पुस्तकालयभाग ११

१९ मग्घर २०१८ बिक्रमी किशन सिँघ दे नवित पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

फड़या दामन जाए छुट्ट, छुट्टी जगत वलों दवाईआ। सचखण्ड दा बूटा पुट्ट, लोकमात लहराईआ। साहिब सतिगुर आपे तुट्ठ, पूरन बूझ बुझाईआ। गंगा कंगण जो ख़ादा लुट्ट, लुट्टी वस्त लए कढ्ढाईआ। रविदास चम्मयारा आसण पुट्ट, सच ख़ज़ाना दए वखाईआ। शाह पातशाह रहे कुट्ट, खलड़ी खल्ल लुहाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली बुत्त, रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पल्लू नाम फड़ाईआ। साचा पल्लू फड़या लड़, बन्धन एका इक्को पाईआ। ठग्ग चोर यार चुक्के डर, भय भयानक नज़र ना आईआ। अग्नी गया सड़, हवन कुण्ड तपाईआ। जन्म जन्म लोकमात गया मर, मर मर जन्म विच बदलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़, पढ़ पढ़ आपणा वक्त लँघाईआ। आवण जावण खेल कर, जून अजून वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दामन इक्क वखाईआ। साचा दामन दामनगीर, दर्दी दर्द वंडाइंदा। चोरां यारां ठग्गां कटे भीड़, औझड़ राह पन्ध मुकाइंदा। नाम अनडिठड़ा मार ज़ंजीर, आपणा बन्धन बन्द पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दामन आप फड़ाइंदा। दामन फड़या कवण जोर, ज़ोरू नाल रलाईआ। पूरब जामा ठग्ग चोर, नौ नौ जन्म रिहा ध्याईआ। मात गर्भ डर डर अन्ध घोर, धूणी अग्न तपाईआ। करे पुकार मेरी तोहे लोड़, तुध बिन अवर ना कोई सहाईआ। मैं पतंगा तूं साची डोर, तुध बिन अवर ना कोई उडाईआ। मैं ठग्ग निमाणा झूठा चोर, चोरी तेरा कंगन कराईआ। ग़रीबां नाल ना रख्या खोर, निथाव्याँ दिती ना कोई सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दामन वेख वखाईआ। ना कोई कीता कूड़ विहारा, कूड़ी क्रिया ना कोई कमाईआ। तेरा कंगन लुटया दिन दिहाढ़ा, आप आपणा बल रखाईआ । गंगा गंगोतरी करया प्यारा, चम्मयारा रिहा सुणाईआ। ओस इक्क कसीरा दिता कर न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। चम्मयार कसीरा दिता हथ्थ, बह आपणा आसण लाया। मैं गंगा माता दिता दस्स, अग्गे

भेंट चढ़ाया। उस अग्गों कढ्ढया आपणा हथ्थ, समरथ खेल कराया। नक्क वेख सुहाग नथ्थ, सोहणा जोबन मैं तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताया। गंगा हथ्थ दिता उलार, जोबन आपणा आप प्रगटाईआ। मेरे भगत दा इक्क प्यार, मेरे तन समाईआ। मेरे तन दा सच शृंगार, भगत रंग वखाईआ। तूं विचोला बणया विच संसार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। बनारस थेटा पाउणी सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। ब्रह्मण कहे सुण गंगा मात, एका वार सुणाया। चम्मयार दिती कसीरा दात, सो तेरी झोली पाया। मैं दूर दुराडी कट के आया वाट, तेरा पन्ध मुकाया। मेरा पूरा करे कवण घाट, पिच्छे पुत्तर धीआं रिहा तरसाया। मैं मंगा तेरी नथ्थ दा इक्क बलाक, दर साचा मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा स्वांग आप वरताया। मेरे बलाक मेरी नथ्थ, हथ्थ किसे ना आईआ। आदि जुगादि मैं भगतां वस, आदि शक्ति रूप वटाईआ। तूं आपणी इच्छया आया दस्स, जगत वासना नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी वस्त तेरी झोली पाईआ। कवण वस्त मेरी, मोहे देणा बतलाईआ। जगत मात ना कर डेरी, ढह प्या शरनाईआ। रविदास चम्मयारे कौडी इक्क बथेरी, कंगन कम्म किसे ना आईआ। ढोए ढोर चमढ़ी रिहा उधेड़ी, पाणा गंढ्ढण सेव कमाईआ। उस दी गल्ल दस्सां केहड़ी केहड़ी, मूँह चमड़े नाल छुहाईआ। दन्दां नाल खिच्चे डोरी, खिच्च खिच्च तोपा लाईआ। मैं वारने गया कर के आया ढेरी, लहिणा देणा हिसाब मुकाईआ। मैं आपणे पिच्छे मारी फेरी, रविदास पिच्छे ना पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। गंगा कहे तूं दस्सया सच्च, मैं तेरा शुकर मनाया। धन्न भाग मेरी पूरी करी आस, भगत कसीरा मेरी झोली पाया। मैं जुग जुग रखां आपणे पास, तन आपणे नाल छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा धन्दा आप वखाया। भगत कसीरा तेरे हथ्थ, तेरी झोली दिती भराईआ। कंगण भगत वास्ते दिता रख, मेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैं मंगया इक्क बलाक, तूं ना ना कर कर नैण शरमाईआ। रविदास चुमारा कवण साक, चमरेटा कुल नीच अख्वाईआ। मैं ब्रह्मण सच्चा पाकी पाक, पवित मेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। चम्मयार चम्मढ़ी मेरा चम्म, चमक रंग ना कोए वखाईआ। मेरा कहिणा रिहा मन्न, मन्न मन्न ख़ुशी मनाईआ। दिवस रैण कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। करे वसेरा छप्पर छन्न, महल अटल ना आस रखाईआ। पाणा गंढ्ढे घड़ी घड़ी पल पल, आपणी टुट्टी गंढ्ढ आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वरताईआ। आपणा खेल

