२० मग्घर २०१८ बिक्रमी रवेल कौर सवरन कौर बाबूपुर दे नवित जेठूवाल
सचखण्ड खेल अगम्म अपार, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। थिर घर नाद शब्द धुन्कार, अलख अगम्मड़ा आप प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण बैठ सच सच्चे दरबार, दरगाह साची आसण लाईआ। हरि पुरख निरँजण आप आपणा बल धार, बलिहारी आप अख्वाईआ। एकँकार निराकार निरगुण दाता वड वड्याईआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता पावे सार, आपणा भेव आप जणाईआ। श्री भगवान हो त्यार, सच निशाना लए झुलाईआ। पारब्रह्म बण मीत मुरार, दर घर साचा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड हरि निरँकार, एका आसण लाइंदा। थिर घर खेल अपर अपार, अनादी नाद नाद वजाइंदा। करता पुरख करनेहार, साची करनी आप कमाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण मेला मेल मिलाइंदा। नारी कन्त खेल अपार, बेअन्त आप वखाइंदा। आदि अन्त वसणहारा ठांडे दरबार, जुगा जुगन्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, आपणी धारा आप चलाइंदा। आदि पुरख एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। आप आपणा कर पसारा, अनभउ प्रकाश प्रगटाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, महल अटल सोभा पाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, शाह सुल्तान नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आदि पुरख हरि भेव अवल्ला, एका रंग समाइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। आदि जुगादि अछल अछला, वल छल आपणी खेल कराइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, तेल बाती ना कोए पाइंदा। आपणा संदेश आपे घल्ला, आपे सुण सुण ख़ुशी मनाइंदा। आपणा फड़या आपे पल्ला, मिल मिल आपणा संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एको हरि, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आपणा रूप हरि करतार, इक्क इकल्ला आप प्रगटाईआ। दर घर साचे हो त्यार, दर दुआरा आप सुहाईआ। आपणा बल आपे धार, आपणा जोबन आप हंढाईआ। आपणे रंग रह्वे निरँकार, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। मात पित ना कोए अधार, बालक गोद ना कोए सुहाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, अजूनी रहित वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल करे बेपरवाह, आपणा रंग वखाइंदा। दरगाह साची बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। सच निशाना हथ्थ उठा, श्री भगवान आप झुलाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, करता पुरख कार कमाइंदा। शाहो भूप बण शहिनशाह, साचे तख्त सोभा पाइंदा। दर दरवेश सीस झुका, आप
आपणी अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा पुरख अबिनाशा, आपणा आप कराइंदा। साचा खेल पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराईआ। आपणी कुक्खों आपे जम्म, आप आपणी गोद सुहाईआ। पवण सुवास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। हरख सोग ना कोई गम, चिंता रोग ना कोए सताईआ। आपे घड़े आपे लए भन्न, घड़न भन्नणहार वड वड्याईआ। पंज तत्त ना काया तन, त्रैगुण तत्त ना कोए वखाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। इष्ट देव ना कोए रिहा मन्न, निउँ निउँ सीस ना रिहा झुकाईआ। ना कोई जनणी ना कोए जन, दाई दाया ना कोए अख्वाईआ। करे खेल श्री भगवन, आप आपणा शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, घर साचे सोभा पाईआ। साचे घर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। आदि जुगादि महिमा अगणत, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। आपे जाणे आपणी बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा। करे खेल आदि अन्त, मध आपणी धार चलाइंदा। आपे नाम आपे मंत, आपे निष्अक्खर जाप जपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाइंदा। आपणी रचना रच करतार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। निरगुण निरगुण करे प्यार, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। नारी कन्त बण भतार, कन्त कन्तूहल सेज सुहाईआ। रंग रलीआं माणे अगम्म अपार, दिस किसे ना आईआ। करता पुरख करे साची कार, करनी किरत आप कमाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर रूप समाईआ। जनणी जन बण निरँकार, सुत दुलारा इक्क वखाईआ। शब्दी नाउँ धर अपार, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे जणया सुत, हरि शब्दी नाउँ रखाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी गोद ल्या चुक्क, तख्त निवासी गोद सुहाइंदा। आदि जुगादि रखे इक्को ओट, दूजी आस ना कोए जणाइंदा। कर किरपा भरी पोट, तृष्ना भुख ना कोए वधाइंदा। रूप वखाए निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। धुन अनादी एका चोट, अनहद तार हिलाइंदा। थिर घर साचा किला कोट, साची वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे वंडी वंड, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। करे खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड करे कुड़माईआ। थिर घर वासी शब्दी अनन्द, अनन्द मंगल एका पाईआ। रसन वखाए परमानंद, परम पुरख बेपरवाहीआ। गीत सुहागी ढोला गाए छन्द, नाउँ निरँकारा आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा आप सुहाईआ। थिर घर साचा लग्गा भाग, सो पुरख निरँजण आप लगाया। निर्मल जोत जगे चिराग, तेल बाती ना कोए रखाया। सुत
दुलारा गया जाग, पारब्रह्म उठाया। इक्क उपजाया आपणा वैराग, वैरागी रूप आप वटाया। एका बध्धा साचा ताग, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। इक्क वखाया सच जहाज़, श्री भगवान आप चलाया। इक्क जणाया साचा राज, थिर घर साचे सोभा पाया। इक्क इकल्ला पूरा करे काज, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द वेख वखाया। शब्द सुत उठया सूरा, हरि साचे आप उठाया। आप बणाया सर्बकल भरपूरा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एका बख्शे साची तूरा, तुरीआ राग अल्हाया। एका जोत साचा नूरा, नूरो नूर डगमगाया। एका बचन करे पूरा, कीता कौल पूर कराया। एका वसे हाज़र हज़ूरा, हरि हरि आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख रिहा समझाया। आदि पुरख रिहा समझा, सुण शब्द सुत बाल नादान। सचखण्ड बैठा बेपरवाह, करे खेल महान। थिर घर तेरा दए वसा, किरपा कर आप मेहरवान। एका हुक्म दए जणा, सुणाए धुर फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान जणाया एका नाम अडोल, सुत दुलारा मार्ग पाया। आपणा पर्दा खोल्ह, साचा राह जणाया। आदि जुगादी इक्क अतोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अनमोल। अनमोल खेल हरि अवल्ला, अव्वल आप कराईआ। इक्क फड़ाया आपणा पल्ला, साचा संग निभाईआ। सच संदेश इक्को घल्ला, एका वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्ह निरँकार, शब्दी सुत जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, तेरी साची सेव लगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसार, तेरा घर वसाइंदा। रवि ससि कर उज्यार, मंडल मण्डप नाल रलाइंदा। गगन गगनंतर खेल अपार, तेरी चरनां धूढ़ रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा रिहा दस्स, हरि जू आपणी दया कमाईआ। थिर घर तेरे जावां वस, तेरे नाउँ दयां वड्याईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, एका नूर करे रुशनाईआ। वेखां तेरा खेल तमाश, साची खेल आप कराईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखां तेरी रास, स्वांगी साचा स्वांग वरताईआ। लेखा जाणा पृथ्मी आकाश, तेरा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा समझाईआ। एका गुण श्री भगवान, आपणा आप जणाइंदा। आदि पुरख वड मेहरवान, आपणी दया आप कमाइंदा। सुत शब्द उठ बलवान, प्रभ साची सेवा लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, तेरी झोली पाइंदा। त्रैगुण माया देवां दान, एका वार वरताइंदा। पंज तत्त वखा निशान, सच निशाना इक्क जणाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, तेरा हुक्म वरताइंदा । खेलां खेल ज़िमी असमान, गगन मंडल फेरा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव
वेखां मार ध्यान, तेरी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप समझाइंदा। सच संदेशा पुरख अबिनाश, एका वार जणाईआ। लख चुरासी खेल तमाश, साची वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वसे तेरे पास, तेरा रंग रंगाईआ। पवण पवणी दे स्वास, आपे साची सार पाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, सरगुण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग रिहा वखाईआ। शब्द दुलारा दोए जोड़, हरि चरनी सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को तेरी लोड़, होर आस ना कोए रखाइंदा। चरन प्रीती ना देवीं तोड़, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। आदि जुगादि मैनूं तेरी लोड़, तुध बिन अवर ना ओट रखाइंदा। धन्न भाग तूं गया बौहड़, थिर घर मेरा सोभा पाइंदा। मैं तेरा सुत दुलार जम्मया कौर, शाह पातशाह तूं अख्वाइंदा। मेरी तेरे हथ्थ डोर, जिउँ भावे तिउँ चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा विछोड़ा ना मोहे भाइंदा। शब्द सुत करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए अधार, तुध बिन सांतक सति ना कोए वरताईआ। त्रैगुण माया ना कोए भण्डार, पंज तत्त ना कोए जणाईआ। लख चुरासी ना कोए शृंगार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ना रंग वखाईआ। सूरज चन्न ना कोए उज्यार, मंडल मण्डप ना वेख वखाईआ। इक्को मंगां तेरा दरस दीदार, चरन कँवल सच्ची शरनाईआ। निरगुण निरगुण करां सच गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख देणा वर, एका रहां तेरी शरनाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दान, दाता दानी आप हो जाइंदा। एकँकारा देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आदि निरँजण वेखे मार ध्यान, जोती जाता वेख वखाइंदा। श्री भगवान वखाए निशान, सच निशाना आप झुलाइंदा। अबिनाशी करता जाणी जाण, जानणहार भेव खुल्हाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। शब्द सुत सुण बाल निधान, एका वार जणाइंदा। हुक्म मन्नणा धुर फ़रमाण, सच संदेशा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करता पुरख, पुरख पुरखोतम आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, हरख सोग ना वेस वटाईआ। बाल अंञाणे उत्ते खाधा तरस, आपणी दया कमाईआ। तेरा खेल अर्श फर्श, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रुशनाईआ। चौदां लोक तेरा अदरश, चौदां तबक वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी देवां तेरा कर्ज़, मकरूज आपणा नाउँ धराईआ। आदि जुगादि निभावां फ़र्ज़, जुग जुग सेव कमाईआ। मेरा नाउँ तेरा राग साची तर्ज़, दो जहानां एका गाईआ। तेरा होण ना देवां हरज़, सदा सदा सद सहाईआ। सचखण्ड बैठा सुणां अर्ज़, आरज़ू इक्को इक्क वखाईआ। मेरे मिलण
दी रखीं गर्ज़, गुरबत होर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त झोली पाईआ। शब्द सुत सुणया कन्न, हरि जू आप सुणाया। बण निमाणा गया मन्न, निउँ निउँ सीस झुकाया। इक्को कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाया। एका गुण दस्स भगवान, शब्दी मंग मंगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव निशान, निरगुण सरगुण आप प्रगटाइंदा। त्रैगुण माया खेल महान, पंज तत्त नाच नचाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, ईश जीव वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म खेल महान, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाइंदा। नाद धुंन सच्ची धुन्कान, अनादी नाद शब्द सुणाइंदा। अमृत अन्तर पीण खाण, सर सरोवर आप बणाइंदा। निरगुण नूर जोत महान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, नाड़ बहत्तर बन्धन पाइंदा। काया माटी कर परवान, जगत हाटी वेख वखाइंदा। पंचम नाद नाद धुन्कान, ब्रह्माद नाद सुणाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंज शैतान, पंजां शरअ इक्क जणाइंदा। आशा तृष्ना कर बलवान, घर घर डेरा लाइंदा। मन मनुआ राज राजान, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। सति सतिवादी हो मेहरवान, हरि साची सेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बाल अंञाणा संग निभाइंदा। लख चुरासी करां त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। विष्नूं देवे इक्क आधार, विश्व रूप वटाईआ। दर दर घर घर पावे सार, नव नौ फेरा पाईआ। ब्रह्मा करे ब्रह्म अकार, ईश जीव खेल खलाईआ। शंकर अन्तिम दए सँघार, आपणा बल धराईआ। तिन्नां विचोला सिरजणहार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कर किरपा मेरे निरँकार, एका भेव देणा खुल्हाईआ। किस बिध तेरा मेला होवे संसार, तेरा दर्शन कवण दुआरे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। आपणा पर्दा हरि जू लाह, निरगुण आप जणाइंदा। जुग जुग आवां वेस वटा, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। ब्रह्म नाल पारब्रह्म मिला, ब्रह्म आपणे अंग लगाइंदा। आपणा नाद शब्द धुन सुणा, ढोला तेरा आप जणाइंदा। पर्दा ओहला आप उठा, बण विचोला सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव रिहा दस्स, दीनन दया कमाईआ । निरगुण सरगुण पूरी करे आस, रूप अनूप वटाईआ। पंज तत्त काया जोत कर प्रकाश, गुर अवतार नाउँ धराईआ। लख चुरासी खेल तमाश, निज घर बैठा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। तेरा भेव निरगुण रूप, नज़र किसे ना आइंदा। तूं साहिब सच्चा सति सरूप, रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाइंदा। लख चुरासी वसें कलबूत, कल आपणी आप रखाइंदा। मैनूं आपणा दस्स
सच सबूत, जिस घर तेरा मेला बिन तुध नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। मेरा सबूत इक्को इक्क, आदि पुरख समझाया। साची सिख्या लैणी सिख, बिन अक्खर रिहा पढ़ाया। बिन वस्तू देवां भिक्ख, एका वस्त आपणा नाउँ झोली पाया। बिन कलम सयाही दयां लिख, मेरा लिख्या लेख ना किसे मिटाया। आदि जुगादि ना जावां दिस, नेत्र नैण नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह रिहा वखाया। पुरख अबिनाशी इक्को राह, आपणा आप जणाईआ। लोकमात करां खेल बण बेपरवाह, बेड़ा आप चलाईआ। लख चुरासी वेखां थाउँ थाँ, दर दर घर घर फेरा पाईआ। जन भगतां लवां आप उठा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण जोत इक्क जगा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। नाद धुन शब्द वजा, अनरागी राग सुणाईआ। अमृत आत्म जाम प्या, निझर झिरना दयां झिराईआ। स्वछ सरूपी दरस करा, भाण्डा भरम भनाईआ। जन्म जन्म दी हिरस मिटा, पूरन आस कराईआ। मैनूं मिलण दा जिस जन चाअ, भगत दुआरे आए फेरा पाईआ। मेरा भगत दए समझा, प्रभ वसे केहड़े थाईंआ। बण विचोला दए मिला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका घर बहाईआ । काया मन्दिर एका ढोला देवे गा, आत्म परमात्म लए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर रिहा वखाईआ । मेरा घर भगत अंदर, होर दिशा ना वंड वंडाया। मेरा नाउँ एका मन्त्र, हरिभगत रिहा जस गाया। मेरा नाउँ बणाए मन्त्र, लोकमात दए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर रिहा वखाया। मेरा घर भगत घड़, पंज तत्त दए वड्याईआ । जुग जुग अंदर जावां वड़, आपणा कुंडा लाहीआ। बलधारी कोई ना सके फड़, राज