ, थान थनंतर सोभा पाया। पुरख अगम्म पकड़ी बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सदा सद रखे ठंडी थाँ, छहबर एका वार लगाया। जन भगतां पिता मां, भगत भगवन्त खेल खलाया। साचे सन्तां नाल रला, साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। सच प्रभाती रही नच्च, आपणा स्वांग वरताईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या सच्च, साची गाथ पढ़ाईआ। त्रैगुण माया मिटी आंच, अग्नी अग्ग बुझाईआ। काया माटी लेखे लाया कच्च, काची गगरी सोभा पाईआ। जन भगतां अंदर गया रच, रच रच आपणा रूप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। सच प्रभाती नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाईआ। पुरख पुरखोतम वसया कोल, सगली चिंत मटाईआ। मैं उठ उठ वजावां ढोल, साचे भगतां दयां सुणाईआ। सच बसन्ती रुत्त बण फुलवाड़ी गया मौल, घर घर डेरा लाईआ। पूरा करे कीता कौल, कँवल नैण सच्चा शहिनशाहीआ। तोलणहारा साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। सच प्रभाती चढ़या रंग, रंगी रंग वटाईआ। सेजा सोहे सच पलँघ, भूशन बस्त्र नाल मिलाईआ। नाम निधान वज्जे मृदंग, मृदंगा हथ्थ उठाईआ। गृह मन्दिर हरि जू आया लँघ, नज़र किसे ना आईआ। जगत द्वैती ढाई कंध, एका धक्का लाईआ। भगत साचे सुणाया छन्द, आत्म परमात्म वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सच प्रभाती वेखे निरगुण जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। सचखण्ड वसे किले कोट, किला कोट इक्क वखाइंदा। नाद अगम्मी लाए चोट, चोटी चढ़ के नाद वजाइंदा। जन्म जन्म दा कढ्ढे खोट, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। भगतां रखे आपे ओट, ओट भगतां आप तकाइंदा। आलणयो डिग्गे चुक्के बोट, साची गोद आप बहाइंदा। देवे नाम भण्डार अतोट, एका वार वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। सच प्रभाती अमृत रस, एका मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी देणा दस्स, कवण दुआरे मिले चाँईं चाँईंआ। पन्ध मुकावां जावां नस्स, बणां पाँधी राही आ। कवण करे मेरी पूरी आस, तृष्ना दए मिटाईआ। मैं वेख थक्की पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फेरा पाईआ। कोई ना लभ्भा सच्चा घाट, तीर्थ तट देण दुहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद वेखे हट्ट, साचा नाम ना कोए विकाईआ। तेल बाती लट लट, अष्टभुज रही जगाईआ। शिवदुआले ख़ाली मट्ठ, तेरा नाउँ कोई ना गाईआ। अन्त दुआरे तेरे गई ढट्ठ, ढह ढह सीस झुकाईआ। ना कोई बुध

ना कोई मत्त, मति मतवाली फिरे दयां दुहाईआ। ना धीरज ना कोई सति, आपणी बैठी पति गंवाईआ। कलयुग जीवां चुक्की अत्त, चारों कुण्ट रहे कुरलाईआ। गृह गृह उब्बले झूठी रत्त, रत्ती रत्त नज़र ना आईआ। मैं ढोलक छैणयां संख़ां अंदर गई फस, जगत रबाब सतार रहे वजाईआ। मेरी रैण अन्धेरी होई मस, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। मैं निमाणी कर के बह गई बस्स, बस हार जित तेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत प्रभाती रही कुरलाईआ। जगत प्रभाती मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाया। मेरा अमृत रस मेरे विच सके ना कोई पा, तेरे चरनां ना कोए मिलाया। आपणा आपणा ढोला रहे गा, तेरा नाद ना किसे वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाया। दर मंगां भिक्ख दे असीस, इक्को आसरा तेरा तकाया। तूं साहिब सच्चा जगदीश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहया । मैं मन्नां तेरी हदीस, सिर चरनां उपर टिकाया। मैं वेखे राग छतीस, बतीस संग ना कोए निभाया। चारों कुण्ट बैठे ख़बीश, ख़बर तेरी ना कोए सुणाया। शाह पातशाह दर दर वेखे ना झुल्ले छत्र सीस, साचा हुक्म ना कोए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा दुक्खड़ा दे मिटाया। मैं दुक्खी होई अभागण, मेरा भाग ना कोए रखाईआ। अमृत वेले उठ उठ जागण, अमृत रस मुख ना कोए चुआईआ। बिन तेरे हँस बणे कागन, काग वांग रहे कुरलाईआ। मैं दर