पुस्तकालयभाग ११

२२ मग्घर २०१८ बिक्रमी छाहणी मलूवाल महिंदर सिँघ बाठ दे नवित जेठूवाल दरबार विच

जिस जन होए आप मेहरवान, तिस आपणी दया कमाईआ। नाम भगती देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। सति धर्म दा सच निशान, शाह पातशाह दए वखाईआ। सचखण्ड दुआरा सच मकान, अस्थिल चुबारा दए जणाईआ। इक्क इकल्ला बैठ श्री भगवान, हरिजन साचे वेख वखाईआ। एका नाद शब्द धुन कान, गृह मन्दिर आप वजाईआ। लख चुरासी विच्चों कर प्रधान, आपणे अंग लगाईआ। पंज तत्त काया देवे माण, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। चरन धूढ़ सच अशनान, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। दो जहानां रखे माण, निमाणयां होए सहाईआ। शब्द निराला मारे बाण, अणयाला तीर चलाईआ। माया ममता लोभ मोह तोड़ अभिमान, हउँमे हंगता दए गंवाईआ। एका राग सुणाए कान, अनरागी नाद वजाईआ। घट घट अन्तर जाणी जाण, अनुभव आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। साची सेवा हरिजन रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, हरि पुरख निरँजण आसण लाइंदा। शब्द नाद धुन सच मृदंग, एकँकारा आप वजाइंदा। निरगुण नूर साचा चन्द, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता साचा छन्द, बोध अगाध सुणाइंदा। श्री भगवान सूरा सरबंग, सच निशाना इक्क उठाइंदा। पारब्रह्म सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां देवे इक्क अनन्द, अनन्द मंगल आप वखाइंदा। जगत जुग हरि टुट्टी गंढ्ढ, एका बन्धन नाम रखाइंदा। गीत सुहागी सुणाए छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप जणाइंदा। साची सेवा हरि करतार, आदि जुगादि वड्याईआ। जन भगतां देवे कर प्यार, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, अपरम्पर वेख वखाईआ। सन्त सुहेले लए उभार, जुग जुग देवे वड्याईआ। गुरमुखां देवे नाम अधार, धीरज धीर धराईआ। गुरसिखां खोल्हे बन्द कवाड़, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। कर किरपा अमृत देवे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। मेट मिटाए अन्ध अन्धयार, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। आप वखाए ठांडा दरबार, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। महल अटल उच्च मनार, पुरख अबिनाशी आसण लाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवातर, निरगुण सरगुण

खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाईआ। साची सेवा एकँकार, ओकंकार खेल खलाइंदा। लख चुरासी पावे सार, घट घट वेख वखाइंदा । डुब्बदे पाथर लए तार, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। गुरसिख सज्जण लए उभार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। नेत्र नैण खोल्ह कवाड़, लोचन आप जणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्माद हो उज्यार, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। लेखा जाणे सन्त साध, सतिगुर आपणा रंग वटाइंदा। आदि जुगादी इक्क अनाद, जुग जुग आप वजाइंदा। लेखा जाणे बोध अगाध, अनुभव आपणा रूप वखाइंदा। सन्त सुहेले साचे लाध, गुर चेले मेल मिलाइंदा। दरगाह साची करे लाड, पूत सपूत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा जिस समझाइंदा। साची सेवा गुरसिख धार, गुर गुर आप जणाईआ। सतिगुर सज्जण कर प्यार, हरिजन साचे लए मिलाईआ। नेत्र लोचण दरस अपार, अगम्म अगोचर आप वखाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। अनहद नाद शब्द धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणाईआ। पंचम सखीआं मंगलाचार, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। सखा सुहेला हो त्यार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर चेला पाए आपे सार, वेखे थाउँ थाईंआ। काया गढ़्ह बंक दुआर, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। डूँग्घी भँवरी पाए सार, काया कवरी फोल फुलाईआ। पंच