राजानां नैण शरमाईआ। जन भगतां दरस दखावां अग्गे खड़, आप आपणा रूप वटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग ना कोई वड्याईआ। ना जन्मा ना जावां मर, जन्म मरन ना कोई रखाईआ। आदि जुगादी इक्को हरि, जुग जुग वेस वटाईआ। भगतां अंदर जोत धर, साचे दीपक करां रुशनाईआ। नाम निधाना अक्खर पढ़, गीत गोबिन्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल पुरख अबिनाशा, आपणी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, नौ नौ चार वंड वंडाइंदा। भगतां करां पूरी आसा, भगवान रूप वटाइंदा। दो जहानां देवां साथा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराइंदा। लहिणा देणा चुकावां मस्तक माथा, पूरब कर्मां वेख वखाइंदा। इक्क चढ़ावां साचे राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चलणा जग, हरि जू आप जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखण भज्ज भज्ज, निरगुण सरगुण
वेस वटाईआ। जन भगतां पर्दा लए कज्ज, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ । सचखण्ड निवासी हरिजन दुआरे बह सज, रूप अनूप वटाईआ। प्रेम प्यार अंदर जाए बज्झ, साची रीती इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह श्री भगवाना, भगवन आपणी खेल कराइंदा। शब्दी सुत दे परवाना, नाम निधाना इक्क जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महाना, विष्न ब्रह्मा शिव लगाइंदा। त्रैगुण दिता इक्को दाना, पंचम बन्धन पाइंदा। लख चुरासी कर निशाना, जीव जंत वेख वखाइंदा। भगतां बन्न्हे साचा गाना, भगती तन्द इक्क बंधाइंदा। अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म समझाइंदा। दरस दखाए श्री भगवाना, आपणा पर्दा लाहइंदा। खण्ड ब्रह्मण्ड वेखे मार ध्याना, जेरज अण्डज वेस वटाइंदा। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, आपणा बल वधाइंदा। वसणहारा सचखण्ड, थिर घर साचा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल अकल कलधार, पुरख अकाल वरताईआ। करे खेल दीन दयाल, दीनन रच्छया आप कमाईआ। आपणे हथ्थ रखाए काल महांकाल, त्रैभवन धनी वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पूरा करे सवाल, दर बैठे सीस झुकाईआ। जुग जुग बणे रहिण कंगाल, शाह पातशाह वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। आपणे रंग रत्ता निरँकार, रत्ती रत्त ना कोई रखाइंदा। गतमित जाणे सर्ब संसार, दूसर ओट ना कोई रखाइंदा। जुग चौकड़ी वंडणहार, वंडणहार आप अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे कार, कलयुग वेख वखाइंदा। सेवा ला गुर अवतार, इक्को नाद शब्द सुणाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग ला, अन्त आपे मेट मिटाईआ। गुर अवतार लए प्रगटा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, साचा हुक्म सुणाईआ। भगतां बणे आप मलाह, साचा बेड़ा कंध उठाईआ । डूँग्घी भँवरी पार करा, जगत सागर लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां होए सहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर भगतन तार, आपणा रंग चढ़ाया। निउँ निउँ दोए जोड़ करन निमस्कार, तेई अवतार बैठे नैण शरमाया। ईसा मूसा नेत्र नैण रोवण ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ार सुणाया। मुहम्मद धाहां रिहा मार, चौदां तबक रिहा कुरलाया। नानक गाए इक्क निरँकार, तार सतार रबाब वजाया। गोबिन्द बणया सुत दुलार, पुरख अकाल गोद सुहाया। करे खेल आप निरँकार, जुग जुग वेस वटाया। सेवा लाए अपर अपार, साची सेवा आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप वखाया। गुर अवतार मार्ग ला, जीवण मरन गए समझाईआ। अन्तिम कह के गए मिले बेपरवाह, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। शाह