दर फिरां बैरागण, तेरा वैराग रिहा तड़फाईआ। तुध बिन करे ना कोए सुहागण, जगत रंडेपा रिहा सताईआ। कर किरपा बण जा साजण, मेरे सज्जण सच्चे माहीआ। मैं चल के आई हाजण, मक्का काअबा इक्क तकाईआ। तूं सुणया ग़रीब निवाज़ण, ग़रीब निमाणयां दया कमाईआ। मैं कोझी कमली पाजण, लजपत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मेरे भाग सोए जागण, घर मिले मेरा साँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे झोली डाहीआ । मेरा भाग जाए खुल्ह, किरपा कर गुण निधाना। मेरी करता पाए कीमत मुल, लहिणा चुक्के विच जहाना। तेरा नाउँ सलाहकुल, ख़ालक ख़लक वड प्रधाना। मैं तेरे कंडे जावां तुल, तूं धुरदरगाही मर्द मर्दाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाना। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका वार समझाईआ। चार जुग तत्त तत्तव तूं आपणा रूप रही वखा, लोकमात फेरा पाईआ। कोटन कोटि तीर्थ नहावण रही करा, कोटन कोटि पूजा पाठ पढ़ाईआ। कोटन कोटां सजदा रही करा, कोटन कोटां वुज़ू नमाज़ पढ़ाईआ। कोटन कोटां बांग रही दुआ, कोटन कोटां नाअरा रही सुणाईआ। कोटन कोटि नाद संख हथ्थ फड़ा, लोकमात दएं वड्याईआ। कोटन कोटां अग्नी ताअ, कोटन कोटां जल धार वखाईआ। कोटन कोटां घरों कढा, जंगल जूहां विच फिराईआ। कोटन

कोटां देवे सलाह, अमृत वेला इक्क वड्याईआ। उठ प्रभाती जो लए ध्या, प्रभ मिले चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम सारे होए फ़नाह, सीस सके ना कोए उठाईआ। तेरी झोली पाए जगत गुनाह, गुनाहगार तेरा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाईआ। गुनाहगार तूं बणी जग, तेरा रंग नज़र ना आइंदा। तेरे विच सृष्ट सबाई लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। सब नूं भुलया तेरा आचार चज्ज, उठ उठ राम ना कोए ध्याइंदा। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर सारे रहे भज्ज, भावनी भउ ना कोए मिटाइंदा। आपणा गृह रहे तज, तेरा गृह ना कोए सुहाइंदा। बिन हरि साचे दर ना कोई बहे सज, साचा घर नज़र किसे ना आइंदा। बिन भगतां तेरी कोई ना रखे लज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाइंदा। सुण प्रभाती मन्न लै कहिणा, कहिणा कहिण ना जाईआ। कलयुग अन्तिम देवे लहिणा, लहिणा झोली पाईआ। सच शृंगार बस्त्र गहिणा, बस्त्र भूशन दए समझाईआ। साचे भगतां दर्शन करना नैणां, नेत्र नैण शरमाईआ। अमृत सोमा एका वहणा, दुरमति मैल धुवाईआ। भगत भगवन्त दर इक्को बहणा, एका घर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ प्रभाती दए वड्याईआ। सुण प्रभाती साची गल्ल, हरि साचा सच जणाइंदा। जुग चौकड़ी करदा रिहा वल छल, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। जन्म कर्म दा देंदा रिहा फल, भगती भगतां झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रबल, आपणा बल धराइंदा। हरि भगत दुआरा बैठा मल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण निरगुण निरगुण लोकमात आया चल, अटल्ल अचल्ल महल्ल आप सुहाइंदा । ग़रीब निमाणयां अंदर गया रल, रल मिल आपणी खेल वखाइंदा। ना कोई घड़ी ना कोई पल, थित वार ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाइंदा। साचा राह इक्को दस्सां, दस्स दस्स ख़ुशी मनाईआ। भगत दुआरे आपे वसां, वस वस वक्त लँघाईआ। तीर निराला इक्को कसां, नाम निशान उठाईआ। जगत विकार चरनां हेठां झस्सां, दुःख दर्द दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुण अवगुण दए समझाईआ। गुण अवगुण जुग जुग धार, जुग करता आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार, नव नौ चार वेख वखाइंदा। जगत क्रिया गुण हार, कूड़ा किर्म बण बण खाइंदा। मानुख मानुख ना करे प्यार, माणस माणस मुख भुवाइंदा। दीन मज़्हब होया विभचार, सच आचार ना कोए जणाइंदा। धर्मखण्ड ना कोए दुआर, कर्मखण्ड ना कोए वड्याइंदा। बाणी ब्रह्मण्ड ना कोए धुन्कार, जेरज अंड ना कोए जगाइंदा। सरमखण्ड रोवे ज़ारो ज़ार, नीर नेत्र ना कोए शरमाइंदा। सचखण्ड हरि वसणेहार, वस वस आपणा रूप धराइंदा। जुगा जुगन्तर पावे सार, लोकमात वेख वखाइंदा। बण बण आए गुर अवतार,

