२३ मग्घर २०१८ बिक्रमी सुरजण सिँघ, लाल सिँघ जेठूवाल दरबार विच
जुग जुग दी साची घाल, सो पुरख निरँजण आप कमाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, निरवैर वेस वटाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड आपे भाल, पुरीआं लोआं वेख वखाइंदा। हरिभगत मेले साचे लाल, लाल अनमुलड़े आप उठाइंदा। जगत जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना आइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा खेल कराइंदा। एथे ओथे दो जहानां चले नाल नाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। एका नाद एका ताल, शब्दी राग इक्क सुणाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर सोभा पाइंदा। एका नूर श्री भगवान, जोती जाता डगमगाइंदा। एका लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए रूप आप धराइंदा। एका साचे सन्तां देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका गुरमुखां देवे ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। एका गुरसिख करे पहचान, बेपहचान आपणा रूप वटाइंदा। एका ग़रीब
निमाणयां देवे माण, निताणयां गोद बहाइंदा। एका जम की कटे काण, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। एका अमृत देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुख मिटाइंदा। एका निरगुण जोत नूर करे प्रधान, रूप अनूप आप वखाइंदा। एका बण बण बहे साचा काहन, गुरमुख सखी आप प्रनाइंदा। एका मारे तीर निराला बाण, अणयाला आप चलाइंदा। एका वेखे भूमका अस्थान, भूपत भूपी वंड वंडाइंदा। एका नर हरि वेखे आण, वेखणहारा दिस ना आइंदा। एका घट घट जाणी जाण, एका आपणा मुख छुपाइंदा। एका वेखे हाणी हाण, साचा मेला आप कराइंदा। इक्क वखाए पद निरबाण, सच दुआरा आप खुल्हाइंदा। भगतां सेवा कर भगवान, आपणी सेवा लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची घाल थाएँ पाइंदा। घाले घाल पुरख करतार, अचरज खेल रचाईआ। निरगुण निरवैर लै अवतार, अजूनी रहित वेस वटाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दुआर, थिर घर आपणी बणत बणाईआ। सुन्न अगम्मी कर कर पार, विष्न ब्रह्मा शिव जगाईआ। सुरपति राजा दए हुलार, करोड़ तेतीसा लए उठाईआ। जुग चौकड़ी हो न्यार, नव नौ आपणा रूप वटाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, हुक्मी हुक्म सर्ब भुवाईआ। भगत भगवन्त दर बण भिखार, बैठे सीस झुकाईआ। सन्त निउँ निउँ करन निमस्कार, निवण सु अक्खर इक्क वड्याईआ। गुरमुख चरन धूढ़ी मंगण ख़ाक, ख़ाकी तन गंवाईआ। गुरसिख वेखण सच्चा साक, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगतां खोल्हे आपे ताक, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। आपे सेजा सोए खाट, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। आपे दूर दुराडा पन्ध कटे वाट, आपणा पैंडा आप मुकाईआ। आपे लेखा जाणे दिवस रात, घड़ी पल ना कोए समझाईआ। जुगा जुगन्तर जन भगतां पुच्छे वात, वास्तक आपणा रूप वटाईआ। शब्द अनाद धुन सुणाए साची गाथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। इक्क जणाए साचा पाठ, बिन रसना जिह्वा गाईआ। इक्क किनारा तीर्थ ताट, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। एका पत्तण एका घाट, एका बैठा साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी घाल आपे लेखे पाईआ। मेरी घाल पए लेखे, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। लख चुरासी भरम भुलेखे, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। साहिब सुल्तान नर नरेशे, नर नरायण खेल कराइंदा। लेखा