पातशाह, सच्चा शहिनशाह इक्क अख्वाईआ । सब मंगदे गए पनाह, लोकमात ओट तकाईआ। अन्तिम पीर पैग़म्बर औलीए शेख़ होणे फ़नाह, बिस्मिल रूप समाईआ। पंज तत्त चोली काया दिसे किसे ना, गुर अवतार गए तन हंढाईआ। पुरख अबिनाशी वसे सभनी थाँ, घट घट आपणी जोत जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पकड़े बांह, जन भगतां होए सहाईआ। नित नवित रूप वटा, अबिनाशी अचुत दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। देवे माण हरि करतारा, कुदरत कादर खेल खलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर भगतां करदा आया प्यारा, जुग जुग आपणे नाल रलाइंदा। एका दूआ पार किनारा, बण माही पत्तन पार कराइंदा। ध्रू प्रहिलाद करे निमस्कारा, बल निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। अमरीक रोवे ज़ारो ज़ारा, जनक इक्को ओट रखाइंदा। हरी चन्द दे सहारा, नार तारां पार कराइंदा। बिदर वखाया इक्क अखाड़ा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुदामे देवे चरन प्यारा, द्रोपद लज्जया आप रखाइंदा। जै देओ देवे इक्क सहारा, पाती डाल आप महकाइंदा । लेखा जाणे रविदास चम्मयारा, सैण नाई रूप वटाइंदा। अजामल गनका पार किनारा, पूतना पर्दा आपे पाइंदा। बधक अवगुण ना विचारा, गुण आपणा आप वखाइंदा। कबीर जुलाहा करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। बेणी देवे इक्क प्यारा, त्रलोचण आपणे रंग रंगाइंदा। बिन हरि कोई ना उतरे पारा, लख चुरासी ना पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां दर सुहाइंदा । भगतां दर आए भगवान, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। गा गा थक्के वेद शास्त्र सिमरत पुराण, हरि का गुण कहिण ना जाईआ। जिस जन किरपा करे महान, आपणी बूझ बुझाईआ। दर घर दर्शन देवे आण, तृष्ना भुख रहे ना राईआ। साची सक्खी मिले काहन, काया मंडल रास रचाईआ। नाम बिठाए इक्क बिबाण, सच बिबाणे लए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । शब्द कहे सुण मेरे हरि, तेरा भेव कोई ना आया। आदि जुगादि मैं रिहा डर, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूंही देवणहारा वर, मेरी आशा पूर कराया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पार कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि वार हंढाया। कोटन कोटि गुर अवतार बैठे तेरे दर, दर बैठे अलख जगाया। पुरख अबिनाशी ख़ाली झोली भर, अतोट अतुट कराया। तूं सब नूं देवणहारा वर, बेअन्त तेरी वड्याईआ । नानक पाया इक्को घर, चरन दुआरा तेरा सुहाया। पल्लू तेरा ल्या फड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। तेरे पौड़े गया चढ़, सचखण्ड डेरा लाया। तेरा नाउँ ल्या पढ़, निरँकार निरँकार रिहा जस गाया। लोकमात विच गया वड़, जीवां जंतां आप समझाया। पुरख अबिनाशी शरनी जाओ पढ़, लिख लिख लेख बोध अगाध सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
आपणा खेल आप समझाया। नानक निरगुण बोल जैकार, सरगुण नानक दए समझाईआ। पंज तत्त नानक करे विचार, निरगुण नानक आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा जाणे अगम्म अपार, अगम्मड़ी खेल कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े वसया बाहर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त दए समझाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, नानक निरगुण सर्ब जणाइंदा। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, लोकमात वेस वटाइंदा। निहकलंक नाउँ रखाउणा, दिस किसे ना आइंदा। अगम्मी ढोला आपे गाउणा, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए आ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। प्रगट होवे बेपरवाह, जोती जोत करे रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ रखा, राउ रंकां लए जगाईआ। साचा डंका इक्क वजा, चार वरन करे पढ़ाईआ। अठारां बरन लए समझा, चौदां विद्या मूल चुकाईआ। चौदां तबकां फेरा पा, चौदां लोक दए हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रला, एका