विकारां कर खुआर, माया ममता मोह मिटाईआ। एका राग सुणाए आपणी वार, छत्ती राग रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाईआ। साची सेवा हरिजन लग्ग, आपणा आप मिटाया। जन्म जन्म दी बुझी अग्ग, तृष्ना भुख गंवाया। हँस होया कग, काग हँस रूप वटाया। नाम प्याला पीए मध, दिवस रैण ख़ुमार कराया। एका शब्द सुणाए अनहद, हद्द आपणी पार कराया। दर दुआरे आपे सद्द, गुरसिख साचे लए उठाया। लख चुरासी विच्चों कर कर अड्ड, आप आपणा मेल मिलाया। आपे जाणे आपणी यद, भगत भगवन्त खेल कराया। भगतां वेख होए गद गद, आप आपणा भेव जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क रखाया। साची सेवा सतिगुर चरन, आदि जुगादि मिले वड्याईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, लोचण नैण पर्दा लाहीआ। नात तोड़े मरन डरन, आवण जावण फंद कटाईआ। इक्क वखाए साची शरन, पुरख अकाल मेल मिलाईआ। लहिणा देणा चुक्के उपर धरती धरन, धरत धवल पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क बुझाईआ। साची सेवा सतिगुर ओट, एका ओट रखाया। सतिगुर कढ्ढे काया खोट, झूठा नाता दए तुड़ाया। आप उठाए आलणयों डिग्गे बोट, आप आपणी गोद बहाया। इक्क जगाए निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवाया। सुहाए बंक काया कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। देवे नाम इक्क अतोट,

निखुट कदे ना जाया। फड़ चढ़ाए साची चोट, उच्च महल्ले आप बहाया। भगतां बणया आपे गोत, साचा नाता आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाया। साची सेवा चरन ध्यान, चरन कँवल चित लाईआ। नेत्र दरस श्री भगवान, तृष्ना भुख मिटाईआ। गुरमुख सखी मिले हरि साचा काहन, घर मंडल रास रचाईआ। रवि ससि होए हैरान, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। करे खेल श्री भगवान, हरिजन आपणे आप उठाईआ। एका देवे साचा दान, नाम भगती झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जुग जुग हुक्म हरि निरँकारा, निरगुण आप वरताइंदा। सचखण्ड बैठ सच्चे दरबारा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। शब्दी शब्द बण लिखारा, धुर संदेशा आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कारा, करोड़ तेतीसा निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। लख चुरासी वेखे वारो वारा, लोकमात फेरा पाइंदा। अलख अगम्म अगोचर बेपरवाह हो त्यारा, निराका रूप धराइंदा। पंज तत्त तत्त दए अधारा, ब्रह्म मति इक्क समझाइंदा। मित्त गत जाणे निरँकारा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग वेखे वेखणहारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। चौदां लोकां खोल्ह किवाड़ा, आप आपणा नैण उठाइंदा। चौदां तबकां मारे मारा, एका हुक्म वरताइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, जुग जुग साची सेव लगाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, बोध अगाध अल्हाइंदा। लिख लिख गए विच संसारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म करे विचारा, चारे वेदां धार जणाइंदा। शास्त्र सिमरत कर त्यारा, त्रैगुण अतीता खेल खलाइंदा। पुराण अठारां बण वणजारा, जगत सौदा हट्ट विकाइंदा। गीता ज्ञान खोल्ह भण्डारा, भगत भगवान इक्क समझाइंदा। ईसा मूसा कर त्यारा, साचा नाअरा इक्क अल्हाइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। सचखण्ड वसणहारा सच महल्ला, लोकमात वेख वखाईआ। सति संदेश नर नरेश एका घल्ला, कायनात करे पढ़ाईआ। बिस्मिल रूप हो हो आपे रला, घट घट रिहा समाईआ। पावे सार जला थला, डूँग्घी कंदर समुंद सागर फेरा पाईआ। नूरी नूर रखाया अल्ला, आलमीन दए दुहाईआ। मुहम्मद फड़ाया एका पल्ला, एका कलमा नबी सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, आदि पुरख आप कराइंदा। हक़ हक़ीक़त इक्क जैकारा, लाशरीक आप सुणाइंदा। वाहद रूप कर न्यारा, निज घर आपणे आसण लाइंदा। हजारा दरूद साची धारा, एका इक्क पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, साची सेवा आप समझाइंदा। गुर अवतार साची सेवा, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। पीर पैग़म्बर वेखे वड देवी देवा, दो जहान वेस वटाईआ। भगत भगवन्त आत्म रस देवे साचा मेवा, गुण अवगुण ना कोए रखाईआ। सन्त तराय दया कमाए हरि निहकेवा, निहचल आपणे धाम बहाईआ। आदि जुगादि अलख अभेवा, गुरमुख साचे लए उठाईआ। नाम जपाए रसना जिह्वा, गुरसिख सेवा लाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक थेवा, धुर ललाट दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कराईआ। साची सेव कराए करतार, करता किरत कमाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपार, जुग करता वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। नव नौ चार गया हार, वेला अन्त रिहा समझाईआ। सृष्ट सबाई रोवे ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ार सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड होवे हाहाकार, सत्त दीप ना धीर धराईआ। वरन बरन करन पुकार, साची सरन ना कोए रखाईआ। अठसठ धाहां रहे मार, तट किनारे पई दुहाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ ना कोए आधार, जगत स्यासत करे लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे वेखणहार, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। जीव जंत होया विभचार, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। नाता तुट्टा पुरख नार, कन्त कन्तूहल ना कोए वड्याईआ। पिता पूत ना करे प्यार, भइया भैणां ना वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया फसया सर्ब संसार, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। मनमति होई नार मुटयार, घर घर जोबन रही हंढाईआ। साधां सन्तां करे खुआर, आपणे नाल रलाईआ। सूरबीर जोद्धे सुट्टे मूँह दे भार, ना कोई सके सीस उठाईआ। शाह सुल्तानां सिर पाई छार, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। चारों कुण्ट जूठ झूठ वणज वपार, साचा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार ना मददगार, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। नारद फिरे वारो वार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। कलयुग मिल्या इक्को यार, हथ्थ नाल हथ्थ मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग मिल्या नारद आ, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। इक्क सुनेहड़ा दए सुणा, आपणा ढोला गाया। तैनूं मैं रिहा समझा, दर तेरे फेरा पाया। तेरा अन्तिम वेला गया आ, लुकया कोए नज़र ना आया। मुहम्मद बैठा डेरा ढाह, चौदां तबक रिहा शरमाया। अल्ला राणी बैठी मुख छुपा, नेत्र नैण ना कोई उठाया। तेरा वसदा खेड़ा रिहा ढाह, तेरा कर्म ज़ोर वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। मुहम्मद कहे सुण नारद मुन, तूं चोटी आपणी क्यों मुंनाईआ। जुग जुग तेरा वड्डा गुण, तूं घर घर फेरा पाईआ। धन्न भाग तूं सुणावे आपणा गुण, तेरे गुण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वेख वखाईआ। नारद कहे सुण रे मीत, आपणा हाल सुणाया। ना मैं पाक ना पलीत, पतित आपणे संग निभाया।

जुग जुग सब नूं रिहा जीत, घर घर ठगौरी पाया। चोटी मुंन के चलाई आपणी रीत, चोटी सब दी दयां मुंनाया। मेरा साहिब इक्क अनडीठ, जो मैनूं रिहा फिराया। नित गावां उहदे गीत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाया। मैं फिर के आया मक्का काअबा मसीत, उच्चे हुज़रे शाह नवाब नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क समझाया। पुरख अबिनाशी सेवा ला, एका हुक्म समझाईआ। चौदां तबक वेख थाँ, नंगी पैरीं फेरा पाईआ। कवण एका ढोला रिहा गा, सदा बांग इक्क सुणाईआ। कवण साची वज़ू रिहा वखा, दुरमति मैल धुआईआ। कवण सजदा सीस रिहा झुका, कवण निउँ निउँ धूढ़ी मस्तक लाईआ। कवण सच मसला हेठां रिहा विछा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा इक्क रखाईआ। मेरी सेवा लाई इक्क ख़ुदा, हुक्मी हुक्म मनाया। चौदां तबक राह मैं वेख्या सिध्धा, राह विच ना कोई अटकाया। कोई हूर ना पावे गिध्धा, मिल सखीआं मंगल गाया। कूड़ पकवाण सब ने रिध्धा, साची महिफ़ल ना कोए बहाया। तेरा ईमान कर के बैठा ज़िदा, आपणी ज़िंदगी रिहा गंवाया। चौदां सदीआं विच दस्स होया किड्डा, कवण कद्द रिहा बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक्क लगाया। लग्गी सेवा आया दुआर, चार कुण्ट फेरा पाईआ। वेख जावां मुहम्मद तेरे यार, यारी यारां नाल वखाईआ। पार कर जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। लेखा जाणा डूँग्घी गार, समुंद सागर भँवरी रिहा समाईआ। सच सुनेहड़ा दे दे अन्तिम वार, प्रभ साचे दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा वेख वखाईआ। मैं सेवा करां बण बलकारा, बल हरि जू आप दवाइंदा। चारों कुण्ट वेख्या संसारा, सहिँसा कोई ना मेरा चुकाया। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले वेखे इट्टां गारा, हरि जू जोत ना कोई जगाया। गुर अवतार दे दे गए लारा, लोकमात राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाया। मुहम्मद कहे सुण संदेशा, मेरा तन मन रिहा शरमाईआ। साहिब मेरा नर नरेशा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। कलयुग मैं कमाया आपणा पेशा, जो हरि जू सेव लगाईआ। तिस साहिब करनी आदेसा, सीस चरनां उत्ते टिकाईआ। तूं क्यों भुलया मेरा चेता, चौदां सदीआं वक्त लँघाईआ। फुल फुलवाड़ी मेरा पक्कया खेता, एका वार वढ्ढ वखाईआ। तुध बिन कोई ना जाणे मेरा भेता, मेरा भेव तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क तेरी ओट तकाईआ। नारद कहे मैं जा के दस्सां, चरन कँवल सीस झुकाईआ। दूर दुराडे बह बह हस्सां, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक्क रखाईआ। दूर दुराडा रिहा बोल, आपणा बचन सुणाया। किस बिध आवां तेरे कोल, शाह पातशाह

सच्चे शहिनशाहया। सच वस्त ना मेरे कोल, कित बिध तेरा दर्शन पाया। मैं आदि जुगादि रहां अडोल, सच सिँघासण रिहा सुहाया। मुहम्मद नाल मैं कर के अया कौल, तेरा संदेशा दयां सुणाया। राह तेरा तक्के उपर धौल, नेत्र नैण उठाया। तूं मौला रूप गयों मौल, आपणा मुख छुपाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा बरदा दर तेरे ते आया। बरदा बण सवाली, एका मंग मंगाईआ। तेरे दर तों जाए कोई ना ख़ाली, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सर्ब जीआं दा आपे पाली, बण सेवक सेव कमाईआ। जुग जुग देवे नाम दलाली, बण वणजारा वेख वखाईआ। तेरा नूर निरगुण जोत अकाली, अकल कला तेरी वड्याईआ। लख चुरासी सच्चा माली, घर घर बूटा रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाईआ। सुण नारद हरि रिहा दस्स, दूर दुराडे पन्ध मुकाया। मुहम्मद चले ना कोई वस, वेला अन्तिम आया। निरगुण हो के लोकमात जावां वस, निरवैर खेल कराया। जन भगतां आपे होया दास, बण बण दासी सेव कमाया। लोकमात करां पूरी आस, आप आपणी बूझ बुझाया। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन मंडल पन्ध मुकाया। लेखा ला पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दी साख़, हरिभगत नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाया। मुहम्मद करां पूरी आसा, एका आस जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक वेखे चाँईं चाँईंआ। प्रगट होए पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणा बल धराईआ। आपे जाणे हार पासा, जित्त आपणे हथ्थ रखाईआ। शंकर वेखे उपर कैलाशा, सोया आप जगाईआ। ब्रह्मे देवे ब्रह्म धरवासा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। विष्नूं मेला शाहो शाबाशा, शाह पातशाह होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पूरी आस कराईआ। पूरी आस करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, इक्क इकल्ला फेरा पाइंदा। मुरीद मुर्शद इक्क दूजे दे मददगार, सगला