भगत भगवन्त खेल खलाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, नौ सत्त फेरा पाइंदा। मन मति बुध खोल्ह किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्तिम हरि रंग राता, राती रुत्ती रुत्त सुहाईआ। गुरमुख विरला आप पछाता, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। जन भगतां देवे नाम दाता, नाम झोली पाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को ज्ञाताा, ज्ञान बोध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खलाया, हरि भगतां आप उठाईआ। सच प्रभाती दए बणाया, परम आरती इक्क वखाईआ। महांसारथी बण के आया, साचा रथ चलाईआ। पारख बण बण वेख वखाया, पाथर कंचन लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप हो जाईआ। सच प्रभाती रखणा याद, यादव बंस दिता खपाईआ। रावण सुणी ना कोए फरयाद, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। सुंभ नसुंभ ना जाणी हाद, माण अभिमाण मिटाईआ। जुग जुग खेल खेल ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। गुरमुख विरले करां लाड, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, भगतां भगती इक्क सिखाईआ। धर्म निशाना देवां गाड, लोकमात वज्जे वधाईआ। बण बण साचा सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। कर किरपा खोलां ताक, दीवा बाती इक्क टिकाईआ। चरन प्रीती पूजा पाठ, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। नेत्र दर्शन तीर्थ ताट, अठसठ रहे शरमाईआ। दर आउणा पन्ध मुक्के चौदां लोक हाट, चौदां तबक फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। साचा भेव हरि खलाउणा, एका वार जणाइंदा। आपणा कीता जिस बख्शाउणा, बख्शिश इक्को इक्क वखाइंदा। चल दुआरे साचे आउणा, सच दुआरा आप बणाइंदा। भगतां अग्गे सीस झकाउणा, बिन भगतां पार ना कोए कराइंदा। मैं फिरां विच अवण गवणा, लख चुरासी अंदर डेरा लाइंदा। मैं फिरां विच उनन्जा पवणा, जल थल महीअल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क सुहाइंदा। हस्त कीट विच मेरा वासा, घट घट रिहा समाईआ। भगत जनां सद होया दासा, नित नित सेव कमाईआ। साचा भगत साचे घर करे प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश नाल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम देवे वर, हरिजन साचे आप उठाईआ। मैथों वड्डा मेरा भगत, जिस दी सेवा आप कमाइंदा। मेरे विच ना कोई शक्ति, शक्ती भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। निरगुण दा इक्को वक्त, जग वेला भगतां नाल सुहाइंदा। मैं कदे ना करां तरस, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भगत मिले भगवान, भावी जगत मिटाईआ। सच प्रभाती दयां ज्ञान, एका वार

समझाईआ। हरिजन साचे लए पहचान, आपणा नेत्र नैण खुल्हाईआ । दर दरवेश बण बण मंगण दान, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अन्त तेरी करन कल्याण, कालख टिक्का धोवण शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा वखाईआ। प्रभाती करे पुकार, निउँ निउँ सीस झुकाया। तेरे भगत वेखां कवण दुआर, कवण कूटे फेरा पाया। नौ खण्ड पृथ्मी फिर फिर गई हार, मेरा पन्ध ना किसे मुकाया। मैं कर कर थक्की हार शृंगार, मींढी सीस सीस गुंदाया। नैण रख रख कज्जल धार, मोहणी रूप रूप धराया। प्रभ मिल्या ना मीत मुरार, मेरी सेज ना कोए सुहाया। मैं दुक्खड़े कटे जुग चार, जगत विछोड़े मोहे सताया। रातीं नींद ना आवे रोवां धाहां मार, घड़ी पल गिण गिणाया। प्रभाती वेला प्रभ करे सच प्यार, मेरा दुःख दए गंवाया। चार कुण्ट मन्दिर मस्जिद फिर फिर आई वारो वार, दर दर फेरा पाया। अग्गों सारे देण दुरकार, कूकर बैठे रौला पाया। अंदर दिसे ना तेरा प्यार, बाहरों रसना रहे हिलाया। मैं चल के आई तेरे दरबार, तेरे चरनां धूढ़ ख़ाक रमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा दुखड़ा दे गंवाया। पुरख अबिनाशी मेहरवान, मेहर नज़र टिकाईआ। तेरी अन्त