३ पोह २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सति सतिवादी सच दरबार, सचखण्ड निवासी आप लगाइंदा। सच सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, शाहो भूप खेल कराइंदा। तख्त निवासी एकँकार, अकल कल वेस वटाइंदा। बिन रंग रूपी हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। धुर फ़रमाणा सच वरतार, हुक्म हुक्म आप सुणाइंदा। दर दरवेशा बण भिखार, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। दाता दानी बण वरतार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। करे खेल अपर अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जुग चौकड़ी कर ध्यान, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण पावे सार, एकँकारा रंग वटाइंदा। अजूनी रहित जोती जाता हो त्यार, अबिनाशी करता नाल मिलाइंदा। श्री भगवान खोल्ह कवाड़, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसार, निराकार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आप सुहाईआ। निरगुण निरवैर बण मलाह, आपणा बेड़ा आप उठाईआ। सच महल्ले इक्क सलाह, सलाहकार आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे सच दरबारा, दरगाह साची आप सुहाइंदा। नर नरेश बण सिक्दारा, शाह पातशाह हुक्म वरताइंदा। जुग चौकड़ी कर पार किनारा, पारब्रह्म प्रभ पन्ध मुकाइंदा। पाँधी बणया रहे विच संसारा, कोटन कोटि रूप धराइंदा। सच संदेश धुर जैकारा, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। रागां नादां वसे बाहरा, आप आपणे रंग समाइंदा। बोध अगाधी साची धारा, हरि निरँकारा आप चलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरतारा, साची सेवा आप रखाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, गोदी गोद आप बहाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यारा, साख्यात रूप वटाइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, काया ताकी खोल्ह खुल्हाइंदा। बण बण साकी शब्द प्यारा, नाम प्याला जाम प्याइंदा। साचे राकी शाह अस्वारा, अस्व घोड़ा आप दुड़ाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार किनारा, लोकमात वेख वखाइंदा। वरभण्डी खेल करे न्यारा, ब्रह्मण्डी राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप वड्याइंदा। सचखण्ड साचे सच दरबार, धुर दरबारी आप लगाईआ। आदि जुगादी खेल अपार, जुग करता वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, महांसारथी बण बण रथ चलाईआ। नाउँ निरँकारा कर त्यार, तार सतार इक्क हिलाईआ। अनुभव खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। महल अटल उच्च मनार, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा
सच दरबारा, दर्द दुःख भय भंजन आप लगाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, आदि निरँजण जोती नूर डगमगाइंदा। जुगां जुगन्तर पावे सारा, रूप अनूप आप धराइंदा। लख चुरासी खोल्ह किवाड़ा, घर घर आपणी जोत टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा मता पकाइंदा। सचखण्ड साचे सच सलाह, सति सतिवादी आप कराईआ। कवण रूप बण मलाह, सति सतिवादी फेरा पाईआ। जुग जुग लावां साचा राह, बण रैहबर सेव कमाईआ। नाउँ निरँकारा नाम पढ़ा, जीव जंत करां जणाईआ। सति सन्तोखी धीरज धरा, आत्म ब्रह्म मिलाईआ। काया किला कोट वसा, गृह मन्दिर करां रुशनाईआ। हरिजन साचे आप प्रगटा, आपणी बूझ बुझाईआ। भगवन भेव दयां खुल्हा, भावी नेड़ कोए ना आईआ। आपणी शक्ती इक्क वखा, बूंद रक्ती लेखे लाईआ। इक्क व्यक्ति नज़री जाए आ, दूसर होर ना कोई शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आपणा मता पकाईआ। सच दरबार साचा मता, पुरख अबिनाशी आप पकाइंदा। आदि जुगादि ठंडा तत्ता, एका रंग