करे करतार, एका गुण जणाया। कंगण लै जा कर प्यार, रविदास चम्मयार रिहा तकाया। जुग जुग दा मेरा उधार, मैं अन्त रिहा मुकाया। बण विचोला विच संसार, गंगा मात एह समझाया। पर्दा ओहला ना कोए विचार, साचा ढोला एका गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कंगण हथ्थ फड़ाया। कंगण फड़या हथ्थ, आपणे दामन नाल बंधाईआ। गंगा माता दिता दस्स, तेरी वस्त आपणी झोली पाईआ। रविदास कोल ना जावां नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। गंगा कहे निरगुण धार, एका शब्द जणाईआ। पंडत भुल्ल ना बण गंवार, ब्रह्म रूप ना कोए छुपाईआ। अवगुण कर ना विच संसार, गुण आपणा मूल चुकाईआ। माणस जन्म जन्म ना हार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। मेरा कर्ज़ा देणा उतार, रविदास चुमारे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा सुणाईआ। पंडत कहे हथ्थ आया कंगण, आपणा बल जणाईआ। तेरे कोलों ना आया मंगण, तूं आपे हथ्थ फड़ाईआ। कंगन दे ना होई नगण, घाटा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ । गंगा कहे सुण लै गल्ल, ब्रह्मण ब्रह्मणी जाया। भगत नाल ना करना वल छल, छल हरि जू कदे ना भाया। अन्तिम देणा पए फल, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा जणाया। सुणया हुक्म तेरा फ़रमाणा, आपणा कन्न लगाईआ। मैं लुट्टया वड्डा घराणा, लुट्ट मेरे हथ्थ आईआ। दूर दुराडा मेरा टिकाणा, गंगा मुड़ के फेर ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणा वेस वखाईआ। इक्को कंगण ल्या लुट्ट, लुट्टया वड्डा घर बार। हथ्थ विच्चों ना जाए छुट्ट, मैं मारी पहली मार। माणस जन्म सुहाए रुत्त, दुःख आवे ना दूजी वार। सुख भोगण धीआं पुत्त, मेरा चले सच रुज़गार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। कंगण चोर मारया डाका, गंगा मात रही कुरलाईआ। उधर रविदास तक्के वाटां, कवण वेला संदेशा देवे मेरी माईआ। ब्रह्मण पाया दोहां घाटा, आपणा बल वखाईआ। आपणे गृह आया नाठा, मिशराणी लए जगाईआ। आ वेख गंगा माता दिता अमृत बाटा, साचा कंगण हथ्थ वखाईआ। जन्म जन्म दा पूरा कीता घाटा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। लोकी कट के आउँदे वाटां, मैं खट्टी खट्ट के आया तेरा माहीआ। तूं डूँग्घा खोद खाता, इके वार दयां भराईआ। तेरा मन्दिर सोहे हाता, हद्द साची दयां बणाईआ। तूं ब्रह्मणी उच्ची जाता, मैं ब्रह्मण रूप वटाईआ। मैं वेद शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ सुणावां गाथा, तूं गंगा माई ध्याईआ। दोहां बणया साचा साथा, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। आ रल मिल गाईए इक्को पाठा, वाह वाह वड्डी तेरी वड्याईआ। साडे

पिच्छे खोल्हया हाटा, रविदास चम्मयार नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाईआ। पंडत पुच्छे घर मिशराणी, मिसर जी हाल सुणाओ। पिछली दस्सो सच कहाणी, कवण बिध एह वस्तू पाओ। पंडत कहे मैं नित उठ पढ़दा बाणी, प्रभ मिल्या अगम्म अथाहो। रविदास चम्मयारा पाणा गंढ्ढे कूने पा पाणी, मैनूं लावण लग्गा दाओ। मैं जोबनवन्त गंगा वेख्या सच्चा हाणी, मैनूं वेख चढ़या चाओ। अग्गों कहे मैं बणां तेरी राणी, तूं फड़ ला मेरी बाहों। मैं तैथों डरदयां किहा मेरे घर वसे मिशराणी, अग्गे तैनूं मिले ना थाउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहो। मिशराणी कहे दस्स प्रीतम प्यारे, गंगा कवण रूप वटाईआ। गंगा वहे सदा जल धारे, रूप रेख ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि जीव जा जा करन निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कोटन कोटि सूरया देव छट्टे रहे मारे, चुलीआं नाल जल चढ़ाईआ। कोटन कोटि करन हाढ़े, साध सन्त धूंणीआँ ताईआ। कोटन कोटि खुबे गारे, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। कोटन कोटी बण बण बैठे लाड़े, गंगा माई ना किसे प्रनाईआ। तूं