२५ मग्घर २०१८ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे नवित जेठूवाल दरबार विच
निरगुण रचया आपणा काज, जन भगतां पैज संवार। नामे तेरी रखी लाज, कलयुग अन्तिम वार। वेस वटाया ग़रीब निवाज़, हरिजन लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। नामे हरि जू दिता दस्स, दहि दिशा दए वखाईआ। तेरी करे पूरी आस, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। साची दिती इक्को रास, निरगुण आप वरताईआ। जन भगतां करे बन्द ख़ुलास, बन्धन आपणा आपे पाईआ। जन्म जन्म दी मिटाए प्यास, तृष्ना भुख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नामे झोली पाईआ। नामे उठ मार ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरी छप्परी जगत निशान, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। निरगुण वेखे आपे आण, भेव कोए ना पाइंदा। जिस जन देवे आप ज्ञान, तिस आपणी बूझ बुझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, हरि का भेव कोई ना आइंदा। चारे खाणी बाणी नैण शरमाण, नेत्र नैण ना कोई उठाइंदा। माण तुट्टा जगत ज्ञान, ध्यान ध्यान ना कोई जणाइंदा। रसना बोले ना कोई ज़बान, ज़रा ज़रा सर्ब कटाइंदा। अन्तिम सब दी वेखे कल्याण, दो जहानां फोल फुलाइंदा। जन भगतां देवे साचा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपणे दर कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात झुलाइंदा। दर्दीआं दर्द वंडे आण, दुःख दर्द आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को छप्पर लेखे लाइंदा। नामे तेरा इक्को छप्पर, तैनूं दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी आपणा वेखे एका टब्बर, बहत्तर भगत मेल मिलाईआ। नाल रला के सिँघ शेर बब्बर, एका भबक रिहा लगाईआ। नेत्र रोवण ज़िमीं असमान अम्बर, नीर नीर वहाईआ। धीरज करे ना कोई सबर, सफ़ा सब दी रिहा उठाईआ। निरगुण हो के लग्गा मगर, नज़र किसे ना आईआ। उच्चे टिबिउँ करे पध्धर, जन भगतां करे सफाईआ। जन भगतां पूरी करे सधर, साख्यात दरस दिखाईआ। दर घर आयां देवे आदर, आदरश इक्क जणाईआ। लेखे लग्गा खून तेग बहादर हरि बहादरी रिहा वखाईआ। गोबिन्द सूरा बण बण सागर, गुरमुख सरोवर रिहा नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए
वड्याईआ। उठ नामे नेत्र खोल्ह, नैण नैणां आप जणाईआ। चारों कुण्ट वज्जा ढोल, लख चुरासी रिहा सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ बोलया बोल, जन भगतां रिहा सुणाईआ। जिस दे पिच्छे सृष्ट सबाई नाल करदे रहे घोल, सो गुरमुखां उत्तों आपा आप घोल वखाईआ। निरगुण बण बण वसे कोल, सरगुण लए मिलाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रखदा रिहा पर्दा ओहल, कलयुग देवे लाहीआ। लख चुरासी आप विरोल, हरिजन साचे लए कढ्ढाईआ। एथे ओथे रखे अडोल, अडुल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे एका गुण जणाईआ। नामा अग्गों प्या हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। तूं जुग जुग भगतां कोलों आया नस्स, छिन्न छिन्न आपणा रूप वटाइंदा। कलयुग अन्तिम गया फस, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आइंदा। आपणी करनी गया ढट्ठ, करता पुरख आपणा ज़ोर ना कोए जणाइंदा। जुग जुग करदा रिहा हठ, सगला संग ना कदे निभाइंदा। भगत तेरी माला रहे रट, रट रट पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कलयुग खेल कीआ समरथ, समरथ धार चलाइंदा। जुग जन्म दे विछड़े