२४ मग्घर २०१८ बिक्रमी कुंदन सिँघ, प्रीतम सिँघ दे नवित जेठूवाल,
सो पुरख निरँजण चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक्क रखाईआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटा, हरि जू आपणी खेल कराईआ। एकँकारा फेरा पा, निरगुण निरवैर सेव कमाईआ। आदि निरँजण जोत जगा, नूर नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ढोला गा, जन भगतां रिहा सुणाईआ। श्री भगवान निशान झुला, दो जहान दए वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिला, आपणा रंग रंगाईआ। सच सिँघासण इक्क सुहा, सचखण्ड दए वड्याईआ। थिर घर आपणा राग अला, शब्दी नाद सुणाईआ। करे खेल बेपरवाह, दीनन आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी इक्क मलाह, जुग करता वेस वटाईआ। आपणी कर के आया सच सलाह, सुल्हकुल सच्चा शहिनशाहीआ। लोकमात प्रगटाउणा साचा नाँ, जन भगत नाउँ रखाईआ। लेखा जाणे हँस काँ, काग हँस वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेव आप कमाईआ। सो पुरख निरँजण चढ़या रंग, रंग रंगीला वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखे अनन्द, अनन्द मंगल आपे गाइंदा। एकँकारा ख़ुशी बन्द बन्द, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आदि निरँजण चढ़या चन्द, जोती जाता हरि प्रगटाइंदा। श्री भगवान गाए छन्द, अबिनाशी करता राग अल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मेटया पन्ध, ब्रह्म आपणी गोद बहाइंदा। जुग चौकड़ी खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाइंदा। आदि जुगादी कर कर वंड, वंडण साची वेख वखाइंदा। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप रखाइंदा। सो पुरख निरँजण सुणाए राग, अनरागी आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क वैराग, भगत विछोड़ा सहि ना सके राईआ। एकँकारा सृष्ट सबाई कर त्याग, हरिसंगत लए मिलाईआ। आदि निरँजण गया जाग, जागरत जोत
कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता गुरमुख बणाए सज्जण साक, नाता बिधाता इक्क रखाईआ। श्री भगवान खोल्हया ताक, दो जहान वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दिता साथ, आप आपणी गोद बहाईआ। जुग जुग सुणाउँदा आया पूजा पाठ, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप समझाईआ। सो पुरख निरँजण ख़ुशी मना, घर साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण हरिभगत आपणा भेव दए जणा, जानणहार आप हो आइंदा। एकँकारा एका घर वखा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। आदि निरँजण सगन मना, घर साचे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता सच सिँघासण रिहा डाह, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। जन भगतां मात दए वड्या, श्री भगवान सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लए मिला, मेलणहार आप हो जाइंदा। जुग चौकड़ी खेल रिहा खिला, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, करोड़ तेतीसा आप भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा। साची सेवा आपे कर कर, हरि करता वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लोकमात आउँदा रिहा डर डर, आपणा मुख छुपाईआ। शाह पातशाह ना सके कोई फड़, फड़ फड़ दए सज़ाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण आपणा घाड़न घड़ घड़, सरगुण लेख मुकाईआ। सचखण्ड महल्ले आपे चढ़ चढ़, चढ़दी कला आप जणाईआ। आपणा नाउँ अक्खर आपे पढ़ पढ़, पिछली भुल्ले सर्ब पढ़ाईआ। भगत भगवान बन्न्हे लड़ लड़, एका पल्लू रिहा वखाईआ। जुग चौकड़ी सारे मन्नदे रहे हरि हरि, हरि हरि पूजा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलयुग अन्तिम आप कराईआ। जुग चौकड़ी सब नूं देंदा रिहा लारा, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब पुकारा, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। जुग जुग खेल हरि निरँकारा, निरगुण आप कराइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन वार कीता पार किनारा, कोटन कोटि रूप वटाइंदा। नव नौ चार मारे मारा, मारनहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, पूरब आप जणाईआ। नामे दिता एका दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। देहुरा फेरया हरि जू आण, पंडत