२१ मग्घर २०१८ बिक्रमी बख्शीश सिँघ बचन सिँघ अजीत सिँघ जेठूवाल दरबार विच
पारब्रह्म प्रभ छैल छबील, छहबर नाम लगाइंदा। बसन बनवारी बस्त्र नील, अम्बर सुअम्बर आप रचाइंदा। देवे दात बण वकील, सच वकालत आप वखाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छों सच्चा खेल, अपरम्पर आपणा मेल मिलाइंदा। अर्जन माण गंवाया भील, बिन कृष्न कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। गुरमुख मंगणा दर दुआर, दर दरवाज़ा हरि खुल्हाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा दए उतार, देणा कोए रहिण ना पाईआ। डुब्बदे पाथर लाए पार, पाहन चरन छुहाईआ। अग्नी सड़दे देवे ठार, अमृत मेघ बरसाईआ। बिन नैणां देवे दरस दीदार, नैतर नैण आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त हथ्थ रखाईआ। गुरसिख मंग हरि का नाउँ, हरि साचा आप वरताइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाहो, बेपरवाह खेल कराइंदा । जुग जन्म दे विछड़े फड़ फड़ मेले बाहों, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। निर्धन निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची साचा धाम सुहाइंदा । सदा सुहेला इक्क इकेला पुरख अगम्म सिर रखे ठंडी छाउँ, समरथ आपणा हथ्थ आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। उठो सिखो मंगो राग, हरि रागी आप जणाईआ। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे आग, हवन हवना ना कोए वखाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान रखे लाज, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई कर त्याग, हरिजन साचे लए प्रनाईआ। पुरख पुरखोतम गया जाग, भगत भगवन्त लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप जणाईआ। उठ गुरसिख मंग दात, मेहरवान आप वरताइंदा। लख चुरासी विच्चों उत्तम करे जात, जात आपणी नाल
मिलाइंदा। काया डूँग्घर भरे खात, सच ख़ज़ाना इक्क वरताइंदा। निरवैर कराए पार घाट, अद्धविचकार ना कोए रखाइंदा। साची सेज सुहाए खाट, आत्म अन्तर आप विछाइंदा। सरन सरनाई साचा नात, साक सज्जण सैण आप बंधाइंदा। अन्त अन्त पुच्छे वात, आदि आदि वेख वखाइंदा। नाम निधान सुणाए गाथ, गोबिन्द आपणा गीत अल्हाइंदा। सगल वसूरे जायण लाथ, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। मिटे रैण अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाइंदा। इक्क इकल्ला मिले कमलापात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। उठ सिख झोली डाह, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। अनमुलड़ी दात रिहा वरता, दिस किसे ना आईआ। जन्म जन्म दे बख्शे गुनाह, पतित पापी पार कराईआ। एका देवे सति सलाह, सलाहगीर रूप वटाईआ। हरि जू मिले साचे थाँ, थान थनंतर इक्क वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आप खुल्हाईआ। गुरसिख उठ मंग भण्डार, हरि भण्डारी आप वरताइंदा। लख चुरासी दए नवार, गेड़ा गेड़ा आप दवाइंदा। त्रैगुण अतीता पावे सार, त्रै भवन धनी वेख वखाइंदा। ठांडा सीता इक्क दरबार, सच दुआरे सोभा पाइंदा। कर्म कांड दए निवार, ब्रह्म ब्रह्मांड वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां एह समझाइंदा। गुरमुख सज्जण रहे सुण, हरि साचा सच जणाईआ। इक्को राग इक्को धुन, एका नाद वजाईआ। पारब्रह्म तेरे कौण जाणे गुण, गुणवन्त सच्चा शहिनशाहीआ। लख चुरासी कर छाण पुण, हरिजन साचे लए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे दर सुहाईआ। गुरमुख अग्गों कहिन्दे बोल, एका बचन सुणाया। तूं पहलों तोल आपणा तोल, साडा तोल नज़र किसे ना आया। जुग जुग आपणा मन्दिर लोकमात गया खोल्ह, सृष्ट सबाई राह चलाया। लुक लुक बैठें सदा अडोल, दिस किसे ना आया। तेरे पिच्छे करदे कोटन कोटी घोल, तेरा पन्ध ना कोए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराया। पुरख अबिनाशी दयावान, एका वार जणाईआ। मैं देवणहार श्री भगवान, जुग जुग रिहा