वखाइंदा। इक्को धार चेतन सता, चेतन रूप आप जणाइंदा। सच रखाए ब्रह्म मता, ब्रह्म आपणी अंश बणाइंदा। जानणहारा मित्त गता, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। प्रगट होए नित नविता, जुग जुग वेस वटाइंदा । कोए ना जाणे वार थिता, घड़ी पल ना कोई रखाइंदा। जन भगतां बणया साक सज्जण मीता, दूजा संग ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। आपणा राह आपे ला, हरि जू ख़ुशी मनाईआ। लोकमात वखाए थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। हरिजन साचे पकड़े बांह, जुग जुग मेल मिलाईआ। स्वच्छ सरूपी दरस दिखा, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। निरगुण नूर जोत जगा, जागरत जोत करां रुशनाईआ। अनहद नादी नाद वजा, धुन आत्मक करां शनवाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी पर्दा लाह, पारब्रह्म दयां मिलाईआ । आदि जुगादी सेव कमा, जन भगतां लवां मनाईआ। ढाडी बण बण राग सुणा, आपणा ताल दयां वखाईआ। बण बण पाँधी फेरा पा, दर दर वेस वटाईआ। बोध अगाधी गीत सुहागी छन्द लए गा, हरिजन माण देवे वड्याईआ। पाँधी बण बण आवे सच्चा शहिनशाह, घर घर फेरा पाईआ। जुग जुग दे विछड़े लवां मिला, गल आपणा पल्लू रखाईआ। रातीं सुत्तयां ल्यां उठा, आलस निंद्रा दयां खुल्हाईआ। पिछला विछोड़ा दूर करा, अगला जोड़ा दयां जुड़ाईआ। नाम घोड़ा हथ्थ फड़ा, फड़ बाहों उपर चढ़ाईआ। दो जहानां पौड़ा इक्को ला, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सस्से उपर होड़ा ला, निरगुण सरगुण ख़ुशी मनाईआ। हाहा अक्खर आप बणा, टिप्पी हं रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दरबारा हरि निरँकारा, आदि जुगादि आप लगाईआ। सचखण्ड लग्गा दरबार, धुर दरबारी आप
लगाया। जुग चौकड़ी पावे सार, नव नौ चार पन्ध मुकाया। लहिणा जाए तेई अवतार, गुर दस दस वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, हरिजन साचे आप जगाया। सचखण्ड दुआरे एका रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। लोकमात वेखण सच पलँघ, जन भगतां आसण लाइंदा। इक्को नाद वज्जे मृदंग, ताल तलवाड़ा ना कोई रखाइंदा। इक्को अमृत साची गंग, गंगा गोदावरी मुख शरमाइंदा। इक्को मन्दिर जाणा लँघ, दूजा राह ना कोए वखाइंदा। इक्को गाउणा सुहागी छन्द, इक्को आत्म परमात्म वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वखाइंदा। हरिजन वेख वड्डी वड्याई, हरि वड्डा आप सलाहइंदा। पुरख अबिनाशी करी कुड़माई, लोकमात फेरा पाइंदा। करे खेल बेपरवाही, बेअन्त नाउँ धराइंदा। महल अटल रिहा सुहाई, गृह साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। जन भगतां अन्तिम एका वर, पुरख अकाल झोली पाईआ। सतिजुग खुल्हाए साचा दर, धुर दरबार वज्जी वधाईआ। साढे तिन्न हथ्थ घाड़न घड़, रविदास चम्मयारा नाल मिलाईआ। कबीर उच्चे टिल्ले आपे चढ़ चढ़, इक्को अक्खर आपे पढ़, पारब्रह्म मिली शरनाईआ। नानक निरगुण मेला सच घर, सचखण्ड दुआर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। हरिभगत तेरा सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाइंदा। जुग जुग वसे इक्क इकल्ला, दिस किसे ना आइंदा। तेरी जोत आत्म रला, रल मिल आपणा मंगल गाइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल आपणा खेल कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सद समझाइंदा। जन भगत जन जाणा समझ, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरा प्रेम साची रमज, रमज रमज विच रखाइंदा। नूर नुराना खेल कमल, अलनेक वेख वखाइंदा। ऐका जाणे अर्श फर्श, मुकामे हक़ डगमगाइंदा । कलयुग अन्तिम कीता आपणा तरस, रहिमत रहीम आप कमाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, दर दर घर घर आपणा दरस दिखाइंदा। अमृत