लए रख, आप आपणा रंग रंगाइंदा। कर किरपा मेलया हथ्थ नाल हथ्थ, हथ्थो हथ्थ खेल कराइंदा। इक्क सुणाई साची गाथ, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। इक्क वखाया तीर्थ तट, सर सरोवर आप नुहाइंदा। निरगुण रूप हो प्रगट, प्रभ आपणा वेस वटाइंदा । जन भगत दुआरा खोल्ह हट्ट, साचा वणज नाम कराइंदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद जाणे ढट्ठ, वेले अन्त ना कोए बचाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश अन्तिम बणने सारे जट्ट, जाबर आपणा जोर वखाइंदा। मणका मणका माला कोई ना लए रट, अठोतरी इकोतरी ना गणत गणाइंदा। डूँग्घे खाते देवे सट्ट, फेर बाहर ना कोए कढाइंदा। एका नाम देवे वथ, आत्म परमात्म रंग रंगाइंदा। चार जुग चले जस, जस वेद पुराण अल्हाइंदा। सब दी करनी लए खस, करता आपणा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार कह कह गए बस बस, बसता सब दा आप बंधाइंदा। लिख लिख मार्ग गए दस्स, अग्गे हो ना कोए उठाइंदा। पंज तत्त काया चोला छड्ड के गए नट्ठ, मुड़ के फेर कोए ना आइंदा। नानक कह के गया अंगद चरनी जाणा ढट्ठ, अंगद अमरदास राह वखाइंदा। अमरदास रामदास वसे घट घट, जोती जोत जोत जगाइंदा। राम दास अर्जण लाई अनहद सट्ट, शब्दी शब्द ताल वजाइंदा। अर्जन गोबिन्द अंदर हो प्रतख, हरि गोबिन्द खेल कराइंदा। हरिगोबिन्द हरिराय लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हरिराय हरिकृष्न होया वस, पंज तत्त काया वंड वंडाइंदा। हरिकृष्न तेग़ बहादर अंदर गया डट, सृष्ट सबाई राह चलाइंदा। तेग़ बहादर आपणी वस्त पुरख अकाल दी झोली घत्त, लख लख शुकर मनाइंदा। गोबिन्द कहे पुरख समरथ, अजूनी रहित वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल वेख नामे, निरगुण आप वखाईआ।
तेरे पिच्छे बहत्तर जामे, जन भगत लए उठाईआ। आपे रखे आपणे खाने, दर आपणे बन्द कराईआ। आप सुणाए आपणे गाणे, गावणहार आप हो जाईआ। इक्क सतार वजाए जिउँ नानक संग मर्दाने, मर्द मर्दानगी आप वखाईआ। गोबिन्द सुट्ट के गया तिन्न कांने, तिन्नां तत्तां अग्नी लाईआ। वेले अन्त ना कोए पछाणे, नदेड़ वज्जी वधाईआ। करे खेल श्री भगवाने, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। मेरा रखे सच्चा माणे, अभिमान दए गंवाईआ। तख्तों लाहे राजे राणे, सब रइयत लए बणाईआ। गुर अवतार चलाए आपणे भाणे, जुग जुग लेखा वेख वखाईआ। जन भगतां करे आप पछाणे, वेखणहारा वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाईआ। नामा कहे तूं बेपरवाह, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जल थल खेल तेरा अस्गाह, समुंद सागर वेस वटाइंदा। जुगा जुगन्तर वेस वटा, रूप अनूप आप धराइंदा। गगन गगनंतर सोभा पा, रवि ससि नूर चमकाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वसा, आपणा आसण लाइंदा। लोकमात जोत जगा, वरभण्डी वेख वखाइंदा। जेरज अंडी फेरा पा, उत्भुज सेत्ज रंग चढ़ाइंदा। जन भगतां वासना गंदी दए कढा, एका आपणा नाम पढ़ाइंदा। साची चण्डी इक्क चमका, चण्ड चण्डोल मुकाइंदा। आत्मा रंडी लए प्रना, आपणे अंग लगाइंदा। डूँग्घी कन्ढ्ढी पार करा, डूँग्घा सागर वेख वखाइंदा। थक्की मांदी गले लगा, जन्म जन्म दे रोग गवाइंदा। बण बण पाँधी पन्ध मुका, आपणी मंज़ल आप वखाइंदा। जगत सुहागी छन्द एका गा, संसा रोग मिटाइंदा। बन्दीख़ाना आप तुड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर बहाइंदा। नामे वेख सच महल्ला, हरि साचे आप बणाया। भगतां जोती