वरताईआ। लख चुरासी वेखां मार ध्यान, पुरीआं लोआं फेरा पाईआ। गुरमुख विरले कर परवान, आपणे नाल मिलाईआ। नाम निधाना दे ज्ञान, अन्तर करां पढ़ाईआ। सति निशाना दो जहान, एका दयां वखाईआ। गृह मन्दिर महल्ल मकान, उच्च अटल्ल वड वड्याईआ। तख्त निवासी बण बलवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, धुर संदेशा हुक्म सुणाईआ। दो जहानां रखां आण, भुल्ल कोए ना जाईआ। गुर अवतारां दे दे माण, लोकमात करां पढ़ाईआ। एका बख्शां चरन ध्यान, चरन शरन सच्ची शरनाईआ। कर किरपा देवां दान, दात अनमुलड़ी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा
खुल्हाईआ। मंगो दात साचा वर, अबिनाशी करता आप जणाइंदा। जन्म कर्म दा चुक्के डर, भय अवर ना कोए वखाइंदा। एका अक्खर लैणा पढ़, साचा मन्त्र आप समझाइंदा। एका मन्दिर जाणा वड़, दूजे दर ना फेरा पाइंदा। एका निरगुण फड़ना लड़, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। एका पौड़े जाणा चढ़, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाइंदा। एका कन्त फड़ना लड़, नार सुहागण आप बणाइंदा। निहकर्मी कर्म दए कर, कुकर्मी पार कराइंदा। गुरमुख मरनी ना जाए मर, जीवण मुक्त आप वखाइंदा। मुक्ती आपणे चरनां हेठां धर, गुरसिख आपणे नाल रलाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग मेरा भाणा रहे जर, भाणे विच सर्ब वखाइंदा। मेरे अग्गे कोई ना गया अड़, काया भाण्डे सर्ब भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। गुरमुख सज्जण करन दलील, मन मनसा मात रखाईआ । कवण बणे जगत वकील, साडी मिसल दए चलाईआ। अन्त अर्जन लुट्टया फड़ के भील, सूरबीर ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख एका मंग मंगाईआ। गुरसिख मंगण साची मंग, एका वार जणाईआ। जे तुट्ठां ते काया रंग, रंग आपणा नाम चढ़ाईआ। दिवस रैण इक्क अनन्द, अठ्ठे पहर वज्जे वधाईआ। जगत तृष्ना मुक्के गंद, वासना कोए नज़र ना आईआ। पंच विकारा कर खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग हथ्थ फड़ाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा ध्यान रिहा लगाईआ। गुरमुख तेरी सच अरदास, हरि हरि आपणी झोली पाइंदा। करे खेल खेल तमाश, खेलणहारा वेस वटाइंदा। मात पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा जाणे बे बे आस, पार किनारा आप वखाइंदा। लख चुरासी कर तलाश, गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा। आपे देवे साचा साथ, सगला संग निभाइंदा। भगतन मेला एका घाट, एका तट सुहाइंदा। पन्ध मुकाए झूठी वाट, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण वेखे मार झात, झाकी आपणी आपे पाइंदा। करे प्रकाश अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर आप गवाइंदा। लहिणा देणा तोड़ ज़ात पात, शरअ बन्धन ना कोए वखाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांत, अकल कल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप समझाइंदा। गुरमुख सज्जण रखदे तांघ, एका ओट तकाईआ। तूं निरगुण रचया आपणा स्वांग, स्वांगी खेल वखाईआ। साची वस्त रहे मांग, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। लख चुरासी विच्चों काढ, गर्भ हवन ना कोए तपाईआ। सरन सरनाई मिले दाद, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मेला रहे आदि जुगादि, जुग जुग वेख वखाईआ। एका तेरा नाउँ लए अराध, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। पार किनारा करनी हाद, साचे मन्दिर लै चढ़ाईआ। वेले अन्त ना जाणा छाड, एका मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, कीता कौल पूर निभाईआ। पुरख अबिनाशी नेत्र खोल्ह, एका वार तकाया। हरिजन साचे लवां विरोल, नाम मधाणा पाया। एका कंडे देवां तोल, बण तोला सेव कमाया। गुरमुखां रखां सदा अडोल, लोकमात वेख वखाया। सच वस्त जो मेरे कोल, देवां आप वरताया। सोहँ ढोला एका बोल, आत्म परमात्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गुरसिख