पांधे मुख भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। आपणा भेव आपे दस्स, हरि जू खेल कराइंदा। भगतां अन्तर रिहा वस, दिस किसे ना आइंदा। जुग जुग करे पूरी आस, जगत तृष्ना मोह चुकाइंदा। शरन शरनाई करे दास, दासी दास वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। दर घर साचा हरि मेहरवान, एका एक सुहाईआ। नामे मिल्या बीठलो काहन, रूप अनूप दए दरसाईआ । मोई गांए जवाई आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गांए ज्वाल ना मिटी तरास, तृष्ना मेरी ना कोए बुझाईआ। नामा मंगे तेरा साथ, विछोड़ा झल्ल ना सके राईआ। अग्नी जल अन्तिम काठ, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। ना कोई देहुरा ना कोई माठ, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई दिसे भट्ठ, खेड़ा रिहा ना कोए वसाईआ। मेरा पूरा करदे घाट, मैं इक्को ओट तकाईआ। मैं नित नित तक्कां तेरी वाट, नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ। नामे घर आया हरि बाल, बाली बुध वखाईआ। इक्क कटोरा दुद्ध प्याल, दोधी दन्दी रिहा समझाईआ । मेरी करनी सदा प्रितपाल, मैं तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। नामे दुद्ध दिता कटोरा, कुटीआ आप सुहाइंदा। मैं तेरा तूं होया मोरा, भेव भाउ ना कोए जणाइंदा। मैनूं सोहणा लग्गा बांका छोहरा, नंनी नंनी गुफ़तार सुणाइंदा। मैं बणन वाला तेरा घोड़ा, आपणी पीठ तोहे उठाइंदा। तेरा मेरा जुड़या जोड़ा, पुत्तर धी ना मंग मंगाइंदा। तुध बिन होर ना कोई लोड़ा, दर इक्को तेरा सुहाइंदा। जे नहीं मिलणा जवाब दे दे कोरा, वल छल ना कोए रखाइंदा। तेरी मेरी इक्को डोरा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। तेरे उत्ते मेरा ज़ोरा, तेरा ज़ोर मेरा अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा । नामे रंगा रंग गुलाला, हरि जू आख सुणाईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, मेरा भेव कोए ना पाईआ। जन भगतां पिच्छे हो हो फिरां बेहाला, बेहबल आपणा रूप वटाईआ। आपणा कर के लोकमात मूँह काला, जन भगतां उज्जल दयां कराईआ। नामे तेरी बणावां सच्ची पाठशाला, आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा जणाईआ। नामा कहे सुण छोटे बाले, बाली बुध तेरी वड्याईआ। किस बिध बणे मेरी धर्मसाले, कवण बाडी दए बणाईआ। इट्टां गारा ना कोई शहितीर बाले, सेवक कोए नज़र ना आईआ। पिओ पुत्त असीं दोवें कंगाले, धन्न दौलत ना कोए रखाईआ। कौण नामे पिच्छे घालण घाले, मेरी छप्परी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुट्ठ के नामे कोलों पल्ला छुडाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण रुट्ठ, सरगुण मुख भुवाया। मैं फिर के आवां चारे कुण्ट, दहि दिशा वेख वखाया। कोई साहिब जे पए तुट्ठ, तेरा छप्पर दए बणाया। तेरे कोल ना आ के मारां झूठ, सच सच दयां सुणाया। तेरा लेखे लावां दुद्ध पीता घुट्ट, सीर तकसीर नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे कोलों मुख छुपाया।
नामा रातरी गया सौं, नींदर नैणां विच आईआ। पुरख अबिनाशी दर दुआरे रिहा भौं, दिस किसे ना आईआ। भगत वड्याई हरि का गौं, बिन भगत हरि ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैण साची सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को रात, आपणे लेखे पाइंदा। भगत देवे साची दात, वंडणहारा आप वंडाइंदा। आपणी उत्तम करी ज़ात, भगतां नाम सलाहइंदा। बहत्तर वार करामात, निहकर्मी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। इक्को रात बहत्तर रूप, पारब्रह्म वटाईआ। नामे कारज करया सूत, छप्पर छन्न सुहाईआ। आपे ताणा पेटा सूत, आपे कपड़ रिहा हंढाईआ। आपे पिता आप पूत, आपे सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची छप्परी दए बणाईआ। साची छप्परी बणी छन्न, संसा हरि चुकाया। नामा मन गया मन्न, मन मनसा मोह मिटाया। धन्न भाग मेरा साहिब गया मन्न, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। पुरख अबिनाशी अग्गों राग सुणाया इक्को कन्न, अनादी नाद अल्हाया। बहत्तर नाड़ कर प्रकाश, चढ़ाया चन्न, नूरो नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। नामा अग्गे करे सवाल, सुण सज्जण मेरे मीत। किस बिध खेल करी कमाल, मेरी परख ना सके नीत। कवण रूप बण दलाल, साची वस्त