दस्स किस बिध मेल मिल्या तेरा किनारे, तट कवण मिली वड्याईआ। कवण रूप करे शृंगारे, कवण नैण नैण मिलाईआ। कवण रसना वाजां मारे, कवण बत्ती दन्द सलाहीआ। कवण कहे मेरे कन्त प्यारे, आ मिल साचे माहीआ । मैं तेरे पंडत जी कम्म जाणा सारे, भुल्ल रहे ना राईआ। तूं घर घर ज़ज़मानां दे पाउँदा रिहा छुहारे, कोटी कोट सगन लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण मेहर नज़र तेरे उत्ते पाईआ। की दस्सां तैनूं सच्च, मैं सच्चा सच सुणाइंदा। मैं पन्ध मुकाया नस्स नस्स, इक्को आस रखाइंदा। मैनूं गंगा मिले हस्स हस्स, दर इक्को ख़ुशी रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। पंडत जी मैं वेखां तेरा रंग, रंग तेरा ना मोहे भाईआ। जगत समाजे जोड़या संग, इक्क दूजा बन्धन दिता पाईआ। तूं कहें गंगा मंगे तेरा कारज अनन्द, तेरा कारज ना मोहे भाईआ। तूं झूठी पाउँदा डण्ड, डण्डावत तेरी नज़र ना आईआ। एथे बच्चिआं फुलीआं रिहा वंड, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। कवण बिध गंगा माता गई मन्न, कंगण तेरे हथ्थ फड़ाईआ। फड़ कंगण तूं किस बिध करया धन्न धन्न, रसना जिह्वा गाईआ। मैं जाणा गंगा नेत्र अन्न्ह, जिन तेरी सार ना पाईआ। मैं तेरी नार चाहुंदी तैनूं देवां डंन, जो मेरा रिहा तकाईआ। इक्को सुण लै ला के कन्न, मैं साची रही सुणाईआ। एह नहीं साडे घर दा धन्न, राजयां घर सोभा पाईआ। किरपन दी इक्को मन्न, निर्धन दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। पंडत जी जाओ पाओ मुल्ल, कीमत कवण चुकाईआ । जगत सराफ़ दुआरा गया खुल्ह, कसवट्टी हथ्थ उठाईआ। दर दर फिरे

माया ममता गया भुल्ल, तोले मासे तोल तुलाईआ। नाम कंगण जाए रुल, मूर्ख थांएँ ना कोए टिकाईआ। अग्गों सारे कहिन्दे बोल, दोए जोड़ करन शरनाईआ। साडे कोल ना कोई तोल, जो इस तोला दए बणाईआ । राज राजान दुवारा फोल, तेरा हिसाब दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वल छल आपणी धार चलाईआ। ब्रह्मण गया राज दरबार, दर अग्गे सीस झुकाइंदा। दोए जोड़ करे निमस्कार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, तेरा दर मोहे भाइंदा। सौदागर बण सेवा करां अपर अपार, साचा कंगण भेंट चढ़ाइंदा। तुसी कीमत पाउणी इक्को वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे खेल कराइंदा। राजन वेख होया दयाल, कंगण शकंगण रूप वटाईआ। कोटन कोटि हीरे लाल, पोह ना सकण राईआ । ना कोई परखे बण दलाल, जगत दलाली ना कोए कमाईआ। ना कोई लपेटे विच रुमाल, नूर नूर ना कोए छुपाईआ। सारी मजलस होई ख़ुशहाल, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना पूर कराईआ। जगत तृष्ना होए पूर, धन्न दौलत झोली पाया। तेरा कंगण होया मन्ज़ूर, मज़दूरी दए चुकाया। तूं बड़ा सूरा सूरबीर, बीरता तेरी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। साचा कंगण ल्या रख, कीमत आप चुकाईआ। आपणे कोल रख्या वक्ख, वक्खरी धार वखाईआ। घर आ दिता दस्स, मोहणी रिहा समझाईआ। इस विच ना कोई शक्क, शकाइत होर ना कोए लगाईआ। दरगाह साची दा साचा हक़, हक़ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं पाउणा आपणे हथ्थ, लाल मैहन्दी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। फड़या कंगण नेत्र वेख, मन होया चाओ घनेरा। उस वणजारे लवां पेख, जिस नगरी पाया फेरा। मैं इस दा लवां भेत, इस घड़नहारा केहड़ा। कवण राजन नाल करे हेत, आपणा बन्न्हे बेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे हेरा फेरा। राणी कहे सुण राजा, तेरी रइयत वड्डी वड्याईआ। जिस ने करया तेरा काजा, तेरे नाल ख़ुशी मनाईआ। मैं नेत्र पेखां जिस ने साजण साजा, कंगण घाड़त ल्या घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह वेख वखाईआ। मैं वेखां कवण मज़दूर, मज़दूरी रिहा कमाईआ। जो चल के आया हज़ूर, साची वस्त भेंट चढ़ाईआ। एहदा नूर वड्डा कोहतूर, नुराना नूर नूर रुशनाईआ। मैं उस दा ख़ज़ाना करां भरपूर, जो जोड़ी दए मिलाईआ। मैं दरस करां ज़रूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आप मुकाईआ। राणी कहे सुण साचे भूप, तेरी भूमी मिले वड्याईआ। तेरा हुक्म रहे चार कूट, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। मैं उस दा वेखणा रूप, जो कंगण रिहा घड़ाईआ। मैं आपणा बणावां

