२७ मग्घर २०१८ बिक्रमी सोहण सिँघ, महिंदर सिँघ दे नवित जेठूवाल
हरि भगतां सदा इक्को माण, परम पुरख शरनाईआ। चरन कँवल सच ध्यान, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। शब्द अनादी इक्को गान, अनहद तार हिलाईआ। नेत्र नैण दरस भगवान, एका मंग मंगाईआ। नाता तोड़ जगत जहान, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। माया ममता मोह छोड़ अभिमान, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। इक्को राग सुण सुण कान, मनसा मन खपाईआ। धुर संदेशा ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहान, इक्को आस तकाईआ। सचखण्ड मिले सच मकान, दरगाह साची धाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगतन मीत एकँकारा, अकल कला अख्वाइंदा। सचखण्ड सोहे बंक दुआरा, निराकार नूर धराइंदा। अनभउ प्रकाश हो उज्यारा, अजूनी रहित डगमगाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाह पातशाह सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म इक्क वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, बोध अगाध अल्हाइंदा। जुगा जुगन्तर पावे सारा, लख चुरासी वेख वखाइंदा। भगतन करे सति प्यारा, सति सतिवादी भेव जणाइंदा। बज़र कपाटी खोल्ह कवाड़ा, धूंआँधार सर्ब मिटाइंदा। पंचम वखाए इक्क अखाड़ा, एका घर सोभा पाइंदा। सज्जण मीत बण मुरारा, आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारनहारा इक्क, इक्कोे इक्क वड्याईआ। धुर संजोगी लेख दए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। नाम निधाना पाए साची भिक्ख, वस्त अमोलक आप वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण निरवैर आए दिस, घट घट आपणा रूप वखाईआ। गुरमुख सज्जण वेखे साचा सिख, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जन्म जन्म दी मेटे तृख, तृष्ना भुख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगतन मीता एकँकार, अकल कला अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर लै अवतार, जुग जुग वेख वखाइंदा। कलयुग पावणहारा सार, काया कपड़ फोल फोलाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए उभार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि गा गा थक्के विच संसार, रागी राग
ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां संग समाइंदा। भगतन संग रिहा समा, सांतक सति सति वरताईआ। रहिमत रहीम आप कमा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। एका कलमा दए पढ़ा, बण सच अमाम भेव खुल्हाईआ। इक्क महल्ला दए वसा, मुकामे हक़ शहिनशाहीआ। एका नौबत दए वजा, एका डंका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुर्शद मुरीद वेख वखाईआ। मुर्शद मुरीद दे सहारा, दर्दी दर्द वंडाइंदा। चौदां तबकां पावे सारा, आप आपणा भेव जणाइंदा। पीर पैग़म्बर वेख परवरदिगारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। हक़ हक़ीक़त बोल जैकारा, लाशरीक खेल खलाइंदा। इक्क तौफ़ीक इक्क दुआरा, एका घर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। भगत वखाए साचा रंग, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, हरि पुरख निरँजण सेज सुहाईआ। डूँग्घी कवरी आपे लँघ, एकँकार सोभा पाईआ। आपे जाणे आपणा अनन्द, आदि निरँजण बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार गाए छन्द, अबिनाशी करता राग अल्हाईआ। दाता जोधा सूरा बण आप सरबंग, श्री भगवान बल वखाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, पारब्रह्म नूर वखाईआ। जुग जुग बेड़ा देवे बन्न्ह, ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। ईश जीव जाणे कम्म, जगदीश वड्डी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, लख चुरासी वेख वखाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां बेड़ा आपे बन्न्ह, जग सागर पार कराईआ। लेखा जाणे पंज तत्त तन, मन मति बुध भेव खुल्हाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दे दे डंन, आशा तृष्ना दए मिटाईआ। एका राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। आप वसे हरि छप्पर छन्न, जन भगतां साचे घर बहाईआ। जुग जुग भाणा आपणा मन्न, हरिजन साची सेव कमाईआ। दिस ना आए नेत्र अन्न्ह, ज्ञान नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर जन भगतां लए तराईआ। जुगा जुगन्तर भगतन मित्त, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। नित नवित करे हित्त, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा रंग वखाइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त काया बुत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाइंदा। आपे वसे धाम अनडिठ, जगत नैण नज़र ना आइंदा। गुरमुख विरला लए पेख, जिस जन आपणा भेव खुल्हाइंदा। आपे मेटणहारा लिखी रेख, लेखा आपणा आप जणाइंदा। आत्म परमात्म खोल्हे भेत, द्वैती पर्दा आपे लाहइंदा। दरस दखाए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। फुल्ल फुलवाड़ी रुत्त बसन्त वखाए चेत, अग्नी जेठ ना कोए तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। भगत वड्याई श्री भगवान, जुग जुग मात कराईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, निरगुण नूर
करे रुशनाईआ। जोती जाता दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। गुर अवतार दे दे माण, लोकमात करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी सति बबाण, ब्रह्मण्ड खण्ड उडाईआ। भगत भगवन्त कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। एका राग सुणाए कान, दूजी सुर ना कोए अल्हाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका दीपक दए जगाईआ। एका इष्ट श्री भगवान, दूजी दृष्ट ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलाईआ। जन भगतन मेलणहारा हरि, आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम देवे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए वटाइंदा। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। भगत जनां हरि बाहों फड़, आपणे संग चलाइंदा। डूँग्घी भँवरी आपे वड़, घर घर आपणा आसण लाइंदा। साचे पौड़े जाए चढ़, दस्म दुआरी सोभा पाइंदा। निरगुण अक्खर इक्को पढ़, सरगुण आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। भगतां देवे इक्को तत्त, ततव इक्क जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे मति, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। चरन कँवल बंधाए नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द वखाइंदा। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण वेख वखाइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, साची यात्रा नाम कराइंदा। पंच विकारा कर कर घात, पंचम नाद शब्द धुन सुणाइंदा। पंचम मीता इक्को गाथ, साचा अक्खर आप पढ़ाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, हरिजन साचे आप उठाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, लहिणा देणा झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम मुक्के वाट, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। हरिभगत लगाए आपणे घाट, सच किनारा इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को नईया नाम चलाइंदा। इक्को नईया नाम नौका, निरगुण मात चलाईआ। जन भगतां नाल करे ना धोखा, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। हरिजन मिलण दा इक्को मौका, दूजा फेर जगत ना आईआ। प्रभ मिलण दा मार्ग सौखा, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। किसे हथ्थ ना आए चौदां लोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। लख चुरासी खाए चोटां, दर दर दए दुहाईआ। जन भगत रखाई इक्को ओटा, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। निर्मल जोत जगाए जोता, जोती जोत करे रुशनाईआ। भव सागर खाए ना गोता, डूँग्घी भँवरी ना कोए रुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। भगत जनां हरि आप उठाउणा, कलयुग अन्तिम वार। जुग जन्म दा लेख मुकाउणा, जुग चौकड़ी पावे सार। निहकर्मी वड कर्म कमाउणा, कर्म कांड तों वसे बाहर। वरन बरनी डेरा ढाउणा, चार वरन करे खुआर। हरन फरन नेत्र खलाउणा, नेतन नेत दरस दीदार। गीत
गोबिन्द इक्को गाउणा, एका एकँकार। साचा मन्दिर इक्क वखाउणा, काया बंक खोल्ह कवाड़, दीपक दीआ इक्क जगाउणा, निरगुण जोत अगम्म अपार। धुन अनादी शब्द सुणाउणा, अनहद वजाए सतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए अधार। भगत उधारे आप प्रभ, आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणा बन्धन पाईआ। उलटी करे कँवल नभ, अमृत झिरना दए झिराईआ। सति सन्तोखी नाम मदि, इक्को वार प्याईआ। सच निशाना इक्को गड्ड, दर दुआर दए झुलाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, हरिभगत लए मिलाईआ। नाता तोड़ अन्धेरी खड्ड, गृह मन्दिर दए बहाईआ। जगत तृष्ना झूठी वढ्ढ, एका करे नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां सच्चा सहाईआ। सति पुरख निरँजण होया ख़बरदार, निरगुण आपणी लए अंगड़ाईआ। सचखण्ड महल्ले हो उज्यार, थिर घर आपणा फेरा पाईआ। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़, आपणा रंग वखाईआ। चरन कँवल कँवल चरन कढ्ढ कढ्ढ बाहर, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। सुन्न अगम्मी खेल अपार, बेऐब आप कराईआ। आपणी इच्छया कर विचार, शब्द सुत वड्याईआ। शब्दी शब्द दए सहार, एका गुण वखाईआ। एका गुण अगम्म अपार, अपरम्पर वेख वखाईआ । अलख अगोचर हो त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। अलख अगोचर हो त्यारा, घर साचे सोभा पाइंदा। भगतन मीता बण वणजारा, लोकमात वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमशकारा। कोटन कोटि निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे चुक्क, जुग जुग करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पैंडा गया मुक्क, कलयुग कूके दए दुहाईआ। पंच विकारा रिहा बुक्क, आपणा बल रखाईआ। सन्त साध बैठे लुक, सिर सके ना कोए उठाईआ। जूठ झूठ जड़्ह रिहा पुट्ट, बूटा सके ना कोए लगाईआ। काम क्रोध रिहा कुट्ट, मूँह दे भार सुटाईआ। ठग्ग चोर रहे लुट्ट, दिवस रैण पई लड़ाईआ। गुरमुख विरला इक्को रखे साची ओट, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। जगत तृष्ना कढ्ढ खोट, आशा इक्को इक्क वधाईआ। निर्मल अन्तर जगे जोत, हरि जोत होए रुशनाईआ। नाता टुट्टे वरन गोत, ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। सति धीरज नाम लंगोट, गुर सतिगुर दए बंधाईआ। आत्म तृष्ना भरे पोट, सांतक सति सति वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां गोद उठाईआ। जन भगतां रखे साची गोद, आपणी दया कमाइंदा। साचा नाम अगाध बोध, बोध अगाधा आप पढ़ाइंदा। हरि जू हिरदा आपे सोध, सुध वासना आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पार कराइंदा। जन भगतां बेड़ा करे पार, मँझधार ना कोई रड़्हाईआ। कलयुग
अन्तिम लै अवतार, निरगुण हो सेव कमाईआ। सरगुण करया ख़बरदार, एका शब्द धुन शनवाईआ। जुग जुग भगत लए उभार, लुक लुक लऐ मिलाईआ। उठ उठ मेरे विछड़े यार, जुग चौकड़ी गई विहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। लहिणा देणा मुके गुर अवतार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पीर पैग़म्बर औलीए हार, दस्तगीर ना कोई वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। वड्ड अमामा हो त्यार, वड दमामा दए वजाईआ। पढ़े कलमा अपर अपार, हजारा दरूद भेव ना राईआ। सच सलामा दस्स संसार, अलैकम आपणी खेल वखाईआ। बैतल हो परवरदिगार, मकद्दस पर्दा लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। जन भगत उठाया किरपा कर, किरपन दया कमाइंदा। जन्म जन्म दा लहिणा दिता घर, घर घर विच फेरा पाइंदा। मानस जन्म ना जाए हर, लख चुरासी लेखे पाइंदा। आप बंधाए आपणे लड़, एका पल्लू नाम फड़ाइंदा। सोहँ अक्खर जाणा पढ़, आत्म परमात्म मेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप समझाइंदा। साचे भगत साचा नाउँ, हरि निरँकारा आप जणाईआ। होए सहाई सभनीं थाउँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाईआ। करे कराए सच न्याउँ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हरिजन मेले फड़ फड़ बाहों, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि भगतां गोद बहाईआ। हरिभगत दया आप कमा, कामल मेल मिलाया। रहिमत इक्क कर ख़ुदा, सही सलामत लए बचाया। दो जहानां ना होए जुदा, आप आपणी गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे संग रखाया। हरिभगत अग्गों करे पुकार, प्रभ साचे सच जणाईआ। अन्तिम वेला तेरे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। लोकमात कवण निशान, कवण गृह मिले वड्याईआ। कवण वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण उठाईआ। कवण बिध जिस गाण, रसना जिह्वा हलाईआ। कवण मन्दिर मिले मकान, जिस घर दए बहाईआ। कवण वेला दरस देवे आण, मिटे सर्ब जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। आपणा भेव दस्स भगवान, एका एक जणाईआ। लोकमात बणावां सच निशान, वेखे सर्ब लोकाईआ। तिन्नां लोकां पावां आण, त्रिलोकी चरनां हेठ दबाईआ। साचा मन्दिर इक्क निशान, चार वरन दयां वखाईआ। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। भगत दुआरा इक्क परवान, छत्ती जुग दा पन्ध मुकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल महान, जुग जुग आपणा वेख वखाईआ। कोटन कोटि सीता राम, गए फेरी पाईआ।
कोटन कोटि गोपी काहन, मंडल रास गए रचाईआ। कोटन कोटि रवि ससि भान, बैठे मुख छुपाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव हो प्रधान, गए पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार दे दे ज्ञान, लिख लिख लेखा गए समझाईआ। कोटन कोटि जुग बीते विच जहान, कोहलू चरखा चक्की चक्क भुवाईआ। करे खेल श्री भगवान, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। भगतां हरि जू वेखे आण, भेव कोए ना पाईआ। दर घर साचे देवे माण, निमाणयां गले लगाईआ। लख चुरासी विच्चों कर पछाण, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, सांतक सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका घर वखाईआ। एका घर हरि चरन, शरन सच्ची शरनाया। नाता टुट्टे मरन डरन, जन्म मरन विच ना आया। साहिब सुल्तान तरनी तरन, गुरमुख साचे लए तराया। करता पुरख करनी करन, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन इक्को घर बहाया। मानस मनुक्ख मानव, जगत जुग चतुराईआ। देवी देव दानव, एका खेल वखाईआ। मानस वसे पंज तत्त ग्रामन, काया खेड़ा सोभा पाईआ। मानुक्ख मेटे अन्धेरी शामन, मन मति मोह चुकाईआ। मानव होए सतिगुर ज़ामन, आप आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। मानश पंज तत्त काया रंग, रंग रत्ता आप चढ़ाईआ। मनुख आत्म सेज पलँघ, घर घर विच रिहा हंढाईआ। मानव शब्दी डोर पतंग, आकाश प्रकाश उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। मानस काया पंज तत्त नाता, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल कराइंदा। मनुक्ख निरगुण मिली दाता, सरगुण बन्धन पाइंदा। मानव नूर पुरख बिधाता, घर घर विच आप सुहाइंदा। इक्को घर खेल तमाशा, त्रैगुण अतीता त्रै त्रै वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे संग आप हो जाइंदा। बानर भाओ बेमुख, बेदर्दी दर्द ना कोए रखाइंदा। उलटा चढ़े गर्भ रुख, रुख़ सच्चा ना कोई बदलाइंदा। दस दस मास धूआं धुख, अग्नी हवन तपाइंदा। अंदर बाहर ना मिले सुख, सांतक सति सति कराइंदा। साहिब सतिगुर बैठा लुक, दरस ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बानर मानस रूप वखाइंदा।
२८ मग्घर २०१८ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे नवित जेठूवाल दरबार विच
सुर नर मुन जन इन्दर सोचदे, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खोजदे, जुग जुग आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार रसना बोलदे, कह कह हरि गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग समाईआ। सुर नर मुन जन इन्द इन्दरासन तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन सलाह, घर साचे गया मुख छुपाईआ। गुर अवतार जपण नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क सालाहीआ। आदि जुगादि खेल बेपरवाह, भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। सुर नर मुन जन इक्को ओट, आदि पुरख तकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे सोच, सोच विच हरि ना आईआ। गुर अवतार रख रख ओट, एका पुरख गए मनाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण जोत, निराकार खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाईआ। सुर नर मुन जन देवत रखी आस, इक्क ध्यान लगाया। विष्न ब्रह्मा शिव प्यास, अमृत मेघ हरि बरसाया । गुर अवतार मंग प्रकाश, बैठे ध्यान लगाया। आदि जुगादी खेल तमाश, त्रैभवन धनी आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाया। सुर नर मुन जन देवत चरन ध्यान, नेत्र नैण नैण लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठ उठ गाण, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। गुर अवतार मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, एका दर सुहाईआ। जुग जुग निरगुण हो प्रधान, पारब्रह्म खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा धन्दा आप जणाईआ। सुर नर मुन जन देवत इन्द रहे पढ़, हरि अक्खर इक्क पढ़ाया। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ फड़ लड़, आपणा पल्लू नाल बंधाया। गुर अवतार वेखण चढ़ चढ़, महल अटल इक्क रुशनाया। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, निरगुण आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग आप अल्हाया। सुर नर मुन जन एका राग, गृह मन्दिर बह बह गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वजायण नाद, सुर ताल इक्क रखाईआ। गुर अवतार गायण बोध अगाध, इक्को इक्क पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी साजण साज, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सुर नर मुन जन इक्को दर, दर दरवाजा इक्क जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लै लै वर, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। गुर अवतार मेला नरायण नर, नर हरि साची बूझ बुझाइंदा। पंज तत्त तत्त काया घड़, घर घर विच आप वसाइंदा। निर्मल जोत इक्को धर, दीपक दीआ आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सुर नर मुन जन हरि जू खेल, आपणा आप कराईआ। विष्न
ब्रह्मा शिव कर कर मेल, मेल विछोड़ा दए समझाईआ। गुर अवतारां सज्जण सुहेल, सगला संग निभाईआ। आपे वसे धाम नवेल, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। सुर नर मुन जन इक्को मंग, एका वार मंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अंदर लँघ, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतारां रखे संग, सगला संग निभाईआ। आप बैठ सच पलँघ, सचखण्ड साची सेज सुहाईआ। आदि जुगादि इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाईआ। साचा खेल हरि निरँकार, निरगुण आप जणाइंदा। गुर अवतार सेवादार, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनाइंदा। रिख मुन देवत सुर दे अधार, आप आपणा रंग वखाइंदा। जुगा जुगन्तर हो त्यार, आपणा वेस वटाइंदा। लख चुरासी पावे सार, घट घट फोल फुलाइंदा। भगत भगवन्त लए उभार, आपणे रंग रंगाइंदा। नेत्र लोचण नैण दरस दीदार, स्वच्छ सरूपी आप कराइंदा। एका नाद शब्द धुन्कार, गृह मन्दिर आप वजाइंदा। इक्क वखाए सुहावा ताल, सति सरोवर आप नुहाइंदा। जुगा जुगन्तर घालण घाल, घाली घाल लेखे पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। अन्त नेड़ ना आए काल, जम फास आप कटाइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, सच बबाणे आप चढ़ाइंदा। गण गंधर्ब देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव सारे अद्धविचकारे गाण, निउँ निउँ सर्ब सीस झुकाइंदा। भगत भगवन्त करे परवान, आप आपणी गोद सुहाइंदा। कलयुग अन्त खेल महान, आप आपणे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत सदा वड्याइंदा। हरिभगत तेरी सुण वड्याई, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। कवण वेला साडी करे कुड़माई, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। झल्ली ना जाए सदा जुदाई, विछड़यां मर जाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गिण गिण वक्त लँघाई, अन्तिम वेला गया आईआ। कर किरपा साडी पकड़ बाहीं, मंगी तेरी सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर इक्को हथ्थ टिकाईआ। देवत सुर करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। झल्लया जाए ना विछोड़ा साचे यार, सत्थर सेज ना सोभा पाइंदा। किरपा कर इक्क वार, एका मंग मंगाइंदा। चरन कँवल बण भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। कर किरपा देणा दरस दीदार, नेत्र नैण सर्ब तरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ बालक मंग मंगाइंदा। गुर अवतार सारे कहिण, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तुध बिन कदे ना आवे चैन, जुगा जुगन्तर तेरा राह तकाईआ। सुख देवे ना कोए रैण, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। तूं साहिब इक्को सज्जण सैण, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। एका दरस देणा नेत्र नैण, होए ना कदे जुदाईआ। तेरे चरन कँवलां मिले बहण, बह बह ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ दया कमा, आपणा भेव जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग संग निभा, गुर अवतारां वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगा, साचा हुक्म मनाइंदा। सुर नर मुन जन आप उपा, मार्ग पन्ध चलाइंदा। कलयुग अन्तिम लहिणा दए मुका, लेखा सब दे हथ्थ फड़ाइंदा। आपणे भगत लए उठा, आप आपणी बणत बणाइंदा। लख चुरासी विच्चों जगा, आलस निंद्रा मोह मिटाइंदा। साचा ढोला इक्क सुणा, नाम निधाना आप जणाइंदा। ओहला पर्दा आपे लाह, आपणा दरस कराइंदा। आपणा चोला पहलों बदला, गुरमुखां चोला फेर बदलाइंदा। साचा सोहला आपे गा, जन भगतां आप पढ़ाइंदा। गोला बण बण सेव कमा, उठ उठ रौला कोए ना पाइंदा। हौली हौली रिहा मिला, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। पाथर सिला रिहा तरा, सिलसिला आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुसा गिला कोई जाणे ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को अक्खर आप समझाइंदा। सारे सुणो करो ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान, आपणी खेल वखाईआ। हरिभगत करे परवान, पूरब लेखा झोली पाईआ। एका देवे नाम दान, अनमुलड़ी दात वरताईआ। दरगाह साची देवे माण, दर घर साचे आप बहाईआ। लोकमात सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। जुग जुग सुर नर मुन जन विष्न ब्रह्मा शिव सारे गाण, लोकमात जन भगत मिली वड्याईआ। गुर अवतार कहिण तेरा भेव ना जाणे कोए भगवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जन भगत घर घर ख़ुशी मनाण, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। दर दर्शन दिता आण, दर्दी दर्द वंडाईआ। जिस दी करदे रहे कल्याण, सो काया दए पलटाईआ। जिस दा रखदे रहे माण, सो अभिमाण दए गंवाईआ। जिस दा राग सुणदे रहे कान, सो राग दए सुणाईआ। जिस दा धरदे रहे ध्यान, सो आपणा दरस दिखाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे सच्चा काहन, बण बण काहन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। आओ वेखो भगतन मीता, आपणा रंग रंगाइंदा। सतिजुग चलाए साची रीता, थित वार ना कोए वखाइंदा। इक्को नाम जणाए अनडीठा, अनडिठ आपणा हुक्म वरताइंदा। दीन दयाल ठंडा सीता, सांतक सति सति कराइंदा। त्रैभवन धनी त्रैगुण अतीता, त्रै त्रै आपे पन्ध मुकाइंदा। पत्तत पावन पतित पुनीता, पतित उधारन खेल कराइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, नीच नीचां वेख वखाइंदा। पूरब लहिणा जाणे बीता, अगला आपणे हथ्थ वखाइंदा। जुग चौकड़ी पीसण पीठा, कीती घाल लेखे लाइंदा। गुरमुख सज्जण इक्क अतीता, हरि शरनी शरन बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। आओ वेखो भगती रंग, हरि सतिगुर आप चढ़ाईआ। नाम निधान सति मृदंग, सति सतिवादी आप वजाईआ। जुग जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, एका गंढ्ढ पुवाईआ।
हरि चढ़ाए साचे चन्द, सूरज चन्द मुख शरमाईआ । जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, बण पाँधी फेरा पाईआ। गीत सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ ढोला गाईआ। हरिभगत नंगी ना होवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी भागां मंद, हरि नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। भगतन मेला सच दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। करे खेल आप करतार, निहकर्मी कर्म कमाईआ। भव सागर करे पार, दर घर साचे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा माण दवाईआ। हरिजन हरिजू माण वधाया, वाधा विच संसार। राग अनादा इक्क सुणाया, सोहँ शब्द जैकार। घाटा कोई रहिण ना पाया, तोलया तोल अपर अपार, दाना बीना एका आया, इक्क इकल्ला एकँकार। सत्त रंग नाल निशान ल्याया, सति सतिवादी हो त्यार। सचखण्ड लोकमात बणाया, जन भगतां कर प्यार। भगत दुआरा इक्क सुहाया, सोभावन्त कर त्यार। सच सिँघासण दए विछाया, विष्नूं रूप हरि निरँकार। आपणा विशा दए समझाया, आत्म परमात्म इक्क अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लए उभार।
२९ मग्घर २०१८ बिक्रमी गिरधारा सिँघ दे नवित जेठूवाल दरबार विच
जगत सागर डूँग्घा किनारा, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। अन्त ना कोई पारावारा, भेव ना जाणे राईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, निराकार आप कराईआ। ख़ालक ख़लक तों वसे बाहरा, रूप रंग ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप वटाईआ। डूँग्घा सागर जगत ताल, नव नौ खेल खलाईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, हाल मुरीद ना कोई जणाईआ। पंज तत्त वेखे काया माटी खाल, दर दर फोल फुलाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, इक्क नगारा रिहा वजाईआ। गुरमुख विरला घालण रिहा घाल, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप धराईआ। डूँग्घा सागर जगत संसार, सहिँसा रोग ना कोई चुकाइंदा। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, अन्ध अन्धेर ना कोई गवाइंदा। जूठा झूठा वणज वपार, लख चुरासी हट्ट वखाइंदा। नौ चार रोवे ज़ारो ज़ार, नव नौं चार ना धीर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वखाइंदा। नव नौ चार कर पुकार, एका मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सेवा कर कर गुर अवतार, कोटन कोटि गए मुख छुपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर पसार, बैठे सेव कमाईआ। कोटन कोटि नाद धुन्कार,
शब्दी शब्द गए जस गाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादि सचखण्ड वसे साचा माहीआ। लिखण पढ़न तों होया बाहर, खाणी बाणी भेव ना आईआ। आदि अन्त ना पाई सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। हरि सार ना पाए कोए, आदि अन्त ना किसे जणाया। आपे जिहा आपे होए, दूजा अवर ना कोई बणाया। जुग चौकड़ी देवे ढोए, एका मन्त्र नाम प्रगटाया। निरगुण सरगुण बीज बोए, आत्म अन्तर जोती जोत रुशनाया। करे प्रकाश साची लोए, नूर नूर नूर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। जुग जुग खेल श्री भगवान, आदि पुरख आप वखाईआ। जुग चौकड़ी हो बलवान, बल आपणा दए जणाईआ। सति सतिवादी दे दे दान, नाम निधाना झोली पाईआ। रूप अनूपा गोपी काहन, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गृह गृह मन्दिर वेख मकान, घट घट आसण लाईआ। नाम अणियाला तीर निशान, दो जहानां आप चलाईआ। लख चुरासी हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाईआ। एका अक्खर सच ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाईआ। एका राग सुणाए कान, एका धुन करे शनवाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी आप जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। जुग जुग आपणा पर्दा लाह, लहिणा मात चुकाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। जन भगतां देवे इक्क सलाह, इक्को नाम जपाइंदा। फड़ फड़ राहे देवे पा, साचा मार्ग इक्क रखाइंदा। आवण जावण पन्ध मुका, आप आपणे रंग रंगाइंदा। सहिँसा रोग दए गवा, सुख सागर विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग हरि करतार, करता पुरख आप रंगाईआ। नेत्र नैण दरस दीदार, देव आत्म लए मिलाईआ। जुग जुग लेखा विच संसार, लोकमात चुकाईआ। भगतन मेला इक्क दरबार, दर घर साचे लए मिलाईआ। सज्जण सुहेला एकँकार, आपणी कल धराईआ। भगतां अन्त करे प्यार, भगवन्त होए सहाईआ। मणीआ मंत सोहँ जैकार, इक्को वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विस वख झूठी दए गंवाईआ।