ल्यांदी ख़रीद। कवण बाढी कर त्यार, चार कुण्ट रखाई सीध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं तेरी करां ओहो दीद। आपणा रूप दस्स निरँकार, जिस बिध मेरी छप्पर छुहाईआ। जे ना दस्सें रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। रातीं सुत्तयां कीता प्यार, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। मैं चाहुंदा तेरा वेखां सच विहार, जिस कारन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। मेरा भेव ना पुच्छ बाल, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। सब दे सिर ते कूके काल, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जन भगतां पिच्छे घालण घाल, आपणी सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, नाम दलाली इक्क रखाइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, सब दा लहिणा झोली पाइंदा। तेरे मन्दिर दीपक दिता बाल, लोकमात ना कोए बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप छुपाइंदा। नामे अग्गों कर लई ज़िद, इक्को मंग मंगाईआ। आपणे मिलण दी दस्स दे बिध, कवण बिध लएं मिलाईआ। कवण रूप कारज कीता सिद्ध, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। मेरा भेव ना जाणे कोए, हरि हरि आख सुणाइंदा। निरगुण रूप हर घट सोए, नेतर नैण नज़र ना आइंदा। लख चुरासी फड़ फड़ कोहे, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जन भगतां जुग जुग देवे ढोए, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। साचा बीज
सति सतिवादी आपे बोए, फुल फलवाड़ी आप महकाइंदा। आपणे जिहा आपे होए, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। गुर अवतार दे दे गए घोए, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कर किरपा जिस मुख अमृत चोए, तिस सांतक सति कराइंदा। अन्तिम सारे गए रोए, नेत्र नैणां नीर वखाइंदा। कोई बणन मालक त्रै त्रै लोए, त्रिलोकी नाथ सोभा पाइंदा। कोई अठसठ मुखड़ा रिहा धोए, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाइंदा। कोई मन्दिर मस्जिद मट्ठ बैठे बूहे ढोए, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। कोई शरअ शरीअत डुब्बे डूँग्घे खूहे, पार किनारा ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तत्त आप जणाइंदा। नामे सुण ला साचा तत्त, हरि तत्तव आप जणाया। मेरी सिख्या ब्रह्म मति, पारब्रह्म मिलाया। मेरी बिन्द साची रत्त, भगत नाउँ वड्याआ। जुग जुग रखां मात पत, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपणे ख़ज़ाने लवां घत्त, दूसर हट्ट ना किसे विकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा छुपाया। नामा कहे जे तेरा भगत, क्यों पर्दा रिहा रखाईआ। जे बालक मैं तेरी रक्त, क्यों पूंजी रिहा छुपाईआ। हुण मिल्या फेर शायद लभ्भे ना वक्त, बिन पुच्छयां जाण ना देईआ। तूं वल छल कर के भुलाया सारा जगत, तेरा भगत तेरी बैठा ओट तकाईआ। तूं आपणी दस्स दे हरक्त, जिस बिध मेरी छप्परी छाईआ। मैं जाणां सारी तेरी बरक्त, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। किस कारन घड़ी घड़त, घड़ घड़ आपणा रंग वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा जणाईआ। श्री भगवान कहे सुण नामे, इक्को शब्द सुणाया। तेरे घर हुण बणया सेव कमाई वांग कामे, जगत मज़ूरी ना कोए रखाईआ। तेरे रातीं सुत्तयां धारे बहत्तर जामे, दर तेरे सेव कमाईआ। ख़ुशी ख़ुशी गाउँदा रिहा गाणे, आपणा गीत आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द रिहा समझाईआ। बहत्तर जामे वेस वटाया, एका रैण मिली वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण रंग चढ़ाया, घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी सेव कमाया, लोकमात फेरा पाईआ। नेत्र नैणां किसे दिस ना आया, बैठा मुख छुपाईआ। तेरी छप्परी रिहा बणाया, सीस महल्ल ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। नामा कहे मैं पढ़े वेद पुराण, शास्त्र सिमरत खोज खुजाया। किसे विच्चों मिल्या ना तेरा कोई निशान, रूप रंग नज़र ना आया। अक्खर कहिण श्री भगवान, अंग अंग नाल मिलाया। पढ़ पढ़ थक्की मेरी ज़बान, मापिआं ज़बरदस्ती पढ़ाया। अज्ज सुणी तेरी कलाम, कलमा इक्को मोहे भाया। नामे मिल्या तेरा नाम, नामा तेरे रंग समाया। तेरे दरस पीता जाम, तृष्ना