करां कल्याण, कलयुग पन्ध मुकाईआ। तेरा अमृत रस पीण खाण, तेरी झोली पाईआ। तेरे अन्तर इक्क ज्ञान, सोहँ शब्द करां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाईआ। हरि जू दया धार, हिरदे इक्को आस रखाईआ। तेरे चरन जावां बलिहार, शरन मिले वड्याईआ। मैं निमाणी कर प्यार, पाणी भर भर सेव कमाईआ। अठ्ठे पहर रहां ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा रिहा सुणाईआ। सुण प्रभाती इक्को बात, हरि बातन आप जणाइंदा। जन भगतां दिती साची दात, दाता दानी आप वरताइंदा। अठ्ठे पहर पढ़न मेरी गाथ, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। इक्को चरन साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। तेरी अन्तिम पुच्छण वात, वातावरन इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचे भगतां इक्को वेला, एका रंग समझाईआ। संधया प्रभाती ना कोई सुहेला, रातीं सुत्तयां भुल्ल ना जाईआ। एका रंग रह्वे गुरू गुर चेला, चेला गुर रूप वटाईआ। घड़ी पल सज्जण सुहेला, साह साह रिहा समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह रिहा वखाईआ। जगत प्रभाती हो हैरान, आपणी लए अंगड़ाईआ। किस बिध हरि जू दिता दान, जन भगतां नाम वरताईआ। अठ्ठे पहर रहे तेरा ध्यान, भुल्ल कदे ना जाईआ। रातीं सुत्तयां करें पछाण, घर घर लएं उठाईआ। आलस निंद्रा विच देवें माण, आपणी गोद बहाईआ। उठ प्रभाती ना मैनूं गाण, दिवस रैण तेरी ओट

तकाईआ। संधया सके ना कोए पहचान, जगत आसण ना कोए विछाईआ। पूजा पाठ ना कोए ध्यान, पाठक बण ना लए वड्याईआ। आत्म परमात्म इक्को ज्ञान, सोहँ सच रसाईआ। प्रभ मिलयां सर्ब दुःख नट्ठ जाण, कोए नेड़ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां लए मिलाईआ। साचे भगत मिलण दा जे जन चाअ, चाकरी इक्क वखाइंदा। नंगीं पैरीं जाणा आ, पाँधी पन्ध मुकाइंदा। दूरों निउँ निउँ सीस झुका, नेत्र नैण नैण शरमाइंदा। रसना सोहँ ढोला लैणा गा, गावणहारा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगत मेला विच संसार, हरि मिल मिल आप कराया। छत्ती जुग दा सच विहार, छत्ती छत्ती नाल कराया। छत्ती उच्चा हो उज्यार, छत्ती राग वेख वखाया। प्रभाती रोंदी रही जुग चार, नेत्र नैणां नीर वहाया। सुख शांती मिली ना विच संसार, संसा सके ना कोए चुकाया। भगवान भगतां मिलदा रिहा लुक लुक यार, साख्यात नज़र ना आया। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैभवन धनी वेस वटाया। निरगुण निरगुण लै अवतार, सरगुण आपणा राह वखाया। सेवा करे अपर अपार, अपरम्पर सेव कमाया। सच दुआरा कर त्यार, साचा बंक दए वड्याआ। प्रभाती वेला रखे इक्को वार, एका रंग चढ़ाया। बूंद स्वांती ठंडी ठार, अृमत आत्म दए प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़ाया। अन्तिम रंग चढ़ना मात, हरि साचा सच जणाईआ। पोह छब्बी मिलणी दात, दाता दानी आप वरताईआ। प्रभाती तेरी पिछली मिटे रात, तिन्न पहर तिन्नां जुगां नाल मिलाईआ। चौथे पहर चौथे पद दी गाथ, पुरख अबिनाशी इक्क सुणाईआ। वस्त अमोलक देवे हथ्थो हाथ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। बहत्तरां करे पूरी आस, सत्तरां साचा गुण समझाईआ। चुहत्तर चले मात शाख़, पत डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रभाती दए समझाईआ। सच प्रभाती ना रहिणा सौं, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। पंजां प्यारयाां तेरी वस्त लैणी खोह, आपणी हथ्थीं आप लुटाइंदा । चार वणजारयां देवे ढोआ ढो, साचा हट्ट आप खुल्हाइंदा। बहत्तर भगत अग्गे हो, हरि आपणा दरस दखाइंदा। सत्तरां संग आपे छोह, साचा रंग रंगाइंदा। चुहत्तरां मन वासना देवे कोह, कोहतूर नूर प्रगटाइंदा। हरिसंगत करे साचा मोह, माया ममता मोह मिटाइंदा। गुरसिखां जोगा आपे हो, आपणा तन गवाइंदा। निरगुण सरगुण खेल दो, दो जहानां वेख वखाइंदा। भाग लगाए छब्बी पोह, आपणा पाला सर्ब मिटाइंदा। लख चुरासी छोल्यां भोह, करता कीमत कोए ना पाइंदा। चारों कुण्ट सर सरोवर तट किनार आवे बो, साचा बीज ना कोए बिजाइंदा । आपणे जिहा आपे हो, हरि भगतां आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। चले धार जगत