पूत, जे दूजा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा पर्दा आप चुकाईआ। राजा कहे सुण ध्यान, ध्यान नाल मिलाईआ। इक्को इक्क कर परवान, साची वस्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। दूजा दिसे ना कोए निशान, घाड़त घड़ ना कोए वखाईआ। मैं तेरा रख्या वड्डा माण, आपणे तन ना मूल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। राणी कहे मेरा कोई ना वस, मेरे मन चैन ना आईआ। जिन्ना चिर ना देवें दस्स, मोहे निंद्रा मूल ना भाईआ। तेरे नाल ना बोलां हस्स, आपणी करवट लवां बदलाईआ। जे गुसे होवें तां जावां नट्ठ, तेरी माटी ख़ाक मिलाईआ। जे अग्गों करें हठ, बण वज़ीर करां लड़ाईआ। जिंना चिर ना देवें दस्स, मैं बणी रहां सौदाईआ। मेरी पूरी होवे आस, मेरी बहीआ रही कुरलाईआ। मैं दोहां बाहवां ना करां निरास, इक्को रंग वखाईआ। सज्जा खब्बा मेरा हाथ, पंज उँगलां मिली वड्याईआ। इक्क दूजे दा रखण साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। जे मैं राणी वसां ना तेरे पास, तूं राजा बण मेरे कम्म किसे ना आईआ। मैनूं मेरयां दोहां हथ्थां दा सच्चा साथ, घर मन्दिर बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। राजन अन्तर कर विचार, सुध बुध भुलाईआ । इक्क लवावां सच दरबार, सब नूं दयां सुणाईआ। जो कंगण ल्यावे बण सुन्यार, कीमत दयां मुकाईआ। मेरा घर दा बणया रहे शृंगार, घर वज्जदी रहे वधाईआ। मेरी रुठ ना जाए नार, दुहागण रूप ना मात वटाईआ। मेरे सीस ना रहे दस्तार, मेरा नेत्र नैण शरमाईआ। वज़ीर अमीर सारे ल्याओ भाल, जो कंगण दए लिआईआ। कोए ना छड्डो शाह कंगाल, घर घर फेरा पाईआ। अग्गों कहे सनाम ब्रह्मण बाल, पिछली गल्ल समझाईआ। जो दे के गया विच रुमाल, तिस ब्रह्मण लओ मंगाईआ। उह हल्ल करे सवाल, दूजा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मृदंग वजाईआ। राजन किहा वाह वाह, वाह वाह ख़ुशी मनाया। जाओ पकड़ो बांह, बाहों पकड़ दर मंगाया। जे अग्गों करे नाह, फड़ फड़ दयो सज़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जुगत वेख वखाया। गंगा माई फड़ाया गंगू ब्रह्मण, गंगा राम सार ना आईआ। रविदास विचोला बणाया ज़ामन, ज़ामनी अन्त ना तोड़ निभाईआ । मारी मार कामनी कामन, काम हिरस इक्क वखाईआ। हरि जू फड़या ना सच्चा दामन, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। नेत्र रोवे पंडत ब्रह्मण, दर दरबार बैठा शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब सज़ाईआ। जगत ब्रह्मण कर विचार, राजन आख सुणाइंदा। राणी करे गिरयाज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। कंगण दूजा दे दे एका वार, होर मंग ना कोए मंगाइंदा। धन दयां अतुट भण्डार, तेरा घर भराइंदा। मुख मोड़ जे जाए हार, तन सीस

कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणा झोली पाइंदा। पंडत ब्रह्मण गया डर, आपणा आप वेख वखाईआ। राज राजान ल्या फड़, ना सके कोए छुडाईआ। बिन मौतों जाणा मर, मौत रही डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण माण वड्याईआ। ब्रह्मण डरया कर ख्याल, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। मेरे सिर ते कूके काल, काल नगारा सीस वजाइंदा। मेरा हल्ल ना होए सवाल, सवाली बण बण झोली डाहइंदा। कोए ना बणे सच दलाल, जगत दलाली ना कोए कमाइंदा। बिन छुरीउँ होया हलाल, हलवा ख़ीर ना कोए पकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मी हुक्म खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। ब्रह्मण दिसे ना कोए किनारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, नैण नैण नैण शरमाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, धूढ़ी ख़ाक मस्तक लाईआ। मैं मूर्ख मुग्ध बण गंवारा, आपणी पति लई गंवाईआ। दस्सां सच इक्क विहारा, पिछला भेव रिहा खुल्हाईआ। बनारस बैठा रविदास चम्मयारा, पाणे गंढ्ढे सेव कमाईआ। ओन कसीरा दिता इक्को वारा, मैं गंगा भेंट चढ़ाईआ। गंगा माता कीता सच विहारा, हथ्थ शकंगण दए फड़ाईआ। जा के देणा रविदास चुमारा, एका वार सुणाईआ। मैं लै के आया तेरे दुआरा, हरि का भेव ना पाईआ। बिन रविदास ना करे कोई छुटकारा, ना कोई कंगण दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां दए वड्याईआ। राजा कहे कवण चम्मयार, रविदास नाउँ धराइंदा। कवण कूट करे प्यार, कवण धाम डेरा