पहली पोह २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
निरगुण रूप पुरख समरथ, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। आदि जुगादि चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। शब्द अनादि अनादी गाथ, सच दुआरे आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा खेल
खिलाईआ। अनुभव खेल पुरख अबिनाश, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। जोती जोत कर प्रकाश, नूरो नूर डगमगाइंदा। आपे खेले खेल तमाश, खेलणहार भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। साची धार हरि निरँकार, आदि पुरख आप चलाईआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, सच सिँघासण लए सुहाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शाह पातशाह खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण बण प्रधाना, आप आपणा हुक्म जणाइंदा। एकँकारा हो मेहरवाना, रूप अनूप आप धराइंदा। आदि निरँजण जोत महाना, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वड बलवाना, बल आपणा आप रखाइंदा। श्री भगवान उठाए निशाना, सच निशाना आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल महाना, आपणा आप खिलाइंदा। शाहो भूप बण राज राजाना, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा कर परवाना, सच सिँघासण आसण लाइंदा। सोभावन्त होए मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। एका राग इक्क तराना, आदि अनादी आप वजाइंदा। सोहे मन्दिर सच मकाना, महल अटल आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कार आप कमाइंदा। साची कार करता पुरख, आपणी आप कमाईआ। सचखण्ड दुआरे कर परख, वेस अवल्ला आप वटाईआ। आपे नूर आपे दरस, वेखणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आप सुहाईआ। सचखण्ड सुहाए सोभावन्त, इक्क इकल्ला एकँकार। निरगुण नूर श्री भगवन्त, अजूनी रहित हो उज्यार। करे खेल नारी कन्त, हरि जू बण बण कन्त भतार। आपे चाढ़े रंग बसन्त, आपे होए वेखणहार। आप बणाए आपणी बणत, साचे मन्दिर बैठ दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल अवल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड वसाए सच महल्ला, सति सतिवादी आप बणाइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ फड़ पल्ला, साचा सगन मनाइंदा। जोती जोत आपे रला, नूर नूर नूर समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे साची कार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, हरि पुरख निरँजण लए मनाईआ। एकँकारा इक्क आधार, एका गृह वज्जे वधाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, नूर नुराना नूर दरसाईआ। श्री भगवान खेल अपार, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण भिखार, आपणी झोली आपणे अग्गे डाहीआ। आपे देवणहार दातार, दाता दानी आप हो जाईआ। सचखण्ड
दुआरे खेल करतार, करता पुरख आप कराईआ। ना कोई होए वेखणहार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे खेल कराईआ। दर घर साचे खेल करतारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। दाता दानी बण वरतारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, आपणी झोली अग्गे डाहइंदा। इक्क अलख बोल जैकारा, अलख निरँजण नाद वजाइंदा। चारों कुण्ट एका धारा, एका राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड खेल श्री भगवान, आपणा आप कराईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, दयावान वड्डी वड्याईआ। निरगुण निराकार निरवैर निगहबान, इक्क इकल्ला वेख वखाईआ। दर दरवेश नर नरेश मंगे दान, भिखक झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दाता भिखारी आपणा रूप वटाईआ। आपे दाता आप भिखारी, हरि आपणी मंग मंगाइंदा। आपे वस्त जोत निरँकारी, आपे साचे घर टिकाइंदा। आपे वणज आप वपारी, आपे साचा हट्ट सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ फड़ाइंदा। आपणी वस्त पुरख समरथ, आपे आप वरताईआ। निरगुण अंदर निरगुण रख, निरगुण करी कुड़माईआ। निरगुण सज्जण निरगुण साक, निरगुण बंधप एका पाईआ। निरगुण पतित निरगुण पाक, निरगुण पुनीत नाउँ धराईआ। निरगुण जोत निरगुण ज़ात, जोती जाता निरगुण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे विच टिकाईआ। निरगुण अंदर निरगुण वड़, आपणा खेल कराया। सचखण्ड महल्ले आपे चढ़, आपणा पर्दा दए उठाया। आपणा नाउँ आपे पढ़, नाउँ निरँकारा आप सुणाया। आपणे अग्गे आपे खड़्ह, आपणा दरस आप वखाया। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा खेल रचाया। सचखण्ड खेल हरि करतार, करता पुरख आप कराईआ । रूप धर धर पुरख नार, नर नरायण सेज सुहाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर भेव ना राईआ। दाई दाया बण आप निरँकार, आपणी सेवा आप कमाईआ। जननी जन अगम्म अपार, बणे धन्न जणेंदी माईआ। सुत दुलारा कर उज्यार, शब्दी नाउँ रखाईआ। एका करे सच प्यार, साची गोद सुहाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। पिता पूत करे प्यार, पीत पीतम्बर दए सुहाईआ। आपणा अडम्बर रच करतार, आपे वेख वखाईआ। सच सुअम्बर पुरख नार, निरगुण निरगुण रिहा हंढाईआ। ना कोई वेखे विगसे पावे सार, रूप रंग रेख ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सुत दुलारा शब्दी बाल, हरि जू आप उपाया। सचखण्ड दुआर करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाया।
सदा सुहेला वसे नाल, विछड़ कदे ना जाया। आप जणाए आपणी चाल, चाल अवल्लड़ी इक्क प्रगटाया। सुत दुलारे साची घालण घाल, हरि जू आख सुणाया। इक्को बणना सति दलाल, सति सतिवादी वेख वखाया। सुत दुलारा करे सवाल, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। सच दुआरे दे बठाल, गृह मन्दिर इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग रिहा वखाया। सुत दुलारे बाल नादान, हरि शब्द करे जणाईआ। सचखण्ड मेरा सच निशान, तेरा मन्दिर दयां बणाईआ। थिर घर बणावां इक्क मकान, तेरी वंड वंडाईआ। कर किरपा देवां दान, बण दाता झोली पाईआ। आदि जुगादि वेखां मार ध्यान, भुल्ल कदे ना जाईआ। मेरा नाउँ तेरा गाण, तेरा गीत वड्डी वड्याईआ। मेरा चरन तेरा माण, तेरा माण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, सुत शब्द दिता समझाईआ। सुणया संदेशा श्री भगवान, हरि शब्दी सीस झुकाया। मैं बाली बुध बाल अञ्याण, तेरा भेव कोए ना आया। थिर घर वेखां तेरा मकान, जिस धाम दएं बहाया। अठ्ठे पहर तेरे चरन कँवल ध्यान, नेत्र नैणां राह तकाया। तूं रहिणा निगहबान, इक्को ओट रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक मंग मंगाया। मंगां दान झोली डाह, मेहरवान मेहरवाना। साची भिच्छया देणी पा, गुणवन्त गुण निधाना। साची सिख्या देणी सिखा, मार्ग पन्थ इक्क रखाना। आपणा लिख्या लेखा देणा वखा, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श चरन ध्याना। पुरख अबिनाशी हो मेहरबान, आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड तेरा इक्क मकान, थिर घर मेला सहिज सुभाईआ। आदि जुगादि सच निशान, तेरे हथ्थ फड़ाईआ। करां खेल इक्क महान, अपरम्पर दए वड्याईआ। तूं सुणना कर ध्यान, सच संदेशा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत एका गुण वखाईआ। एका गुण श्री भगवन्त, हरि जू आप जणाया। तेरी बणाई इक्को बणत, दूजा संग ना कोए रलाया। मेरा नाउँ तेरा मंत, निष्अक्खर आप पढ़ाया। आदि जुगादी महिमा अगणत, भेव कोए ना आया। थिर घर तेरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। इक्को वार बणया मंगत, दूजी वार मंगण ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। हथ्थ रख करतार, देवे माण वड्याईआ। तेरा लेखा लेख अपार, लिखण पढ़न विच ना आईआ। तेरी रचना करां अगम्म अपार, अलख अगोचर खेल कराईआ। तेरी सेजा तेरा रूप माणे बण भतार, कन्त नार आप हो जाईआ। निरगुण रूप निराधार, निराकार वेस वटाईआ। थिर घर खेले खेल अपार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव
अभेदा पुरख अकाल, आपणा भेव खुल्हाइंदा। सुत दुलारे साचे लाल, साची सेवा इक्क लगाइंदा। तेरे अन्तर खेल करां कमाल, अनुभव आपणा नूर वखाइंदा। मेरा नूर जल्वा जलाल, आदि जुगादि डगमगाइंदा। थिर घर वसे तेरी धर्मसाल, सच दुआरा आप बणाइंदा। आपे वेखे तेरा हाल, आप आपणा पन्ध मुकाइंदा। फल लगाए तेरे डाल, विश्व तेरा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत सुण लै पूत, पिता पुरख करे जणाईआ। मेरा नाउँ चारों कूट, तेरा डंका करे शनवाईआ। तेरा रूप ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी वेख वखाईआ। विश्व तेरा होए रूप, विष्नूं ब्रह्मा लए जाईआ। शंकर रहे सदा अवधूत, हरि जू आपणी बणत बणाईआ। पंज तत्त खेल कलबूत, काया कपड़ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए समझाईआ। सुण शब्द मेरे सुत दुलारे, हरि जू आख सुणाया। करां खेल अपर अपारे, दर तेरे सोभा पाया। रवि ससि कर उज्यारे, तेरी किरन किरन रुशनाया। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड पसारे, तेरा बन्धन पाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर पनिहारे, साची सेवा इक्क लगाया। एका हुक्म इक्क वरतारे, एका मार्ग दयां वखाया। एका वस्त अमोलक भण्डारे, एका वार झोली पाया। एका वार करां पसारे, कोटन कोटि रूप वटाया। एका वार करां सँघारे, जो घड़या भन्न वखाया। एका वार बोल जैकारे, शब्द अनादी राग अल्हाया। तेरा खेल होए संसारे, सो पुरख निरँजण आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाया। शब्द सुत होया हैरान, हरि जू भेव कोए ना आया। कवण दुआर देवे फ़रमाण, आपणा हुक्म सुणाया। मैं इक्क इकल्ला बाल अञ्याण, ब्रह्मण्ड खण्ड खेड़ा किवें दयां वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा मार्ग आप वखाया। अनभुव हरि जू मार्ग दस्स, आपणा भेव खुल्हाया। सति सरूप हो प्रतख, निरगुण दरस दिखाया। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव आपणे अंदर ढक, उपर पर्दा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा वखाया। एका गुण दस्से भगवान, भगवन दया कमाईआ। शब्दी सुत वड्ड बलवान, तेरा बल आप प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, तेरी सेव लगाईआ। दर दरवेश मंगण दान, बैठे सीस झुकाईआ। एका वस्त कर परवान, त्रैगुण तेरे हथ्थ फड़ाईआ। पंचम तत्त बणाए काहन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाल रलाईआ। लख चुरासी हो प्रधान, नव नौ चार वंड वंडाईआ। एका राग नाद धुन्कान, धुन आत्मक करे शनवाईआ। विष्नूं करे इक्क ध्यान, चरन कँवल सच्ची शरनाईआ। ब्रह्मा मंगे सच्चा दान, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। शंकर चरन कँवल करे ध्यान, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा
समझाईआ। उठ सुत बल धार, हरि जू आप सुणाया। करां खेल अपर अपार, तेरी सेवा इक्क लगाया। एका हुक्म होए दातार, ना कोई मेटे मेट मिटाया। गगन मंडल ला अखाड़, रवि ससि नाच नचाया। त्रैगुण माया भर भण्डार, विष्न ब्रह्मा संग निभाया। लख चुरासी कर त्यार, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाया। एका नाम सच ब्रह्मा वेता झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग रिहा वटाया। साचा मार्ग हरि चलाउणा, आपणा भेव दए जणाईआ। विष्न विष्नूं रंग वखाउणा, करे खेल बेपरवाहीआ। ब्रह्मा ब्रह्म रूप उपजाउणा, ईश जीव करे कुड़माईआ। शंकर अन्तिम हुक्म वरताउणा, थिर घर कोए रहिण ना पाईआ। एका राग आप सुनाउणा, चारे वेद दए समझाईआ। चारे जुगां वंड वंडाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ धराईआ। चारे बाणी राग अलाउणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। चारे वरनां वंड वंडाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे कुड़माईआ। चारे कुण्ट वेख वखाउणा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण खेल कराईआ। चार यारी बन्धन पाउणा, ना सके कोई तुड़ाईआ। जुग जुग मात वेस वटाउणा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। एका आपणा नाउँ प्रगटाउणा, नाउँ निरँकारा इक्क जणाईआ। भगत भगवन्त आप उठाउणा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। नौ दुआरे खोज खुजाउणा, दर दर आपणी अलख जगाईआ। डूँग्घी भँवरी फेरा पाउणा, काया कवरी वड वड्याईआ। सुखमन टेडी बंक पन्ध मुकाउणा, ईड़ा पिंगल डेरा ढाहीआ। निरगुण नूर चन्द चमकाउणा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। आत्म सरोवर इक्क वखाउणा, अमृत निझर झिरना आप झिराईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाउणा, अकाल मूर्त वेख वखाईआ। अनहद नादी नाद वजाउणा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाउणा, एका ढोला सच्चे माहीआ। आत्म सेजा साची सेज हंढाउणा, घर घर मेला मेल मिलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग रंगाउणा, जुग जुग वेस वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत रिहा समझाईआ। सुत दुलारा कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह वड अख्वाइंदा। हुक्मी हुक्म तेरा वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। कवण रूप खेल करे विच संसार, हउँ इक्को मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी अलख अगम्म, बोध अगाध जणाईआ। आदि जुगादी दस्से कम्म, आपणा भेव खुल्हाईआ। ना मरा ना पवां जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। जुगा जुगन्तर बेड़ा बन्न्ह, लख चुरासी गेड़ भुवाईआ। सचखण्ड वसां बिन छप्परी छन्न, चार दीवार ना कोई बणाईआ। होए प्रकाश बिन सूरज चन्न, मंडल मण्डप ना कोई वड्याईआ। ना कोई राग ना कोई कन्न, तार सतार ना कोई हिलाईआ। ना कोई जननी ना कोई जन, पिता पूत ना कोई अख्वाईआ।