भुख रहे ना राया। मैं बरदा तेरा ग़ुलाम, सद तेरी सेव कमाया। मैं वेखां तेरा सच नज़ाम, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका मार्ग, रिहा समझाया। नामे मेरी महिमा छत्ती राग, मिल मिल मंगल गाईआ। इक्को इक्क सर्ब वैराग, वैरागी इक्क रखाईआ। गा गा कोई ना करे त्याग, त्रैगुण सब दे उपर पाईआ। जन भगतां सुणे आप फ़रयाद, फ़र्ज़ जुरम ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे जुगादि आदि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सुरस्ती सुत नारद वजाया नाद, छत्ती रागां रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दयां समझाईआ। छत्ती राग करन पुकार, रागनीआं नाल मिलाईआ। कोई ना मिले हँस हँसां डार, कागी काग नज़री आईआ। जुग जुग सुणदा रहे फ़रयाद, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। छत्ती जुग लडाया लाड, हरिभगत करे कुड़माईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद बहाईआ। तेरी छप्परी रखे याद, छन्न इक्को इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा वखाईआ। सुण नामे मेरी बात, हरि बातन आप जणाइंदा। आदि जुगादि बैठा रहां इक्क इकांत, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। जन भगतां देवां नज़ात, निज घर आपणा फेरा पाइंदा। आपणा नाउँ सुणावां गाथ, इक्को पट्टी नाम पढ़ाइंदा। एथे ओथे देवां साथ, सगला संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे एका गुण जणाइंदा। नामे सुण अन्तर, अन्तरीव आप जणाईआ। साहिब दयाल दा इक्को मन्त्र, गुरू अवतार मन्त्री लए बणाईआ। जुग जुग देवे आपणा जंतर, तन काया अंदर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा वखाईआ। नामे सुण साहिब दा हाल, बेहाल आप सुणाइंदा। करे खेल दीन दयाल, दीनन आपणी गोद बहाइंदा। सदा सदा करे प्रितपाल, प्रितपालक वेस वटाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, आप आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग छत्ती वेख वखाइंदा। छत्ती जुग दा छत्ती राग, छे तीस दए वड्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल तमाश, खेलणहारा वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर कर प्रकाश, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। नामे कलयुग अन्तिम आउणा, हरि साचे सच जणाया। तेरा लहिणा झोली पाउणा, लेखा लेखा दए मुकाया। आपणा रूप फेर वखाउणा, अनूप खेल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाया। कलयुग अन्तिम बहत्तर जामे, आपणा रूप वखाईआ। करे खेल श्री भगवाने, भगवन आपणी धार चलाईआ। तेरी छप्पर जगत निशाने, इक्को इक्क वखाईआ। दर दर घर घर गाउँदे गाणे, प्रभ नामे दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम जामा पा, जन भगतां सेव कमाईआ। बहत्तर रूप लए वटा, बहत्तर नाड़ी कर रुशनाईआ। छत्ती जुग दा
लहिणा दए चुका, छत्ती राग भेव ना आईआ। छे तीस पन्ध मुका, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। तेरा मन्दिर दिता आप सुहा, रैण नज़र किसे ना आईआ। कलयुग खेल करे बेपरवाह, बण सेवक सेव कमाईआ। जन भगत दुआरा दए बणा, लोकमात दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नामा कहे सुण हरि भगवान, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। कर किरपा देणा दान, मैं इक्को मंग मंगाईआ। कलयुग तेरा अन्तिम वेखां आण, तेरे नाल होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली झोली दए भराईआ। दे वर मेरे करतार, तेरे अग्गे वास्ता पाया। तूं भगतां मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। रातीं सुत्तयां मेरी छन्न कीती त्यार, सेवा करदा नज़र ना आया। मैं वेखां कलयुग अन्तिम वार, कवण बिध भगतां होएं सुहाया। बहत्तर रूप किवें धरें विच संसार, जोती जोत डगमगाया। छत्ती जुग दा लहिणा देवें किवें उतार, छत्ती राग मोह तुड़ाया । कवण सोहे बंक दुआर, गृह मन्दिर मिले वड्याआ। सेवा करे आप निरँकार, बण बण सेवक सेव कमाया। बहत्तर नाड़ी पार किनार, छत्ती जुग दा पन्ध मुकाया। छत्ती दिवस विच संसार, बण महांसारथी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामा इक्को मंग मंगाया। सुण नामे मेरे लाडले सुत, सुत्तयां तेरी खेल रचाईआ। कलयुग सुहाउणी साची रुत्त, रुत्तड़ी आपणा रंग वटाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत्त, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सचखण्ड दा बूटा लोकमात लाए पुट्ट, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। पंज तत्त काया विच्चों मर के फेर जाए उठ, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कर किरपा जाए तुट्ठ, रूप अनूप आप वखाईआ। बाहरों दिसे पंज तत्त काया बुत्त, अंदर बैठे सच्चा माहीआ। जे कोई अग्गों लए पुच्छ, रसना कह ना किसे समझाईआ। आपणे कोल ना रखे कुछ, जन भगतां दए वड्याईआ। तेरा छप्पर छुहाया लुक, जन भगत दुआरा आपणी हथ्थीं दए बणाईआ। आपणी साखों आपे फुट्ट, पत डाली आप लहराईआ। जुग चौकड़ी रिहा गुपत, नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त भगत खाणी बाणी हरि की करदी रही सिफ्त, सिफ़रा सब नूं दए वखाईआ। दोए दोए जोड़ रहे विलक, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। कोटन कोटि चढ़ के गए तिलक, दर दुआरा नज़र ना आईआ। कोटन कोटि डर के गए खिसक, हरि का भय सहि ना सके कोए राईआ। कोटन कोटि रख के गए इष्ट, गुर गुर ध्यान लगाईआ। करते खेल रचाया सृष्ट, सृष्टी आपणे धन्दे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नामे दए समझाईआ। सुण नामे अगली बात, हरि इक्को इक्क जणाइंदा। भगतां संग मेरा साक, दूजा सैण ना कोए रखाइंदा। भगत दुआरा मेरा ताक, दूजा कुंडा ना कोई लाहइंदा। भगत पढ़ाई मेरा वाक्, दूजा अक्खर
ना कोए सुणाइंदा। भगत प्यार मेरा घाट, दूजा किनारा ना कोए रखाइंदा। भगतन मेला मेरी वाट, जुग जुग पन्ध मुकाइंदा। बिन भगतां मेरी कोई ना पुछे वात, हरि जू कम्म किसे ना आइंदा। नामे तेरी इक्क रात, कलयुग अन्तिम छत्ती जुग दा लेख चुकाइंदा। बहत्तरां देवे एका साथ, बण साथी संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा । सच दुआरा हरि बणाउणा, बल बावन नाल रलाया। पिछला लेखा सर्ब मकाउणा, शिव शंकर दर मंगाया। इन्द इन्दरासण मेट मिटाउणा, हुक्मी हुक्म वरताया। ब्रह्मा अन्तिम पन्ध मुकाउणा, ब्रह्म वेता दऐ समझाया। ध्रू लेखा झोली पाउणा, दर आपणे दए वड्याआ। साचा खेल आप कराउणा, ख़ालक ख़लक वेख बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा जणाया। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, इक्को इक्क कराईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, निरगुण रूप धराईआ। पावे सार जला थला, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, लख चुरासी फोल फुलाईआ। महल्ल बणाए इक्क अटल्ला, अटल्ल दए वड्याईआ। बल संदेश एका घल्ला, हुक्मी हुक्म फिराईआ। लोकमात आया झल्ला, आपणी झलक जणाईआ। अन्तिम जोती जोत रला, रल मिल ख़ुशी वखाईआ। साहिब ठाकर तेरा फड़या पल्ला, फड़या लड़ छुट्ट ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ। तिन्न जुग तीजे लोक, सितल डेरा लाया। नैण मूंद तेरा सुणदा रिहा सलोक, कन्न ध्यान लगाया। इक्को तेरी रखी ओट, एका आस वखाया। अन्तिम मिलणा निरगुण जोत, जोती जोत लए मिलाया। साचे मन्दिर बहणा किले कोट, कंचन गढ़्ह इक्क वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पाताल लोक वेस वटाया। सितल लोक तेरी रखी आस, नेत्र नैण तरसाईआ। कवण वेला मेरी बुझे प्यास, पीआ प्रीतम लए मिलाईआ। तेरे लेखे लग्गे स्वास, स्वांती बूंद मंग मंगाईआ। लहिणा तुट्टे पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशा पार कराईआ। मैं तेरा बण के रहां दास, नित नवित तेरी सेव कमाईआ। तूं पातशाहां दा पातशाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पूरी आस कराईआ। तिन्न जुग बीते तेरी याद, तैनूं याद मेरी ना आईआ। मैं सुणया तूं सुणदा भगतां फरयाद, मेरी फ़रयाद तेरे कन्न किसे ना पाईआ। मैं जाणां तूं भगतां करें लाड, आपणी गोद बहाईआ। कर किरपा मैनूं सितल लोक चों काढ, वितल वेखे दए दुहाईआ। कोटन कोटि भार गए लाद, आपणा पन्ध मुकाईआ। निरगुण सुणा आपणा नाद, तेरे नाद वज्जे वधाईआ। आदि जुगादी पुरख पुरखोतम खेले खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह प्या तेरी शरनाईआ। देवे वर श्री भगवन्त, आपणी