लाइंदा। मैं चल के करां दीदार, नेत्र दर्शन पाइंदा। मेरा कारज दए सुवार, दुःख सुख विच बदलाइंदा। मैं डण्डौत करां निमस्कार, चरनी सीस टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाइंदा। पंडत कहे मेरे नाल चल, एका चलत वखाया। भगत दुआरा लईए मल्ल, आपणा पन्ध मुकाया। ढोरां लौंहदा वेखीए खल्ल, आपणी हथ्थीं सेव कमाया। हरि जू भुल्ले ना घड़ी पल, अठ्ठे पहर रिहा ध्याया। सृष्ट सबाई कर कर वल छल, आपणा आप रिहा छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगती मार्ग एका लाया। आए चल भगत दुआर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, शाह पातशाह रहे सलाहीआ। दर दरवेश बणे भिखार, झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिध नाता जोड़ जुड़ाईआ। रविदास अग्गों प्या हस्स, हँस मुख सलाहया। मैं निमाणा मेरा कोई ना चले वस, राज राजाना सीस झुकाया। मेरी सेवा दयो दस्स, जे कोई मरया ढोर लवां उठाया। चरन दुआरे गया ढट्ठ, गल्ल विच पल्लू पाया। राजन मेरी रखीं पत, मैं तेरी भेंट कुच्छ कर ना सक्या राया। मैं चार पहर अंदर पंज पैसे लवां वट्ट, आपणे

बच्चिआं झट्ट लँघाया। जे कोई पैसा रहि जाए घट्ट, किसे कोल मंगण कदे ना जाया। मैं सौदा लवां इक्को हट्ट, बण वणजारा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां संग आप रखाया। ऐ राजन मैं जगत कंगाल, कंगाली मेरे मन विच भाईआ। जगत कंगाली बण दलाल, मेरा संग निभाईआ। मेरा सौदा हक़ हलाल, दूजी वस्त ना कोई उठाईआ। मैं तेरी सेवा लवां घाल, आपणी हथ्थीं तेरे चरनां दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़िमा ग़रीबी सन्तां भगतां विच टिकाईआ। ग़रीबी वेख राजन राज, आपणा माण तजाया। सिर तों लाह के आपणा ताज, चरनां विच रखाया। तेरे पाटे चीथड़े रखण मेरी लाज, लाजावन्त होए शरमाया। तूं करना साडा काज, दर तेरे फेरा पाया। तूं मन्नदा गुरू महाराज, मैं तैनूं गुरू मन्नाया। मेरा टुट्टदा जाए साक, मेरी नारी दए दुहाया। मेरी सुंञी दिसे खाट, आसण कोई ना सोभा पाया। मैं कट के आया वाट, तेरी ओट तकाया। मेरा पूरा कर दे घाट, तूं देवणहार सबाया। मेरा ख़ाली भरदे खात, खाता आपणे दे वखाया। इक्क वार वेख मार झात, मैं राजन तेरे दर ते सीस झुकाया। मेरा टुट्टदा जाए साथ, मेरी नारी दे मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाया। रविदास कहे सुण राजन शाह, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। मैं तप्पड़ फूड़ी बैठा विछा, आपणी आर हथ्थ उठाईआ। जुत्ते गंढ्ढां बण मलाह, पतन डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक्क रखाईआ। मेरी सेवा टुट्टी गंढ्ढां, टुट्टे जुतिआं प्रीत लगाईआ। दिवस रैण मंग इक्को मंगां, प्रभ तेरी शरन शरनाईआ। तेरे भगतां चरन धूढ़ी तन आपणा रंगां, रंग रंगीला रंग चढ़ाईआ। इक्क ब्रह्मण आया बनारस संगा, आपणा संग निभाईआ। मैं इक्क कसीरा कर के दिता नंगा, कौडी रूप वटाईआ। भेंटा देणा जा के गंगा, मेरी ख़ुशी होवे माईआ। लोकां वास्ते मैं माढ़ा बन्दा, तैनूं कबूल करे मेरा माहीआ। जे मैं चल के जावां मुका के पैंडा, पिच्छे धीआं पुत्तर रहे कुरलाईआ। मेरा साहिब दयाल दूर दुराडिआं बैठयां सुणदा, जो आपणी रहे सुणाईआ। लेखा जाणे गुण अवगुण दा, भेव ना कोई लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ । गंगा राम मार के धाह, धरनी नीर वहाइंदा। मेरे मस्तक लग्गी छाह, लग्गी छाह ना कोई मिटाइंदा। मैं भुलया तेरा राह, तेरी ओट ना कोई तकाइंदा। मैं तेरा कंगण ल्या लुका, राजन हथ्थ फड़ाइंदा। राजण राणी आंदी व्याह, प्रेम प्यार दरसाइंदा। तिस हथ्थीं दिता पा, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। अग्गों कर गई ना, इक्क जोड़ा मोहे भाइंदा। जिन्ना चिर ना लएं मिला, साचा सुख नज़र कोए ना आइंदा। मैनूं फड़ के ल्या बुला, जलाद खंज़र हथ्थ उठाइंदा। मैं डर के तेरा राह दिता बता, चल दुआरे तेरे आइंदा। मेरे पिछले बख्श गुनाह,