करे खेल श्री भगवान, आपणा भेव आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा गुण वखाईआ। आदि पुरख भेव जणाया, निष्अक्खर आख़र बोल। जुग जुग आपणा दए समझाया, निरगुण तोले तोल। लख चुरासी लए उपजाया, घट घट अन्तर आत्म मौल। पंज तत्त काया वेख वखाया, अठ्ठ तत्त पूरा करे कौल। नौं दुआरे रंग चढ़ाया, दसवें बैठा रहे अडोल। जुग जुग आपणा मार्ग लाया, प्रगट होए उपर धरनी धरत धवल धौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे साचा कौल। करे कौल हरि इकरार, इक्को सनद लिखाईआ। जुग जुग भेजां गुर अवतार, लोकमात करन पढ़ाईआ। चारे खाणी कर पुकार, चारे बाणी करन जणाईआ। चारों कुण्ट कर विचार, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ। आपणा खेल पुरख अबिनाशा, एका वार जणाइंदा। जुग जुग वेखां खेल तमाशा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। गुर अवतारां दे भरवासा, लोकमात घलाइंदा। गृह गृह मन्दिर पावे रासा, घट घट नाच नचाइंदा। जन भगतां पूरी करे आसा, निरासा कोए नज़र ना आइंदा। आपणा भेव दस्सां ख़ुलासा, इक्को अक्खर नाम पढ़ाइंदा। दो जहान कर प्रकाशा, लोआं पुरीआं डगमगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर दासा, साची सेवा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत सुण लै बात, हरि बातन आप जणाईआ। जुग चौकड़ी चले मेरी गाथ, गुर अवतार करन पढ़ाईआ। जुग जुग मेटां अन्धेरी रात, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। शब्द सुत अग्गों बोल, एका वार जणाया। जुग चौकड़ी तोलें तोल, आपणी सेव कमाया। तूं सचखण्ड बैठा रहें अडोल, तेरा अन्त कोए ना आया। कवण रूप हर घट जाएं मौल, घर घर आपणी जोत जगाया। कवण बिध रखें पर्दा ओहल, दिस किसे ना आया। कवण नाद दर दर पएं बोल, आपणा नाउँ सुणाया। जुग चौकड़ी कर कर वेखें घोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला लएं मिलाया। हरि जू वेला अन्तिम दस्से, एका इक्क जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल वेख वेख हस्से, बेअन्त बेपरवाहीआ। दो जहानां निरगुण नस्से, निरवैर फेरा पाईआ। गुर अवतारां अन्तर वसे, दिस किसे ना आईआ। लख चुरासी अंदर फसे, आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त दए जणाईआ। आपणा अन्त दस्से भगवान, एका एक हुक्म जणाया। नव नौ चार होए प्रधान, लोकमात वेस वटाया। नाउँ निधाना दे ज्ञान, ईश जीव लए पढ़ाया। गुर अवतार जोत महान, जोती नूर करे रुशनाया। काया मन्दिर इक्क मकान, सचखण्ड दुआर दए बणाया। गृह मन्दिर देवे धुर फ़रमाण,
अनहद नादी नाद वजाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुके आण, थिर कोए रहिण ना पाया। विष्नूं मंगे हरि जू अग्गे दान, ख़ाली झोली रिहा वखाया। ब्रह्मा वेता करे कल्याण, मुख मुखड़ा रिहा सालाहया। शंकर वेखे इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। आपणा भेव हरि भगवन्त, एका वार जणाईआ। जुग चौकड़ी बणाउणी बणत, कोटन कोटि रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बणे बणत, रामा कृष्ना खेल खलाईआ। शास्त्र सिमरत भेव अनन्त, पुराण अठारां सदा जस गाईआ। गीता ज्ञान जणाए कन्त, कन्त कन्तूहल वेख वखाईआ। अन्त करे सब दा अन्त, मेटणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जाए बीत, हरि जू आप बिताइंदा। भगत भगवन्त गाए गीत, गोबिन्द अक्खर आप सालाहइंदा। आदि जगादी साची रीत, जुग करता आप चलाइंदा। भगत जनां बण इक्को मीत, मित्र प्यारा वेख वखाइंदा। धाम वखाए इक्क अनडीठ, दरगाह साची पर्दा लाहइंदा। चेतन हो के वसे चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। पतित पापी करे पुनीत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा पर्दा लाहइंदा। कलयुग सतिजुग त्रेता द्वापर जाए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग डाहे सेज पलँघ, घर घर आपणा आसण लाईआ। जूठ झूठ वजाए मृदंग, कूड़ा डौरू इक्क उठाईआ। माया ममता इक्क अनन्द, घर घर दए वखाईआ। सच सुच्च ना कोए चन्द, कूड़ी रैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाईआ। कलयुग खेल हरि अवल्ला, इक्को इक्क जणाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। दीपक नूर नूर नुराना आपे बला, जल्वा जलाल आप हो जाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, ईसा मूसा वेस वटाइंदा। कलमा कायनात एका घल्ला, इलाही कलाम आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग आप अल्हाइंदा। आपणा राग परवरदिगार, एका एक अल्हाईआ। अहिबाब रबाब वजाए सतार, सदा सलामत शहिनशाहीआ। एका हुक्म इक्क वरतार, एका अल्फ़ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल मौला, आपणी धार चलाइंदा। आपे जाणे आपणा कौला, कीता कौल पूर कराइंदा। मुहम्मद उपजाए उपर धौला, अहिमद रंग वखाइंदा। एका गाए साचा ढोला, नबी रसूलां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आप उठा, भेव दए जणाईआ। नानक निरगुण जोत जगा, निरँकार करे रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क
वखा, एका घर जणाईआ। एका मन्त्र दए पढ़ा, अन्तर इक्क लिव लाईआ। एका बस्त्र दए पहना, एका रंग चढ़ाईआ। एका शमशीर दए फड़ा, तिक्खी धार रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पा, लोकमात करे रुशनाईआ। चार वरनां दए जणा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल समझाईआ। निरगुण नूर नानक धार, निरँकार आप प्रगटाइंदा। खेले खेल अपर अपार, अनुभव आपणा रंग वखाइंदा। शब्द नाद नाद धुन्कार, ब्रह्माद आप सुणाइंदा। अन्तिम लेखा विच संसार, पूत सपूता आप चुकाइंदा। पुरख अकाल ख़बरदार, बेख़बर आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। सुण शब्द चतुर सुजाण, हरि साचा सच जणाया। नव नौ चार मिटे निशान, कलयुग अन्तिम वेख वखाया। लख चुरासी होए हैरान, हरि का भेव किसे ना पाया। नानक गोबिन्द मंगे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त दए सुहाया। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि अन्त दए जणाईआ। गुर अवतारां पन्ध मुकाउणा, बण बण पाँधी फेरा पाईआ। भगत भगवन्त दर मंगाउणा, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सन्त कन्त गोद बहाउणा, एका घर दए वड्याईआ। गुरमुख मुख मुख सलौहणा, सतिनाम कर पढ़ाईआ। गुरसिख सिख इक्क उपजाउणा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। लोक परलोक वेख वखाउणा, अवण गवण फेरा पाईआ। चौदां तबकां पर्दा लौहणा, चौदां लोक डेरा ढाहीआ । विष्न ब्रह्मा शिव फड़ उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। एका डंका नाम वजाउणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त रिहा जणाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आए, हरि अन्त दए कराया। निरगुण रूप जामा पाए, निहकलंक नाउँ रखाया। वेद व्यास गया लिखाए, ईसा एका मंग मंगाया। नानक गोबिन्द डंका गए वजाए, सृष्ट सबाई इक्क समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप जणाया। आपणा हरि जू दस्से राह, शब्दी शब्द जणाया। लेखा लिख्त विच ना जाए आ, लिख लिख लेख ना किसे मुकाया। चारे वेद रहे शरमा, हरि का भेव कोए ना पाया। पुराण अठारां नेत्र नैण ना सके उठा, पर्दा सके ना कोए चुकाया। गुर अवतार गए गा गा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सालाहया। खाणी बाणी कहे बेपरवाह, परवाह आपणा रिहा चलाया। भगत मंगण इक्को नाँ, प्रभ अग्गे झोली डाहया। सन्त मंगण साचा थाँ, चरन कँवल ध्यान लगाया। गुरमुख धूढ़ी ख़ाक रहे रमा, मस्तक टिक्का इक्क छुहाया। गुरसिख राह रहे तका, नेत्र नैण नैण उठाया। कवण वेला हरि जू फेरी लए पा, आप आपणा पन्ध मुकाया। जुग विछड़े लए मिला, आप आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया ।