आपे रला, जोती जोत जोत समाया। सच संदेश इक्को घल्ला, नर नरेश आप सुणाया। कलयुग अन्तिम फड़ फड़ पल्ला, आपणे नाल बंधाया। जन्म जन्म दा मेटया सला, संसा रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर आप वखाया। साचा दर खोल्ह दुआर, दामनगीर दया कमाईआ। आलमगीर ना करे कोए विचार, उल्मा इलम ना कोए वखाईआ। करे खेल आप करतार, निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। सच महल्ला कर त्यार, त्रैगुण डेरा रिहा ढाहीआ। हरिजन साचे विच बठाल, पहरेदार आप हो जाईआ। नेड़ ना आए किसे काल, जम काल ना कोए सजाईआ। सदा सद करे प्रितपाल, प्रितपालक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे आप सफाईआ।
जन भगतां देवे आप ज़मानत, साची ज़िमनी आप भराइंदा। कूड़ी क्रिया ना कोए अलामत, जूठ झूठ ना कोए वखाइंदा। चार जुग दी करी ना कोई ख्यानत, साची वस्त आप वखाइंदा। लख चुरासी देवे लाहनत, लाहनत तौक गल बंधाइंदा।
मनमुख जीव होए बेपहचानत, पहचान विच किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। भगतां देवे आप सफ़ाई, सफ़ा सब दी रिहा उठाईआ। आपणी अदालत आपे देवे गवाही, कोई लिखे ना कलम शाहीआ। इक्को वार लहिणा दए चुकाई, पिछला जुरम ना कोई वखाईआ। जन्म जन्म दी फाँसी दए कटाई, रस्सा आपणी हथ्थीं आप वढाईआ। बहत्तर सत्तर चुहत्तर मेल मिलावा सके भाई, इक्को पिता माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत नाल मिलाईआ। जन भगतां अन्तिम करे इन्साफ, वाअदा खलाफ़ ना कदे अख्वाइंदा। लख चुरासी दो जहानां अंदर करके आया शगाफ़, आपणा राह ना किसे जणाइंदा। लख चुरासी साध सन्त जीव जंत किसे ना आवे भाख्या भाख, अनभउ दृष्टी कोए ना वेख वखाइंदा। सारे विके कलयुग हाट, कीमत करता ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। जन भगतां करे साचा अदल, अदली अदल कमाया। जुग जुग आउँदा रिहा बदल बदल, आपणी बदली आपणे हथ्थ रखाया। आपे जाणे आपणी मंज़ल, मकसूद आपणा डेरा लाया। कर किरपा जिस नूं पावे आपणा कज्जल, तिस नेत्र दए खुल्हाया। कोटन कोटि कर के पज़ल, अन्तिम मूँह दे भार सुटाया। ख़ाली कीते वांग वञ्झल, साचा नाअरा ना कोए सुणाया। इक्को रखी आपणी आंझल, माया ममता मोह वधाया। आपणे घर लागे झूठी क्रिया रहिण ना देवे गवांढण, दूर दुराडी दए धकाया। गुरमुख नार होए सुहागण, जिस पतिपरमेश्वर इक्क प्रनाया। अठ्ठे पहर रहे वैरागण, बिरहों तत्त इक्क जणाया। गीत गाए सदा सुहागण, गोबिन्द ढोला इक्क अल्हाया। मेरा साहिब सुणे मेरी फ़रयादन, निरगुण निउँ निउँ चरनां सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां लए सालाहया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना गाया।
२६ मग्घर २०१८ बिक्रमी मनी राम, हरबंस सिँघ दे नवित जेठूवाल
धन्न वड्याई भगत जन, हरि सज्जण मेल मिलाया। धन्न वड्याई भगत जन, हरि सतिगुर सच्चा पाया। धन्न वड्याई भगत जन, जग आपणा पन्ध मुकाया। धन्न वड्याई भगत जन, लोकमात साचा चन्द चढ़ाया। धन्न वड्याई भगत जन, गृह मन्दिर इक्क सुहाया। धन्न वड्याई भगत जन, पतिपरमेश्वर इक्को गाया। धन्न वड्याई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल खलाया। धन्न वड्याई भगत जन, घर पाया इक्क दुआर। धन्न वड्याई भगत जन, रसना गाया इक्क निरँकार। धन्न वड्याई भगत जन, नाता तोड़या सर्ब संसार। धन्न वड्याई भगत जन,