निराली, निरगुण आप चलाईआ। निरवैर फिरे हथ्थां ख़ाली, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। आपे आया पन्थ दा वाली, पाँधी बण बण पन्ध मुकाईआ। जन भगतां पिच्छे घाल घाली, रत्ती रत्त लेखे लाईआ। आपे दर दर बणे सवाली, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। करे खेल दो जहानां वाली, वाहवा आपणी कार कमाईआ। चार युग बूटे लाए बण बण माली, अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। लग्गी प्रीत निभे नाली, लोकमात ना कोए तुड़ाईआ। निरगुण सरगुण बणया पाली, बण सेवक सेव कमाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाली, मुर्शद बणया बेपरवाहीआ । भगत भगवन्त बिना ना वज्जे ताली, लोकमात हरि का नाउँ तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। हरि बूटा भगत डाली, प्रेम वासना फल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क प्रभाती दए बणाईआ। अठ्ठे पहर भगत प्रभाती, भावना होर ना कोए रखाइंदा। अमृत देवे बूंद स्वांती, सांतक सति कराइंदा। जागत सोवत दरस देवे दिवस राती, दिवस रैण ना वंड वंडाइंदा। घर घर मेला कमलापाती, कँवल नैण खेल खलाइंदा शब्द संदेश साची पाती, बिन लिखयां आप पहुंचाइंदा। नाम निधाना इक्को गाथी, पढ़ पढ़ गाथा आप सुणाइंदा। एथे ओथे सच्चा साथी, हरि सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभाती वेला आप समझाइंदा। प्रभाती वेला प्रभ जाए लभ्भ, लाभदायक अख्वाईआ। जगत तृष्ना मिटे सब, सबर सबूरी इक्क बंधाईआ। नाम प्याला प्याए मध, मधु रस चखाईआ। नाद अनादी वजाए अनहद, हद्द पार कराईआ। चरन दुआरे आपणे सद्द, सदके घोली वार वखाईआ। आप बणाए आपणी यद, पिता पूत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क प्रभाती दए वड्याईआ। भगत प्रभाती अठ्ठे पहर, पहरा हरि रखाइंदा । नेड़ ना आवे कोई ऐर ग़ैर, ग़ैरत रूप आप वटाइंदा। सचखण्ड वसाए साचे शहर, शरअ बन्धन ना कोए पाइंदा। अठ्ठे पहर इक्को लहर, एका धारा नाम चलाइंदा। जूठ झूठ ना विस ज़हिर, ज़ाहरा रूप आप वटाइंदा। करे खेल गम्भीर गहर, गुणी गहीर दया कमाइंदा। ना कोई तर्ज़ ना कोई बहर, रागी राग ना कोए अल्हाइंदा। जिस जन आपणी करे मेहर, तिस जन आपणे विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रभाती इक्क बणाइंदा। सच प्रभाती सतिगुर चरन, चरन कँवल चित लाया। नाता तुट्टे मरन डरन, मरन डरन ना भउ रखाया। साहिब सतिगुर वरनी वरन, वर इक्को हरि जू पाया। दीन दयाल तरनी तरन, तारनहारा गुर अख्वाया । गुरमुख विरले पौड़े चढ़न, हरि जू पौड़ा नाम लगाया। मनमुख जीव सारे डरन, नेत्र नैण ना कोए उठाया। हरिजन अक्खर इक्को पढ़न, हरि जू आप पढ़ाया। मनमुख जीव सारे लड़्हन, लड़ लड़ वक्त लँघाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि प्रभाती दए वखाया। आओ सिखो वेखो प्रभाती,

प्रभ साचा आप वखाईआ। जिस दी वेद पुराण शाशतर सिमरत गा गा थक्के साकी, सो साख्यात रूप वटाईआ। जिस दी गुर अवतार शब्द संदेसा लिखदे रहे पाती, सो पत्तर लिख लिख रिहा समझाईआ। जिस दी संधया करदे रहे आरती, दीपक दीआ आप जगाईआ। जिस दी महिमा करदी रही हिन्दी उर्दू फ़ारसी, शायर शायरां नाल मिलाईआ। जिस दी गुर अवतार करदे रहे आड़्हती, नाम वट्टा हट्ट रखाईआ। सो साहिब आया सारथी, सब दे सारथ पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत प्रभाती इक्क वखाईआ। भगत प्रभाती लैणी जाण, जानणहार जणाइंदा। जिस सतिगुर सच्चा मिले आण, सो प्रभाती सोभा पाइंदा । जिस जन जम दी चुक्के कान, लख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि प्रभाती आपणे रंग वखाइंदा। सच प्रभाती सतिगुर प्यार, प्रेम प्रेम वड्याईआ। दुतीआ दुतर देवे तार, दोए दोए वेख वखाईआ। सोवत सोया सुत्तयां दरस दीदार, उठयां करे नाम पढ़ाईआ। जग रुस्सयां मेले मेलणहार, जगत ग़ुसिआं दए गंवाईआ। घर घुथिआं घर विच देवे वाड़, फड़ फड़ बाहों राहे पाईआ। मात गर्भ पुट्ठे टंगिआं लाए पार, मनुक्ख