कलयुग अन्तिम खेल करना, कादर करीम रिहा जणाईआ। जुग जन्म दा भगत वरना, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी चुकाए मरना डरना, राए धर्म ना दए सजाईआ। अनसुरती एका पल्लू फड़ना, सुरती सुरत दए भुवाईआ। डूँग्घी कवरी आपे वड़ना, निरगुण हो हो सेव कमाईआ। सच महल्ले आपे चढ़ना, गुरसिख आत्म सेज सुहाईआ। अंदर वड़ वड़ शब्द पढ़ना, आपणे नाउँ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम जाए आ, आपणा पन्ध मुकाया। पुरख अबिनाशी प्रगट होवे बेपरवाह, नूर कर रुशनाया। इक्क जपाए आपणा नाँ, सो पुरख निरँजण हो रुशनाया। चार जुग दा लहिणा दए मुका, जुग चौकड़ी नाल मिलाया। नानक गोबिन्द कहिणा पूरा दए करा, हरि जू आपणी सेव कमाया। जन भगतां लहिणा देणा दए चुका, पूरब लेखा आप मुकाया। साचा गहिणा तन देवे पहना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त दए सुहाया। कलयुग वेला अन्त सुहाउणा, सवै जोत करे रुशनाईआ। चार वरन दा डेरा ढाउणा, अठारां बरन रहिण ना पाईआ। चारे खाणी वेख वखाउणा, चारे बाणी बूझ बुझाईआ। सब दा हाणी इक्क मिलाउणा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा सानी कोई नज़र ना आउणा, नेत्र नैण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे हरि, हरी दुआर फेरा पाया। जिस कोलों मंगदे रहे वर, वर दाता बेपरवाहया। जिस नूं कहिन्दे रहे निरभउ ना कोई भय डर, भय सब दा रिहा मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाया। कलयुग अन्तिम फेरा पा, भेव दए खुलाईआ। कूड़ी क्रिया दए मिटा, जूठ झूठ रहे ना राईआ। राजा प्रजा दए खपा, एका खपर हथ्थ उठाईआ। त्रैगुण अग्नी दए तपा, जोती अग्नी आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए मुकाईआ। सब दा लेखा जाए मुक्क, मुकाउणहार करतारा। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे विच संसारा। लख चुरासी भाग गया निखुट्ट, ना कोई करया सच वणज वपारा। चारों कुण्ट पैणी लुट्ट, दहि दिशा धूंआँधारा। झूठा बूटा देवे पुट्ट, लग्गा रहे ना अन्तिम वारा। करे खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म सच्ची सरकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। अपर अपार हरि का खेल, चार वेद भेव ना आईआ। करे प्रकाश बिन बाती तेल, निरगुण जोत डगमगाईआ। जन भगतां सज्जण सुहेल, हरिजन साचे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा निशाना श्री भगवाना हो मेहरवाना, रविदास चम्मयारे हथ्थ फड़ाईआ। रविदास चम्मयारे लिख्या लेख, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। शाह पातशाह मिटदी जाए रेख, थिर कोए
रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि पूजा कर कर थक्के गणपति गणेश, अष्टभुज देवी देव शंकर रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करतार, चतुर्भुज वेख वखाइंदा। चार जुग दी जाणे कार, तेई अवतारां आप उठाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद खोल्ह कवाड़, अल्ला राणी मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। नानक गोबिन्द कर प्यार, चरन कँवल इक्क वखाइंदा। अठारां भगतां दे अधार, अधिआत्म रंग रंगाइंदा। परम आत्म हो उज्यार, लोकमात फेरा पाइंदा। निहकलंक लै अवतार, जोती जाता डगमगाइंदा। सम्बल नगर धाम उज्यार, नूर नुराना आप उपाइंदा। खड़ग खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। वंडे वंडां विच संसार, वंडणहारा दिस ना आइंदा। भेख पखण्डा करे ख़ुआर, सच सुच्च आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह श्री भगवन्त, आपणा आप चलाईआ। हरिजन मेल नार कन्त, दर घर साचे लए मिलाईआ। लेखा जाणे भगत भगवन्त, भगवन आपणी खेल कराईआ। कलयुग वेला आया अन्त, निहकलंक नाउँ रखाईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, बेअन्त वड वड्याईआ। गुरमुख वेखे साचे सन्त, लख चुरासी फोल फुलाईआ। एका देवे नाम मंत, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। मेल मिलावा साची संगत, सगला संग आप हो जाईआ। नाता तोड़ जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। पंच विकारा करे खण्डत, नाम खण्डा इक्क वखाईआ। गुरसिख बोध अगाधा पंडत, जिस जन आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां होए सहाईआ। भगतां होए राखा, हरि जू आपणी सेव कमाइंदा। सतिजुग साची गाए गाथा, गा गा आपणा रंग रंगाइंदा। हरि का भेव ना पाए त्रिलोकी नाथा, कोटन कोटि राम सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद आपणा कर ना सके पूरा घाटा, साचा तोल ना कोए वखाइंदा। करे खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताइंदा। निरगुण हो हो फिरे नाठा, गुरमुख सुत्तयां आप जगाइंदा। आओ रल मिल करीए बातां, आपणी कहाणी आप सुणाइंदा। नाता तुटणा ज़ाता पाता, इक्को ब्रह्म सर्ब समझाइंदा। इक्को तीर्थ इक्को ताटा, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। इक्को अमृत इक्को बाटा, दूजा प्याला ना कोए बणाइंदा। इक्को वणज इक्को हाटा, वस्त हरि जू इक्क वरताइंदा। इक्क किनारा इक्को ताटा, इक्को घाट पार वखाइंदा। इक्को नूर इक्को लाटा, इक्को जोत डगमगाइंदा। इक्को पिता इक्को माता, पिता पूत इक्क उपाइंदा। इक्को दीन इक्को दाता, देवणहार इक्क हो जाइंदा। इक्को साहिब कमलापाता, जुग जुग वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाइंदा। जन भगतां हरि
जगाए, जुग जुग अवल्लड़ी कार। कलयुग अन्तिम वेख वखाए, निरगुण निरगुण लए अवतार। जुग चौकड़ी विछड़े लए मिलाए, पूरब लहिणा कर्म विचार। आपणा पर्दा दए चुकाए, देवे दरस अगम्म अपार। गोबिन्द बेड़ा लए तराय, ना कोई डोबे विच मँझधार। आपणे कंधे लए उठाए, गुरमुख चले हौले भार। साचा मार्ग आप जणाए, दरगाह साची धाम न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा करे विच संसार। सेवा करे ठाकर स्वामी, हरिजन ठोकर नाम लगाइंदा। घट घट हरि जू अन्तरजामी, घर घर वेख वखाइंदा। रातीं सिुतआं सुणाए आपणी बाणी, छत्ती राग भेव ना आइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ ना कोई भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाइंदा। भगत सुहेला उठया, उठया विच संसार। साहिब सतिगुर पूरा तुठया, देवे दरस दीदार। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो रिहा लुकया, निरगुण रूप निरँकार। कलयुग अन्तिम शेर हो के बुक्कया, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। कलयुग बूटा जाणा पुट्टया, अन्त रहे ना विच संसार। शाह सुल्तानां फड़ फड़ कुट्टया, मारे शब्दी मार। दिन दिहाढ़े जाए लुट्टया, ना दिसे कोई सहार। गुरमुख विरला गोद चुक्या, जिस जन करे प्यार। उठ गुरमुख साजण सुत्तया, तेरी सतिगुर पाए सार। सोहे बसन्त साची रुत्तया, खिड़े इक्क गुलज़ार। फल लग्गे डाली पत्तयां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए प्यार। भगत उधारी उठया, इक्क इकल्ला एकँकार। रातीं सुत्तयां आप जगा ल्या, दे दे दरस दीदार। जुग जुग दे रुस्सयां आप मना ल्या, कर किरपा अपर अपार। बिन पुछयां घर बहा ल्या, पूरब जन्म दा करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करतार खेल कर, ख़ालक दए वखाईआ। जन भगतां चुकाए दूजा डर, भउ अवर ना कोई रखाईआ। इक्क नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धुवाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, निवण सु अक्खर दए समझाईआ। सोहँ अक्खर जाणा पढ़, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। आपणे मन्दिर जाणा चढ़, घर घर विच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सेवक सेव कमाईआ। सेवक बणया शाह सुल्तान, साची सेव मात कमाईआ। साचे भगत कर परवान, अंग अंग नाल मिलाईआ। सति सतिवादी सच निशान, दो जहानां दए झुलाईआ। साता दूआ खेल महान, बहत्तर एका रंग वखाईआ। त्रै त्रै लोक होण हैरान, हरि जू कवण रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, चारे कुण्टां नैण उठाईआ। सुरपति इन्द तुट्टा माण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। करोड़ तेतीसा सर्ब पछतान, वेला गया हथ्थ ना आईआ। कलयुग प्रगट होया श्री भगवान, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। जन भगतां देवे माण, साडा माण रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ।
शाह पातशाह खेल करा, आपणा रंग जणाइंदा। भगत दुआरा मात प्रगटा, प्रगट आपणा आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआरा दए बणा, सचखण्ड वासी आसण लाइंदा। गुर अवतार दर लए बुला, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। भगत भगवन्त राह दए वखा, बण रैहबर खेल कराइंदा। सच विहारा करता कादर दए जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार आप कराइंदा। सच विहारा करता कादर करतार, भेव अभेद जणाईआ। छब्बी पोह दिवस विचार, लोकमात दए वड्याईआ। साचे तख्त बह सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाईआ। चार जुग दा लेखा दए निवार, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। गुर अवतार करन विचार, विचार विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका नाम वजाईआ। एका डंका जाए वज्ज, वजावणहार आप निरँकारा। कूड़ी क्रिया कलयुग जाए तज्ज, जूठा झूठा उडे अन्ध अन्धयारा। सतिजुग साची सेजा चढ़े भज्ज, धरत मात करे प्यारा। जन भगतां पर्दा देवे कज्ज, बख्शे चरन सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे कराए साची कारा। साची कार हरि गोबिन्द, आपणी आप कराईआ। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा दए गंवाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। अमृत आत्म देवे सिन्ध, सागर आपणा रूप वटाईआ। हरिजन बणाए अनादी बिन्द, पिता पूत लए मिलाईआ। तख्तों लाहे सुरपति राजा इन्द, गुरमुख दए वड्याईआ। शंकर छड्डे आपणा पिण्ड, पिण्डी फेर ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए आप सहाईआ। शिव शंकर होए उदास, उदासी कोए ना मात मिटाइंदा। साची वस्त ना कोई पास, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। जो उपजे सो होवे नास, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। साचे भगत कर प्रकाश, हरि जू माण दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर तेरा पन्ध मुकाइंदा। ब्रह्मा वेता कर विचार, आप आपणा रिहा भुलाईआ। मेरे मनवन्तर गए हार, महिमा कोई रहिण ना पाईआ। नव नौ बीते जुग चार, आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्तिम लहिणा मंगे निरँकार, भुल्ल कदे ना जाईआ। पुरी ब्रह्म ना रहे पसार, पारब्रह्म करे सफ़ाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, लोकमात दए वड्याईआ। सतिजुग साची चले कार, करनी करता आप कमाईआ। गुरमुख सज्जण लए भाल, देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। चरन कँवल जन साची ओट , प्रभ शरन सच्ची शरनाईआ। आलणयो डिग्गे चुक्क बोट, आप आपणी गोद बहाईआ। झूठी वासना कढ्ढे खोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गंवाईआ। नाम भण्डारा दए अतोट, निखुट कदे ना जाईआ। पंज तत्त काया
वेखे किला कोट, नौ दुआरे खोज खुजाईआ। गृह मन्दिर जगाए निर्मल जोत, घर घर विच करे रुशनाईआ। रातीं सुत्तयां खोल्ह सोत, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। हरि का शब्द वरन गोत, ज़ात पात जोत रुशनाईआ। तन नगारे लग्गे चोट, अनहद शब्द नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे सच शरनाईआ। हरि शरनाई चरन धूढ़, धूढ़ी मस्तक लाया। काया चोली रंग चढ़े गूढ़, उतर कदे ना जाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस जन आपणा नाम जपाया। घर उपजे शब्द अनादी तूर, पंचम राग नाद सुणाया। सतिगुर सच्चा हाज़र हज़ूर, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। फड़ फड़ तारे सारा पूर, बेड़ा लोकमात चलाया। दाता दानी जोधा सूर, बीर बीरता आपणे हथ्थ रखाया। सर्बकला भरपूर, भण्डारा भरपूर दए वखाया। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच्च जोड़ दए जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे इक्क शरनाया। हरि शरनाई होए गत, गति मित आप जणाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, तत्ती वा ना लागे राईआ। सति सन्तोख देवे धीरज जत, मन मति बुध दए गंवाईआ। घर उपजाए ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण दरस दिखाईआ। पंचम विकारा लहे सथ्थ, सत्थर एका दए विछाईआ। नज़री आए घट घट, घट घट रव्या सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सच शरनाईआ । सच शरनाई सतिगुर चरन, इक्को इक्क जणाइंदा। मिले वड्याई उपर धवल, हौला भार कराइंदा। उलटा करे नाभ कँवल, फड़ झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शरनाई इक्क वखाइंदा।
हरि फ़रमाण गुर की बाणी, गुरू ग्रन्थ गुर वड्याईआ। गोबिन्द होया जाण जाणी, सब नूं गया समझाईआ। जिस जन पाउणा पद निरबाणी, पढ़ पढ़ हरि लिव लाईआ। जो जन पढ़ पढ़ जाणे जगत कहाणी, तिस ठौर कोए ना पाईआ। हरि का नाउँ अमृत बाणी, गुर अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू ग्रन्थ रिहा समझाईआ। गुरू ग्रन्थ हरि का उपदेश, नानक अंगद अंग लगाया। साहिब दाता नर नरेश, अमरदास रिहा समझाया। रामदास कहे हरि रहे हमेश, ना मरे ना जाया। गुर अर्जन करे आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाया। धन्न साहिब जिस तूं वसया देश, धन्न धन्न तेरी वड्याआ। जुग जुग तेरा लिख लिख थक्के लेख, अन्त किसे ना पाया। गोबिन्द ला के गया मेख, ना कोई सके उखड़ाया। हरि जू अन्तिम आवे सम्बल देश, निहकलंका नाउँ रखाया। दो जहानां लए वेख, आपणा