तत्त दए समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुका, जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग मार्ग देवे ला, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। दो जहाना नौबत नाम वजा, सुहबत आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर भेव कोए ना पाईआ। हरि जू खेल आप कराउणा, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम भाग लगाउणा, सम्बल नगर दए सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बंक आप बनाउणा, महल अटल करे रुशनाईआ। जुग जुग दे विछड़े मेल मिलाउणा, हरिजन लए मिलाईआ। साचे भगतां दर बहाउणा, दर आयां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। भगत भगवन्त वेखे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। निरभउ चुकाए भय डर, आप आपणी दया कमाया। लख चुरासी विचों लए फड़, हरिजन आपणे नाल मिलाया। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, माया ममता मोह चुकाया। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, पत्त डाली आप महकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। हरिजन तारे भगतन मीता, भगवन दया कमाईआ। सन्त सुहेला ठांडा सीता, अग्नी तत्त नेड़ ना आईआ। गुरमुख करे पतित पुनीता, पतित पापी लए तराईआ। गुरसिख धाम वखाए अनडीठा, अनडिठड़ी कार चलाईआ। सतिजुग वखाए साची रीता, मन्दिर मसीतां ना कोए वड्याईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। भगत भगवन्त दरसाए इक्क अतीता, त्रैगुण बन्धन दए तुड़ाईआ। एका नाउँ माण गंवाए अठारां अध्याए गीता, शास्त्र सिमरत मुख भुवाईआ। नाम निधान जिस जन पीता, जम दंड ना देवे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां होए सहाईआ। कलयुग
अन्तिम हरि जू भगत, हरी हरि आप बणाइंदा । आप प्रगटाए आपणे वक्त, थित वार ना कोए रखाइंदा। आपे जाणे आपणी शक्ति, शख्सीअत भेत किसे ना आइंदा। वसे बाहर बूंद रक्त, बूंद रक्त आपणे रंग रंगाइंदा। लख चुरासी खेल जगत, जुग करता आप कराइंदा। भगतां देवे निरगुण दरस, सरगुण वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम मेटे हरस, तृष्ना जगत बुझाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, सांतक सति कराइंदा। कृपानिध करे तरस, अबिनाशी ठाकर फेरा पाइंदा। लख चुरासी विच्चों परख, हरिजन आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द इक्क समझाइंदा। सुत दुलारे सुण ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे भगवान, भगवन रूप वटाईआ। साचे भगत लए पहचान, आप आपणी बूझ बुझाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। लोकमात करे प्रधान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्क वखाए सच निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्डी वड्याईआ । देवे माण वड्याई वड, हरि वड्डा दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणा बन्धन पाईआ। शब्द सुणाए बोध अगाध, अगाध बोध करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे सन्त साध, सिदक सबूरी आप निभाईआ। भगतां तारे आदि जुगादि, जुग जुग सेव कमाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम देवे दाद, साची वस्त आप वरताईआ। जन भगतां करे लाड, जिउँ बालक माता गोद सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे लए तराईआ। कलयुग अन्तिम आया अन्त, अन्त रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, साचे भगतां लए जगाईआ। दरस दखाए वार अनन्त, अकल कला वड्याईआ। नाता तोड़ जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। माणस जन्म बणाई बणत, देवत सुर रहे शरमाईआ। मेल मिलावा साची संगत, हरि सरन मिली सरनाईआ। काया चोली चाढ़े रंगत, रंगया रंग उतर ना जाईआ। जो जन दुआरे आए मंगत, साची भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां होए सदा सहाईआ। जुग जुग भगतां बणया राखा, सेवक सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम देवे साथा, सगला संग निभाईआ। त्रिलोकी नंदन वेख तमाशा, त्रै त्रै मूल चुकाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाशा, मंडल मण्डप डेरा ढाहीआ। विष्न शिव ब्रह्मा विनाशा, अबिनाशी इक्को इक्क अख्वाईआ। जन भगतां होए दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत रिहा सुहाईआ। भगत सुहाया भगती रंग, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। आत्म अन्तर इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण जोत डगमगाइंदा। भगतां करे ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दीख़ाना
तोड़ तुड़ाइंदा। नाम दात इक्को वंड, घर बह बह ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त विच समाइंदा।
हरि जू धार शब्दी नाउँ, हरि हरि आप प्रगटाईआ। आदि जुगादि वसे सच थाउँ, हरि साचा आप बहाईआ। दो जहान करे न्याउँ, जुग जुग वेस वटाईआ। खेले खेल जिउँ पुत्तर माउँ, बालक रूप वखाईआ। पुरख अकाल पकड़े बाहों, सदा सदा भुवाईआ। हुक्मे अंदर हुक्मी न्याउँ, हुक्म हाकम रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा शब्द रूप वटाईआ। आपे शब्द आपे जोत, जोती जाता आप अख्वाइंदा। आपे किला आपे कोट, आपे सचखण्ड आसण लाइंदा। आपे नाद आपे चोट, धुन नगारा आप वजाइंदा। आपे सरन आपे ओट, शरनगत आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप शब्द प्रगटाइंदा। निरगुण जोत निराकार, निरवैर खेल खलाईआ। अजूनी रहित अगम्म अपार, रूप रंग रेख ना कोए वड्याईआ। सचखण्ड खेल अपार, पुरख अकाल रिहा खलाईआ। दाता दानी बण दातार, साची वस्त आप वरताईआ। आपे बण बण मंगे भिखार, पारब्रह्म प्रभ आपणी झोली डाहीआ। आपे बणे विचोला अगम्म अपार, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपे करे सच प्यार, आपणी सेज आप हंढाईआ। आपे पुरख आपे नार, दाई दाया रूप वटाईआ। आपे जणे सुत दुलार, आपणी गोद बहाईआ। शब्दी नाउँ रख निरँकार, आपणा रंग चढ़ाईआ। थिर घर वसदा रहे अपार, जिस घर शब्द रिहा समाईआ। सचखण्ड वसे आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार शब्द रूप वखाईआ। पति पत्नी दोए उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जगत वस्त ना साडे पास, पुत्तर धी ना वज्जी वधाईआ। अग्गे दिसे ना कोए साथ, जगत निशान ना कोए चलाईआ। भाग निखुट्टे मस्तक माथ, तकदीर रही शरमाईआ। नाता जुड़या तत्त आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध रही कुरलाईआ। दर दर कर कर थक्के तलाश, साचा राह ना कोए लगाईआ। पूरी होई ना अजे आस, निरास वेखी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। पुत्तर धी जगत नाता, बन्धन बंध बंधाया। पुत्तर बिन ना सोहे माता, पिता माण ना कोए रखाया। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। साहिब तुट्ठे प्रभ देवे दाता, वस्त अमोलक झोली पाया। कर किरपा पूरा करे घाटा, घाटा कोए नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाया। मेहरवान देवे सुख, सुख सांतक
इक्क वरताईआ। किसना सुकला वेखे पख, डूँग्घी भँवरी फोल फुलाईआ। उज्जल करे मात मनुक्ख, एका वस्त वरताईआ। वास कराए उलटा रुख, गर्भ देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लेखे विच लगाईआ। देवे दात दात अनमुल्ल, मुल कोए ना लाइंदा। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्ता खेल खलाइंदा। जगत दीवा ना होए गुल्ल, बुझया दीपक आप जगाइंदा। प्रभ डाली लग्गे फुल्ल, जगत बूटा आप महकाइंदा। जो जन दुआरे आए भुल्ल, तिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मातलोक ना जाए रुल, करता कीमत आपे पाइंदा। भगत दुआरा गया खुल्ह, वस्त वणजारा आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पति पत्नी जगत तराइंदा।