अग्गे एका मंग मंगाइंदा। मैनूं उस दा पल्लू देणा फड़ा, जो पल्लू तेरे नाल बंधाइंदा। राजन पूरी आस देणी करा, निरासा दर ना कोई जणाइंदा। रविदास चम्मयार दए सलाह, दोहां इक्को गुण वखाइंदा। मेरी तपड़ी फूड़ी पल्लू देओ उठा, साची सेव समझाइंदा। थल्ले गंगा वगे बेपरवाह, कोटन कोटि कंगण विच रलाइंदा। जेहड़ा मिलदा लओ मिला, दूजे आपणे हेठ दबाइंदा। आपणी हथ्थीं किरत कमा, आपणे घर घर बह बह खाइंदा। गंगा राम दए समझा, एका नाम दृढ़ाइंदा। अग्गे मार्ग देवे पा, आपणे नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार आप वधाइंदा। रविदास फड़ाया पंडत दामन, दामनगीर इक्क अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम होवां जामन, ज़ामनी पूर कराईआ। रैण अन्धेरी मेट शामन, साचा चन्द चढ़ाईआ। करे प्रकाश कोटन भानन, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जगत नाता तोड़ अभिमानन, माण दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दामन इक्क वखाईआ। दामनगीर बण चम्मयार, चोआ चन्दन इक्क वखाइंदा । तेरा लेखा विच संसार, लिख लिख पाती आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम होए आधार, अन्ध अन्धेर ना फेरा पाइंदा। पुरख अबिनाशी पावे सार, जम की फाँसी फंद कटाइंदा। पंडत कांशी गया हार, जगत विद्या जगत रुढ़ाइंदा। मन उदासी होई छार, शाही मस्तक ना कोई धुआइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार धार नाल मिलाइंदा। कहे रविदास हौसला रख, हौली हौली समझाईआ। कलयुग अन्तिम करे साडा पक्ख, दोहां लए मिलाईआ। मेरा तेरा लहिणा चुकाए तेरी कुल्ली कक्ख, घर तेरे फेरा पाईआ। नौ जन्म मात गर्भ, फिर फिर जन्म दवाईआ। अन्तिम कल हो प्रगट, प्रभ आपणे नाल मिलाईआ। जन्म जन्म दा मेटे फट्ट, दूई दुरमति दए गंवाईआ। आपे चुक्के आपणे हथ्थ, साची गोदी लए बहाईआ। गंगा माता बुलाक जे ना दिता नथ्थ, अन्तिम आपणी हथ्थीं नथ्थ सुहाग दए तुड़ाईआ। त्रबैणी नैणी आए नट्ठ, रविदास चम्मयारा नाल मिलाईआ। आपे बह के साचे घाट, आपणा खेल दए वखाईआ। रविदास धोवे चरन नाथ, पुरख अबिनाशी आप धुआईआ। गंगा राणी मंगे साथ, भगतां अग्गे झोली डाहीआ। प्रभ जी बणया नटुआ नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। मैं तक्कदी रही अग्गे घाट, आपणा नैण उठाईआ। मैं भुल्ली प्रभ दे भगतां साथ, मेरे उत्ते नज़र ना पाईआ। मैं राह तक्कां कमलापात, कमली होए दयां दुहाईआ। मेरी पुच्छे आ के वात, वातावरन दयां सुणाईआ। ओह इक्की सिखां नाल बन्न के बैठा नात, ओह नाता गया तुड़ाईआ। मैं बणी नार कमज़ात, आप आपणा सकी ना भेंट चढ़ाईआ। इक्क कसीरा दे के दात, आपणा माण वखाईआ। तिस कसीरे पिच्छे तिन्नां दा होया नास, राजा राणी रहे कुरलाईआ। भगत पुच्छे साची बात, सच सच इक्क जणाईआ। लड़ फड़ाया कमलापात, बन्धन

आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दामन दामन नाल फड़ाईआ। दामन फड़या दामनगीर, दिलदार दया कमाइंदा। लेखा चुक्या जगत फकीर, हरक्त आपणी आप समझाइंदा। बदली लोकमात तकदीर, तदबीर आपणी आप वखाइंदा। दरस देवे बेनज़ीर, नज़र मेहर आपे पाइंदा। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, आखर आपणा मेल वखाइंदा। गुरसिख ना होए दिलगीर, दिल दी दर्द आप मिटाइंदा। लिख लिख चिट्टे उत्ते मारे काली लकीर, जगत जंज़ीर आप कटाइंदा। एथे ओथे कटे भीड़, सगला संग निभाइंदा। दस गुरू गुरू गरंथ बन्न्ह के गए बीड़, पुरख अकाल गुरसिखां बीड़ बनाइंदा। भगत भगवन्त मिल मिल कटण भीड़, सगला संग निभाइंदा। इक्क दूजे नूं मिलण पैंडा चीर, चेतन आपणा आप जणाइंदा। जिस नूं कहिन्दे उच्च दा पीर, हो हो नीवां सेव कमाइंदा। मालवा कहे गुरसिख मेरा बीर, माझा कहे वीर वीरां संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोआबा वेखे दो दो आबा ऐहबाब रबाब इक्क सुणाइंदा। वज्जे रबाब बिन तन्दी तन्द, तार सतार ना कोई वखाईआ । रविदास गाया भगवन्त छन्द, भगवन रविदास रिहा वड्याईआ। ब्रह्मण टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढ डोरी नाल बंधाईआ। आपणी आर रम्बी आपे चण्ड, चण्डका रूप वखाईआ। कढ्ढे वासना झूठी मंद, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। इक्क वखाए परमानंद, परम पुरख वखाईआ। दामनगीर साहिब बख्शंद, पल्लू हथ्थ फड़ाईआ। तारा सिँघ गाया छन्द, प्रभ छन्द नाल छन्द मिलाईआ। वज्जण दिता ना कोई डण्ड, नार पुरख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली करतूत कम्म कीता सूत, बण तरखाण श्री भगवान सूत्र इक्को वार लगाईआ। सूत्र ला के फेरया आरा, तिक्खे दन्द आप रखाइंदा। इक्को मारया फड़ कुहाढ़ा, दो दो फाड़ कराइंदा। करया खेल अपर अपारा, आपणी वार दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ तारा तार वखाइंदा। सिँघ तारा साचा सुत, सुत सुत बन्धन पाया। जगत नाता जाए तुट, सतिगुर आपणा आप बंधाया। पंज तत्त काया चोला जे जाए छुट्ट, मुड़ के लए ना कोए मिलाया। पुरख अबिनाशी सुहाया कोट, किला काया गढ़्ह बणाया। उपर चढ़ लगाई चोट, नाम नगारा इक्क सुणाया। भगवन्त भगत भावनी ओत पोत, पुत्तर धी कम्म किसे ना आया। अन्तिम मिलणा निर्मल जोत, दूजी वंड ना कोए वंडाया। हरि जू भगतां रखे ओट, भगतां आपणी ओट रिहा दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दामन नाम फड़ाया।