संग निभाइंदा। सत्थर वेखे साचा यार, सुंञी सेज आप हंढाइंदा। जन्म जन्म दी पावे सार, कर्म कर्म दा मोह तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम सेवा आप कमाइंदा। अन्तिम सेवा आपे कर, निरगुण जोत सेव लगाईआ। निराकार निरवैर फिरे दर दर, बण दरवेश अलख जगाईआ। गुरमुख सज्जण लए फड़, सुरती शब्द डोर बंधाईआ। सरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण निरगुण लए उठाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, काया कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। सच महल्ले आपे चढ़, सच सिँघासण दए सुहाईआ। दीवा बाती आपे कर, नूर करे रुशनाईआ। सच्चा साथी आपे बण, घर घर विच संग निभाईआ। हरिजन वेखे साचे जन, जन जननी रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, मँझधार पार कराईआ। राए धर्म ना देवे

डंन, लाड़ी मौत नेड़ ना आईआ। गुरमुख चाढ़े साचा चन्न, दर घर साचे करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सेव कमाईआ । साची सेवा अन्तिम कर, कुलवन्ता आप कराइंदा। लख चुरासी भुलाए कर वल छल, गुरमुख साचे आप उठाइंदा। अंदरे अंदर गया रल, जोती जोत जोत रलाइंदा। दीपक दीपक गया बल, तेल बाती ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। आपणी सेवा आपे ला, साचा हुक्म सुणाया। लोकमात बण मलाह, निरगुण निरगुण आप उठाया। हरिजन साचे लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाया। एका धाम दए बहा, साचा अस्थान मिले वड्याआ। एका ढोला लैणा गा, एका नाम दृढ़ाया। एका मन्दिर देणा बणा, एका बंक सुहाया। एका इष्ट देणा वखा, एका ओट शरनाया। एका अमृत देणा प्या, एका तीर्थ अशनान कराया। एका पीर लैणा मना, एका मुर्शद रूप वटाया। एका जंजीर देणा पा, शरअ जंजीर देणा कटाया। शाह हकीर एका रंग रंगा, एका घर देणा वखाया। सच तौफ़ीक इक्क ख़ुदा, मिहबान मेहरवान मेहरवान मेहरवान दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप कमाया। साची सेवा करे भगवान, कलयुग अन्त वज्जी वधाईआ। हरिजन साचे कर परवान, भगत भगवन्त नाउँ धराईआ। घट घट अंदर वेखे मार ध्यान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। जिस जन दीआ आपणा दान, दीनन हो सहाईआ। दरस दिखाया दर घर आण, माया पर्दा आप उठाईआ। आत्म सुरती कर पहचान, अकाल मूर्ति लए मिलाईआ। अमृत रस पीण खाण, निझर दए झिराईआ। आवण जावण चुक्की काण, जिस बख्शे सच शरनाईआ। साचा मन्दिर सच मकान, सति पुरख निरँजण आप बणाईआ। छत्ती युग करे कल्याण, नौ चार वज्जे वधाईआ। भगत भगवन्त खेल महान, लोकमात कराईआ। सच भूमका सच अस्थान, साचा संग आप निभाईआ। बण बण बहे सईया राम, कान्हा कृष्ना रूप वटाईआ। ईसा मूसा दे पैग़ाम, मुहम्मद सुणाए कलाम इलाहीआ। नानक निरगुण कहे सतिनाम, गोबिन्द वाहिगुरू फ़तेह गजाईआ। रसना कह कह गए श्री भगवान, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। कलयुग अन्त होए मेहरवान, निहकलंका नाउँ धराईआ। गोबिन्द सूरा वेखे आण, लोकमात वड्डी वड्याईआ। साचे भगत करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। साची भगती देवे दान, आपणी वस्त झोली पाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, जगत विद्या ना कोए सुणाईआ। एका ओट रखे आण, दूजी होर ना कोए सरनाईआ। करे खेल विष्नूं भगवान, विश्व आपणी धार चलाईआ। आत्म परमात्म कर कल्याण, कलमा आपणा आप सुणाईआ। ईश जीव दे ज्ञान, जगत जगदीश होए सहाईआ। सतिजुग ढोला सारे गाण, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। हरिभगत बठाए सच बबाण, नाम बबाणा इक्क लिआईआ। अन्तिम