गृह मिल्या पुरख करतार। धन्न वड्याई भगत जन, सो पुरख निरँजण करे सच प्यार। धन्न वड्याई भगत जन, भाण्डा भरम भउ भन्नाया। धन्न वड्याई भगत जन, मन चाओ घनेरा हरि जू दर्शन पाया। धन्न वड्याई भगत जन, जुग जुग दा गेड़ा अन्त कटाया। धन्न वड्याई भगत जन, तेरा मेरा मोह चुकाया। धन्न वड्याई भगत जन, हरि नेरन नेरा नज़री आया। धन्न वड्याई भगत जन, दो जहानां डेरा ढाहया। धन्न वड्याई भगत जन, आपणा बेड़ा बन्न चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल कराया। धन्न वड्याई भगत जन, घर पाया श्री भगवान। धन्न वड्याई भगत जन, लोकमात मिल्या माण। धन्न वड्याई भगत जन, हरि का नाउँ सुणया कान। धन्न वड्याई भगत जन, गृह मन्दिर मिल्या सच मकान। धन्न वड्याई भगत जन, निरगुण सरगुण दर दर वेखे आण। धन्न वड्याई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड मेहरवान। धन्न वड्याई जन भगत, भगती पन्ध मुकाया। धन्न वड्याई जन भगत, बूंद रक्ती लेखे लाया। धन्न वड्याई जन भगत, आत्म शक्ती परमात्म जोड़ जुड़ाया। धन्न वड्याई जन भगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी गोद बहाया। धन्न वड्याई जन भगत, जागरत जोत होए उज्यार। धन्न वड्याई जन भगत, हउँमे रोग दए निवार। धन्न वड्याई जन भगत, धुर संजोग होया करतार। धन्न वड्याई जन भगत, अमृत पीआ ठंडा ठार, धन्न वड्याई जन भगत, भगत नाम सुणया सच्ची धुन्कार। धन्न वड्याई जन भगत, कूड़ी क्रिया करे खुआर। धन्न वड्याई जन भगत, आत्म दरसी देवे दरस दीदार। धन्न वड्याई जन भगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। धन्न वड्याई भगत जन, जणया पुरख अलख। धन्न वड्याई भगत जन, हरि निरगुण रूप देख्या प्रतख। धन्न वड्याई भगत जन हरि जू पर्दा ल्या ढक्क। धन्न वड्याई भगत जन, निरगुण निरवैर आपणी गोदी ल्या चक्क। धन्न वड्याई भगत जन, सदा सदा सिर रखे हथ्थ। धन्न वड्याई भगत जन, मिल्या मेल पुरख समरथ। धन्न वड्याई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे हिरदे गया वस। धन्न वड्याई भगत जन, हरि पाया पुरख अबिनाश धन्न वड्याई भगत जन, नाता तुट्टा पृथ्मी आकाश। धन्न वड्याई भगत जन, लेखे लग्गा पवण स्वास। धन्न वड्याई भगत जन, माणस जन्म होया रास। धन्न वड्याई भगत जन, जन्म जन्म दी पूरी होई आस। धन्न वड्याई भगत जन, मेल मिलाया शाहो शाबाश। धन्न वड्याई भगत जन, निरगुण जोत करे प्रकाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे खेल तमाश। धन्न वड्याई जन भगत, घर पाया हरि गोबिन्द। धन्न वड्याई जन भगत, कलयुग अन्तिम मिटी चिन्द। धन्न वड्याई जन
भगत, अमृत पीआ सागर सिन्ध। धन्न वड्याई जन भगत, माण गंवाया सुरपति इन्द। धन्न वड्याई जन भगत, हरि मिल्या गुणी गहिन्द। धन्न वड्याई जन भगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सर्ब बख्शंद। धन्न वड्याई जन भगत, पाया हरि दुआर। धन्न वड्याई जन भगत, विसरया संसार। धन्न वड्याई जन भगत, पुरख अबिनाशी लए उधार। धन्न वड्याई जन भगत, बन्द ख़लासी होई अन्तिम वार। धन्न वड्याई जन भगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे साची कार। साची कार करता पुरख, करनेहार कमाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। इक्क जणाए आपणा आदरस, इष्ट आपणा नूर उपाईआ। लेखा जाणे सर्ब सृष्ट, साख्यात बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां माण वड्याईआ। हरि भगतां हरि वड्डा माण, एका ओट जणाइंदा । दिवस रैण वेखे मार ध्यान, पारब्रह्म ब्रह्म दया कमाइंदा। आदि जुगादी चतुर सुजान, बाल बिरध जुवान ना रूप वटाइंदा। एका मन्दिर बैठ मकान, लख