गुरू उत्ते रुमाला धर, बिन नेत्र वेखयां रहे गाईआ। गुरू उत्ते रख रुमाल, रसना जिह्वा रहे हिलाईआ। चारों कुण्ट वेख वेख आपणे आप नूं कहिण कमाल, मैं विद्या बड़ी पाईआ। चवर फड़ के बैठे धर्मसाल, सज्जे खब्बे चवर झुलाईआ। गुरू दस्से सुखाल हाल, सिख सतिगुर रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रेम नाल बंधाईआ। किशन सिँघ तेरा तुरीआ प्रेम, तुरत तुरत कराइंदा। आदि जुगादी सच्चा नेम, नियत वेख निभाइंदा। भुल्ल ना जाए कुण्ट हेम, बह बह आसण ध्याइंदा। वेखणहारा नेत्र नैण, नैनण नैण वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां बण बण सैण, कोधरा भोग लगाइंदा। शब्द अगम्मी गा गा गायन, तार सतार वजाइंदा। भगत भगवन्त इक्ट्ठे बहण, एका घर सुहाइंदा। इक्क दूजे दा लहण देण, हिसाब किताब ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रेम विच बंधाइंदा। प्रेम अंदर प्यार गया बज्झ, हरि जू नाता आप बंधाया। इक्क दूजे दा पर्दा बैठे कज्ज, नज़र कोए ना आया। भगत भगवान इक्क दूजे दा करन हज्ज, हाजी नज़र कोए ना आया। इक्क दूजे अग्गे बहण सज, नेत्र नैणां नाल मिलाया । सिफ्ती सिफ्त नगारा जाए वज्ज, वाहवा आपणा गीत गाया। अर्श फर्श दोवें तज, अद्धविचकारे मेल मिलाया। इक्क दूजे उत्ते कर कर तरस, आपणा विछोड़ा आप कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार रूप आप अख्वाया। प्यार रूप हरि परवारा, पारब्रह्म बणाईआ। भगतां वखाए इक्क दुआरा, एका घर वड्याईआ। तिन्नां लोकां पार किनारा, चौथा घर रिहा समझाईआ। मिल मिल सखीआं मंगलाचारा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। हरिजन हरि जू वर पाया कन्त भतारा, कँवल नैण सच्चा माहीआ। सुहाए बंक सोहे दुआरा, दुतर तरया आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, भगतां अंदर प्यार रख, आपणा मार्ग आपे दस्स, सुत्तयां ल्या उठाईआ।

प्यार अन्तर खोल्ह जाग, जुगत ना किसे जणाइंदा। बिन वेखयां आए वैराग, गुरसिख रो रो नीर वहाइंदा। बिन सज्जणो बणयां साक, आपणा संग निभाइंदा। फड़ बाहों खोल्हया ताक, आपणा घर वखाइंदा। जो जन चरन कँवल लए झाक, झाकी जगत सर्ब गवाइंदा। जिस जन मस्तक धूढ़ी लाए ख़ाक, तिस ख़ालक मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम आपणा नेम रखाइंदा। प्रेम नेम भगत दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख वेखे गुरुदुआर, दूसर गृह ना कोए वड्याईआ। सन्त वेखे कर प्यार, सतिगुर सरन सच्ची शरनाईआ। गुरसिख आए चल दुआर, आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर पूरा अग्गों करे प्यार, आपणी गोदी बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पैज दए संवार, प्रेम नीती इक्क रखाईआ। साल बताली सत्त दिन, पहली आरजू रिहा समझाईआ। सेव कराई गिण गिण, आपणी दया कमाईआ। दरस दखाया भिन्न भिन्न, रूप अनूप वटाईआ। नज़र ना आए कोई चन्न, चिखा जगत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा रिहा वखाईआ। दिन सत्त बताली साल, पूरब लहिणा आप जणाइंदा। माणस जन्म घाली घाल, गोबिन्द रंग रंगाइंदा। गढ़्ही चमकौर मार ध्यान, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। गुरसिक्खी विच्चों बणाया काहन, इक्को नज़री आइंदा। आपणे तन नालों लाह कृपान, तेरे तन पहनाइंदा। फेर दिता इक्क ज्ञान, इक्को शब्द सुणाइंदा। तेरे सीस ताज धरां महान, आपणा रूप वटाइंदा। तेरा वेखां सच निशान, लोकमात झुलाइंदा। खेल करां विच मैदान, रण भूमी वेख वखाइंदा। लेखे लावां बाल नादान, आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। संगत सिँघ नेत्र रो, गुर गोबिन्द अग्गे सीस झुकाइंदा। मैं चरन तेरे नाल गया छोह, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। तख्त ताज नाल ना मेरा