दया कमाइंदा। लोकमात बणाए बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मिले वड्याई विच जीव जंत, लख चुरासी मोह चुकाइंदा। अन्त लेखे लाए तेरा अन्त, भगवन्त खेल कराइंदा। तेरी चोली चढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। हरि का भेव ना पाए कोई पंडत, चौदां विद्या मुख भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप समझाइंदा। कलयुग अन्त जे करें प्यार, एका अर्ज़ मेरी अरज़ोईआ। सतिजुग तख्तों दिता उतार, सितल लोक दिता बहाईआ। तिन्न जुग विछोड़ा झल्लया मेरे यार, तेरी आस तकाईआ। अन्त मेलें विच संसार, मेल मिलावा आप कराईआ। मैं शाहां दा शाह सरदार, तेरी सरदारी मोहे भाईआ। अन्तिम जावां तेरे चरन दुआर, हड्डीआं बालण मात जलाईआ। तिन्न जुग दी कूड़ी कार, तिन्न तिन्न दे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी लैणी मन्न अरज़ोईआ। मन्नीं अरज मेरी अरदास, अर्शी प्रीतम प्यारे। मैं वसां तेरे पास, तेरे वेखां खेल न्यारे। तेरे मंडल वेखां रास, गोपी काहन बणे नचारे। तूं भगतां पुजाएं आस, तेरे नाउँ बणन वणजारे। तूं रूप वटाएं साख्यात, सखी सरवर मेरी सरकारे। तेरा प्रकाश होए कायनात, नौ खण्ड तेरे जैकारे। हरिभगत लँघण आपणे घाट, अन्तिम लेखे कलयुग किनारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श चरन प्यारे। पुरख अबिनाशी अग्गों बोल, एका सुखन सुणाया। साचे कंडे तोलां तोल, बण के तोला वेख वखाया। हरिभगत साचे लवां वरोल, लख चुरासी मधाणा पाया। सच दुआरा देवां खोल, एका वणज कराया। जन भगतां उत्तों आपा घोल, आपणा सीस भेंट चढ़ाया। निरगुण बण के रहां अडोल, ना मरां ना जाया। सदा सदा सद वसां कोल, घर घर सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाया। मेरी निमस्कार मेरे सतिगुर, चरन कँवल शरनाया। भगतां मेला रखे धुर, धुर दी बाण जणाया। कलयुग अन्तिम वेखे चढ़ के घोड़, शब्दी घोड़ा इक्क दौड़ाया। दो जहानां लाए पौड़, आपणा डण्डा आप उठाया। लख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, घर घर फेरा पाया। जन भगतां जाए बौहड़, रातीं सुत्तयां लए उठाया । जन्म जन्म दी बुझाए औड़, अमृत मेघ बरसाया। नामे वखाउणा नाल गौर, नेत्र नैण खुल्हाया। पुरख अबिनाशी जन भगतां दुआरे फिरे बण बण भौर, भौरा हो हो गूंज गुंजाया। हरिभगत बणाए सुत दुलारे कौर, शाह पातशाह वेस वटाया। आपणे हथ्थ रखे डोर, डोरी आपणे तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाया। हरिजन मिल के किथे बहण, एका दे समझाईआ। कलयुग होई काली रैण, घर घर दए दुहाईआ। माया राणी बण बण डैण, साधां सन्तां रही खाईआ। जे कोई अग्गों आए लैण, दर बैठी ख़ुशी मनाईआ। ना कोई भाई ना कोई भैण, साक
सैण ना कोए अख्वाईआ। ना कोई नेत्र ना कोई नैण, अक्ख प्रतख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार देणा वर, कवण घर लएं बहाईआ। साचा घर हरि बणाउणा, बणत आपणी आप जणाइंदा। बहत्तरां आपणा रूप वखाउणा, सत्तरां गंढ्ढ पुवाइंदा। चुहत्तरां जगत आप रुशनाउणा, एका रोशनी नूर वखाइंदा। पंचम पंचम रंग चढ़ाउणा, सच मृदंग सुणाइंदा। चार चार दी गंढ्ढ पवाउणा, बद्धी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाइंदा। हरिसंगत इक्क अनन्द रखाउणा, अनन्द आपणा नाम जणाइंदा। कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, छत्ती राग भेव ना पाइंदा। छत्ती जुग दा लेख मुकाउणा, शाह पातशाह मूल मुकाइंदा। भगत दुआरा इक्क सुहाउणा, हरि साचा सेव कमाइंदा। गुरमुख साचे सेवा लाउणा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। पहलों बणाए भगत दुआर, आपणी सेव कमाईआ। दूजे बणे पहरेदार, रातीं उठ उठ वेख वखाईआ। तीजे वाजां लवे मार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। चौथे घर देवे वाड़, प्रभ मेला सच्चे माहीआ। पंचम खेल करे न्यार, पंच मोह चुकाईआ। छेवें छप्पर कीता त्यार, नामे छप्परी आप छुहाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार, भगत दुआरे आप वखाईआ । हरिजन साचे अंदर वाड़, नौ दुआरे पन्ध चुकाईआ। तिन्नां लोकां चरनां हेठ लताड़, उपर आपणा आसण लाईआ। छब्बी पोह दिवस विचार, गुर अवतारां लए बुलाईआ। आओ वेखो आपणे यार, जो यारी रहे निभाईआ। सब नूं लहिणा देणा पए विच संसार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। भगतां हरि जू सेवादार, नेत्र वेख सेव कमाईआ। पहली कीती सब दी वेखे घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे दए वड्याईआ। भगत दुआरे मिलणा माण, माणस देवत सर्ब सालाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर अवतार वेखण भगतां संग वसे भगवान, अठ्ठे पहर संग रखाईआ। चलो मिल के मंगीए दान, जे कुछ देवे झोली पाईआ। चार जुग बणे रहे अञ्याण, हरि आपणा बैठा भेव छुपाईआ। कोई कहे राम कृष्न भगवान, मरे मर जम्मे मिटी ख़ाक समाईआ। कोई कहे ईसा मूसा दए पैग़ाम, पैग़म्बर नूर इलाहीआ। कोई कहे मुहम्मद प्याए जाम, आबेहयात उठाईआ। कोई कहे नानक करे कर्म, नेहकामी काम कराईआ। कोई कहे गोबिन्द पकड़े दाम, दामनगीर अख्वाईआ। नानक सब नूं ला के गया इलज़ाम, बिन हरि कोई रहिण ना पाईआ। जुग जुग करदे रहे कलाम, जो हरि जू रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वेख वखाईआ। आदि बणाया आपणा दुआरा, अन्त भगतां दए वड्याईआ। लोकमात तक्कया इक्क सहारा, जन भगतां ओट रखाईआ। घर जम्मया आप तरखाणा, तिक्खी धार आपणी चलाईआ। आपणी रसना बणाई
साणां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। उठो वेखो करो ध्यान, वड ध्यानी आप जणाइंदा। भगत दुआरा लओ पछाण, दो जहानां आप जणाइंदा। दीपक जगे इक्क महान, तेल बाती ना कोई रखाइंदा। जिस दे गाउँदे गए गाण, सो भगतां सोहले गाइंदा। जिस दा रखदे आए माण, सो भगतां ओट तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। भगत दुआर करी जिस सेवा, तिस सिमरन ना कोई कराईआ। अमृत फल खुवावे मेवा, आपणी हथ्थीं चोग चुगाईआ। किरपा करे अलख अभेवा, अभेद अभेव जणाईआ। हरि साहिब दयाल वड देवी देवा, दीनन आपे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लए तराईआ। भगत दुआरे जो आया चल, छत्ती दिवस दए वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे हल्ल, सब दी रिहा जड़्ह उखड़ाईआ। हरिसंगत हरि चरन दुआरा बैठी मल्ल, मल खेप रही धुआईआ। ब्रह्म प्यार अंदर गए रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। किसे ने सीस उठाई डल, कोई कहीआं रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा लेखे लाईआ। भगत दुआरे जो जन आया, तिस लहिणा झोली पाइंदा। जिउँ नामे हरि जू छप्पर छाया, तिउँ भगतां महल्ल छुहाइंदा। गुपत ज़ाहर खेल कराया, भेव कोए ना पाइंदा। फड़ के बाहों पार कराया, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। उच्चा चढ़ के वेख वखाया, गुरसिख भुल्ल कोए ना जाइंदा। तिन्नां लोकां चरनां हेठ दबाया, उपर आपणा भार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे नाल मिलाइंदा। आओ भगतो रल मिल वसीए, असचरज खेल अपार। इक्क दूजे नूं आपणा हाल दस्सीए, निरगुण सरगुण कर प्यार। जगत माया चरनां हेठ झस्सीए, दुक्खड़ा रहे ना कोई दिन चार। मनमुखां कोलों उठ उठ नट्ठीए, वसीए सच दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत करे आधार। उठो सिखो जाईए भज्ज, भजन बन्दगी ना कोए रखाइंदा। ना कोई आचार ना कोई चज्ज, इक्को आपणा दरस कराइंदा। नेत्र करो साचा हज्ज, मक्का काअबा मुख शरमाइंदा। पुरख अबिनाशी रखे लज्ज, वेले अन्त गोद बहाइंदा। हरिसंगत पर्दा लए कज्ज, नाम दोशाला इक्क उठाइंदा। इक्को घर बहणा सज, साचा राह आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप वड्याइंदा। भगत दुआरे जिस जन वड़ना, वड्डी भरन कोए ना जाईआ। कर दरस इक्को वार तरना, बंध ना कोए पाईआ। चरन सरन वखाए साची शरना, सरनगति बेपरवाहीआ। गुरमुख आपणे जिहा करना, हरि सतिगुर दया कमाईआ। जन्म मरन दा चुक्के डरना, लाड़ी मौत ना भय वखाईआ। सतिगुर दुआरे हरिजन खड़्हना, दर घर साचे मिले वड्याईआ। एथे ओथे दो जहान पुरख अबिनाशी अग्गे किसे
ना अड़ना, आपणा बल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप वसाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सेवक सेवक सेवक सेवादार सेव कमाईआ।
हरिसंगत लए प्रभू परदखणा, प्रतख रूप वटाईआ। बिन तुहाढ्ढे प्यार फिरे सक्खणा, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। तुसां पर्दा मेरा ढकणा, एका ओट रिहा तकाईआ। छत्ती जुग दा रंडेपा मेरा कटणा, मैं सहि ना सकां जुदाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छों कदी ना हटणा, भावें लड़े सर्ब लोकाईआ। स्वांगी स्वांग रचाया बण बण नटना, नट्टूआ बण बण सेव कमाईआ। इक्को नाम तुमारा रटणा, रट रट आपणी ख़ुशी मनाईआ । इक्को लाहा साचा खटणा, भगत दुआरे सेव कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे जम्मया पटना, पुरी अनन्द गया वसाईआ। उस