चुरासी वेख वखाइंदा। एका नाम शब्द ज्ञान, जीव जंत सर्ब पढ़ाइंदा। एका चरन कँवल ध्यान, शरन शरनाई इक्क वखाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाण, धुर फ़रमाणा इक्क समझाइंदा। एका राज इक्क राजान, एका रइयत वेख वखाइंदा। एका होए जाणी जाण, घट घट आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। जन भगतां करी इक्क सलाह, एका मता पकाया। कलयुग अन्त अन्धेरा गया छा, साचा, चन्द नज़र ना आया। कोटन कोटि हरि जू नाँ धरा, जीवां जंतां गया वखाया । लभ्भ लभ्भ थक्के थाउँ थाँ, किसे दुआरे हथ्थ किसे ना आया। डूँग्घे सागर वड़ वड़ वेख्या हथ्थ ना आए थल अस्गाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप छुपाया। सारे भगत कर सलाह, इक्क अवाज़ उठाईआ। आओ लभ्भीए हरि मलाह, बेड़ा बन्ने देवे लाईआ। इक्क जपाए आपणा नाँ, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। निमाणयां निताणयां पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, कागों हँस उडाईआ। सदा सुहेला सिर देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोट जन्म दे बख्शे गुनाह, हरि नज़र इक्को वार पाईआ। चरन कँवल देवे थाँ, दर घर साचा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दए मुकाईआ। भगत जन हो इक्ट्ठे, एका घर वसाया। कर सलाह निरगुण अग्गे डटे, आपणा बल धराया। जुग जुग तेरे विछोड़े फट्टे, साचा फट्ट ना बन्द कोए कराया। तेरे पिच्छे तन सीस कटे, अंग अंग अंग भन्नाया। तेरे पिच्छे पूजे वट्टे, पत्थरां सीस झुकाया। तेरे पिच्छे साक सैण सारे छड्डे, नाता जगत मोह तुड़ाया। तेरे पिच्छे पंज तत्त काया विच्चों कढ्ढे, काम क्रोध
लोभ मोह हँकार तजाया। तेरे पिच्छे छोटे बाले बण के रहे नढ्ढे, आपणा जोबन ना मात वखाया। चार जुग तूं फड़ फड़ सानूं छड्डें, निरगुण सरगुण वेस वटाया। फिर लुक जाए अन्धेरी खड्डे, तेरा भेत किसे ना पाया। कलयुग अन्तिम दर तेरे अग्गे दोवें हथ्थ बद्धे, चरनी सीस निवाया। असीं आए तेरे सद्दे, होर वासना ना कोए रखाया। नाम तेरे दे गाने बद्धे, साचा सगन मनाया। जन्म जन्म विच फिरे भज्जे, मात गर्भ पन्ध मुकाया। कवण वेला हरि परदे कज्जे, सदा होए सहाया। अन्तिम रखे साची लज्जे, कोझे कमले गले लगाया। सदा रहे साडे खब्बे सज्जे, पिच्छे अग्गे फेरा पाया। नौबत नाम इक्को वज्जे, दूजा राग ना कोए सुणाया। दीपक जोत इक्को जगे, जागरत जोत करे रुशनाया। कर दरस असीं रहीए रज्जे, तृष्ना होर ना कोए रखाया। इक्को नाम प्याए साची मधे, अवर प्याला ना हथ्थ उठाया। चार कुण्ट साहिब सतिगुर इक्को गज्जे, दूजा रहिण कोए ना पाया। जो घड़या सो अन्तिम भज्जे, प्रभ आपणा खेल रचाया। अन्तिम चढ़ीए तेरे जहाज़े, जगत जहाद रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर दे वखाया। तेरे पिच्छे कीता इक्ट्ठ, इक्को वाज उठाईआ। तेरे चरन गए ढट्ठ, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तूं वसणहारा घट घट, घर घर जोत रुशनाईआ। साडी कीमत दाम वट्ट, तन तेरी भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुण साडी अरज़ोईआ। भगत आए चल दुआर, आपणा पन्ध मुकाया। जुग जुग मिलदे रहे तैनूं वारो वार, नित नित वेख वखाया। काग़ज़ कलम गाउँदी आई वार, सलोक सोहले नाल रलाया। सारे मंगदे रहे बण भिखार, तेरे अग्गे झोली डाहया। छिन्न मातर दे के दरस दीदार, फिर आपणा मुख छुपाया। हुण असीं कट्ठे होेए जुग जुग दे विछड़े यार, इक्को मता पकाया। खा खा धक्के होए ख़बरदार, बेख़बर कोए रहिण ना पाया। कर कर सबर गए हार, तूं बेसबरा तेरा सबर किसे हथ्थ ना आया। कर कर थक्के सर्ब विचार, तेरा पन्ध ना कोए मुकाया । कलयुग आई अन्तिम वार, तूं रहिमत राम कमाया। जन्म दिता विच संसार, आपणा बन्धन पाया। असीं कट्ठे होए इक्को वार, इक्को साह सुधाया। भज्ज ना जाए हरि निरँकार, चारों कुण्ट घेरा पाया। बहत्तर नाड़ तेरी सतार, पंज तत्त काया चोला रिहा खड़काया। अंदर लुकया रहें बण गुनाहगार, अवगुण साडे मथ्थे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा संग ना कोए छुडाया। भगत जन होए त्यार, आपणा बल रखाईआ। कलयुग अन्तिम दिता वंगार, प्रभ नस्स किते ना जाईआ। डागां सोटे फड़ के आए बाहर, साक सज्जण मात तजाईआ। इक्को मारया बोल जैकार, सोहँ ढोला गाईआ। सोहँ सुण के होया बेज़ार, दर्दी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। अग्गों निउँ के कहे पुकार, आपणा सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम मैं भगतां कोलों गया हार,
मेरी चले ना कोए वड्याईआ। आपणा गृह आपणा मन्दिर दिता त्याग, त्यागी रूप वटाईआ। जन भगत बणाए आपणा सुहाग, साची ख़ुशी मनाईआ। निरगुण रच रच आपे काज, करता पुरख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार रिहा समझाईआ। सुण भगत इक्को बात, एका वार जणाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे कीता आपणा घात, तन मन साची भेंट चढ़ाइंदा। नाता तोड़ जगत ज़ात, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। कूड़ी मेट अन्धेरी रात, रैण साचा चन्द चमकाइंदा। निरगुण हो कमलापात, दरगाह साची सोभा पाइंदा। लोकमात बणाए प्रभात, प्रभ आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां पुच्छे वात, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। भगतन भेव गया खुल्ह, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ। आपणे गृह पावीं मुल, कीमत करता आप चुकाईआ। सरन सरनाई जो गए घुल, कीती घाल लेखे लाईआ। धाम वखाए इक्क अडुल, डोल कदे ना जाईआ। हरि भगत बणाई साची कुल, कुलवन्त आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रिहा समझाईआ। हरिजन साची सच विचार, सतिगुर आप जणाइंदा। तेरा लेखा रहे जुग चार, चार चार नौ नाल मिलाइंदा। साचा मन्दिर इक्क दरबार, धुर दरबारी आप सजाइंदा। अंदर बहे आप निरँकार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नेत्र नैण दए दीदार, दरसी दरस कराइंदा। इक्को वार सुणे पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्ची सरकार, अदल आदल आप कमाइंदा। तुहाढ्ढा बचन मेरी ग़ुफ़तार, ग़ुफ़त शनीद खेल खलाईआ। तुहाढ्ढा प्यार मेरा विहार, मेरी सतार सर्ब लोकाईआ। तुहाढ्ढी सरंगी वज्जे वारो वार, सरंगा सुनणहार इक्क हो जाईआ। मृदंगा मृदंग वजाए अपार, जन भगतां आप सुणाईआ। भगत आए भगत रंग, हरि भगवन नाल रखाईआ। पहलों बणाए सेज पलँघ, पावा चूल आप ठुकाईआ। फेर वजाए तार सतार मृदंग, नाद अनाद सुणाईआ। फेर वेखे आप लँघ, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। फेर चढ़ाए भगत चन्द, लोकमात करे रुशनाईआ। माणस जन्म दे दे अनन्द, अन्तिम आपणे विच मिलाईआ। कर खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड करे रुशनाईआ। जुग जुग वंडां हरि जू वंड, लिख लिख हिसाब मुकाईआ। टुट्टी फेर गंढ्ढ, लोकमात लए प्रगटाईआ। नाम सुणाए साचा छन्द, एका गुण जणाईआ। काया कर खण्ड खण्ड, नाता दए तुड़ाईआ। इक्क वखाए सच अनन्द, आपणे अनन्द समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगती रंग वखाईआ। भगत आया भगत गया, हरि हरि खेल खलाइंदा। भगत मोया भगत रिहा, रहि रहि वेख वखाइंदा। छत्ती जुग जाण बीत, अगली गाथा दए समझाईआ। चौकड़ी चलदी रहे हरि की रीत, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। कोटन कोटि