भेव ना किसे खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गुरू ग्रन्थ बोध अगाध ज्ञान, जीवां जंतां करे पढ़ाईआ। सिफ्ती सिफ्त सालाहन, पारब्रह्म सच शरनाईआ। भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख इक्को गायण, गा गा खुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू ग्रन्थ गुर मीत दए वड्याईआ। गुरू ग्रन्थ गुर सूरा, चार वरन जणाया। जिस धाम प्रगट होए हाज़र हज़ूरा, आपणा रंग दए वखाया। कर किरपा नेड़े आए जो दिसे दूरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे नाल मिलाया। गुरसिख प्यार हरि प्रशादि, गुर किरपा आप वरताईआ। मानस जन्म मिली दाद, दाता दानी आप दवाईआ। भगत भगवान सच्ची याद, जुगा जुगन्तर भुल्ल ना जाईआ। आदि अन्त सुणे फ़रयाद, वेस अनेक रूप वटाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणा बन्धन पाईआ। बहत्तर नाड़ वेखे तिन्न सौ सट्ठ हाड, रक्त बूंद फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि आप बणाईआ। सति प्रसादि होए सीत, सीतल धार रखाइंदा। हरिजन हरि जू सच प्रीत, प्रीतीवान आप निभाइंदा। धाम वखाए इक्क अनडीठ, अनडिठी रीत चलाइंदा। सोहँ शब्द सुहागी गीत, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि आप वरताइंदा। सति प्रसादि सति लग्गे भोग, हरि साचा आप लगाइंदा। हरिजन मेला धुर संजोग, हरि संजोगी आप कराइंदा। जन्म जन्म दा कटे रोग, कर्म कर्म दुःख मिटाइंदा। देवे दरस दर अमोघ, रूप अनूप आप वखाइंदा। इक्क सुणाए सच सलोक, साचा सोहला आपे गाइंदा। अन्तिम चरनां हेठ दब्बे मुक्त मोख, आप आपणी गोद बहाइंदा। मेल मिलाए निर्मल जोत, जोती जोत विच समाइंदा। सचखण्ड बहाए साचे कोट, एका मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीत प्रसादि जिस खुवाइंदा। सीत प्रसादि लाउणा रसना, रसक रस वखाईआ। हिरदे अंदर हरि जू वसणा, वस वस आपणा भेव खुल्हाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्सणा, गुर गोबिन्द लए मिलाईआ। चरन दुआर बह बह हस्सणा, एका ख़ुशी वखाईआ। कलयुग विकार कोलों नस्सणा, नस्स नस्स आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि दए खुवाईआ। सति प्रसादि रसना खाणा, जिह्वा गुण जणाइंदा। एथे ओथे मिले माणा, निमाणयां राह चलाइंदा। हरिभगत हरि आप पहिचाणा, पहिचाण विच किसे ना आइंदा। गुरमुखां हरि जू गा गा गा गाणा, आपणा वक्त लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि देवे वंड, अन्तिम आत्म पाए ठंड, अग्नी तत्त तत्त समझाइंदा। अग्नी तत्त जाए बुझ, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। हरिजन भेव खुल्हाए गुज्झ, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। सुरत शब्द इक्को
थाँ जाए रुज्झ, घर घर विच मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच प्रसादि वरताईआ। निरगुण रूप निराकार, आदि पुरख वड्याईआ। सच महल्ला कर त्यार, उच्च अटल्ला आप सुहाईआ। पुरख अकाल भेव न्यार, अजूनी रहित बेपरवाहीआ खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। सति सतिवादी हो त्यार, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। चार कुण्ट ना कोई दीवार, दीवा बत्ती ना कोई रुशनाईआ। नाद धुंन ना कोई जैकार, रागी राग ना कोई सुणाईआ। मंडल मण्डप ना कोई सहार, रवि ससि ना कोई चमकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई अखाड़, रूप रंग ना कोई वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोई प्यार, त्रै मुख ना कोई वखाईआ। पंज तत्त ना कोई पसार, जल थल महीअल ना कोए वड्याईआ। जंगल जूह ना कोए उजाड़ पहाड़, समुंद सागर ना कोए प्रगटाईआ। गुर पीर ना कोई अवतार, साध सन्त ना कोई रखाईआ। खाणी बाणी ना कोई विहार, अवण गवण ना कोए फिराईआ। राजा राणी ना कोई दुआर, रईयत रूप ना कोई वटाईआ। हुक्मी हुक्म ना कोई हुक्मरान, शाह पातशाह ना कोई अख्वाईआ। सूरज चन्द ना ज़िमी असमान, धरत धवल ना कोई बणाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। साचा तख्त इक्क महान, सति सतिवादी आप बणाईआ। पावा चूल ना घड़े कोई तरखाण, बण बाढी सेव कमाईआ। उपर बैठ श्री भगवान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड सच दुआरपाल, आप हो जाइंदा। सच सिँघासण हरि करतारा, करता आप कराइंदा। महल अटल उच्च मनारा, अस्थिल आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप उपाइंदा। सचखण्ड दुआरा किला कोट, हरि साची बणत बणाईआ। निर्मल जगाए इक्क जोत, नूर नुराना डगमगाईआ। दूसर रखे ना कोई ओट, पारब्रह्म बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। एकँकार कर पसार, आप आपणा रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जोत रुशनाइंदा। अबिनाशी करता मीत मुरार, आप आपणा संग निभाइंदा। श्री भगवान वसे ठांडे दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। सच सिँघासण अपर अपार, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड हरि छैल छबीला, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। कोई रंग ना जाणे काला पीला, नीला सूहा वेस ना कोए धराईआ। आपे प्रगटे आपणा कर कर
हीला, मात पित ना कोए रखाईआ। ना कोए बंस ना कबीला, बन्धन बंधप ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे एकँकार, अकल कला अख्वाइंदा। आदि जुगादी खेल अपार, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी इच्छया आपे धार, आपे वेख वखाइंदा। आपणा नाउँ रख निरँकार, नर निरँकारा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा बंक, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा वेस वटाईआ। आपे बण बण नारी कन्त, साची सेज आप सुहाईआ। आपे मणीआं आपे मंत, गीत गोबिन्द आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, हरि जू आप उपाइंदा। आप लडाए साचा लड, आपणा खेल आप कराइंदा। आप जाणे आपणी यद्द, आपणा बंस आप रखाइंदा। आपे पीए आपणी मदि, आपणा रस आपणे विच टपकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरे हरि जू चढ़या, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सुल्तान बण बण खड़्हया, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण पल्लू निरगुण फड़या, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण विद्या निरगुण पढ़या, एका एक करे पढ़ाईआ । आदि जुगादि कदे ना मरया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, ना मरे ना जाईआ। निरभउ कदे ना डरया, भय भयानक सर्ब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घाड़न आपे घड़या, घड़ घड़ आपे वेख वखाईआ। आपणा घाड़न घड़े घड़त, घड़ घड़ वेख वखाइंदा। आपे जड़े आपणी जड़त, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। आपे जाणे आपणी किरत, बण बण किरती सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड अंदर साचा रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। सचखण्ड अंदर साची दात, दाता दानी आप वरताईआ। करे खेल खेल तमाश, खेलणहारा वेख वखाईआ। निरगुण निरगुण पावे रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। आपणी पूरी करे आपे आस, आप आपा नाल मिलाईआ। आपे सोहे पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी यद्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा राह चलाईआ। सचखण्ड सजे बेपरवाह, आपणी धार चलाइंदा। एका देवे सच सलाह, सति सतिवादी हुक्म वरताइंदा। आपणा खेल आप करा, आपे वेख वखाइंदा। इक्को घर धी जवाई, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। आपे वेखे चाँईं चाँईं, आप आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आपे पकड़े उठ उठ बाहीं, आप आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच गुसाँईं, गहर गम्भीर आपणा खेल खलाइंदा। गहर गम्भीर वसे