गुरमुखां कोलों कदे ना नट्ठणा, आपणा पल्ला रिहा फड़ाईआ। आपणी हथ्थीं लगावे वटना, गुरमुख साचा रंग चढ़ाईआ। काया चोला सब दा फटणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। आओ सिखो लईए फेरे, फेरी हरि जू पाईआ। शरअ शरीअत चुक्के झेड़े, झेड़ा जगत रिहा मुकाईआ। आओ वसीए साचे खेड़े, साचा खेड़ा आप बणाईआ। हक़ो हक़ करे नबेड़े, हक़ हक़ीक़त वेख वखाईआ। साधां सन्तां पाए डेरे, चारों कुण्ट पई लड़ाईआ। कोई ना चाढ़े साचे बेड़े, जगत नईआ सर्ब चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा समझाईआ। आओ सिखो बणाईए बणत, इक्क दूजे नाल प्यार। इक्क दूजे दे बणो कन्त, आपे पुरख आपे नार। तुहाढ्ढी डोली चुक्के भगवन्त, बणे मात कहार। आपणी महिमा सुणाए अगणत, लावां पढ़े इक्को वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। चौथी लांवा पुरख अबिनाशी पाया, गुरमुखां वज्जी वधाईआ। हरि जू घर व्यावण आया, होई मात कुड़माईआ। साची डोली नाल ल्याया, एका रंग रंगाईआ। साचा भूशन दए पहनाया, आप आपणा दए समझाईआ। साचा कंगन हथ्थ उठाया, वेखे सर्ब लोकाईआ। साचा चन्दन तिलक लगाया, चन्द चांदनी शरमाईआ। सौहरे पेईए साचा छन्दन इक्को गाया, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढन आया, आपणे पल्लू नाल बंधाईआ। जगत रंडेपा खण्डन आप कराया, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। आपणा पैंडा आप मुकाया, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दुआरा आप सुहाया, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दिवस दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रचना आप रचाईआ।
हरिसंगत तेरा सच प्यार, पारब्रह्म प्रभ आप निभाईआ। आपणे सिर तों लाह दस्तार, गुरमुखां सिर टिकाईआ। केसां चवर करे विच दरबार, धूढ़ी आपणे मस्तक लाईआ। जुग जन्म दा रोग निवार, चिंता सोग दए मिटाईआ। हरख सोग तों करे बाहर, आपणा रंग दए चढ़ाईआ। लोक परलोक दए सहार, सिर उत्ते हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणा सीस ताज रखाईआ। गुरसिख बणे सिर दा ताज, शाह पातशाह आप बणाइंदा। गोबिन्द गया साजन साज, सच रंग आप चढ़ाइंदा। फेर बणे ग़रीब निवाज़, बण ग़रीब सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण रखाइंदा। भगत साचा माण ताण, हरि जू आप बणाईआ। भगत मेरा पीण खाण, तृष्ना भुख मिटाईआ। भगत मेरा नाद गान, राग रागनी रहे शरमाईआ। भगत मेरा मन्दिर मकान, जिस घर वसां चाँईं चाँईंआ। भगत मेरा धूढ़ अशनान, आपणी झोली पाईआ। भगत मेरा नाता दो जहान, दूजा संग ना कोई जाईआ। भगत भगवन्त रल मिल बहण जिउँ गोपी काहन, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। भगत अन्त लगाया इक्क निशान, जगत निशाना आप बणाईआ। देवत सुर सारे गान, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। गुर अवतार कर ध्यान, वाह वाह भगत तेरी वड्याईआ। जिन्हां मिल्या आप भगवान, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आप तराईआ। गुरमुख तेरी सिफ्त निशानी, लोकमात वखाईआ। पिच्छों सारे गाउँदे कहाणी, वेला वक्त सर्ब गंवाईआ। पिच्छों सारे पढ़न बाणी, की सतिगुर गया समझाईआ। छाछ विरोलण जगत पाणी, मक्खण हथ्थ किसे ना आईआ। धन्दे ला ला जाए चार खाणी, आपणी ख़ाहिश ना किसे समझाईआ। गुरमुख लभ्भे सच्चा हाणी, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ।
जिस कारन हरि आया मात, सो कारन दए समझाईआ। हरिसंगत साची दयो दात, प्रभ झोली रिहा डाहीआ। भगत दुआरा वेखां मार झात, आपणा नैण उठाईआ। लख चुरासी दिसे झूठा साक, अन्त संग कोई ना जाईआ। मैं आपणा कर के आया घात, रूप रंग ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रिहा मंग मंगाईआ। दयो मंग दरस दान, दाता हरि मंगाइंदा। मैं भगत दुआरा वेख्या आण, जुग जुग ख़ुशी मनाइंदा। मेरी सेवा करन परवान, बण परवाना आपणा आप जलाइंदा। दिवस रैण गावां गाण, गुरमुख भुल्ल कदे ना जाइंदा। कलयुग मिल्या हाणी हाण,
गुरमुख मुख मोहे भाइंदा। सृष्ट सबाई होई गलतान, आप गैर रूप वटाइंदा। घर घर दरोही फिरी शैतान, शरअ ज़ंजीर ना कोई कटाइंदा। गुरमुख विरला करे ध्यान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। आउणा जाणा करना परवान, परम पुरख मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर वजाए मृदंग, मृदंगा आपणे हथ्थ रखाइंदा।