चुक्के जम की काण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगती सेवा आप कमाईआ। भगतन सेवा सच दुआर, दर दरवेश आप कराइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वेख उच्च मनार, जगत मनारे सारे ढाहइंदा। करया खेल अगम्म अपार, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जन्म जन्म दा लहिणा देणा कर्ज उतार, जन भगतां झोली आप भराइंदा। साचा मन्दिर कर त्यार, डूँग्घी कंदर वेख वखाइंदा। नौ दुआरे जगत विहार, जगत वासना मोह मिटाइंदा। साची दिशा पावे सार, आपणा हिस्सा आप रखाइंदा । जिस दा किसा सुणदे रहे विच संसार, सो सज्जण फेरा पाइंदा। जिस दा पेशा भगतां देवे तार, जुग जुग वेस वटाइंदा। सो पुरख निरँजण जन भगतां निउँ निउँ करे निमस्कार, आपणा सीस झुकाइंदा। भगत दुआरा वसदा रहे जुग चार, नौ चार चार नाल मिलाइंदा। जिस जन सेवा करी आण, दुआर तिस जन आपणी करनी झोली पाइंदा। आप गुरसिखां दी कटे वगार, बण वगारी दर दर फेरा पाइंदा। जे कोई अग्गों दए दुरकार, आपणी भुल्ल बख्शाइंदा। गुरसिख तेरा भुल्ले ना हरि प्यार, बध्धा प्यार चोटां खाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग घल्लदा रिहा गुर अवतार, अन्तिम आपणा फेरा पाइंदा। रल मिल वक्त रिहा गुज़ार, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जे कोई कहे पुरख करतार, पुरख आपणा रंग रंगाइंदा। जे कोई कहे पूरन यार, यारी यारां नाल निभाइंदा। जे कोई गोबिन्द कहे शाह अस्वार, गोबिन्द सूरा खेल कराइंदा । जे कोई कहे शहिनशाह सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणा नाउँ वड्याइंदा। जे कोई कहे चरन धूढ़ी छार, हउँ बौह बौह ख़ुशी मनाइंदा। रुस ना जाए मेरा गुरसिख यार, गुरसिख बिन मैनूं थाँ कोए नज़र ना आइंदा। एसे कारन बणाया उच्च मनार, बहत्तर भगतां विच बहाइंदा । सत्तरां वखाए पहरेदार, चुहत्तरां एका अक्ख खुल्हाइंदा। पंजां पंजां दे अधार, पंचम झोली आप भराइंदा। चौथे जुग दे चार यार, आपणे नाल मिलाइंदा। लोकमात तक्क सहार, भगतां ओट रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन किरपा नज़र किसे ना आइंदा। किरपा करे सर्ब गुणवन्त, गुण आत्म दए जणाईआ। गुरसिख हरि जू नारी मिले कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका नाउँ मणीआ मंत, अजपा जाप कराईआ। गढ़्ह तोड़ हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दयानिध अख्वाइंदा। गुरमुख सज्जण साचे भाल, लख चुरासी फंद कटाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। अनहद अनादी वज्जे ताल, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। दीपक जोती इक्को बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सदा सदा सद चले नाल, विछड़ कदे ना

जाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। दयानिध गहर गुण सागर, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरगुण ठाकर, ठोकर नाम लगाईआ। कर प्रकाश काया गागर, गगरीआ करे रुशनाईआ। दर आयां घर देवे आदर, इक्क आदरश वखाईआ। करता करीम साचा कादर, नूर नुराना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म सिमरन आत्म रंग, परमात्म वेख वखाईआ। काया सेजा सच पलँघ, सति पुरख निरँजण सेज सुहाईआ। नाद धुन वज्जे मृदंग, अनहद राग अल्हाईआ। अमृत आत्म धारा गंग, निझर झिरना इक्क झिराईआ। दिवस रैण इक्क अनन्द, परमानंद समाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गुर सतिगुर बन्धन पाईआ। पंच विकारां खण्ड खण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। निरगुण जोत चढ़ाए साचा चन्द, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। माणस जन्म चुक्के पन्ध, मात गर्भ फेर ना आईआ। सतिगुर मिले साहिब बख्शंद, गुरमुख लए तराईआ। जगत जवानी रही हंढ, अन्त बुढेपा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां होए सहाईआ। भगत सहाई श्री भगवान, आदि जुगादि अख्वाइंदा। जुग जुग खेल करे महान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। गुरमुख सज्जण मात पछाण, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। नाम निधाना देवे ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। सच वखाए इक्क निशान, सच दुआरे आप झुलाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाण, बोध अगाधी नाद वजाइंदा। साचा मन्दिर सच मकान, काया अंदर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। काया अंदर घर विच घर, घर साचा आप सुहाईआ। गुरमुख विरले मिले वर, जिस आपणी दया कमाईआ। अमृत सरोवर नुहाए सर, दुरमति मैल दए धुवाईआ। निरभउ चुकाए झूठा डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। काया अंदर सच दुआर, हरि साचा सच जणाइंदा। आत्म ताकी खोल्ह कवाड़, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। साची हाटी इक्क वणजार, नाम वणजारा फेरा पाइंदा। होका देवे इक्को वार, आपणी अलख जगाइंदा। मिल मिल सखीआं करन विचार, पंचम मीता राग अल्हाइंदा। वसणहारा ठांडे दरबार, घर साचा आप सुहाइंदा। दस्म दुआरी हो त्यार, नौ दुआरे पन्ध चुकाइंदा। सुरती शब्दी करे प्यार, शब्द सुरत मेल मिलाइंदा। नज़री आए इक्क करतार, करता कादर वेस वटाइंदा। लहिणा देणा पूरब जन्म लए विचार, कर्म कुकर्मां वेख वखाइंदा। सचखण्ड बैठ सच्ची सरकार, शाह पातशाह सोभा पाइंदा। जिस जन करे आप प्यार, आप

आपणा रंग रंगाइंदा। सिमरन पाठ जाणे निरँकार, पूजा पाठ आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। पूजा पाठ जगत विहारा, रसना जिह्वा आप कराईआ। जिस जन मिले आप निरँकारा, निरगुण आपणा दरस कराईआ। फड़ फड़ बाहों करे पार किनारा, साची नईया लए चढ़ाईआ। चरन कँवल इक्क सहारा, समरथ दए वड्याईआ। हरि का नाउँ लिखण पढ़न तों वसे बाहरा, कोटन कोटि नाम रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस जन मिले आप समरथ, संसा सर्ब चुकाइंदा। पंच विकारा देवे मथ, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। गृह मन्दिर अंदर शब्द नाद धुन सुणाए अकथ, बाणी बोध आप दृढ़ाइंदा। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जिस जन हरि जू नज़री आइंदा। सच सरोवर मिले तीर्थ तट, गुर सरन चरन गुरमुख अशनान कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र पूजा पाठ इक्को वार समझाइंदा। सिमरन मन्त्र नाम रस, नाम विहूणयां आप जणाईआ। जन भगतां सदा होए वस, जुग जुग फेरा पाईआ। निराकार निरवैर साचा मार्ग एका दस्स, एका घर वखाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गुरमुखां गाए आपे जस, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए कराईआ। जो जन शरनाई जाए ढट्ठ, तिस लहिणा दए मुकाईआ। नाता तोड़ तत्त अठ्ठ, नौ दर लेखा लेखे पाईआ। पल्ले बन्न्हे नाम गट्ठ, साची गट्ठड़ी इक्क वखाईआ। वसणहारा घट घट, स्वछ सरूपी रूप धराईआ। कोटन कोटि नाम रहे रट्ट, रसना जिह्वा सेव कमाईआ। गुरमुख विरले मिटया द्वैती फट्ट, एका घर वज्जी वधाईआ। चौदां लोक रहे नट्ठ, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन इक्क रखाईआ। साचा सिमरन आत्म परमात्म, परम पुरख रखाइंदा। जन भगतां होए दास दासन, बण सेवक सेव कमाइंदा। नाता तोड़ पृथ्मी आकाशन, गगन मंडल डेरा ढाहइंदा। गुरमुख आत्म सेजा करे भोग बलासन, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। साचे मन्दिर पावे रासन, गोपी काहन आप नचाइंदा। गुरमुख गुरसिख पूरी करे आसण, नानक गोबिन्द वेस वटाइंदा। शाहो भूप सर्ब गुण ताशन, गुणवन्ता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन आप बणाइंदा। साचा सिमरन विच जहान, जीवण जुगत जणाईआ। जिस जन उपर सतिगुर पूरा होए मेहरवान, आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगतां देवे साचा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सिमरन भजन भज भज वेख वखाईआ। रसना जिह्वा रही भज्ज, दिवस रैण गुण गाया। हरि

भगत दुआरे बैठा सज, आपणा मूल चुकाया। दीन दयाल ठाकर स्वामी निहकर्मी पर्दा लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। साहिब दयाल चढ़ाए सच जहाज़, जगत बेड़ा आप चलाया। गुरमुखां करे आपे काज, निरगुण सरगुण वेस वटाया। एथे ओथे रखे लाज, लाजावन्त बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मेहर नज़र बेनज़ीर, हरिजन लए उठाया। महां पुरख इक्को दाता, आदि जुगादि समाइंदा। जुग जुग खेले खेल पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिखां बन्न्हे साचा नाता, एका बन्धन नाम पाइंदा। अन्तर आत्म जणाए इक्को गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सदा सुहेला देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। लेखा जाणे पूजा पाठा, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। रातीं सुत्तयां घर घर पुच्छे वाता, निरगुण सरगुण फेरा पाइंदा। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख खेल कराइंदा। सति पुरख श्री भगवान, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जुग जुग खेले खेल महान, जुग करता बेपरवाहीआ। भगतां देवे भगती दान, नाम निधाना झोली पाईआ। लख चुरासी वेखे मार ध्यान, घट घट अंदर डेरा लाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर सुहाईआ। एका शाहो भूप सुल्तान, एका हरि जू नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सदा सालाहीआ। सदा सालाहे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता दया कमाइंदा । खेले खेल खेल तमाश, गगन मंडल फेरा पाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर निवास, घर घर आपणी जोत जगाइंदा। कोटन कोटि दीपक कर प्रकाश, बिन बाती तेल डगमगाइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, आप आपणा अंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरिजन साचे आप तराइंदा। तारनहारा पारब्रह्म, परम पुरख वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच ना आईआ। निरगुण जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। ना कोई घड़े ना देवे भन्न, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान आप हो जाईआ। दयावान आदि निरँजण, एका पुरख अख्वाइंदा। नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धुवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रंग वखाइंदा। हरि पुरख पुरख करतारा, आपणी करनी आप कराईआ। जुग जुग विछड़े मेलणहारा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। एका खोल्ह सच दुआरा, दर दरवाज़ा दए वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख अन्त कोए ना पाईआ। चारे वेद करन पुकारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गीता ज्ञान करे गिरयाज़ारा, शास्त्र सिमरत देण दुहाईआ। अञ्जील कुराना

करे पुकारा, तीस बतीसा भेव ना आईआ। खाणी बाणी वेखे वेखणहारा, वेखणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड महल्ले आपे चढ़, थिर घर वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, इक्क इकल्ला आप समाइंदा । सुन्न अगम्मी पावे सारा, धूंआँधार वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, आप आपणी सेव लगाइंदा। लख चुरासी वेख अखाड़ा, आपणा नाच नचाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पावे सारा, लोआं पुरीआं डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, साचा हुक्म आप वरताइंदा। लेखा जाणे रवि ससि सतारा, नूर नूर आप धराइंदा। पृथ्मी आकाश दए सहार, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, जन भगतां पार कराइंदा। भगत उधारनहार, जुग जुग दया कमाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड वासी सच्चा शहिनशाहीआ। डुब्बदे पाथर लए तार, जिस जन आपणा चरन छुहाईआ। सदा सुहेला बण दलाल, जगत दलाली आप कमाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। आपे करे आपणा हल्ल सवाल, दूसर भेव कोए ना आईआ। कोटन कोटि जीव जंत हरि हरि थक्के भाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर हथ्थ किसे ना आईआ। जिस जन आप होए कृपाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। सन्त भगत भगवन्त नार कन्त, साची सेजा एका एक सुहाईआ। आत्म सेजा रंग बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। गुरमुख नारी मिले हरि जू कन्त, एका घर बहाइंदा।