सचखण्ड, शाह सुल्तान नाउँ धराइंदा। आपे वंडे आपणी वंड, वंडणहार आप हो जाइंदा। आपे जाणे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। आपे सूरबीर सूरा सरबंग, सूत्रधारी आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा आसण, हरि जू आप लगाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, घर साचे वज्जे वधाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाशन, गगन मंडल ना कोए रखाईआ। ना कोई पवण ना स्वासण, नाद अनाद ना कोए शनवाईआ। ना कोई भोग ना बलासण, भस्मड़ आपणा रंग रंगाईआ। निज घर करे आपे वासण, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे दए वड्याईआ। सचखण्ड अंदर थिर घर, घर घर विच आप उपाइंदा। जुगा जुगन्तर वेस कर, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। हरिजन साचे लए फड़, आप आपणा बन्धन पाइंदा। भगतन भगवन्त घाड़न घड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड हरि खेल अपारा, लोकमात दए वड्याईआ। जुग जुग लै अवतार विच संसारा, संसार सागर फोल फुलाईआ। जन भगतां देवे इक्क अधारा, अन्तर मन्त्र करे पढ़ाईआ। गगन गगनंतर खोल्ह किवाड़ा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। चरन कँवल सच प्यारा, बख्शे सच शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन वड्याई लोकमात, हरि साचा सच रखाइंदा। एका देवे नाम दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। शब्द अगम्मी सुणाए गाथ, रागी राग ना कोए अल्हाइंदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, बाकी कोए रहिण ना पाइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, नाथ अनाथां दया कमाइंदा। आदि अन्त वसे साथ, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत विचोला सुणाए ढोला, साचा सोहला आप जणाइंदा। साचा सोहला हरि का गीत, काया मन्दिर अंदर इक्क अल्हाईआ। अठ्ठे पहर चरन प्रीत, चरन भिखारी आप बणाईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, दर घर साचे लए मिलाईआ। पतित पापी कर पुनीत, काया ठंडी सीत वखाईआ। नाता तोड़ ऊँच नीच, हस्त कीट धाम अनडीठ दए वखाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, चेतन आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे एकँकार, अकल कल धारीआ। जुग जुग जन भगतां करे प्यार, लोकमात पैज संवारीआ। डुब्बदे पाथर लाए पार, एका देवे नाम अधारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारीआ। अगम्म अथाह बेपरवाह, बेअन्त नाउँ धराइंदा। हरिजन साचे लए जगा, आपणी बूझ बुझाइंदा। त्रैगुण माया फंद कटा, एका बन्धन पाइंदा। गीत सुहागी एका सुणा, अनहद नाद वजाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी
खोज खुजा, पारब्रह्म मिलाइंदा। धुर दी वादी जन भगतां लए तरा, हरिजन आपणे संग रखाइंदा। अन्तिम लहिणा देणा दए चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप उठाइंदा। जन भगतां देवे एका दान, दाता दानी आप वरताईआ। साचा मेला गोपी काहन, सखी साहिब लए मिलाईआ। कलयुग अन्त करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, गोहझ ज्ञान आप जणाईआ। एका मारे तीर निशान, अणयाला तीर चलाईआ। साचा मन्दिर वखाए मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां वेखे चाँईं चाँईंआ। भगत जनां हरि साचा चाओ, जुग जुग आप रखाइंदा। आप उठाए फड़ फड़ बाहों, बण सेवक सेव कमाइंदा। एथे ओथे करे न्याउँ, अदल आदल इक्क वखाइंदा। लेखा जाणे अगम्म अथाहो, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे नाल मिलाइंदा। हरिजन अन्तिम पकड़े बांह, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। आपणी उँगली लए ला, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे सीस झुका, जिस दुआरे गुरमुख जाईआ। पारब्रह्म प्रभ होए सहा, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। सुन अगम्मी डेरा ढाह, देवे पन्ध मुकाईआ। थिर घर साचे कुण्डा लाह, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। शब्दी शब्द लए मिला, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सन्त भगत थिर घर बहा, चरन कँवल बख्शे शरनाईआ। सचखण्ड वसे आप शहिनशाह, सच सिँघासण सोभा पाईआ। तख्त निवासी सीस ताज टिका, पंचम मुख मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे साचा हरि, थिर घर भगतां रिहा बहाईआ। थिर घर वसे हरिजन, हरि जू आप वसाया। नाता तोड़े पंज तत्त तन, तन लेखा मूल चुकाया। आत्म परमात्म बेड़ा बन्न्ह, एका वार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त सच दुआर सुहाया। सचखण्ड वसे हरि निरँकारा, निरगुण रूप रखाईआ। थिर घर देवे भगत दुआरा, हरिजन साचे लए बहाईआ। इक्को मन्दिर इक्को घर बाहरा, घर घर विच लए प्रगटाईआ। आदि अन्त हरि वेखणहारा, वेखे विगसे ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, बण निर्धन सेव कमाईआ। गुरमुख अन्तिम खड़े दुआरा, आप आपणी गोद उठाईआ। शब्द बबाण अगम्म अपारा, लोआं पुरीआं पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन दर इक्क वखाईआ। उठो वेखो भगत दुआर, हरि भगवन आप बणाया। छत्ती जुग दा कर्ज उतार, मकरूज आपणा फ़र्ज़ निभाया। तूल अरज ना कोए विचार, चारे कूटां रंग रंगाया। साढे तिन्न हथ्थ अग्गे मीनार, मिण मिण आपणी वंड वंडाया। लिख्या लेख रविदास चम्मयार, काया माटी चम्म कम्म किसे ना आया। अंदर वसे हरि निरँकार, घट घट आपणी सेज हंढाया। तिन्नां लोकां खेल अपार, सोलां
दस दस वंड वखाया। आपे वसे सब तों बाहर, अभेव अभेद छुपाया। जन भगतां राह तक्के मीत मुरार, नेत्र नैण नैण उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत वसाए आपणे घर, घर घर विच लए बहाया। घर ठाकर घर अबिनाशी, घर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। घर ब्रह्म घर जोत प्रकाशी, घर ईश जीव मिलाईआ। घर पवण घर स्वासी, घर रसना सेव कमाईआ। घर पंडत घर कांसी, घर विद्या करे पढ़ाईआ। घर गगन मंडल आकाशी, घर ब्रह्मण्ड रिहा जणाईआ। घर नछत्र गृह राशी, घर मास रुत्त थित वेख वखाईआ। घर मेला शाहो शाबाशी, हरिजन साचे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, लोकमात जन भगतां फड़, आपणा मेला लए मिलाईआ। भगत जन नाता लोकमात, अन्त अन्त तुड़ाईआ। जगत मेट अन्धेरी रैण रात, साचा चन्द इक्क चमकाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी पुच्छे वात, निर्धन निर्धन लए उठाईआ। बोध अगाध सुणाए गाथ, अन्तर आत्म करे पढ़ाईआ। अन्तिम वेले देवे साथ, साचा संग निभाईआ। नाता तोड़े तत्त आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। थिर घर बहाए साचे घाट, पत्तन मिले सच्चा माहीआ। लहिणा चुक्के आण बाट, जूनी जून ना कोए भुवाईआ। सचखण्ड निवासी जन भगतां कटे वाट, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। आपे जाणे आपणा खेल तमाश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगत भगवन्त इक्क दूजे दे वसण पास, विछड़ कदे ना जाईआ। हरि जू आपणा कम्म इक्को रख्या खास, ख़ालस हरिजन लए उठाईआ। सचखण्ड दी साची रास, भगत भगवन्त दए वखाईआ। सिँघ तारा क्यों होए निरास, वेले अन्त ना कोए जुदाईआ। कर किरपा कटी जम की फास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। घर दीपक घर जोत प्रकाश, घर वज्जदी रहे वधाईआ। चलदयां फिरदयां कारज होया रास, कीती किरत ना कोए कमाईआ । साहिब सतिगुर होया दास, दास बण बण सेव कमाईआ। भगत भगवन्त दी साची शाख़, लोकमात रहे लहराईआ। अन्तिम दरस दिखाए कमलापात, कँवल नैण नैण मटकाईआ। गुरमुख गुर गुर इक्को ज़ात, ज़ात अज़ाती ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, भगत बहाए चरन दुआरा, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा राजन राजा, शाहो भूप सति सरूप अन रंग रूप अनक कल धारी जोत निरँकारी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एक टेक आप अख्वाईआ। सचखण्ड हरि की धार, सच सच समाईआ। कोटन कोटि ध्रू आए वारो वार, पुरख अबिनाशी खेल खलाईआ। आप उपजाए आपे लए संभाल, आप आपणे विच समाईआ। करे खेल श्री भगवान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जुग जुग जन भगतां देवणहारा दान, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। हरिभगत बणाए
साचे काहन, सचखण्ड दुआरे दए बहाईआ। जुग चौकड़ी रहे निगहबान, एका आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ध्रू आपणे विच छुपाईआ। टल्लीआं टल्ल रहे खड़का, हरि जू कारे लाया। संख असंख रहे वजा, रसना जिह्वा नाद सुणाया। अनहद नाद ना लए कोए गा, बिन सतिगुर पूरे राज ना कोए खुल्हाया। कोटन कोटि सीस रहे झुका, कर कर सजदा आपणा पीर मनाया। चारों कुण्ट ख़ाली दिसण थाँ, बेनज़ीर हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए बेनिशां, निशाना आपणा रिहा झुलाया । बेनिशान झुलाए निशाना, तीर अंदाज़ वड वड्याईआ। कोटन कोटि गोपी कान्हा, मंडल रास रचाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा मंगण दाना, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कोटन कोटि करन सलामां, इस्लामा अलैकम सब नूं रिहा बुलाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लेखा जाणे दो जहानां, घट घट आपे वेख वखाईआ। जन भगतां वखाए इक्क पद निरबाणा, थिर घर साचे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मति मतंतर आपणी रचन रचाईआ। निरगुण इच्छया बणे सरीर, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। त्रै गुण माया वज्जे जंजीर, कला कला नाल मिलाईआ। अंदर वड़े बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आईआ। हथ्थ फड़ नाम शमशीर, आपणा बल धराईआ। आपे होया तकसीर, तकदीर तदबीर आपणी खेल कराईआ। आपे लख चुरासी घत्त वहीर, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पंज तत्त लए प्रगटाईआ। पंज तत्त ना हरि अधीन, किला कोट ना कोए वड्याईआ। आपे वसे प्राचीन, चैन कदे ना पाईआ। प्रगट हो वखावे आपणा सीन, सयाह फाम फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया कोटन कोटि लख चुरासी जीव जंत रिहा उपाईआ। पंज तत्त साहिब ना रखे आस, जगत ठीकर इक्क बणाया। जिस ठीकर अंदर निरगुण नूर करे प्रकाश, सो ठीकर माण रखाया। नानक हरि का होया दास, हरि जू नानक रंग चढ़ाया। पंज तत्त होया प्रकाश, काया खेड़ा इक्क वसाया। अन्तर धन्न स्वास स्वास, रसना जिह्वा जगत गुण गाया। अन्तिम पंज तत्त काया नास, आपणी अंदर इच्छया ल्या प्रगटाया। साहिब सुल्तान शाह पातशाह आदि जुगादि खेले खेल तमाश, साचा खेल आप कराया।
गोबिन्द इच्छया गोबिन्द घर, पुरख अकाल आप समाईआ। कर कूकर ना फेरीं दर दर, घर घर ना अलख जगाईआ। साहिब सतिगुर प्रगट होवे इक्को वार, अनक कल धराईआ। गोबिन्द बण के गया लिखार, लिख लिख सृष्ट समझाईआ।
कल कल्की आवे अवतार, मेरा लहिणा दए चुकाईआ। लोकमात लाए सच दरबार, दो जहानां करे सच्ची शहिनशाहीआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैग़म्बर कढ्ढदे रहे वगार, बण सेवक सेव कमाईआ। सो अन्तिम लहिणा देणा सब दा दए उतार, बाकी नज़र कोए ना आईआ। इक्को ढईआ सुत्ता रहे पैर पसार, लोकमात ना लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द धारा गोबिन्द घर, घर साचे सदा समाईआ। पंच शब्द सुणया धुन कान, हरि जू आप सुणाया। उपर चढ़ ना वेख्या मकान, जिस दुआरे रिहा वजाया। घर विच मिल्या नूर महान, अन्ध अन्धेर मिटाया । बुद्धि बबेक होया ज्ञान, अक्खर अक्खर आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाद शब्द धुन राग अल्हाया। सुणाई धुन अनाहद, हदूद अरबा आप वंडाईआ। पैंडा मुक्कया थोड़ा अद्ध, मंज़ल मंज़ल राह तकाईआ। सुण नाद होया गद गद, अग्गे आस ना कोई तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मदि जाम प्याईआ। मदि जाम जो पीए प्याला, प्यावणहार प्याइंदा । अग्गे मिले दीन दयाला, कर दया गोद बहाइंदा। रंग चढ़ाए इक्क गुलाला, उतर कदे ना जाइंदा। मार्ग दस्से इक्क सुखाला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। पारब्रह्म पंज तत्त हो निराला, ब्रह्म आपणी उँगली लाइंदा। निरगुण नूर कर उजाला, जोत निरँजण डगमगाइंदा। घर विच घर वखाए सच धर्मसाला, अंदर मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। सच सिँघासण बैठ आप कृपाला, कर किरपा वेख वखाइंदा। तन दिसे ना कोई माला, मन मणका ना कोई भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप चढ़ाइंदा। अग्गे अग्गे मुक्के वाट, सतिगुर पूरा आप मुकाईआ। फेर खोल्हे आपणा ताक, पहली ताकी बन्द कराईआ। हरिजन अग्गे वेखे मार झात, नैतर नैण नैण उठाईआ। निरगुण नज़री आए कमलापात, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गुरू चेला करे ना कोई बात, रसना रस ना कोई वखाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाईआ। इक्को वेखे खेल तमाश, पुरख अबिनाशी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप वखाईआ। अग्गे हो के जाए वध, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त आपणा भार गए लध्ध, हौला भार ना कोई कराइंदा। कोटन कोटि बैठे अद्ध, पार किनारा ना कोई कराइंदा। कोटन कोटि डिग्गे डूँग्घी खड्ड, साचा चन्द ना कोई चढ़ाइंदा। कोटन कोटि मार्ग गए छड्ड, हरि का अन्त कोई ना पाइंदा। जिस जन कर किरपा आपणे घर लए सद्द, सो जन सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मक्का काअबा इक्क वखाए साचा हज्ज, हुजरा आपणा आप सुहाइंदा।