मोह, ममता मोह ना कोए वखाइंदा। दिल चाहुंदा तेरे पिच्छे तन मन आपणा देवां कोह, रत्ती रत्त तेरे लेखे लाइंदा। तेरे विछोड़े विच ना जावां सौं, सुख होर ना कोई सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ । तेरी सेवा करां फेर परवान, लोकमात मिले वड्याईआ। हुण देवां सच्चा दान, सीस तेरे ताज टिकाईआ। मैं आपणा गुरसिख वेखां काहन, कोटन काहन रहे शरमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन प्रणाम, बैठे सीस झुकाईआ। तेरे हथ्थ फड़ाया बाण, तीर चिल्ला इक्क उठाईआ। तेरा रहां निगहबान, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग खेल करां महान, भेव कोए ना पाईआ। वल छल लुट्टया सर्ब जहान, लुकवीं खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। सिँघ संगत दोए जोड़, पल्लू गल विच पाया। तूं साहिब शाह सवार चढ़े घोड़, मैं तेरे घोड़ रासां हथ्थ उठाया। तेरे नाल जावां दौड़, दौड़ आपणा पन्ध मुकाया। तेरा घोड़ा सन्त मारे पौड़, मैं धूढ़ी ख़ाक रमाया। बिन तेरे दरस बुझे ना मेरी औड़, तृप्त ना कोए कराया। मैं वेख्या कर के गौर, तुध बिन नज़र ना कोए टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाता आप बंधाया। गोबिन्द कहे सुण प्यारे, प्यार प्यार नाल वटाईआ। तेरे साल जो बीते विच संसारे, पंज तत्त काया चोला हंढाईआ। करां खेल अपर अपारे, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम आए किनारे, बैठे पन्ध मुकाईआ। तेरी पैज फेर सुवारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। कवण रंग गुर रंगाउणा, सतिगुर दे समझाया।

कवण रूप वेस वटाउणा, लोकमात फेरा पाया। कवण घर आस रखाउणा, नेत्र नैण राह तकाया। कवण बिध पूरी करें भाउणा, भावणी होर ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। गोबिन्द अन्तिम आउणा मात, माणस रूप वटाईआ। उन्नी साल ना रलणा किसे जमात, बाली बुध वेख वखाईआ। बताली साथ उतरना घाट, आपणा घाट दए समझाईआ। पन्ध मुकाउणा नाठ नाठ, पाँधी साचे राह चलाईआ। आपणा काया कर कर घात, घाली घाल सेव कमाईआ। जंगल विच कटणी रात, जूहां विच सीस छुपाईआ। अन्तिम आपे पुच्छे वात, बाहों पकड़ लए उठाईआ। जिस सीस रख्या ताज, देवे माण वड्याईआ। जन्म जन्म दी रखे लाज, लाजावन्त आप हो जाईआ। माणस मानुख साजण साज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। वेस वटाए आप निरँकारा, निरगुण खेल कराईआ। गोबिन्द शब्द बोल जैकारा, नाम गोबिन्द रूप वटाईआ। एका घर खेल न्यारा, गुर चेला आप जणाईआ। मेल मिलावा सुत दुलारा, पुरख अकाल होए सहाईआ। फेर पावे तेरी सारा, जन्म अजन्म लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वेख वखाईआ। साचा खेल श्री भगवान, आपणा वेख वखाईआ। गोबिन्द दे के चलया दान, अन्तिम गोबिन्द झोली पाईआ। नाल रखाए श्री भगवान, रूप रंग रेख ना कोए वड्याईआ। दर दुआरे देवे माण, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। सट्ठ इक्क ना कोए निशान, कोटन कोटि जुग रहे विहाईआ। जुग चौकड़ी कर परवान, जन भगतां संग रखाईआ। कलयुग अन्तिम आपणी कृपान रख म्यान, काया गात्रे विच टिकाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, सच भण्डार रिहा वरताईआ। सति सन्तोखी फड़ निशान, दर घर साचे रिहा झुलाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े मेले आण, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। बिरध बाल जवान वेखे मार ध्यान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मन हँकार तोड़ दिता ज्ञान, पूजा पाठ ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया लए मिलाईआ। आपणी इच्छया करया मेला, पूरब लहिणा चुकाया। वसया घर गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द खेल खलाया। तख्त निवासी इक्क इकेला, कलयुग वेला आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताज हथ्थ टिकाया। हथ्थ रख्या ताज, दया कमाईआ। करया खेल ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे लए मिलाईआ। जगत सुत्तयां मारी वाज, सोया आप उठाईआ। फड़ फड़ बाहों रचया काज, काज़ी ग्रन्थी ना कोए मनाईआ। आपणे हथ्थीं साजण साज, हरि सज्जण ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क सट्ठ एका वार लेखे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिछरत लए मिलाईआ।