अग्गों रिहा सुणां, सुण मेरे सच्चे माहीआ। सोहँ गा चढ़े ना चाअ, रसना जिह्वा हिलाया। जिन्ना चिर ना पकड़ें बांह, सांतक सति ना कोए वरताया। जे तुट्ठा प्रभ दरस दिखा, तेरा दर्शन मोहे भाया। जन्म जन्म दी हिरस मिटा, अमृत मेघ बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां रिहा समझाया। गुरसिख साचे रख धीर, धीरजवान जणाइंदा। तेरा लेखा अन्त अख़ीर, आखर हरि जू आप मुकाइंदा। तेरी आपणे अंदर रखे तस्वीर, मस्सवर बण बण सेव कमाइंदा। इके वार सब दी बदले तकदीर, जिस जन आपणे चरन लगाइंदा। कर किरपा कटे भीड़, औखा राह ना कोए वखाइंदा। एका रंग रंगाए शाह हकीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। किरपा कर गुण निधान, गुरसिख मंग मंगाईआ। कवण वेला देवें दान, दयावान दया कमाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। हउँ बालक बाल नादान, तेरी सार ना पाईआ। जुग जुग तेरा खेल महान, गुर अवतार सेव कमाईआ। तूं सर्ब जीआं दा सच्चा काहन, लख चुरासी रिहा प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, एका रंग वखाइंदा। लख चुरासी कोलों रिहा नस्स, नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख हिरदे जावां वस, सच सिँघासण आप बणाइंदा। कर कर आपणा प्रकाश, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। कर कर साचा भोग बलास, भस्मड़ आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। रूप अनूप आप प्रगटा, परम पुरख वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम सेव कमा, सेवक बण बण फेरा पाईआ। भगत दुआरा लए सजा, साजण बणे सच्चा माहीआ। हरिजन साचे लए बुला, आप आपणे दर सुहाईआ। वस्त अमोलक इक्को वार झोली देवे पा, साची झोली सर्ब भराईआ। छब्बी पोह दिवस सुहा, दोए दोए लेखा आप चुकाईआ। जन भगतां कटे जम का फाह, जगत फाँसी आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दानी दात दाता इक्क वरताईआ। अठ्ठ तत्त जिस पाई सार, सर्ब सुख उपजाया। दसवेंं घर कर प्यार, पुरख अबिनाशी दरस कराया। अठ्ठ दस जोड़ संसार, अंक अंक नाल मिलाया। इक्क इकल्ला एकँकार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खेल खलाया। जिस जन
बख्शे चरन दुआर, सो जन लोकमात वड्याआ। जिस जन खोल्हे बन्द कवाड़, आत्म ताकी कुण्डा लाहया। जिस जन बाहों पकड़ लए उठाल, आप आपणी गोद बहाया। जिस जन चले नाल नाल, साचा संग निभाया। जिस जन शाहों करे कंगाल, नाम ख़ज़ाना इक्क वरताया। जिस जन दिवस रैण करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जिस जन दरगाह साची देवे माण, दर घर साचे आप बहाया। जिस जन देवे धुर फ़रमाण, सति संदेशा इक्क सुणाया। सो भगत मिले भगवान, भगती रंग इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप उपाया। पहला भगत भगत प्रहिलाद, परलो नेड़ कदे ना आईआ। दूजे ध्रू दिती दाद, नानक दादक ना कोए वड्याईआ । तीजे बल दिता साथ, सगला संग निभाईआ। चौथे अमरीक रख्या हाथ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंजवें जनक लेखा इकांत, अकल कला समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन भगवन संग रखाईआ। छेवें हरी चन्द उज्यार, सत्तवें तारा राणी यार, अठ्ठवें बिदर करे सुधार, नावें सुदामा जाए तार, दसवें द्रोपद करे विचार, यारवें जै देव लाए पार, बारवें रविदास बणाए यार, तेरवें सैण लए उठाल, चौधवें कबीर करे प्रितपाल, पंदरवें धन्ना जट्ट दए वखाल, सोलवें तरलोचण शाह बणाए कंगाल, सतारवें अजामल देवे ठार, अठारवें बैणी गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गनका पूतना बधक जगत खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ दस दस अठ्ठ नट्ठ नट्ठ जुग जुग सति सति एका तत्त वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर छुट्टया साथ, सगला संग तजाया । राम कृष्न तजया त्रिलोकी नाथ, निरगुण खेल खलाया। रवि ससि भुल्लया दिवस रात, चन्द चांदनी