नाउँ धर सुणाउँदे रहे गीत, आपणी करदा रहे वड्याईआ। जन भगत बणाए आपणे मीत, मित्र प्यारा आप हो जाईआ। अन्त वखाए धाम अनडीठ, अनडिठड़ा रंग चढ़ाईआ। जिस गृह भगवन्त वसे अतीत, तिस घर भगतां लए बहाईआ। ना ठंडा ना सीत, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। इक्को प्रेम इक्को प्रीत, एक प्रीआ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे विच समाईआ। विछोड़े अंदर बड़ा वैराग, वैरागी वैराग जणाइंदा। बिन विछड़यां ना होए तांघ, आस आस ना कोए रखाइंदा। विछोड़े अंदर पलटे स्वांग, स्वांगी आपणा रूप वटाइंदा। विछोड़े अंदर खुल्ल्हे जाग, नेत्र नैण नींद ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छोड़े विछोड़े अंदर इक्को बिरहों ब्रिजवासी आप रखाइंदा। बिरहों वैराग ना उपजे अंदर, जोड़ विछोड़ा नज़र ना आईआ। अठ्ठे पहर जन भगत वसण हरि के मन्दिर, हरि जू संग समाईआ। कोई ना पढ़ीए फेर मन्त्र, अन्तर तेरा रंग रंगाईआ। नाता टुट्टे गगन गगनंतर, मिले सच सच्ची शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद आपणे चरन बहाईआ। सचखण्ड मिले निवासा, साचा थान सुहाइंदा। इक्को वार पूरी करे आसा, दूजी आस ना कोए जणाइंदा। जिस जन एथे देवे चरन भरवासा, ओथे आपणी गोद बिठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सचखण्ड निवासा, निवास आपणा इक्क जणाइंदा। गुरुआं विच्चों एका गुर, हरि जू आप जणाया। निरगुण नाद दिती सुर, रागी राग अल्हाया। आत्म परमात्म नाता जोड़, जगत जुगत वखाया। दस गुर नानक जुड़या जोड़, डोरी डोरी नाल बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर ताज गुर इक्क बणाया। बाकी वसण थिर घर, आपणा आसण लाईआ। शब्दी शब्द मिल्या वर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। एकँकार सचखण्ड दुआर बैठा चढ़, तख्त निवासी सोभा पाईआ। आपणा चरन थिर घर धर, सोभावन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम दए सुहाईआ। भगत प्यार ताकतवर, इक्को बल रखाइंदा। जुग जुग भगवन रिहा डर, जन भगतां सेव कमाइंदा। इक्क धन्ने पत्थर विच्चों ल्या फड़, प्रहिलाद थम्म चों बाहर कढाइंदा। तुहाढ्ढे वेंहदयां अग्नी गया सड़, फिर किथों आइंदा। भगतां देवणहारा वर, आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण हो के अंदर गया वड़, पंज तत्त काया घेरा पाइंदा। डूँग्घी कंदर अन्धेरा वेख ना जाए डर, भय भयानक ना कोए रखाइंदा। पौड़ी पौड़ी जाए चढ़, आपणे मन्दिर चरन टिकाइंदा। आपणी किरपा आपे कर, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। गुरसिख रातीं सुत्तयां दर्शन लैण कर, घर घर विच नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कोलों रिहा डर, एसे कारन रातीं सुत्तयां आप उठाइंदा। गुरसिख मेरे सज्जणा, उठ आ के दे दीदार। मेरा पर्दा
किसे ना कज्जणा, मैं होवां जगत खुआर। इक्को तेरे दर ते बह बह सजणा, अठ्ठे पहर रहे ख़ुमार। मेरा नाद तेरे दुआरे वज्जणा, दूजा सुणे ना कोए विच संसार। तेरा दरस कर कर सतिगुर रज्जणा, आपणा रोग लए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे सच प्यार।