जाणे ओथे एथे, दो जहानां फेरी पाइंदा। जुग जुग जन भगतां रखे चेते, चेतन आपणा रंग रंगाइंदा। लख चुरासी वढ्ढे खेते, बण किरसाण फेरा पाइंदा। बण तरखाण लाए वेंते, इक्को सूत्र हथ्थ उठाइंदा। नेत्र रोवण विष्न ब्रह्मा शिव पुत्त जेठे, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। आदि जुगादि ना आया तेरा भेते, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणे लेखे, आपणा लेखा भगतां झोली पाइंदा। कीती घाल होए मन्ज़ूर, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी मैं करदा रिहा कसूर,
जन भगतां दे सजाईआ। जा के पुच्छो कोलों मनसूर, क्यों पुट्ठड़ी खल्ल लुहाईआ। जिस नूं लोकी कहिन्दे दूर, सो दूर दुराडा नेड़े आईआ। आपणा भरे साचा पूर, बण मलाह सेव कमाईआ। गुरसिख जे कोई अग्गों देवे घूर, निउँ निउँ आपणा वक्त लँघाईआ। मैं आपणा लेखा लाउणा ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। ना कोई माण ते ना ग़रूर, बण दरवेश फेरा पाईआ। जन भगतां कटण आया जूड़, दूजी जोड़ी ना कोए जुड़ाईआ। साधां सन्तां तन तपे वांग तन्दूर, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। अंदर वड़ वड़ रहे झूर, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म मिले ना साचा नूर, प्रकाश प्रकाश ना कोए वड्याईआ। जूठ झूठ विहाझया मूर्ख मूढ़, कंचन सच ना कोए रखाईआ। अन्तिम नाता कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया रहे समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी घाल भगतां कोलों पूर कराईआ। पुरख अबिनाशी आपणी घाल, जन भगतां कोलों पूर कराइंदा। निरगुण आ आ करे सवाल, आपणी झोली अग्गे डाहइंदा। लोकमात मैं कंगाल, बिन गुरमुखां मेरी सार कोए ना पाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ होया बेहाल, मेरा अंग ना कोए छुहाइंदा। तीर्थ तट वेख किनार, नेत्र नैण मेरा शरमाइंदा। पुरख नार करन विभचार, हरि का रूप ना कोए जणाइंदा। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। मन्न मन्न थक्के गुर अवतार, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के वेद चार, पुराण अठारां रसना जिह्वा सालाहइंदा। गीता ज्ञान कर पुकार, दस अठ्ठ मेल मिलाइंदा। अञ्जील कुरान ना सके कोए विचार, काया कुरा ना फोल फुलाइंदा। खाणी बाणी वसे सब तों बाहर, शब्द हाणी ना कोए मिलाइंदा। साधां सन्तां भर भर थक्के पाणी सर्ब संसार, जाणी जाण नज़र ना आइंदा। सुण सुण कहाणी होए अवाज़ार, सुरती राणी शब्द शाह ना कोए मिलाइंदा। गुरमुख विरले हरि सतिगुर करे आप परवानी, परम पुरख फेरा पाइंदा। जन भगतां बणया सच्चा दिल जानी, आप आपणे रंग रंगाइंदा। नाता तोड़ चारे खाणी, चारे बाणी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी घाल आपे पूर कराइंदा। मेरी घाल भगत दुआर, पुरख अबिनाशी रिहा जणाईआ। साचे सन्तो करो विचार, सति सतिवादी वेख वखाईआ। गुरमुख खोल्हो नैण किवाड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। गुरसिख करो सच प्यार, जगत प्यार दयो तजाईआ। हरि जू आया चल दुआर, बण दरवेश फेरा पाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, सत्त समुंदर मस रही कुरलाईआ। जुग चौकड़ी रोवे ज़ारो ज़ार, वेला गया हथ्थ ना आईआ । गुर अवतार ना सकण सुरत संभाल, पुरख अबिनाशी खेल खलाईआ। जीव जंत लोकमात ना कोई वेखे मार ध्यान, नाम ज्ञान ना कोए समझाईआ । रसना पढ़ पढ़ करन कल्याण, काया काअबा ना कोए जणाईआ। निर्धन होया आप भगवान, सरधन गुरमुख रूप प्रगटाईआ। अन्तिम
कल चरनी डिगा आण, मंगे सरन शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी घाल आप वखाईआ। मेरी घाल जुगो जुग, जुग करता आप जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों चुग, आपणा मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे मन मति बुध, बुध बबेकी आप कराइंदा। कारज करे आपे सुद्ध, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। ठग्ग चोर यार ना कोए लए लुट्ट, नाम धन इक्क वरताइंदा। माणस भाग ना जाए निखुट्ट, मानव आपणी गोद बहाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। इक्क वखाए साची ओट, चरन कँवल ध्यान जणाइंदा। साचा भगत इक्को बहुत, लख चुरासी कम्म किसे ना आइंदा। कलयुग अन्त आप बणाया आपणा ओत पोत, छत्ती जुग दे विछड़े मेल मिलाइंदा। आपणी शाख़ आपे प्या फुट्ट, पत्त डाली आप लहराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पा घाल ख़ुशी मनाइंदा। ख़ुशी मनाए श्री भगवन्त, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। धन्न भाग मेरी बणी बणत, गुरमुख मिल्या चाँईं चाँईंआ। गुरसिख सच्चा साजण सन्त, जिस जन आपणा दरस कराईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिरदे कोटन कोटि अनन्त, अनन परकार रूप वटाईआ। गढ़्ह तुट्टा ना हउँमे हंगत, हरि मिली ना सच सरनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करदे जंगत, आसा तृष्ना नाल बंधाईआ। किसे हथ्थ ना आए पंडत, पढ़ पढ़ विद्या वक्त गंवाईआ। दीन दयाल इक्क अखण्डत, अखण्ड आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर कर घाल ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी मनाए हरि करतारा, बण सेवक सेव कमाईआ। लोकमात बणया वणजारा, एका हट्ट खुल्हाईआ। चौदां लोक करन निमस्कारा, चौदां तबक सीस झुकाईआ। चौदां विद्या नैण शर्मसारा, लोचण सके ना कोए उठाईआ। पारब्रह्म सुणाया इक्क जैकारा, जै जै आपणा नाउँ प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यारा, निरवैर खेल कराईआ। हँ ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म हरि वेस वटाईआ। जन भगतां पावे लोकमात सारा, महांसारथी आप हो आईआ। कलयुग अन्तिम पार किनारा, तट तीर्थ दए दुहाईआ। राउ रंक होए खुआरा, सांतक सति ना कोए रखाईआ। इक्को भगत करे हरि प्यारा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। निरगुण सरगुण आए दुआरा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। डुबदयां लाए पार किनारा, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। गोबिन्द सत्थर हंढाया इक्को यारा, पुरख अकाल सेज वछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी घाल सत्थर रिहा वखाईआ। आपणी घाल भूमी सत्थर, भूपत भूप जणाइंदा। गुरसिख नेत्र वरोले आपे अथ्थर, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। हरिजन बणाए साची बणतर, बसन बनवारी खेल कराइंदा। आदि जुगादि साचा मन्त्र, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। लेखा जाण गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। भगत प्यार बुझाए बसन्तर, सांतक सति कराइंदा। सर्ब जीआं बिध
जाणे अन्तर, आत्म अन्तर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा। भगत जनां दर साची सेवा, बण सेवक आप कमाईआ। जुग जुग दा अमृत मेवा, जन भगत दुआरे खाईआ। अलख अगोचर अगम्म अभेवा, आदि जुगादि सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। करे खेल भगत भगवान, भावी आपणे सिर रखाइंदा। भगतां देवे सच निशान, लोकमात आप झुलाइंदा। जुग चौकड़ी कर परवान, कलयुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। सच धर्म दा इक्क निशान, सति सतिवादी आप उठाइंदा । छत्ती जुग होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। छत्ती राग करन ध्यान, हरि ध्यान विच ना आइंदा। पैंती अक्खर करन कल्याण, करता आपणी सेव समझाइंदा। छत्तीआं अक्खर आप करे परवान, शास्त्र सिमरत ना गणत गणाइंदा। छत्तीआं अक्खर जन भगतां देवे दान, आपणी वस्त आप वरताइंदा। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, ज्ञान गरू आप हो जाइंदा। जन भगत दुआरे बणे महिमान, पुरख अबिनाशी फेरा पाइंदा। गुरसिख वेखे सच्चा काहन, नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। सोहँ धुंन मधुर गायण, मध माता आप सुणाइंदा। नानक दादक साक सैण, सौहरे पेईए वेख वखाइंदा। मात पित भाई भैण, पिता पूत खेल कराइंदा। आपे जाणे नुकता ग़ैन, ऐन आपणी अक्ख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां वेख वखाइंदा। भगतन वेख चढ़े हरि चाअ, चातरक आपणी तृष्न बुझाईआ। आपणा सिँघासण दए तजा, भगत सिँघासण दए सुहाईआ। भगतां काजन आप रचा, नट्ठ नट्ठ सेव कमाईआ। ग़रीब निवाज़न आपणा आप कर फ़िदा, फ़ितरत आपणी दए गंवाईआ। इक्को राह वखाया सिध्धा, सुखमन टेडी बंक ना कोए जाईआ। दस्म दुआरी बह बह पाए गिध्धा, आपणा ताल वजाईआ। गुरसिख तेरे जिहा ना कोई वड्डा, प्रभ तेरी रहे शरनाईआ। तेरा भार आपणे सीस लद्दा, सिर आपणे गट्ठड़ी रिहा उठाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा रिहा ज़िदा, भगत भगवान दे सज़ाईआ। कलयुग अन्तिम आपणे हथ्थ रखाई आपणी बिध्धा, कर किरपा लए मिलाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी दा भोजन रिध्धा, जन भगतां दए खुआईआ। ना कोए जाणे आटा मैदा, जौं छोले ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सेवक सेव कमाईआ। नौ सौ चरानवें चौकड़ी जुग दा भोजन, हरि भगवन भगतां आप खुवाइंदा । कोई ना चढ़ के वेखे जोजन, चढ़ चढ़ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त सोचण, हरि सोच विच ना आइंदा। कोटन कोटि बन्न्ह बन्न्ह लंगोटण, तीर्थ तट डेरा लाइंदा। कोटन कोटि भंग प्याले घोटण, जगत रगड़ा इक्क वखाइंदा। कोटन कोटि फिर फिर थक्के कपाल मोचन, आपणा कपाल ना कोए खुल्हाइंदा। कोटन कोटि फिरदे प्रभ दा भाणा रोकण, ना कोई रोके
रोक रुकाइंदा। जन भगत रखे इक्को ओटन, प्रभ चरन ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सेवक सेव कमाइंदा। मेरी करो पूरी आस, पारब्रह्म रिहा जणाईआ। मेरा भगत मेरा प्रकाश, बिन भगत ना कोए रुशनाईआ। मेरा सन्त मेरी रास, होर वस्त ना कोए जणाईआ। मेरा गुरसिख मेरा दास, मिल मिल साचा वक्त लँघाईआ।मेरा गुरसिख मेरी शाख़, लोकमात रिहा महकाईआ। जुग जुग मेरा पर्दा भगत लैण ढाक, जो मेरा नाउँ ध्याईआ। मैं प्रगट होवां साख्यात, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल तमाश, त्रैगुण अतीता आप कराईआ। साचे भगत बणाई इक्क जमात, जमा माईनस ना कोए वखाईआ। उन्नी कत्तक दिती दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। कर दर्शन नाता तुटया पूजा पाठ, पाठशाला ना कोए पढ़ाईआ। बिन नईया पार उतारे घाट, साचा सईया होए सहाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत दआरे फेरा पाईआ। भगत दुआरे आया, कर किरपा गुण निधान। आपणा भेख आप वटाया, निरगुण आप बण शैतान। शरअ शरीअत दए तुड़ाया, चार जुग दी चुक्के काण। गुर अवतार लए बुलाया, देवे धुर फ़रमाण। पिछला लेखा लए बकाया, भुल्ल ना जाए गुण निधान। साचा बंक इक्क सुहाया, महल अटल उच्च मकान। भगत दुआरा नाउँ रखाया, चौदां तबक करन सलाम। पीर पैग़म्बरां रिहा जगाया, प्रगट होया वड्डा अमाम। कायनात वेख वखाया, लख चुरासी करे गुलाम। हरिजन साचे लए जगाया, आपे पाए आपणी आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, भगत वसाए साचे घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
गुरमुख बस्त्र रखे बन्न्ह, हरि गठड़ी आप उठाईआ। मिल्या भार कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। हरिजन चढ़े साचा चन्न, चन्द चांदनी रही शरमाईआ। राग सुणाए इक्को कन्न, अनादी नाद वजाईआ। मनसा अंदर गया मन्न, मन भावना पूर कराईआ। बण बण हरि जू जननी जन, हरिजन साचे लए उपाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त काया माटी तन, तन माटी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे बस्त्र आप उठाईआ। साचा बस्त्र काया कपड़, सतिगुर पूरा आप उठाइंदा। छत्ती जुग ना सकण अप्पड़, हरि का भेव ना कोई पाइंदा। आदि जुगादी माई बपड़, पिता पूत वेस वटाइंदा। जुग जुग लिख लिख देंदा रिहा पत्तर, शब्द निधान सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख्या इक्को वत्तर, बण किरसाणा हल्ल चलाइंदा। राउ रंक ग़रीब निमाणे फड़ फड़ कीते पध्धर, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे सध्धर, सादा आपणा रूप वटाइंदा। लेखा जाणे खण्ड भद्र, भावी भउ हरि समझाइंदा। गुरमुख
तेरा प्रेम खद्दर, तन्दी तन्द नाल बंधाइंदा। ताणे अंदर पेटा पेटे अंदर ताणा, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। कर किरपा खोल्हया जंदर, काया ताक आपे लाहइंदा। आपे वड़ के बैठा डूँग्घे खण्डर, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बस्त्र आप सुहाइंदा। साचा बस्त्र सुहाए सूसा, सूसी आपणे तन पहनाईआ। लेखा जाणे ईसा मूसा, संग मुहम्मद लए जगाईआ। गुर अवतारां करे ख़ाली ख़ीसा, जन भगतां दए भराईआ। नेड़े आउँदा जाए बीसा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रोवण राग छतीसा, दिवस रैण देण दुहाईआ। साचा तन ना धोवे कोई छींबा, साची खुम्ब ना कोए चढ़ाईआ। काया माटी झूठा तूम्बा, सच तूम्बड़ी ना कोए वखाईआ। अंदर कँवल होया मूधा, ना देवे कोए उलटाईआ। चार कुण्ट हरि जू ढूंडा, दिस किसे ना आईआ। सरगुण बण के हथ्थ विच रख्या खूंडा, आप आपणा खेल कराईआ। निरगुण बण के बैठा रिहा ऊंधा, आपणा नैण ना किसे चमकाईआ। ना मरया ना जीऊंदा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुरसिख तेरे खद्दर आपणा कपड़ सीउँदा, सीं सीं आपणी ख़ुशी मनाईआ। करे कराए जो मन भाउँदा, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। दिवस रैण जन भगतां ढोले गाउँदा, ताल सुर ना कोए रखाईआ। रातीं सुत्तयां घर घर भाउँदा, बण बण सेवक सेव कमाईआ। गुरमुख तेरे प्यार अंदर हरि जू आपे नुहाउँदा, आपणे प्यार तेरा अशनान कराईआ। तेरे काया मन्दिर अंदर आपणी सेज वछाउँदा, उत्ते तेरा कपड़ दए वछाईआ। आपे वेखे आउँदा जांदा, सदा सुहेला चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कपड़ आप बणाईआ। साचा कपड़ तणयां ताणा, बण पौली सेव कमाइंदा। सखीआं नाल गावे गाणा, काना कन्न नाल लगाइंदा। आपे जाणे आपणा आवण जाणा, एधर उधर फेरा पाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, गुरमुख एका रंग चढ़ाइंदा। तन्द तन्द तन्द कर परवाना, बन्द बन्द ख़ुशी कराइंदा। अनन्द अनन्द अनन्द इक्क मकाना, चन्द चन्द चन्द आप चमकाइंदा। टुट्टी गंढ्ढ गंढ्ढ गंढ्ढ दए परवाना, नाम निधाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, ताणा पेटा खेवट खेटा आपणा आप जणाइंदा। हरि जू खद्दर लए ख़रीद, आपणी कीमत पाईआ । एका कट के दए रसीद, जन्म मरन दए चुकाईआ। अठ्ठे पहर दर्शन दीद, नेत्र नैणां नज़री आईआ। गुरसिख गुर शब्द होया शहीद, शरअ कोए नेड़ ना आईआ। साहिब सुल्तान वसे नज़दीक, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। जिस दी गुर अवतार रखदे गए उडीक, सो साहिब फेरा पाईआ। छत्ती जुग दी इक्क तारीक, हरि भगतां रिहा समझाईआ। कोई ना बणे दूजा शरीक, लाशरीक खेल वखाईआ। झूठी मेटे सृष्ट तरीक, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। जन भगत दुआरे अंदर रखे आपणी जीत, उच्च महल्ले बणत बणाईआ। गुरसिख