मुख छुपाया। लेखा चुक्कया पूजा पाठ, पढ़ पढ़ धीर ना कोए धराया। पुरख अबिनाश खेल तमाश, लोकमात आप कराया। वेस वटा पृथ्मी आकाश, गगन मंडल रिहा सुहाया । कलयुग अन्तिम सब कोलों हो उदास, भगतां दुआरे फेरे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल खला, वेखे चाँईं चाँईंआ। रातीं सुत्तयां गुरसिख लए जगा, जुगती आपणे हथ्थ वखाईआ। आपणी प्रेम रत्त नाल दए नुहा, जगत नीर ना कोए रखाईआ। कर कर सेवा चढ़या साह, दिवस रैण सेव कमाईआ। लख चुरासी कोई वेखे ना, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आपणा खेड़ा आपे गया ढाह, गुरमुखां खेड़ा रिहा बणाईआ। एसे कारन सिँघ पूरन ल्या प्रना, पूरन परमेश्वर विच समाईआ। पुत्तर धीआं नाता ल्या तुड़ा, जगत मोह ना ल्या वधाईआ। गुरमुखां फड़ फड़ बांह, आपणे अग्गे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाईआ। सेवा करन दा इक्को मौका, छत्ती दिन जणाया। बिन भगती तरना सौखा, मार्ग इक्क लगाया।
गुरसिख जे इस नूं जाणे औखा, औखा घाट नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाया। सेवा करन दा साचा वक्त, छत्ती दिन वंड वंडाईआ। पाल सिँघ फसया मोह जगत, जुगत गया भुलाईआ। प्रभ लेखे लाई रक्त, पूरब लहिणा झोली पाईआ। आप सुहाया उस दा वक्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त होए सहाईआ। पाल सिँघ दी कर प्रितपाल, आपणी दया कमाइंदा। रातीं सुत्तयां दए नुहाल, दुरमति मैल धुवाइंदा। माया झूठी जगत जंजाल, जीव जंत कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छत्ती दिवस दा साचा फल, गुरसिखां झोली पाइंदा। सेवा करे जो आ दुआर, जुग छत्ती मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी बणया रहे मित्र यार, यारड़ा सत्थर आप हंढाईआ। गुरसिख भुल्ले जो विच संसार, मूर्ख मुग्ध रूप वटाईआ। तिस करे आप प्रितपाल, होए संग सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अंग बणाईआ। पंज प्यारे हरि का अंग, अंगीकार बणाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, सूरबीर वेस वटाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड, लोकमात रचन रचाइंदा। जगत जुग प्रभ टुट्टी गंढ्ढ, साचा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका दर सुहाइंदा। पंज प्यारे वक्त सुहाउणा, वक्त वक्त रिहा विहाईआ। हरि जू विहार बिवहार दरसाउणा, बिवहारी सेव कमाईआ। जिस दुआरे हरि आपणी कार कमाउणा, सो कार सब नूं भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आपे रिहा सुहाईआ। सतिगुर पूरा इक्क ग़ुलाम, जुग जुग सेव कमाईआ। जन भगतां अंदर वड़ वड़ करे प्रणाम, आपणा सीस झुकाईआ। बिन जाणयां होवे जाणी जाण, बिन पुछयां लए बुलाईआ। जे गुरसिख ना करे पछाण, आप आपणा दरस वखाईआ। कदे धरे रूप बिरध कदे बाल जवान, कदे आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप कमाईआ। भगतन सेवा साची किरत, करता किरत कमाइंदा। कोई कहे सुरत निरत, निरगुण आपणा भेव छुपाइंदा । कोई कहे अकाल मूर्त्त, मूर्त अकाल आपणी धार जणाइंदा। भगवान कहे मैं भगतां मेटी हरस, हरस होर ना कोए वधाइंदा। जुग जुग करां तरस, आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा। गुरसिख मालक सच घर दा, निरगुण झाड़ू बरदार अख्वाईआ। घट्टा हूंझे आपणे दर दा, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। जुग जुग भगतां कोलों डरदा, भगत दुआरे फेरा पाईआ। भगतां पिच्छे लख चुरासी नाल लड़दा, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। बिन सद्दयां घर विच वड़दा, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरसिख आत्म पौड़े आपे चढ़दा, आपणा पन्ध मुकाईआ। अंदर बह बह इक्को अक्खर पढ़दा, करे सच पढ़ाईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, भगतां
संग रखाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला बणया रहे बरदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ।