पुस्तकालयभाग ११

१८ मग्घर २०१८ बिक्रमी बचन सिँघ बावा सिँघ बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर

मेल मिलाया किरपा निध, दीनन दया कमाईआ। बिन भगती कारज कीता सिद्ध, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणे मिलण दी साची बिध, हरि जू आप समझाईआ। नाता तोड़ नौ निध, अठारां सिद्ध पन्ध मुकाईआ। भगतां फड़ी साची जिद, बिन मिलयां चैन ना आईआ। इंड ब्रह्मण्ड जीओ तेरा पिण्ड, पिण्डी होर ना कोई रखाईआ। तेरा अमृत सागर सिन्ध, तेरी धार चलाईआ। तूं साहिब सदा बख्शिंद, तेरे हथ्थ वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे सच्चे शरनाईआ। सच शरनाई दे भगवान, हरिजन साचा मंग मंगाइंदा। तेरे चरन धूढ़ अशनान, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाइंदा। तेरा दरस वड प्रधान, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। तेरा तरस वड मेहरवान, मेरा कर्म मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत एका मंग मंगाइंदा। हरिभगत मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरे दर ना जावां संग, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तेरी शरन इक्क अनन्द, मेरे सज्जण सच्चे माहीआ। नित गावां तेरा छन्द, दूजा राग ना कोई अल्हाईआ। तूं मुकाउणा मेरा पन्ध, मैं तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी कर ध्यान, नेत्र नैण उठाया। कवण सूरबीर बलवान, जिस आपणा हुक्म चलाया। चल के आ मिल विच जहान, दो जहानां पन्ध चुकाया। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, तेरा इक्को नाम मोहे सुखाया। नेड़ ना आए पंज शैतान, शरअ बन्धन ना कोई पाया। तेरा इक्को दिसे अमान, अमाम हरि जू नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भगत इक्को आस रखाया। मेरी आस करदे पूरी, पूरन गुर अवतारा। तेरे बिनां सर्ब मजबूरी, झूठी मज़दूरी विच जहाना। एका देणा नूर नूरी, नूरो नूर नूर नुराना। आपे चल के आउणा हज़ूरी, हाज़र हज़ूर सच्चे सुल्ताना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा दाना। श्री भगवान सुण अवाज़, अवरा संग तजाया। जन भगतां रखां लाज, लोकमात फेरा पाया। इक्को देवां सच्चा दाज, वस्त अमोलक झोली पाया। दर दर करे तेरा काज, काज कर कर सेव कमाया। निरगुण रूप हो हो जावां भाज, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला थाउँ थाया। हरिजन उठे कर कर विचार, आपणी