आपणे नाल मिलाईआ। कर्मां लुट्टयां देवे पैज संवार, कर्म कांड ना कोए वखाईआ । बिन पुच्छयां देवे दरस दीदार, पूरब लहिणा झोली पाईआ। कलयुग बूटे सुक्कयां अमृत देवे डाल, क्यारी हरी सिंच आप कराईआ। जन भगतां पिच्छे घालण घाल, आपणा तन भगतां भेंट चढ़ाईआ। फिर हल्ल कीआ सवाल, आपणा सवाल ना कोए बताईआ। भाल्यां किसे ना आवे विच भाल, भाल थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत प्रभाती नाल मिलाईआ। भगत प्रभाती होए प्रभात, परम पुरख हरि पाया। जुगां जुगन्तर साचा साक, बण सज्जण संग निभाया। इक्को दीपक इक्को ताक, इक्क महल्ल टिकाया। इक्को पती कमलापात, पति पतिवन्ता नाउँ धराया। इक्को वस्त इक्को हाट, इक्को वणज कराया। इक्को पूजा इक्को पाठ, एका रिहा पढ़ाया। इक्को तीर्थ इक्को ताट, तट किनारा इक्क रखाया। पारब्रह्म कहे मेरा वड्डा भाग, मेरयां भगतां मेरा संग निभाया। बिन भगतां ना जगे मेरा चिराग, नूर करे ना कोए रुशनाया। बिन भगतां मेरी कोए ना गाए गाथ, मेरा नाम ना किसे वड्याआ। बिन भगतां मेरी कोई ना दस्से ज़ात, ज़हूर मेरा ना कोए रुशनाया। एसे कारन मैं होया दास, बण सेवक सेव कमाया। कोटन कोटि उपाए पृथ्मी आकाश, बिन भगतां प्रेम ना किसे रखाया। आदि जुगादि ना होवां विनास, आपणी दिशा इक्क रखाया। जन भगतां वसां सदा पास, विछड़ कदे ना जाया। जे कोई मेरा अन्तर वेखे कर कर पाश पाश, टुक्कड़ा टुक्कड़ा भगती रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत प्रभाती आप बणाया। हरिभगत तेरी प्रभात, पारब्रह्म अख्वाईआ। ना दिवस ना रात,

घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। रुत्त रुतड़ी ना कोई ज़ात, बरस मास ना कोए रखाईआ। जैं वेखें तैं दिसे साथ, आप आपणा संग निभाईआ। आपणा करे आपे घात, जन भगतां पैज रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे मात वड्याईआ।

१७ मग्घर २०१८ बिक्रमी करतार कौर बलवन्त कौर बाबू पुरा जेठूवाल दरबार विच

हरि आपे भगत आप भगवन्त, भगती रूप आप अख्वाईआ। आपे साध आप हरि सन्त, सांतक सति आप हो जाईआ। आपे नार आपे कन्त, नर नरायण आप अख्वाईआ। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणी खेल कराईआ। आपे नाद धुंन आपे मंत, आपे रागी राग अल्हाईआ । आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नण आप हो जाईआ। आपे रव्या लख चुरासी जीव जंत, घट घट आपणा आसण लाईआ। आपे रुत्तड़ी रुत्त बसन्त, पत डाली आप महकाईआ। आपे महिमा होए अगणत, आपे लिख लिख लेख समझाईआ। आपे भुख आपे नंगत, आपे तृष्ना रिहा वधाईआ। आपे दरवेश दर बणे मंगत, आप घर घर अलख जगाईआ। आपे जेरज आपे अण्डज, उत्भुज सेत्ज आपणा खेल खिलाईआ। आपे बोध ज्ञाता पंडत, आपे हरफ़ हरफ़ रिहा सलाहीआ। आपे करे सर्ब खण्डत, खण्डा खड़ग आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ। आपे भगत आप भगवान, आपे साची खेल खलाइंदा। आपे जीव जंत जहान, आपे जुग जुग वेस वटाइंदा। आपे दाता आपे दान, देवणहारा आप अख्वाइंदा। आपे गोपी आपे काहन, मंडल रास आप रचाइंदा। आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान, समुंद सागर आपे वेख वखाइंदा। आपे शब्द नाद धुंन कान, आपे राग रागनी खेल खलाइंदा। आपे शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, सुलाहकुल आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाइंदा। आपे भगत आपे भाओ, निरभओ आपणा खेल खलाईआ। आपे प्रेम आपे चाओ, आपे मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आपे वसे हर घट थाउँ, आपे लुक लुक मुख छुपाईआ । आपे नगर खेड़ा वसाए ग्राउँ, गृह गृह आपणा आप धराईआ। आपे पकड़णहारा बाहों, आपे धक्का रिहा लगाईआ। आपे पिता आपे माउँ, आपे बालक रूप वटाईआ। आपे करे सच न्याउँ, आपे हुक्मी हुक्म सुणाईआ। आपे वसे थल अस्गाहों, जल थल आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपे भगत आपे नाम, आपणी करनी आप कराइंदा। आपे अमृत आपे जाम, भर प्याला आप प्याइंदा। आप रहीम आप राम, आपे रम रम खेल खिलाइंदा।