सौण अंदर हरि जू मरे उत्ते सीत, पाला पोह पोह ना सके राईआ। छब्बी पोह वेखणा ठीक, ठीकरा भरम दए भनाईआ। बिन अग्नी तत्त होया वांग सीख, सिखर चोटी चढ़ के अलख जगाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दे गाउण गीत, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतां तुट्टे नाता मन्दिर मसीत, घर मिले सच्चा माहीआ। सतिजुग चले साची रीत, सतिगुर पूरा आप चलाईआ। करे खेल इक्क अनडीठ, चार बाणी बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वणज आप कराईआ। साचा खद्दर लए मुल्ल, करता कीमत आपे पाइंदा। आपे रखे आपणे तुल, दूजे हट्ट ना किसे विकाइंदा। जन भगतां बणाई इक्को कुल, दूजा बंस ना कोए वधाइंदा। पुरख अकाल निरगुण नूर होया सुल्हकुल, चार जुग दे विछड़यां सुलह आप कराइंदा। दर दुआरे जो आए भुल्ल, तिस आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग फुलवाड़ी रही फुल, हरि जू बूटा आप उगाइंदा। भगत दुआरा गया खुल्ह, हरि जू भगतां पिच्छे फेरी पाइंदा। गुरमुख सज्जण ना जाए रुल, लोकमात आप उठाइंदा। आदि जुगादि रहे अडुल, ना डोले ना कोए डुलाइंदा। जगत अन्धेर झक्खड़ रिहा झुल, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता कीमत आपे पाइंदा। ख़रीद खद्दर करे परख, पारखू हरि जी आया। ना कोई सोग ना कोई हरख, खोटे खरे आपणी गोद बहाया । जिस जन उपर कीता तरस, तार सतार इक्क सुणाया। जन्म जन्म दी मेटी हरस, आपणा दरस कराया। अमृत मेघ इक्को बरस, तृष्ना भुख मिटाया। गुरसिखां पूरा करे हर्ज, हरजाना इके वार भराया। आपणे कोल ल्यांदे कलयुग माया विच्चों वर्ज, दर आपणा इक्क रखाया । निरगुण करन आया आपणा पूरा फ़र्ज़, फ़रद ज़ुरम ना कोए रखाया। वेखो खेल करे असचरज, आपणा माण भगतां हथ्थ फड़ाया। आपणे खाते कीते दरज, दर्दी दर्द वंडाया। जुग चौकड़ी दा लाहया कर्ज़, मकरूज़ आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता कीमत इक्क वखाया। खद्दर ख़रीद रखे कोल, हट्टो हट्ट ना कदे विकाईआ। पूरब जन्म दा कीता कौल, इकरार रिहा निभाईआ । देवे वड्याई उपर धौल, धरनी चरनां हेठ रखाईआ। कर किरपा आत्म अन्तर जाए मौल, मौला आपणा रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ।
मन्दिर बणाया भगतन बस्ती, बिस्त्रा इक्क विछाईआ। आपणी मिटाए हरि जू हस्ती, गुरमुखां दए वड्याईआ। गुरसिख तेरी माया ससती, हरिसंगत उते दए वरताईआ। सदा सदा चढ़ाए मस्ती, मस्त रंग वखाईआ। साहिब ठाकर इक्को शक्ती,
शाकर हो समझाईआ। सतिजुग चुक्के कोए ना अरथी, अथवा आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी साची माया, आपणी बरसी उत्ते लगाईआ। अद्धी माया छब्बी पोह, जन भगतां भोजन आप छकाइंदा। अद्धी माया बस्त्र ढो, ढोआ चन्दन आप महकाइंदा। जगत विचोला आपे हो, साची सेव कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप बणाइंदा। गुरमुख माया बणे सिँघासण, संख आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल शाहो शाबासन, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसन, आशा मनशा वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची माया अद्ध अद्ध हिस्सा वेखे चाँईं चाँईंआ।