दया कमाईआ। सचखण्ड विच्चों आया बाहर, थिर घर कुण्डा लाहीआ। सुंन अगम्मी पर्दा पाड़, निरगुण रूप वटाईआ। पवण पवण हो अस्वार, अवण गवन तजाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ लताड़, विष्न ब्रह्मा शिव समझाईआ। करोड़ तेतीसा करे पुकार, गिरयाज़ार सुणाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सब नूं रिहा तजाईआ। सचखण्ड निवासी सब नूं तज, आपणा खेल कराया। लोकमात हरि आया भज्ज, निरगुण रूप वटाया। जन भगतां रखे साची लज, लाजावन्त शरमाया। कर किरपा पर्दा देवे कज्ज, नाम दुशाला हरि जू पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। भगतां खातर लोकमाती, निरगुण वेस वटाइंदा। आपे वेखे मार झाती, झाकी अवर ना कोई रखाइंदा। बन्द किवाड़ा खोल्ह ताकी, दीवा बाती आप जगाइंदा। मेल मिलावा कमलापाती, कँवल नैण आप मटकाइंदा। नाम निधाना साची दाती, अक्खर अक्खर झोली पाइंदा। धुरदरगाही साची दाती, सो पुरख निरँजण आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दुआरे सेव कमाइंदा। सेवक बणया हरि जू ठाकर, आपणा रूप वटाईआ। लेखा जाणे करीम कादर, कुदरत रूप समाईआ। नाम निधाना अक्खर हजारा दरूद दादर, सबक साबत आप जणाईआ। दो जहानां देवे आदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां होए सहाई, सहिज सहिज सुखदाया। लोकमात करे कुड़माई, आपणा बन्धन पाया। घर साचे वज्जे वधाई, मिल मिल सखीआं मंगल गाया। वर मिल्या इक्को माही, सेज झूठी दए तजाया। जन्म जन्म दी मेटे छाही, छहबर आपणा नाम लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां संग आप समाया। भगतां संग रमिआ हरि राम, सेवक सेव कमाईआ। लोकमात बणया अन्त गुलाम, बण सेवक सेव कमाईआ। आपे देवे सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर रूप वटाईआ। आपे बोल अलैकम सलाम, असल आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां एका वसल दए समझाईआ। एका वसल इक्क वजूद, वाहिद आपणा खेल कराइंदा। एका बण सच महबूब, सच मुहब्बत इक्क कमाइंदा। एका देवे आपणा सच सबूत, साबत सूरत इक्क जणाइंदा। एका जाणे सच हदूद, हद्द एका एक वंड वंडाइंदा। एका भगतां आपणे अंदर कीता महिदूद, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। एका लहिणा देवे असल नाल सूद, सूद लाल सूद मिलाइंदा। निउँ निउँ सलाम करे याकूब, ऐली शाह सीस झुकाइंदा। बेऐब नाम ख़ुदाई महवबूद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। भगतां रंग रिहा वखाल, वक्खरी धार चलाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीनन गले लगाईआ। चरन कँवल वखाए सच्ची धर्मसाल, बंक

दुआर सोभा पाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, हरि मुर्शद रूप वटाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे एका हरि, भगवान मेल मिलाया। जन भगतां देवे इक्को वर, एका घर वरताया। आदि जुगादी चुक्के डर, जम का भउ चुकाया। दरश दखाए अग्गे खड़्ह, निरगुण सरगुण होए सहाया। सरगुण निरगुण शब्दी पल्लू फड़, फड़ फड़ पल्लू अंग बंधाया। डूँग्घी कंदर आपे वड़, घर घर वेख वखाया। साचे पौड़े आपे चढ़, चढ़ हरिजन पन्ध मुकाया। आपे तोड़ हँकारी गढ़्ह, गढ़्ह साचा राह इक्क वखाया। हरिजन मेला आपणे घर, घर घर विच लए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत दए वड्याआ। हरिभगत सद वड्याइंदा, सज्जण सतिगुर मीत। भगतां अन्तिम वेख वखाइंदा, निरगुण रूप बैठ अतीत। भाण्डे भरम भउ भनाइंदा, अचरज चलाई रीत। मन्दिर मस्जिद मट्ठ ना कोई वखाइंदा, हरि चरन सच्ची प्रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन काया करे ठंडी सीत। हरिजन काया पाए ठंड, सांतक सति वरताया। आत्म परमात्म इक्क अनन्द, अनन्द मंगल गुण गाया। रसना जिह्वा गाए छन्द, साचा ढोला आप सुणाया। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत दए वड्याआ।

सारे खण्ड हरि दी कार, करता कारे लाईआ। राह विच बिठाए पहरेदार, साची सेव समझाईआ। जो जन आए मेरे दुआर, तिस करनी नाम पढ़ाईआ। रहिणी बहणी अपर अपार, कहिणी साची देण समझाईआ। लज्जया शर्म अपर अपार, नेत्र नैण इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। चार कुण्ट करन पुकार, चार जुग जगत सुणाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क दरबार, सचखण्ड बैठा आप लगाईआ। धुर फ़रमाणा दए अपार, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। जिस जन हरि के दुआर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सिख्या करे पढ़ाईआ। चारे कुण्ट बोल जैकार, जै जै नाद वजाईआ। निउँ निउँ सीस करन निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। वाह वाह साहिब मेरे दातार, तेरे दर तेरी वड्याईआ। असीं बह बह गए हार, साडा पन्ध ना कोई मुकाईआ। कबीर जुलाहा दे के गया सहार, एका गुण समझाईआ। तुहाढ्ढी करनी देवे आधार, पिछला लेखा दए मुकाईआ। निरगुण निराकार आवे विच संसार, राह खेड़े वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगतां करे इक्क प्यार, साची रीती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग अन्तिम आए हरि, निरगुण रूप वटाया।

भगत भगवन्त लए फड़, आपणी दया कमाया। इक्क फड़ाए साचा लड़, पल्लू नाल बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग अन्तिम आए हरि, निरगुण रूप वटाया। भगत भगवन्त लए फड़, आपणी दया कमाया। इक्क फड़ाए साचा लड़, पल्लू नाल बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस वटाया। कलयुग अन्तिम आए निरँकार, निरगुण वेस वटाइंदा। इक्को नाम बोल जैकार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। भगत भगवन्त करे प्यार, भगतां आप जगाइंदा। फड़ फड़ लै जाए आपणे नाल, राह विच ना कोई अटकाइंदा। आपणे दर दए बहाल, घर साचा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका रंग वखाइंदा। भगत वसे भगवान पास, भावी भय ना कोई जणाइंदा। इक्क दूजे दी मिल जाए रास, रासी होर ना कोई वखाइंदा। इक्क दूजे दी पूरी करन आस, निरास कोई नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन पढ़यां बिन गायां बिन वेखयां आपणा दरस दखाइंदा। हरिभगत की पढ़े पढ़ाई, साची विद्या ना कोए पढ़ाईआ। इक्को हरि होई कुड़माई, दूजा साक ना कोई बणाईआ। अठ्ठे पहर वज्जे वधाई, ढोल मृदंग रहे जस गाईआ। जिस दा हरि जू बणयां नैण नाई, घर घर आ आ सेव कमाईआ। सो भगत सेज सुखदाई, जिस सुख अन्तर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल करे रुशनाईआ।

आत्मा सिँघ दे नवित

जगत वलों गया , नाता जगत तुड़ाया। अग्गों मिल्या हरि जू हरि, आपणा दरस कराया। बहत्तरां भगतां विच्चों दिता पहला वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाया। छब्बी पोह वखाउणा घर, भगत दुआरा जो बणाया। एथे ओथे चुक्के डर, डर कोई रहिण ना पाया। अन्त बंधाए आपणे लड़, पल्लू नाम बंधाया। साचे पौड़े जाणा चढ़, पुरख अबिनाशी लए चढ़ाया। सचखण्ड दुआरे जाणा वड़, सिँघ पाल बैठा राह तकाया। आ वीर मेरे नाल रल, रल मिल इक्को हरि मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म मरन रिहा कटाया। जन्म मरन हथ्थ परमात्मा, पुरख पुरख वड्याईआ। लेखा जाणे सिँघ आत्मा, आत्म सिँघ विच समाईआ। वेस वटाया गुपत बातना, ज़ाहर दए वड्याईआ। भगत भगवन्त आया राखना, रक्षक बण बण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण मरन मरन जीवण आपणे हथ्थ रखाईआ। लाड़ी मौत गई हार, काल हुक्म सुणाया। सतिगुर पूरे दिता तार, मुर्दा फिर उठाया। चरन कँवल कराए

प्यार, प्यार प्यार नाल रलाया। बहत्तरां विच्चों छब्बी पोह तों पहले जन्म कोई ना जाए हार, मानस देह ना कोई तजाया । आपणा करे कराए सच विहार, फिर अगला राह वखाया। अग्गों मिले आप निरँकार, निरगुण आपणा रूप वटाया। जन भगतां लए उठाल, साची गोद बहाया। साहिब साहिब सदा सदा दयाल, दीनन आपणे गले लगाया। गुरमुख कदे ना खाए काल, जमकाल नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म विच बदलाया।