आपे करता आपे काम, आपे भुगत वेस वटाइंदा। आपे जुगता बण बण दए कलाम, आपे निउँ निउँ सलाम बुलाइंदा। आपे रवि ससि तेज भान, आपे नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे ज़िमी आप असमान, ख़ाकी ख़ाक हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धराइंदा। आपे भगत आपे रंग, रंग रंगीला आप अख्वाईआ। आपे सेज आप पलँघ, आपे जुग जुग रिहा हंढाईआ। आपे डोर आप पतंग, आपे गुडीआं रिहा चढ़ाईआ। आपे नाद आप मृदंग, सच मृदंगा आप सुणाईआ। आपणे मन्दिर आपे लँघ, हरि आपे वेख वखाईआ। आपे गीत आपे छन्द, आपे गा गा ख़ुशी मनाईआ। आपे रस आप अनन्द, महां अनन्द आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप दृढ़ाईआ । आपे भगत आप सपूत, आपे आपणी खेल कराइंदा। आपे ताणा पेटा सूत, आपे आपणी बणत बणाइंदा। आपे सुत दुलारा पूत, आपे दाई दाया सेव कमाइंदा। आपे आदि जुगादि रहे ऊत, बिन भगतां कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। आपे भगत आपे मित्त, मित्र प्यारा आप अख्वाईआ। आपे प्रेम आपे हित्त, नित नवित आप वखाईआ। आपे काया आपे खेत, आपे अमृत मेघ बरसाईआ। आपे रुत्त बसन्ती चेत, आपे ख़िजां रूप वटाईआ। आपे वसे नेतन नेत, दूर दुराडा आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणा भेत, भेव होर ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे भगत आपे कार, हरि करनी आप कमाइंदा। जगत जुग सच विहार, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरख़ सोग तों वसे बाहर, चिंता दुःख ना कोए वखाइंदा। इक्को जोग अगम्म अपार, अलख निरँजण आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मार्ग लाइंदा। भगतां देवे इक्को जोग, जोगी जुगत आप जणाईआ। जन्म जन्म दा कटे रोग, रोगीआं रोग गंवाईआ। मेल मिलाए धुर संजोग, बण संजोगी वेख वखाईआ। नाम निधान चुगाए चोग, सोहँ हँसा मोती मुख रखाईआ। नाम निधाना अगाध बोध, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। कर्म कांड प्रभ आपे सोध, जन भगतां लए तराईआ। कलयुग अन्तिम पहली करे मोहत, मोह ममता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। आपे भगत आपे दास, दासी बण बण सेव कमाइंदा। आपे वसे सदा पास, घर साचे सोभा पाइंदा। आपे पुरख आप अबिनाश, अबिनाशी पद आप हो जाइंदा। आपे मंडल आपे रास, आपे सूरज चन्द नचाइंदा। आपे गुण आपे तास, सर्ब गुणवन्ता आपणा खेल खलाइंदा। आदि जुगादि ना होए निरास, निरास्ता रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां मार्ग इक्क वखाइंदा। आपे जगत आपे राह, रैहबर बण बण सेव

कमाईआ। जुग चौकड़ी मिलण दा रखे चाअ, चाओ घनेरा सच्चे माहीआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, फड़ फड़ बेड़ा आप तराईआ। कोट जन्म दे बख्शे गुनाह, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरगाह साची देवे पनाह, चरन कँवल शरनाईआ। करे कराए सच न्याँ, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहीआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ। निथाव्याँ देवे थाँ, निउटयां इक्को ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सालाहीआ। आपे भगत आपे गुण, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। जुग जुग पुकार रिहा सुण, जुग करता सच्चा माहीआ। लख चुरासी छाण पुण, नौ सत नौ सत वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगतां देवे नाद धुन, धुन आत्मक इक्क सुणाईआ। लेखा जाणे कुलो कुल, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। आपे भगत आपे दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। आपे जोत नूर निराकार, आपे पंज तत्त डेरा लाईआ। आपे नाम शब्द ख़ुमार, आपे अमृत धार वहाईआ। आपे सांतक सति ठंडा ठार, आपे अग्न रूप वटाईआ। आपे जुग जुग लै अवतार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। आपे लख चुरसी करे ख़बरदार, बण बण सेवक सेव कमाईआ। आपे भगतां करे सच प्यार, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरिजन मेला एका वार, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। गुर