मेघ इक्को बरस, अग्नी तत्त बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप समझाइंदा। साची समझ सिख्या गुर, गुण विद्या इक्क वड्याईआ। मेल मिलाया लिख्या धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। आप मिलाए आपणी सुर, सुरती शब्द संग समाईआ । गुरमुख गुरसिख गए जुड़, जुड़या जोड़ बेपरवाहीआ। गुरसिखां दी सतिगुर नूं सदा लोड़, बिन सिखां कम्म किसे ना आईआ। निरगुण चढ़ चढ़ आपणे घोड़, सरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम गया बौहड़, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता नज़र ना आईआ। करी बिध अवर की और, पुरख अबिनाशी खेल कराईआ। सम्बल
नगर आया दौड़, दूर दुराडा साचा माहीआ। लख चुरासी वेखे कर कर गौर, आपणा रूप ना किसे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाईआ। जन भगत जग गया जाग, जुगती हरि जणाइंदा। आत्म परमात्म इक्क वैराग, बिरहों चोट लगाइंदा। शब्द अगम्मी मारे वाज, आलस निंद्रा मोह मिटाइंदा। अन्ध अन्धेर जगे चिराग, नूर नुराना नूर धराइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ हँसा नाम जपाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, एका बन्धन नाम पाइंदा। एथे ओथे करे लाड, दो जहानां वेख वखाइंदा। सच निशाना इक्को गाड, लख चुरासी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग दा पन्ध मुकाइंदा। जुग जुग तेरा अन्तिम पन्ध, हरि पाँधी आप मुकाईआ। छत्ती राग छत्ती जुग गाया छन्द, छत्ती छत्ती वंड वंडाईआ। छत्ती अंदर परमानंद, छे तीस रिहा समझाईआ। तीस छे टुट्टी गंढ्ढ, एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। छे तीस रागनी राग, रघुवत रहे मनाईआ। जुग चौकड़ी करे राज, आपणा नाद सुणाईआ। रसना जिह्वा मार अवाज़, जीव जंत उठाईआ। अनन्द कारज कर कर काज, जगत जोड़ रहे जुड़ाईआ। अन्तर साजण ना ल्या साज, ग़रीब निवाज़ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा खेल कराईआ। छत्ती राग छत्ती जुग, छत्ती छत्ती बन्धन पाया। अन्तिम औध गई पुग्ग, वेला वक्त रिहा समझाया। सब दा लेखा जाणा मुक्क, बाकी कोए नज़र ना आया। जुग चौकड़ी जो बैठा रिहा लुक, नाउँ निरँकार आपणा नाउँ धराया। कलयुग अन्तिम पए बुक्क, शब्द भबक इक्क वखाया। शाहो भूप हरि पए उठ, उठ उठ आपणा बल धराया। जन भगतां उपर जाए तुट्ठ, दीन दयाल बेपरवाहया। अमृत प्याए साचा घुट्ट, अंमिउँ रस मुख चुआया। इक्क वखाए किला कोट, बंक दुआर सुहाया। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जुग जुग लेखा आपणे हथ्थ, हरि जू आप रखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रतख, निरगुण वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त आपे रख, आप आपणा बन्धन पाइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साचा राह इक्क चलाइंदा। निर्धन हो के होया वस, आप आपणा माण मिटाइंदा। आपणा खेड़ा कर के भट्ठ, जन भगतां खेड़ा आप वसाइंदा। आपणी गेड़ उलटी लट्ठ, सृष्ट सबाई आप भुवाइंदा। पुरख अकाल हो प्रगट, परम पुरख हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप सालाहइंदा। जन भगत सलाहे आप हरि, हरि जू सेव कमाया । निरगुण हो के देवे वर, दर दरवेश फेरा पाया। हरिजन वसे साचे घर, घर मन्दिर इक्क सुहाया। त्रैभवन
धनी चुकाए डर, अवण गवण ना कोए वखाया। सति सतिवादी घाड़न घड़, घड़ घड़ आपे वेख वखाया। निरगुण हो के अंदर जाए वड़, रूप अनूप आप छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा आप वड्याआ। भगत बहाए सति दुआर, सच दुआरा आप बणाईआ। निरगुण होए पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। सन्त सुहेले अंदर वाड़, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। नाता तोड़ नौ दुआर, दर दसवें आप बहाईआ। नर नरायण करे प्यार, नार कन्त ख़ुशी वखाईआ। पिता पूत गोद सहार, बालक माता नाल मिलाईआ। ख़ालक ख़लक परवरदिगार, बेऐब दए मिटाईआ। सालस बणे विच संसार, निरगुण आपणी सेव कमाईआ। ख़ालसा ख़ालस कर त्यार, हरिभगत नाउँ धराईआ। छत्ती जुग दा कर्ज़ उतार, छत्ती छत्ती वंड वंडाईआ। छत्ती फुट्ट उच्चा मनार, सतिजुग रुत्त वखाईआ। सोला दस खेल न्यार, दस आपणा बन्धन पाईआ। उपर बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा दए समझाईआ। दर बुलाए गुर अवतार, शब्द संदेशा इक्क घलाईआ। ईसा मूसा कर भिखार, मुहम्मद दर दरवेश वखाईआ। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रैगुण करे गिरयाज़ार, पंज तत्त सार कोए ना पाईआ। अष्टभुज होए बेहाल, सिँघ अस्वार ना कोए जणाईआ। चतुर्भुज बण कंगाल, दर आ अलख जगाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल निराल, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सतिजुग साची बणा धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क वखाईआ। नाता तुट्टा शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। दीन मज़्हब ना कोए सवाल, शरअ शरीअत ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप सलाहीआ। भगत सालाहे आप सुल्ताना, सतिजुग साची गाथ जणाईआ। एका राग इक्क तराना, इक्क सुर ताल वजाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका इष्ट गुर वड्याईआ। एका खेल श्री भगवाना, गुर गुर रहे ख़ुशी मनाईआ। छत्ती जुग दा पन्ध मुकाना, नव नौ चार रहिण ना पाईआ। हरिजन हरि करे परवाना, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। छब्बी पोह बन्न्हणा गानां, एका तन्द नाम उठाईआ। करे खेल मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप जणाईआ। प्रगट हो विष्नूं भगवाना, विश्व आपणा रंग जणाईआ। काल महांकाल दोए बाल नादाना, आपणे चरनां हेठ दबाईआ। इक्को वार दए धुर फ़रमाणा, दो जहानां दए सुणाईआ। लख चुरासी हरि जू कान्हा, इक्को वार लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन्त भगत खेल खलाईआ। भगत कहे सुण निरँकार, दोए जोड़ शरनाईआ। तूं जुग जुग करदा रिहा ख़ुआर, लोकमात भुआईआ। जिस ने तैनूं मन्नयां यार, तिस मिली जगत सज़ाईआ। तूं लुकया रिहों सचखण्ड दरबार, तेरा दरस कोए ना पाईआ। तेरे भगतां नूं कहिन्दे रहे गंवार, मूर्ख मुग्ध नाउँ धराईआ। तूं बेपरवाह बणया साचा यार, तेरी यारी सानूं अन्त
ना भाईआ। जिस पिच्छे पए मार, सो यार ना कोए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरे पिच्छे लग्ग लग्ग गए हार, तूं पल्लू ना किसे फड़ाईआ। आपणी कर के ग्यों कार, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण बिध तेरी मिले शरनाईआ। भगत कहे सुण हरि जू मीत, साची सच जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गाए तेरे गीत, तेरे पिच्छे मिली सज़ाईआ। तूं वसया सदा धाम अनडीठ, आप आपणा रूप छुपाईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, तेरा विछोड़ा मुक्क ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जिस बिध दर तेरे सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता दुअपर नाम जप, जप जप पन्ध मुकाया। काया अग्नी हवन तप तप, आपणा आप जलाया। डूँग्घे ताल जल विच फस फस, आपणा आप मिटाया। जंगल जूह उजाड़ फिरे नस्स नस्स, तूं हथ्थ किसे ना आया। रसना गा गा थक्की तेरा जस, तेरा गीत ना किसे मुकाया। जिस नूं आपणी झलक गया दस्स, सो जगत नाता गया तुड़ाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण बिध दर तेरा नज़री आया। कबीर कहे तूं बड़ा ढीठ, अछल अछल तेरी वड्याईआ । जुग जुग सुत्ता रिहों दे कर पीठ, आपणी करवट ना अजे बदलाईआ। तैनूं लभ्भदे फिरदे विच मन्दिर मसीत, मन्दिर मट्ठ फेरा पाईआ। अठसठ तेरी वेखी रीत, जल पाणी नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया बीत, बीती कहाणी ना तूं किसे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे भगतां मिले तेरी शरनाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, इक्को गुण जणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल महान, हरि ख़ालक आप कराइंदा। हरिजन वेखां मार ध्यान, इक्को वार उठाइंदा। दर दर घर घर दरस देवां आण, दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। सच संदेशा धुर फ़रमाण, आदि जुगादी अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म करे कल्याण, सोहँ नाता जोड़ जुड़ाइंदा। लोकमात सच निशान, जन भगतां आप बणाइंदा। छत्ती जुग कर कल्याण, काल फास सर्ब कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण झोली पाइंदा। साची वस्त झोली पा, हरि साचे सच जणाईआ। कलयुग अन्त बणां मलाह, निरगुण रूप धराईआ। साचे भगतां लवां उठा, आपणी दया कमाईआ। एका घर दयां वखा, दूजी ओट ना कोए शरनाईआ। सच दुआरा दयां बणा, छत्ती छत्ती पन्ध मुकाईआ। हरिजन साचे विच बहा, साचे घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा जणाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। निहकलंक जामा पाउणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा। गुर चेला एका रंग रंगाउणा, रंग मजीठी आप चढ़ाइंदा। जन भगत दुआर
इक्क सुहाउणा, दर दरवाज़ा आप खुलाइंदा । सच निशान जगत झुलाउणा, सति सतिवादी हथ्थ उठाइंदा। कर किरपा आपणा दरस दिखाउणा, जप तप ना कोए रखाइंदा। कीता कौल पूर निभाउणा, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप मिलाइंदा। पूरा करे कीता कौल, एका एकँकारा। जन भगत वड्याई देवे उपर धौल, धरत धवल दए सहारा। निरगुण सुरती जाए मौल, हरि शब्दी हो उज्यारा। अकाल मूर्त लेखा चुकाए पर्दा ओहल, प्रगट हो विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाए भगत दुआरा। भगत दुआरा हरि भगवान, लोकमात प्रगटाईआ। सतिजुग दा सच निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। दुःख दर्द सर्ब मिट जाण, कल कलेश रहे ना राईआ। शाह भूप मन्नण आण, राज राजान सीस झुकाईआ। किरपा करे श्री भगवान, सिर भगतां हथ्थ टिकाईआ। दिवस रैण करे ध्यान, चार कुण्ट होए सहाईआ। शरन शरनाई बख्शे माण, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। नाम निधाना देवे ज्ञान, जोती जोत नूर रुशनाईआ। साहिब सुल्तान मिले काहन, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी सारे गाण, भगत भगवन्त ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्त कर परवान, परम पुरख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, सच दरबारा आप वखाईआ। सच दुआरा सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण आप लगाया। इक्को नाम बोध अगाध, अगाध बोध आप सुणाया। जन भगतां सुणी आप फरयाद, आप आपणी दया कमाया। कलयुग अन्तिम देवे दाद, दुःख दर्द ना कोए वखाया। फड़ फड़ कढ्ढे डूँग्घी अन्धेरी खाड, हरि जू आपणी सेव कमाया। निरगुण सरगुण करे लाड, सदा सुहेला गोद बहाया। सच दरबार बणाए याद, जुग चौकड़ी नाम उपाया। कादर करता रखे लाज, कुदरत आपणा रंग वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाया।
२५ पोह २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
आदि जुगादी बुढ्ढा नढ्ढा बलवान, हरि एका रंग समाइंदा। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बैठ खेल करे महान, भेव कोए ना पाइंदा। धुर दरबारी एका देवे धुर फ़रमाण, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। गुर अवतार करो ध्यान, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाइंदा। भगत उठो बाल नादान, पारब्रह्म आप समझाइंदा। नव नौ चार दी चुक्की काण, वेला अन्त समझाइंदा। निरगुण रूप प्रगट होए श्री भगवान, लोकमात वेस वटाइंदा। उलटी दात देवे गुण निधान, जिस दा लेख ना कोई वखाइंदा। छब्बी पोह दिवस महान, शाह पातशाह आप सुहाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दो जहान सर्ब पछताण,
नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। गुरमुख विरले चतुर सुघड़ सुजान, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा जन भगतां हथ्थ फड़ाइंदा।
हरि भगतां हरि माण दवाउणा, बिन भगती दया कमाईआ। निरगुण शक्ती विच टिकाउणा, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। बूंद रक्ती पन्ध मुकाउणा, सुण बेनन्ती होए सहाईआ। साची नारी कन्त मिलाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। सच दुआरे आप बहाउणा, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। लोकमात मात प्रगटाउणा, प्रभ आपणा खेल वखाईआ। सच सिँघासण आसण लाउणा, सति सतिवादी वड वड्याईआ। आपणा वस ना किछ रखाउणा, जन भगतां होए सदा सहाईआ। होए निमाणा गल विच पल्लू पाउणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जुग जुग गुर अवतारां राह वखाउणा, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। आपणा पर्दा आप चुकाउणा, पर्दानशीं होए बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन तेरा रखे माण, अभिमान रहे ना राया। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, लोकमात दए वड्याआ। छत्ती जुग जो बणया रिहा बाग़बान, जुग जुग बूटा लाया। गुर अवतारां देंदा रिहा जो ज्ञान, नाम संदेशा इक्क सुणाया। कलयुग अन्तिम वेखे आण, हरिजन साचे आप उठाया। चरन कँवल बख्शे इक्क ध्यान, धरनी धरत धवल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा झोली पाया। पूरब लहिणा पाए झोली, झूला आपणा आप झुलाईआ। निरगुण जोत बणे गोली, जन भगतां सेव कमाईआ। बेअन्त कह कर जिस नूं गुर अवतार मारदे रहे बोली, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। भगत दुआरा रिहा खोल्ही, अन्तिम सब नूं दए वखाईआ। उपर चढ़ के खेले होली, लोक परलोक खेल कराईआ। लख चुरासी अंदरों पोली, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। गुरमुख नारी घोल घोली, सीस जगदीश इक्क झुकाईआ। बिन तोल हरि जू पूरे तोल तोली, अतुल आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल खिलाउणा, खेले अगम्म अपार। छब्बी पोह दिवस सुहाउणा, बीस अठारां कर प्यार। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, जन भगतां पैज स्वार। सन्त सुहेले रंग चढ़ाउणा, उतर ना जाए विच संसार। गुरमुखां आपणी गोद बहाउणा, कोई फड़ ना कढ्ढे बाहर। गुरसिख बाला उँगली लाउणा, चारों कुण्ट करे उज्यार। जन्म जन्म दा दुःख मिटाउणा, लख चुरासी गेड़ नवार। साचा सुख इक्क उपजाउणा, आप आपणी किरपा धार। आपणा आप भगतां वस कराउणा, जिस नूं कबीर जुलाहा कूक कूक कर गया पुकार। नानक जिस दर सीस
झुकाउणा, सो प्रगट होया आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उभार। भगतां देवे माण, भगत वड्याईआ। छत्ती जुग दा लेख परवान, धुर फ़रमाणा दए सुणाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, दोए दोए वेस वटाईआ। बहत्तर जन इक्क निशान, सच निशाना आप उठाईआ। सत्तरां मिल्या एका काहन, एका कन्त सोभा पाईआ। चुहत्तरां वेखे इक्क मकान, सत्त चार ख़ुशी मनाईआ। छब्बी पोह कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। गुर अवतार कर ध्यान, हरि जू की खेल रचाईआ। भगत सुणन ला ला कान, चार जुग पिछले हाल सुणाईआ। मुहम्मद चरन डिग्गे आण, गुरमुखां अग्गे झोली डाहीआ । मैं भुलया बाल नादान, रहिमत कर मेरे ख़ुदाईआ। मेरी सिफ्त ना करे ज़बान, बेसिफ्त तेरी वड्याईआ। तूं शरअ मेरा ईमान, मेरा कलमा तेरा नाउँ पढ़ाईआ। बिन तेरे मेरा काअबा होया वैरान, हुज़रा कोए ना मात सुहाईआ। मैं सुणयां तूं भगतां देवें दान, अनमुलड़ी दात रिहा वरताईआ। मैं भगत दुआरे डिगा आण, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तीस बतीस पुकारे मेरी कुरान, कुरा कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देदे साचा वर, मिले चरन तेरे शरनाईआ। हरि जू अग्गों रिहा दस्स, एका हुक्म जणाईआ। मैं भगतां हो गया वस, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। छब्बी पोह आउणा नस्स, एका रुत्त सुहाईआ। मेरयां सिखां दे चरनां जाणा ढट्ठ, जे लैण तैनूं बचाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मैं बणया रिहा पुरख समरथ, गुर अवतारां सेवा लाईआ। कलयुग अन्तिम भगतां करया इक्क इक्ट्ठ, एका मता पकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साडे घेरे फस, निकल किते ना जाईआ। कबीर जुलाहा रिहा हस्स, वाहवा तेरी वड वड्याईआ । मैं जाणां तूं कीती बस, सानूं तार दूजी नज़र ना किते उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कबीर जुलाहे नेत्र खोल्ह, हरि जू आख सुणाया। मैं इके कंडे तोलया तोल, गुरमुख तेरे नाल रलाया। देवां वड्याई उपर धवल, जिस आपणा दरस दिखाया। होए बाल ना रहीं अनभोल, मेरा भेव किसे ना पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग मार के आउदा रिहा रोल, रो रो सब ने वक्त गंवाया। कलयुग अन्तिम चुकाया पर्दा ओहल, एका आपणा डंक सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा रचाया। रचे खेल हरि निरँकारा, निरगुण वड्डी वड्याईआ। छब्बी पोह सुहाए दिहाढ़ा, दिवस रैण ना कोई वड्याईआ। एका ढईया पार किनारा, नईआ मात आप चलाईआ। साचा सईआ सिरजणहारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । पकड़े बहीआं विच संसारा, हरिजन साचे आप उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वक्त दए जणाईआ।
भगत भगवन्त साची कार, बण बण सज्जण आप कमाईआ। आपणा पासा गया हार, जन भगतां दए वड्याईआ। बिन भगतां ना होए उज्यार, हरि जू कम्म किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम कर विचार, आपणी इच्छया लई प्रगटाईआ। जिहड़े कटदे रहे वगार, बण वगारी सेव कमाईआ। जिहड़े मेरे पिच्छे खांदे रहे मार, आपणी खल्ल लुहाईआ। जिहड़े रोंदे रहे जारो जार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिहड़े पाणा गंढ्ढदे रहे चम्मयार, बण बण सेवक सेव कमाईआ। जिहड़े डुब्बदे रहे गंगा धार, जल जल देण वहाईआ। जिहड़े जंगलां विच लैंदे रहे मेरा दीदार, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जिहड़े लुकदे रहे डूँग्घी गार, अंदरे अंदर वड़ वड़ ध्यान लगाईआ। जिहड़े बेअन्त बेअन्त गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तिन्हां दा वंडण आया भार, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। सारे इक्ट्ठे करे इक्को वार, एका घर वखाईआ। बिन नेत्र देवे दीदार, दरसी आपणा दरस वखाईआ। बण शाह मकरूज कर्ज़ा दए उतार, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। आपणा सबूत दए विच संसार, साबत आपणा रूप वटाईआ। ना कोई कलबूत करे विचार, नज़र किसे ना आईआ। रूपोश होया रिहा साचा यार, मुख नक़ाब पर्दा दए उठाईआ। मदहोश करे गमख़ार, ग़मी ख़ुशी नाल मिलाईआ। ख़ामोश बणया रिहा जुग चार, आपणा नाउँ ना किसे जणाईआ। रोस करदा रिहा आप करतार, गुर अवतारां दोष लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज अपणी खेल रचाईआ। अचरज खेल करे करतार, अनुभव धार चलाया। भगत भगवन्त पावे सार, अबचल नगर वसाया। दो जहानां करे प्यार, लोकमात वड्याआ। जुग जुग लहिणा दए उतार, देवणहार आप अख्वाया। मन्नया कहिणा गुरमुख प्यार, गुर गुर हट्ट वटाया। साचा सुख इक्क दरबार, दर दरवाज़ा हरि खुल्हाया। छत्ती जुग दा इक्क मनार, शाह पातशाह आप बणाया। भगतां नाल करे प्यार, प्रेम प्यार इक्क सिखाया। सन्तां वखाए इक्क किवाड़, साचा कुण्डा आपे लाहया। गुरमुखां फिरे पिच्छे अगाड़, अग्गा पिच्छा आप सुहाया। गुरसिखां चले नाल नाल, आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला मार्ग आप लगाया। अगला मार्ग जाए लग्ग, चार वेद नैण शरमाईआ। गुर अवतार लभ्भदे गए हद्द, पार किनारा नज़र कोए ना आईआ। कोटन कोटि नाम पढ़ पढ़ गए छड्ड, लोकमात सुणाईआ। आपणा आपणा निशाना गए गड्ड, जगत जुग झुलाईआ। अन्तिम सब नूं लोकमात विच्चों देवे कढ्ढ, आपणी झोली आपणी वस्त आपे पाईआ। एका आपणा नाउँ लगाए सद, नाअरा निरँकारा इक्क सुणाईआ। भगत सुहेले करे अड्ड, गुर चेले लए मिलाईआ। आपणी बणाए साची यद्द, विष्नूं आपणा रंग वखाईआ। एका नाम प्याए मदि, दिवस रैण ख़ुमार रखाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार गए लद्द, लोकमात फेरा पाईआ। जिस भेजे सो लए सद्द,
थिर कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम पर्दा लए कज्ज, जोती जोत विच मिलाईआ। किसे दे हुक्म अंदर ना जाए बज्झ, सब हुक्मे रिहा फिराईआ। कलयुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां अंदर बहे सज, जन भगत दुआरा आप बणाईआ। बिन डोरीउँ जाए बज्झ, प्रेम बन्धन एका पाईआ। आप गवाई लोक लाज, जन भगतां लाज लए रखाईआ। आपे मारे आपणी आवाज़, लख चुरासी विच्चों लए जगाईआ। आपे रच के आपणा काज, करता पुरख वेख वखाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे गुरू महाराज, महांबली बेपरवाहीआ। सो गुरमुखां दे सिर ते रखे ताज, देवे सच्ची शहिनशाहीआ। जिस नूं कहिन्दे रहे ग़रीब निवाज़, सो बण ग़रीब जन भगतन सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप सालाहीआ। हरिजन तेरी सिफ्त सालाह, सलाहगीर ना कोए जणाइंदा। तुध बिन लभ्भे ना किसे मेरा राह, कोटी कोट ठोकर खाइंदा। कोटी कोट रहे गा, रसना जिह्वा सर्ब हलाइंदा। कोटी कोट रहे ध्या, ध्यान नाल ध्यान मिलाइंदा। कोटी कोट कहिण तूं पिता मां, हउँ बालक तेरा कुरलाइंदा। बिन भगतां देवां ना किसे थाँ, चरन दुआर ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरा हरि निरँकारा, उच्च महल्ला इक्क अटल्ला भगत भगवान आप बणाइंदा। उच्च महल अटल मुनारा, हरि जू आप बणाया। लख चुरासी नालों कर किनारा, भगतां अंदर डेरा लाया । उच्ची बोल इक्क जैकारा, सोहँ ढोला इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कागद कलम तेरा लेखा सर्ब मुकाया। कागद कलम की सके गा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गुर अवतार अन्त सके ना पा, बेअन्त कह कह गए विच लोकाईआ। साध सन्त मंगण चरन पनाह, इक्को आस रखाईआ। पीर पैग़म्बर दस्तगीर ध्यान रहे लगा, नेत्र नैण उठाईआ। किसे हथ्थ ना आवे बेपरवाह, बेदर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। कलयुग अन्तिम फेरा पा, आपणी अलख आप जगाईआ। गुरमुख सज्जण लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ । सिर आपणा हरि हथ्थ टिका, सच टिकाणे दए बहाईआ। नाम बबाणे आप चढ़ा, माण निमाणे लए उडाईआ। सच दुआरा आप सुहा, गुरसिखां लए बहाईआ। बेमुहाणा होया आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए गंवाईआ। राजा राणा तख्तों लाह, गुरमुख साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच निशान, चवी हथ्थ कर परवान, साढे तिन्न हथ्थ देवे दान, इटारसी संगत कर परवान, सच दुआरे दए चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणाए इक्क विधान, विधी आपणे हथ्थ रखाईआ।