चेले सोहण बंक दुआर, दर दर ख़ुशी मनाईआ। करे प्रकाश जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वेखे थाउँ थाईंआ। आपे भगत आपे रूप, आपे राग रंग अल्हाईआ। आपे निरगुण सति सरूप, आपे सरगुण रूप वटाईआ। आपे हवण आपे धूप, आपे सुगंधी रिहा समाईआ। आपे वसे चारे कूट, दहि दिशा आपे फेरा पाईआ। आपे जूठ आपे झूठ, आपे सच सुच्च दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे भगत आपे सुख, सुख सागर आप अख्वाइंदा। आपे मानस आप मनुक्ख, मानव आपणी खेल कराइंदा। आपे दस दस मास बह लुक्क, आपणा पर्दा आपे पाइंदा। आपे निरगुण सरगुण हो के पए उठ, आपणा बल आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। आपे भगत आपे धर्म, धरनी धवल धरत वड्याईआ। आपे कर्म आपे कुकर्म, निहकर्मी आप हो जाईआ। आपे लज्जया आपे शर्म, हया आपणे अंग वखाईआ। आपे भय आपे भेव आपे भरम, आपे भयानक रूप वटाईआ। आपे जीवन आपे मरन, आपे मर मर जीव प्रगटाईआ। आपे करनी आपे करन, करता पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। आपे भगत आपे नेम, आपे साची कार कमाइंदा। आपे अग्नी आपे हेम, आपे खण्ड बह बह ध्यान लगाइंदा। आपे बानर आपे

बेन, आपे बह बह ख़ुशी मनाइंदा। आपे सागर आपे सैन, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। आपे भगत आपे दात, दर साचे आप वरताईआ। आपे मज़्हब आपे ज़ात, आपे शरअ वंड वंडाईआ। आपे खण्डां ब्रह्मण्डां वसे कायनात, आपे लोक परलोक रिहा समाईआ। आपे घट घट वेखे मार झात, आपे रूप रंग ना कोई वखाईआ। आपे खेल करे बहु बिध भांत, आपे जुग जुग वेस वटाईआ। आपे बैठा रहे इक्क इकांत, सच महल्ले सोभा पाईआ। आपे भगतां पुच्छे वात, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। आपे जाणे पूजा पाठ, आपे पढ़ पढ़ करे पढ़ाईआ। आपे तीर्थ आपे ताट, सर सरोवर आप अख्वाईआ। आपे पार किनारा घाट, आपे पत्तण सच्चा माहीआ। जन भगतां मुक्के वाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। शब्द विछाउणा साची खाट, पुरख अबिनाशी सेज वछाईआ। दीपक जगे इक्क ललाट, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे भगत आपे रस, अनरस आपणी खेल कराइंदा। आपे पूरी करे आस, आसा निरासा हो हो मुख छुपाइंदा। आपे पवण आप स्वास, आपे अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। आपे शाहो आप शाबाश, आपे सहि सहि हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराइंदा। आपणा बल हरि जू धर, लोकमात वड्याईआ । जुग चौकड़ी जाए हर, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार सेवा कर, अन्तिम मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खलाया, आदि अनादी धार। जुग चौकड़ी वेख वखाया, कोटन कोटि जुग बीते विच संसार। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाया, शिव शंकर करे प्यार। लख चुरासी बन्धन पाया, आत्म परमात्म खेल अपार। गुर अवतार काया चोला सर्ब हंढाया, आवण जावण वारो वार। धुर फ़रमाणा ढोला इक्को गाया, नाद धुन जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे खेल अपार। जुग जुग करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आप कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, अन्त नज़र कोई ना आईआ। कलयुग वरते विच संसारा, चार कुण्ट लए अंगड़ाईआ। धूंआँधार होए अन्धयारा, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। जीव जंत रोवे ज़ारो ज़ारा, गिरयाज़ार सुणाईआ। चारों तरफ आए हारा, जित रूप ना कोई वटाईआ । हरि का मिले ना नाम अधारा, हरि की पौड़ी ना कोई चढ़ाईआ। फड़ फड़ धक्के जीव गंवारा, पढ़ पढ़ लिख्त ना कोई मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। साचा खेल श्री भगवान, आपणा आप कराइंदा। लख चुरासी मार ध्यान, जीव जंत वेख वखाइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुजान, पूरब जन्म संग निभाइंदा।

अठ्ठे पहर करे ध्यान, प्रभ दर्शन राह तकाइंदा। कवण मेल मिलाए आण, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा।