पुस्तकालयभाग ११

२६ पोह २०१८ बिक्रमी हरिभगत दुआर जेठूवाल दरबार विच

श्री भगवान रखी याद, अभुल्ल भुल्ल ना जाईआ। सति सचखण्ड दुआर सुणी फ़रयाद, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। निरगुण खेल जाणे आदि, अन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाद अनादी वजाए नाद, तार सतार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख भुल्ल ना जाईआ। हरिजन तेरी रखी याद, सचखण्ड खेल अपारा। लेखा जाणे जुग जुगादि, जुगा जुगन्तर हो उज्यारा। पावे सार सन्त साध, भगतन नाम अधारा। मोहण माधव हरि जू माध, बेअन्त वसे धाम न्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। रखी याद श्री भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड बैठ तख्त महान, तख्त निवासी दया कमाईआ। थिर घर आपणा वेखे आण, महल अटल कर रुशनाईआ। एका शब्द सुत बलवान, पूत सपूता नाल रखाईआ। बंस सरबंस कर ध्यान, आपणी कुल जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे माण, बख्शे शरन सच्ची शरनाईआ। त्रै त्रै माया कर प्रधान, पंचम रंग रंग वखाईआ। लेखा जाणे दो जहान, अनडिठड़ा धाम सुहाईआ। शाह पातशाह राज राजान, भूपत भूप वेख वखाईआ। धुर फ़रमाणा हुक्मरान, एका एक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भुल्ल ना जाईआ। सो पुरख निरँजण सचखण्ड, सच दुआरा आप सुहाइंदा। आपे जाणे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। आपे होए परमानंद, परम पुरख खेल खलाइंदा। आपे गीत आपे छन्द, गा गा आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आपणे मन्दिर आपे होए बन्द, आप आपणा बन्धन रखाइंदा। आपे सूरज आपे चन्द, बण सूरज चन्द आप प्रगटाइंदा। आपे साहिब दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची याद ना कदे भुलाइंदा। याद रखे बेपरवाह, आपणी दया कमाइंदा। आदि पुरख कर सलाह, आपणी खेल कराइंदा। शब्द दुलारा नाल रला, शब्द धार प्रगटाइंदा। त्रै त्रै मेला सहिज सुभा, त्रै त्रै रंग वखाइंदा। पंचम पंचम जोड़ जुड़ा, चार चार वेख वखाइंदा। एका घर सोभा पा, सोभावन्त डगमगाइंदा। आदि अन्ता बण ख़ुदा, नूरो नूर नूर समाइंदा। मुकामे हक़ आसण ला, सच सिँघासण आप वड्याइंदा। छत्र सीस आप झुला, तख्त निवासी तख्त आसण लाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, हुक्मी हुक्म खेल खलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। नव नौ चार वंड वंडा, जेरज अंड मोह वधाइंदा। उत्भुज सेत्ज आप समा, आपणा भेव छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा कीता भुल्ल ना जाइंदा। कदे ना भुल्ले कीता कौल, कँवल नैण वड्डी

वड्याईआ। जोती जोत रिहा मौल, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रख्या पर्दा ओहल, विष्न ब्रह्मा शिव भेव ना पाईआ। करया खेल उपर धौल, धरनी देवे माण वड्याईआ। लख चुरासी अंदर मौल, पंज तत्त काया सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाईआ। साची धार हरि निरँकार, एका वार सुणाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, लोकमात कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए अधार, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। ईश जीव इक्क अधार, जगदीश करे कुड़माईआ। सीस ताज सच्ची सरकार, दो जहानां हुक्म चलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर त्यार, लोआं पुरीआं वेखे चाँईं चाँईंआ। रवि ससि कर उज्यार, किरन किरन नाल मिलाईआ। नाम नाद शब्द धुन्कार, ब्रह्माद वज्जे वधाईआ। आदि जुगादि साची कार, करता आपणे हथ्थ रखाईआ। सेवा ला गुर अवतार, लख चुरासी सेव कमाईआ। साचा वणज कर वपार, एका हट्ट खुल्हाईआ। तीर्थ तट वेख किनार, जल थल महीअल रिहा समाईआ। घट घट वसे वसणहार, दिस किसे ना आईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। राती रुत्त ना कोई तिथी वार, घड़ी पल ना कोई समझाईआ। अबिनाशी अचुत्त सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप भुल्ल कदे ना जाईआ। आदि अन्त ना भुल्ले भगवन्त, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवे नाम एका वस्त, जीव जंत कर पढ़ाईआ। लेखा जाणे साध सन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। आपे मेले नारी कन्त, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। एका चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। दो जहान बणाए बणत, एथे ओथे ख़ुशी मनाईआ। एका जाणे आदि अन्त, आदि अन्त आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा रूप वखाईआ। अभुल्ल रूप आप करतार, करनी करता आप कमाइंदा। वाह वाह खेल करे सच विहार, सच्चा खेल खलाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। गुर अवतारां दए अधार, लोकमात राह चलाइंदा। नाम शब्द वणज वपार, चौदां लोक शब्द वखाइंदा। चार कुण्ट पावे सार, दहि दिशा फोल फोलाइंदा। नट्ठ नट्ठ जाए पार किनार, अठसठ आपणा बन्धन पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कीता आप समझाइंदा। आदि पुरख हरि करे कारा, एका रंग जणाईआ। लख चुरासी कर पसारा, घट घट जोत रुशनाईआ। पंज तत्त लगा अखाड़ा, निरगुण निरगुण नाच नचाईआ। नाड़ बहत्तर वजा तलवाड़ा, राग राग नाल मिलाईआ। छत्ती राग जगत वणजारा, रसना जिह्वा गाईआ। हरि का खेल सब तों न्यारा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा रूप समझाईआ। आदि पुरख आदि रचना रच, आपणा खेल खलाया। थिर घर

दुआर बणाया सच्च, शब्दी सुत बहाया। लख चुरासी अंदर नच्च, बण नटुआ स्वांग वखाया। सरगुण खोल्ह एका हट्ट, एका बणत दए बणाया। जोत निरँजण लट लट, पुरख अबिनाशी करे रुशनाया। भाग लगाए पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाया। नाम निधाना डोरी पाए नथ्थ, हरि बन्धन इक्क रखाया। पंचम बह बह ढोला गाए जस, जस आपणा आप सुणाया। बिन दन्दां पए हस्स, पुरख अबिनाशी बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि रिहा समझाया। मेरा आदि हरि निरँकार, एका रूप सुणाईआ । सचखण्ड दुआर कर त्यार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। हरिजन जोत कर उज्यार, तेल बाती नाल लगाईआ। निर्मल जोत कर उज्यार, सूरज चन्द ना कोई रुशनाईआ। मंडल मण्डप ना कोई सहार, गगन गगनंतर ना कोई वड्याईआ। गुर पीर अवतार ना कोई मददगार, धरत धवल ना कोई जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोई पसार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शब्द नाद ना कोई धुन्कार, रागी राग ना कोई गाईआ। सीस ताज ना कोई दस्तार, बस्त्र तन ना कोई सुहाईआ। धरनी करे ना कोई पुकार, लख चुरासी ना कोई बणाईआ। प्रतख हो आप निरँकार, सचखण्ड साचा धाम सुहाईआ। आपणे नालों आपा वक्ख कर करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे गृह दए वड्याईआ। आप आपणी वंडे वंड, वंडणहार गोपाल। करे खेल सूरा सरबंग, दीना नाथ दीन दयाल। आपणे गृह चढ़ाए चन्द, चन्न नूरो नूर उज्यार। रसना गीत सुणाए छन्द, बिन तन्दी तन्द सतार। आपे होए दयाल बख्शंद, पुरख अबिनाशी बेऐब परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा जाणे सच विहार। सच विहार आपे कर, हरि करता कर्म कमाईआ। शब्द दुलारे दे दे वर, एका शब्द माण रखाईआ। विष्नूं तेरी गोद दिता धर, ब्रह्मा विष्न लए प्रगटाईआ। सुन्न अगम्मी आपे वड़, शंकर रंग वखाईआ। तिन्ने चेले आपे फड़, आपणी इच्छया माई दए बणाईआ। लख चुरासी घाड़न घड़, ब्रह्मे झोली पाईआ। सचखण्ड दुआरे चढ़, विष्नूं दए समझाईआ। शंकर सुणो इक्क गल्ल, गल फाँसी रिहा लगाईआ। मेरा खेल धाम अचल, अटल्ल मिले वड्याईआ। सरगुण अंदर जोत रिहा रल, आदि जुगादि जुग जुग रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव समझाईआ। आपणा भेव हरि जू दस्स, एका वार जणाया। ब्रह्मा विष्नूं शिव आए नस्स, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। असीं तेरे प्यार गए फस, बन्धन सके ना कोई तुड़ाया। साडी पूरी करनी आस, ख़ाली झोली मंग मंगाया। तेरे चरनां होवे दास, दूजा दर ना कोई सुहाया। तेरी जोत होए प्रकाश, नूरो नूर आपणा डगमगाया। वेला अन्त दस्स मेरे माही कवण वेले करें बन्द ख़लास, साडा लहिणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, निउँ निउँ सीस झुकाया। देवे वर श्री भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मेरा खेल सदा बेअन्त, भेव कोए ना पाईआ। लख चुरासी वेखां जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी नाल मिलाईआ। गुर अवतार मेला सन्त, भगवन्त कर कर धाईआ। आपणा नाम सुणावां छंत, रसना जिह्वा हरि जस गाईआ। हरिजन मेला साचे कन्त, नारी कन्त ख़ुशी मनाईआ। लेखा जाणा आदि अन्त, मध आपणी धार चलाईआ । गुर अवतार बणा बणा बणत, सेवा सेवक इक्क समझाईआ। लख चुरासी तोड़े गढ़्ह हउँमे हंगत, माया ममता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यार, हरि शब्दी इक्क समझाईआ। वंडां वंड बण निगहबान, आपणी वंड आप कराईआ। जेरज अंड कर प्रधान, उत्भुज सेत्ज खेल खिलाईआ। चारे खाणी देवां माण, चारे बाणी लवां पढ़ाईआ। चारे वेद कर परवान, चार कुण्ट डंक वजाईआ। चार वरन खेल महान, लोकमात वेख वखाईआ। चार जुग इक्क निशान, निरगुण सरगुण दए झुलाईआ। जुग जुग आपे वेखे आण, रूप अनूप वेस वटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। सुणना रखणा याद, हरि साचा सच जणाईआ। आप लगाया निरगुण आदि, अन्त लहिणा दए मुकाईआ। लोकमात सुणे फरयाद, निरवैर पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। अन्तिम लेखा श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, वंडण वंड वंडाइंदा। गुर अवतारां दे दे दान, लोकमात प्रगटाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे खेल अञ्याण, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। भगतां देवे सदा दान, साची भगती इक्क समझाइंदा। सति दुआरे कर परवान, सचखण्ड आप बणाइंदा। परम पुरख हरिजन घर सुहान, मूर्ख मूढ़ गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग आप रंगाउणा, हरि साचा सच जणाईआ। नव नौ चार पन्ध मुकाउणा, सरगुण सेवा लाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, पुरख अबिनाशी करे खेल बेपरवाहीआ। आपणा बल आप धराउणा, बल आपणा आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे बह के मता पकाउणा, दूजा संग ना कोए रलाईआ। साचा ताज सीस टिकाउणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड दा सच निशान सति सतिवादी आप झलाउणा, दर घर साचा आप सुहाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाउणा, नाद अनादी नाद सुणाईआ। बण पाँधी पन्ध मुकाउणा, आप आपणा अन्त जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तिम वेला जाए आ, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्नूं तेरा लेखा आपणे विच लए लुका, आप आपणा मूल मुकाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म जाए समा, पारब्रह्म गोद बहाइंदा।

शंकर तेरा संसा देवे लाह, तन भिबूती ना कोए रमाइंदा। चार जुग दा एका चौकड़ एका वार वेखे एका थाँ, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जो बणदा रिहा मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। गुर अवतारां दया कमा, फड़ फड़ मार्ग आपे पाइंदा। भगतां देंदा रिहा सज़ा, लोकमात अग्न तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। अन्तिम वेला आउणा जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। प्रगट होए सूरा सरबग, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। शब्द अनाद वजाए नद, थिर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां लए सद्द, चार जुग जो सेव कमाईआ। आप बहाए अड्डो अड्ड, वंडणहार सच्चा शहिनशाहीआ। आपणयां चरनां हेठों लए कढ्ढ, डूँग्घा खाता लए फोल फुलाईआ। ना कोई हड्ड मास नाड़ी दिसे रत्त, पंज तत्त ना कोए जणाईआ। ना कोई बुध ना कोई मति, ब्रह्म मति ना कोए जणाईआ। एका नूर कर प्रकाश, घर एका आप वखाईआ। करे खेल आप तमाश, पृथ्मी चले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अभेद भेव रिहा समझाईआ। आपणा भेव हरि निरँकार, आदि पुरख जणाया। जुग चौकड़ी बीते वारो वार, थिर कोए रहिण ना पाया। नौ नौ पन्ध आप विचार, चार चार खेल खलाया। त्रै त्रै देवे अधार, पंचम पंच मोह रखाया। निरगुण निरगुण कर त्यार, सरगुण सरगुण रंग चढ़ाया। सचखण्ड सुहाए बंक दुआर, सच सिँघासण सोभा पाया। चरन कँवल कर त्यार, थिर घर साचे आप टिकाया। शब्दी शब्द करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं कादर करता बेऐब परवरदिगार, तेरा जल्वा मोहे भाया। सिफ्त सालाही साचा यार, सिफ्त विच कदे ना आया। तेरी मुहब्बत करां एका वार, अन्त तुट कदे ना जाया। तेरी सुहबत गावां जुग चार, जुग चौकड़ी नाल मिलाया। तेरा मन्दिर इक्क दुआर, गृह बैठा सोभा पाया। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, जगदीश सीस टिकाया। मैं वेखां खेल संसार, लोकमात फेरा पाया। गुर अवतारां बण यार, पीर पैग़म्बरां नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाया। खोल्हे भेव अभेद हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आपणी मरनी आपे मर, जन्म मरन विच ना आईआ। आपणी तरनी आपे तर, तारनहार सृष्ट सबाईआ। आपणी शरनी आपे पढ़, सृष्ट सबाई रिहा झुकाईआ। आपणी चोटी आपे खड़, वेखे थाउँ थाईंआ। सचखण्ड दुआर किला गढ़्ह, चार दीवार ना कोए बणाईआ। निर्मल जोत इक्को धर, आदि पुरख करे रुशनाईआ। निरभउ ना रखे कोई डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। मूर्त अकाल इक्को हरि, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल

आप समझाईआ। आपणा खेल आपे दस्सां, हरि हरि आप जणाइंदा। आदि जुगादि एका घर वसां, घर आपणा आप सुहाइंदा। दो जहान फिरां नस्सां, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां अंदर आपे वसां, महल अटल आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा स्वांग आप समझाइंदा। हरि स्वांगी वरते स्वांग, आपणी बूझ बुझाईआ। जुग जुग रखे साची तांघ, लोकमात राह तकाईआ। गुरमुख हरिजन मंगण एका मांग, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। रसना जिह्वा ना कोए बत्ती दन्द, मन वासना ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए वखाईआ। लेखा हरि करतार, करनी करता आप जणाइंदा। सचखण्ड मेरा विहार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यार, लख चुरासी रंग रंगाइंदा। आपणी जोत कर उज्यार, पंज तत्त काया विच टिकाइंदा। कोटन कोटि कोट किरनां विच्चों एका किरन कढ्ढां बाहर, गुर अवतार नाउँ धराइंदा। एका देवां नाम ग़ुफ़तार, दीद शनीद खेल वखाइंदा। लोचण नैण दरस दीदार, दीद ईद इक्क समझाइंदा। नाद धुन शब्द जैकार, सुन्न मुन आप खुल्हाइंदा। मुन जन विच संसार, आपणी गोद बहाइंदा। रिख मुन कर पनहार, चाकर चाकरी खेल खलाइंदा। भाण्डे घड़ बण ठठियार, भन्नणहार आप हो जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पहरेदार, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस सर्ब झुकाइंदा। पीर पैग़म्बर कढ्ढ कढ्ढ गए वगार, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। जुग जुग आवण वारो वार, ईसा मूसा सेव कमाइंदा। कोटन कोटि वार आए तेई अवतार, लिख लिख लेख ना कोई जणाइंदा। कोई त्रिलोकी करे प्यार, कोई शब्द शब्द सुणाइंदा। कोई मछ कछ जल धार तारीआं रहे मार, रूप अनूप ना कोई वड्याइंदा। करे खेल अगम्म अपार, हरि का भेव किसे ना आइंदा। ब्रह्मा लिख लिख थक्का वेद चार, वेद व्यासा पुराण अठारां सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान, कान्हा कृष्ना भगत समझाइंदा। चार कुण्ट बीआबान दिसे ना राह, निरगुण नाम ना कोई झुलाइंदा। सोलां सोलां गया समझा, विद्या विद्दत आपणी कल धराइंदा। ईसा मूसा कहिण महिबां, महिबान बीदो आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका कलाम, इक्क कलाम एका इस्म इक्क अमाम, आलमीन वेख वखाइंदा। इस्म आज़म अलाही नूर, नूर नुराना आप जणाईआ। पीर पैग़म्बर बैठे दूर, नेड़े कोए ना सके आईआ। चारों कुण्ट प्या फतूर, प्रभ फतवा दए लगाईआ। नानक निरगुण हो मज़बूर, प्रभ अग्गे कर गया अरज़ोईआ। तुध बिन कोई ना करे मुआफ कसूर, दुरमति मैल ना कोई धुआईआ। कलयुग अन्त आउणा ज़रूर, निहकलंक तेरी वड्याईआ। तेरा भण्डारा सदा भरपूर, अतोट अतुट वरताईआ। तेरे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, शमस आपणी खल्ल लुहाईआ। कबीर डुबा गंगा पूर, मिली मात सज़ाईआ। प्रहिलाद मंग दरस हज़ूर, नेत्र नैण खुल्हाईआ। तूं

सब दी आशा करी पूर, पूरी इच्छया एका वार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड खेल अवल्ला, एका एक कराइंदा। निरगुण मल्लया सच महल्ला, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। आपणी जोती आपे रला, जोती जोत डगमगाइंदा। एका फड़ाया आपणा पल्ला, नारी कन्त खेल कराइंदा। आपणे नूर रहे बिस्मिला, बिस्मिल आपणा रंग वखाइंदा। एका नाद सुनेहड़ा घल्ला, एका राग सुणाइंदा। नाम सति एका मिला, चाल निराली इक्क रखाइंदा। आपणा घर आपे मल्ला, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। थिर घर साचा हरि बणया टिल्ला, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। शब्दी शब्द सुत कहे झल्ला, दिस किसे ना आइंदा। आदि जुगादि कदे ना हिल्ला, जुग जुग गेड़ा आप भुआइंदा। कोई रंग ना जाणे काला पीला, नीला रूप ना कोई बणाइंदा। आदि जुगादि छैल छबीला, बिरध बाल ना वेस वटाइंदा। आपणे मिलण दा आपे हीला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण आप सुहाए आपणा सच कबीला, आपे बह बह ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आप वड्याइंदा। सचखण्ड हरि चढ़या चाअ, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिस चौकड़ी जिस नाउँ रहे गा, कोटन कोटि रूप वटाईआ। गुर अवतार मंगदे रहे पनाह, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर मन्नदे रहे जिस दी रजा, राजक रहीम इक्क ख़ुदाईआ। भगत भगवन्त लाउदे रहे सदा, इक्क आवाज़ लगाईआ। सन्त तक्कदे रहे राह, नेत्र नैण उठाईआ। गुरमुख तेरा ध्यान रहे लगा, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। गुरसिख मस्तक धूढ़ी टिक्का रहे ला, चरन मिले सच्ची शरनाईआ। रहिमत करे बेपरवाह, बेनज़ीर दया कमाईआ। ग़फ्लत विच आए ना कदे ख़ुदा, उल्फ़त विच ना आए ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दुआरे तेरा रंग, हरि जू आप रंगाया। निरगुण सेज निरगुण पलँघ, निरगुण रिहा हंढाया। निरगुण नारी बणे कन्त, निरगुण कन्त ख़ुशी मनाया। निरगुण नाम निरगुण मृदंग, निरगुण निरगुण आपणा डंक सुणाया। निरगुण नूर निरगुण चन्द, निरगुण नूर नुराना डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा खेल रचाया। रचया खेल हरि जू हरि, आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहा वर, आपणा हुक्म सुणाईआ। अन्तिम सद्दे साचे घर, एका सदा नाम लगाईआ। वारो वारी पुच्छां रिहा कर, अभुल भुल कदे ना जाईआ। लोकमात आपणी जोत धर, लख चुरासी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड सच दरबार, हरि जू हरि लगाया। चरनी आओ गुर अवतार, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। सतिजुग त्रेता द्वापर विच संसार, कलयुग की की हुक्म चलाया। विष्न ब्रह्मा

शिव होणा खबरदार, सच संदेशा रिहा जणाया। विष्नूं तेरा दिसे ना कोई भण्डार, सच भण्डारा नज़र कोए ना आया। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म ना कोई उज्यार, नूर नुराना मुख शरमाया। शंकर तेरी नंगी ना दिसे कटार, मनमुख जीव ना कोए मिटाया। सन्त कुमार होए बेदार, पुरख अबिनाशी आप जगाया। बराह धरनी चुक्कया भार, तेरा भार सके ना कोई हौला कराया। यगै पुरष करे विचार, मेरा संग ना कोई रखाया। हाव ग़रीव आई हार, चौथा जुग दए दुहाया। निरँकार होया उज्यार, नरायण आपणा मुख भुवाया। कपल मुंनी करे पुकार, खाणी बाणी ना कोए समझाया। दत्ता त्रै रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। रिखभ ढह ढह करे निमस्कार, मुख आपणा रिहा छुपाया। पृथू कहे तेरा पनिहार, सिर तेरी सेव कमाया। मत्तसय कहे तेरे हुक्म अंदर फिरां यार, जल सागर डेरा लाया। कछप कवण देवे आधार, मिन्दिरा पर्बत सीस उठाया। मोहणी कीता खेल अपार, रूप अनूप आप धराया। हँस बोल इक्क जैकार, सोहँ सो साचा ढोला रसना गाया। नर सिँघ खेल कर अपार, छोटे बाले माण दुवाया। अन्तिम उह वी गया हार, रसना गुण ना कोई समझाया। ध्रू कर ध्यान, हरी आपणा रंग चढ़ाया। नरायण देवे इक्क ध्यान, गज बन्धन आप कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बल बावन खेल आपे कर, सचखण्ड दुआरे साचे रिहा बुलाया। आओ उठो बाल नादान, हरि साचा सच जणाईआ। ब्रह्मण तेरा खेल जहान, एकँकारा नज़र नैण ना आईआ। राम बणया जोधा बलवान, बाण एका तीर चलाईआ। पंज तत्त मिटया निशान, लोकमात नज़र ना आईआ। इक्क राम सर्ब मेहरबान, जो घट घट रिहा समाईआ। इक्क राम वड बलवान, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। वेद व्यासा तेरा लेख, हरि हरि आप मुकाया। कान्हा कृष्ना कर कर भेख, गीता ज्ञान दृढ़ाया। अन्त मिटी सब दी रेख, अन्त कोई रहिण ना पाया। हरि का रूप मुच्छ दाढ़ी ना केस, पंज तत्त ना कोई वखाया। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आए नरेश, एका नाम सच्चा संदेश दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेऐब परवरदिगारया। बेऐब परवरदिगार, हक़ हक़ जणाईआ। लाशरीक हो त्यार, तहिरीक इक्क वखाईआ। हक़ीक़त जाणे शाह अस्वार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। तारीफ़ करे परवरदिगार, तुआरफ़ अवर ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईसा मूसा इक्क सुणाए हदीसा, एका कलमा आप पढ़ाईआ। एका कलमा पढ़ाए अमाम, अली आपणा रूप कराइंदा। लेखा जाणे दिवस शाम, धुर बाणी आपणा खेल खलाइंदा। जोती नूर अलाही कलाम, कायनात आप सुणाइंदा। आपे देवे सच पैग़ाम, सच संदेशा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। पीर

पैग़म्बर वेख हरि, बेदर्द रिहा समझाईआ। किसे ना मिले कोई दर, बेदर फिरे लोकाईआ। निरभउ चुकाए सब दा डर, एका आपणा आप वखाईआ। पीर पैग़म्बर घाड़न घड़, मुलां शेख़ लए समझाईआ। एका अल्फ अंदर पढ़, एका ये लए पढ़ाईआ। नुकता नून एका घर, नून गुंना रंग वटाईआ। हमज़ा सब नूं करे सर, सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाम पढ़ाईआ। एका नाम देवे दाऊद, एका वार दया कमाईआ। बेऐब ना होया नेशतो नाबूद, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादि सदा महबूब, मुहब्बत ख़ाना इक्क खुल्हाईआ। जिस दी कोई ना जाणे हदूद, हद्द किसे ना पार वंडाईआ। आपणा जाणे सच अरूज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ना कोई दिशा ना कोई कूट, हुजरा कोए नज़र ना आईआ। ना कोई बुत्त ना कोई कलबूत, रूह पाक ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दुआरे देवे इक्क सबूत, साख्यात आपणा नूर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। ईसा मूसा खेल अवल्ला, आलमीन कराइंदा। मुहम्मद फड़ाया आपणा पल्ला, एका गंढ्ढ पुवाइंदा। चौदां तबक एका महल्ला, एका नूर दरसाइंदा । दीपक जोत एका बला, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची क्रिया आप सुणाइंदा। साची क्रिया साचा पुरख, प्रखोतम आप बणाईआ। सृष्ट सबाई कर कर परख, वड पारखू वेस वटाईआ। पंज तत्त उत्ते करे तरस, निरगुण सरगुण जोत करी रुशनाईआ। अमृत मेघ एका बरस, सांतक सति सति वरताईआ। आपणा कीता पूरा फ़र्ज़, बेपरवाह सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राग एका तर्ज़, तार सतार इक्क वजाईआ। एका तर्ज़ एका तन्दी, इक्क सितार हिलाइंदा। इक्क टिकाणा दस्से बन्दी, बन्दीख़ाना आप तुड़ाइंदा। एका साहिब होए बख्शंदी, बख्शिश आपणे हथ्थ वखाइंदा। एका राह एका पगडण्डी, अन्तिम आपणे घर चढ़ाइंदा। एका देवे पवण ठंडी, उनन्जा पवण मुख शरमाइंदा। एका देवे नाम सुगंधी, सतिनाम आप प्रगटाइंदा। लेखा चुक्के जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। पीआ प्रीतम पाए फंदी, आपणे प्रेम विच बंधाइंदा। लख चुरासी आत्म गंदी, परमात्म नज़र किसे ना आइंदा। बिन हरि लख चुरासी रंडी, कन्त सुहाग ना कोई हंढाइंदा। एका गुर चलाए डण्डी, सतिगुर मात वड्याइंदा। गुर गोबिन्द अन्तिम मेटे भेख पखण्डी, जूठ झूठ रहिण ना पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी देवे रंदी, एका रंदा हथ्थ उठाइंदा। कबीर सुणाए एका छन्दी, साचा ढोला आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। गुर अवतारां होया इक्ट्ठ, हरि जू ख़ुशी मनाइंदा। चार जुग बिन ढाहिउँ गए ढट्ठ, हरि जू हार जित आपणे हथ्थ वखाइंदा। जिस दा नाउँ गा गा आए गाथ, लोकमात समझाइंदा। जिस

दे चढ़ के आए रथ, सो महांसारथी वेख वखाइंदा। आओ वसो मेरे पास, सच दुआरा इक्क खुल्हाइंदा। जिस दी गोपी काहन पाउँदे रास, सो आपणा आपणा नाच नचाइंदा। जिस दा लेखा पृथ्मी आकाश, मंडल मण्डप सोभा पाइंदा। जिस दा नूर होए प्रकाश, गगन गगनंतर आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां दर बुलाइंदा। गुर अवतार आए दर, दोए दोए जोड़ सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, गल पल्लू एका पाया। तेरे हुक्म अंदर फिरदे रहे घर घर, लोकमात वेस वटाया। इक्को रख्या तेरा डर, होर डर ना कोई रखाया। तेरे चरन दुआरे डिगे दड़, सिर लैणा हथ्थ रखाया। कर किरपा लैणा फड़, मेरे साहिब सच्चे शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिर एका वार सत्थर रखाया। गुर अवतार कर विचार, प्रभ अग्गे देण सलाहीआ। तेरी सेव करी जुग चार, तूं पुरख बण बण हउँ नार घोली घोल घुमाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, उच्ची कूक कूक गए पुकार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। नानक निरगुण सदा अटल्ले आया अन्तिम जग गोबिन्द कहे मैं साचा सुत दुलार, मेरा इक्को पिता माईआ। आदि जुगादि रहे जुग चार, जुग चौकड़ी खेल रचाई ना मरे ना जाईआ। उहदा नाउँ पुरख अकाल, सदा सदा करे प्रितपाल, सुत दुलारे गोद बहाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, आप आपणी घाल लए घाल, हरि का भेव कोए ना पाईआ। असीं कहिन्दे रहे सुवाली बण बण बेहाल, बेहालां उपर आपणी दया कमाईआ । एथे ओथे दो जहानां श्री भगवान करे प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। नानक कहे पुरख खेल करे कमाल, दिस किसे ना आईआ। भगतां वसे सदा नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे ख़ुशी मनाईआ। नानक कोलों सारे रहे पुच्छ, एका मंग मंगाईआ। सानूं भेव दस्स कुछ, की भगतां कोल रखे प्रभ सच्चा शहिनशाहीआ। असीं चरनां हेठ बैठे लुक, साडा जोर ना कोई जाईआ। साडा पैंडा गया मुक्क, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। चार कुण्ट बूटा गया सुक्क, हरा सिंच ना कोई कराईआ। नेत्र नैण ना सकण झुक, जीवां जंतां वलों शरमाईआ। ख़ाली दिसण बिन हरि नामे बुत्त, पंज विकार करे लड़ाईआ। आशा तृष्ना पाई लुट्ट, माया ममता होई हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक निरगुण कहे, सुणो मीत मुरार। भगतां मिलण दा सदा चाअ, प्रभ रखे सिरजणहार। जुग जुग बेड़ा लए तरा, डुब्बे ना विच संसार। कोटन कोटि रूप वटा, फड़ फड़ बाहों लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। नानक दस्स कवण तेरा मीत, गुर अवतार रहे जणाईआ। कवण बिध चले रीत, भगतां मिले वड्याईआ। असीं दस्स के आए प्रभ वसे मन्दिर मसीत, गुरदुआरा डेरा लाईआ।

कबीर कहे मेरा प्रभ वसे धाम अनडीठ, दिस किसे ना आईआ। सदा सुहेला इक्क अतीत, ना मरे ना जाईआ। अठ्ठे पहर गाउँदा गीत, कबीर कबीर कहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। उठो भाई करो प्यार, भाईआं नाल मिलाईआ। भाई भगत सदा सच दुआर, होए शब्द कुड़माईआ। रल मिल करीए इक्क पुकार, पुरख अबिनाशी जोत जगाईआ। प्रभ लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जुग जुग फड़ फड़ रिहा तार, तारनहार दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम आई हार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरार, सब बैठे मुख भवाईआ। नानक ना करे कोई विचार, नाम सति ढोला ना गाईआ। हँ ब्रह्म ना कोई धार, पारब्रह्म ना कोए शरनाईआ। ऐनल हक़ ना कोई पुकार, मुकामे हक़ ना कोई ख़ुदाईआ। राम राम ना कोई सतार, सीता सुरत ना कोई शरनाईआ। राधा कृष्न ना कोई दीदार, बंसरी नाम ना कोई वजाईआ। गुफ्त शनीद ना कोई गुफ़तार, वेद भेद ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। सारे सद्दे एका घर, हरि जू अकट्ठ कराया। आपणा भेव देवे वर, वर दाता आप हो जाया। बिन मरनी गया मर, जन्म मरन बन्धन ना कोए रखाया। लख चुरासी अंदर वड़े घर घर, घर घर डेरा लाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कर, कलयुग अन्तिम वेखण जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाया। आपणा भेव दस्से भगवन्त, पर्दा आप उठाईआ। वेख्या खेल जुगा जुगन्त, हरि नज़र किसे ना आईआ। सब ने किहा बेअन्त बेअन्त, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण नूर नूर नुरंत, निहचल धाम करे रुशनाईआ। कलयुग वेला आया अन्त, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। चार जुग दे सन्त भगत, हरि भगती मार्ग लाया। इक्क इक्क तारया वेले अन्त, वेला आपणे हथ्थ जणाया। लेखे लाई बूंद रक्त, रत्ती रत्त रंग चढ़ाया। लेखा जाणे आदि शक्ति, शक्ती शक्ति भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फरमाणा रिहा सुणाया। गुर अवतार बहत्तर नाड़ा, ताणा पेटा आप तणाईआ। पंज तत्त अंदर खेल महाना, निरगुण रूप वटाईआ। शब्द नाम सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणाईआ। खेल खेल खेलया विच जुग चार, चौकड़ी आपणा रंग वखाईआ । वारो वारी तारे विच संसार, एका वार सर्ब करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ध्रू प्रहिलाद वेख वखाईआ। ध्रू प्रहिलाद लिख्या लेखा, लेख अपर अपारा। बावन कढ्ढया भरम भुलेखा, बल खेल निराला। सतिजुग साचे चाढ़े वेंता, पुरख अबिनाशी दीन दयाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चले अवल्लड़ी चाला। ध्रू प्रहिलाद कर कर पार, बावण

अन्त सहाईआ। बावण मंग मंगी एका वार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरे चरन जावां बलिहार, तूं दिता पताल बहाल, अतल वितल सितल कर खुआर, मेरी ख़ुदी मात गंवाईआ। मैं जाणा उच्च मनार, महल अटल सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। धन्न भाग तेरे चरनी धूढ़ी मिली छार, तेरी रंगत मेरे मस्तक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ नेत्र नैण उठाईआ। तेरी चरनी डिगा दर, दर मिली मात वड्याईआ। राज भाग तेरा सब, मेरी काया तेरी हरस मिटाईआ। तेरा अमृत मेरी नभ, कँवल नैण मुख पाईआ। कवन वेला दर्शन देवें फेर झब्ब, मेला मिले सच गुसाँईंआ। आपणे दर लवें सद्द, पकड़ दोवें बाहींआ। जगत जीवां पार करनी हद्द, सचखण्ड दुआरा देवे ठंडी छाँईआ। इक्क लडाउणा साचा लड, जिउँ बालक पिता माईआ। मेरे ख़ाली दिसण हड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका गुण रिहा समझाईआ। सुण बल बावन कर ध्यान, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। तिन्न जुग सौणा बण नादान, जन्म जन्म ना कोई वखाइंदा। चौथे जुग करां प्रधान, लोकमात प्रगटाइंदा। गोबिन्द चेला करे आण, पुरख अकाल मिलाइंदा। तेरा लेखा लिखे कर पछाण, लिख्या लेख ना कोई मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, हरि जू आख सुणाया। भगतां विच मेला मेले नौ दुआर, मेल मिलावा सच समझाया। अमरीक देवे अधार, जनक आपणे रंग रंगाया। बिदर पावे आपे सार, सुदामा आपणी गोद बहाया। हरी चन्द दए अधार, चन्द चांदना इक्क चमकाया। जै दिओ पावे सार, साचा बूटा मात लगाया। धन्ने वेखे तेरी फुलवाड़, हरि बगीचा इक्क लगाया। तूं मंगी वस्त अपार, घर जट्टां फेरा पाया। निरगुण आया विच संसार, दिस किसे ना आया। ढाडी गाउँदे जिस दी वार, छत्ती राग रहे सलाहया। नानक वजाई जिस दी सतार, गोबिन्द जिस दा ध्यान लगाया। जिस नूं कहिन्दे पुरख अकाल, सो नज़र किसे ना आया। नाल चम्मयार करे प्यार, पाणा गंढ्ढण सेव लगाया। गोदावरी गंगा पावे सार, कंगन आपणे हथ्थ रखाया। सैण नाई पाए सार, रूप अनूप वेस वटाया। नामे छप्पर छाई निरँकार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कबीर वेख्या इक्क दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। सदना देवे आपे तार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। अजामल किरपा करी अपार, पत्तत पुनीत खेल खलाया। पूतना सुटी पछाड़, मोहण मंमे मुख छुहाया। गनका देवे अधार, रूप अनूप कर समझाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेल करे करतार, जुग जुग वेस वटाया। भगतां सन्तां तारे वारो वार, गुर अवतार सेव लगाया। खेले खेल अगम्म अपार, पुरख अगम्मड़ा रिहा वखाया। सचखण्ड लग्गा इक्क दरबार, सच संदेशा रिहा सुणाया। सारे करो बैठ विचार, लोकमात ध्यान लगाया। कवण तुहाढ्ढे नाल करे

प्यार, जो मार्ग आए जणाया। लोकाई भुल्ली बण गंवार, भुलया दाई दाया। जिस उपज्या विच संसार, लोकमात खेल खलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभना रिहा समझाया। सारयां नेत्र लए खोल्ह, लोकमात ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट गई डोल, हरि का नाम ना कोई ध्याईआ। राम रम्मईआ ना गए मौल, रूप अनूप ना कोए वखाईआ। अमृत भरया ना किसे नाभी कँवल, नाभी कँवल ना कोई झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा वखाईआ। सारे वेखो वेख करन हाहाकार, हाए प्रभ की खेल रचाया। विष्नूं कहे मेरा नाँ उज्यार, ब्रह्मा कहे मेरा ब्रह्म ब्रह्म समाया। शंकर कहे मेरी तिक्खी धार, भोला नाथ रूप वटाईआ। राम कहे मैं राम अवतार, रावण अन्त मुकाया। कृष्न कहे मैं बड़ा बलकार, कंस केसी पकड़ गिराया। मूसा कहे मेरा नूर उज्यार, कोहतूर जल्वा इक्क तकाया। ईसा कहे मेरा ख़ुदावंद यार, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मुहम्मद कहे मेरा मददगार, चार यारां नाल रलाया। अल्ला राणी नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, ख़ावंद कोए नज़र ना आया। नानक कहे निरँकार, सचखण्ड बैठा आसण लाया। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, दूजी ओट ना कोई जणाया। चारे वेद करन पुकार, चारे जुग वेखण नैण उग्घाड़, अठारां पुराण करन विचार, हरि विचार विच ना आया। रिख मुन गए हार, हरि का अन्त किसे ना पाया। पुरख अबिनाशी वसे सब तों बाहर, सचखण्ड बैठा आसण लाया। कबीर कहे मैं कीता दीदार, चढ़ महल्ल वेख वखाया। आओ सन्तो मेरे पिच्छे वारो वार, लोकमात मार्ग गया जणाया। अन्तिम भुल्ले बण गंवार, साचा राह ना किसे जणाया। कलयुग लेखा गया हार, लहिणा सब दा रिहा मुकाया। प्रभ अग्गे सारे करन निमस्कार, नेत्र नैणां नीर वहाया। साडी कीती चली ना विच संसार, तेरी माया पर्दा पाया। कोए कहे राम प्यार, कोई कृष्न कृष्न जणाया। कोई कहे अल्ला यार, कोई कहे नानक अंग लगाया। कोई गोबिन्द करे निमस्कार, पुरख अबिनाशी सब तों वसे बाहर, सचखण्ड बैठा आसण लाया। कोई कहे नामे पाया मीत, कबीर मिली वड्याईआ। कोई कहे त्रलोचन करया ठंडा सीत, गुर गुर रूप वखाईआ। कोई कहे सैण पाया नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कबीर कहे प्रभ वसे हस्त कीट, घर घर रिहा समाईआ। जिस ने बणाया देहुरा मसीत, मन्दिर मट्ठ शिवदुआले रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शिवदुआले बणाए मट्ठ, मन्दिर मस्जिद माण गंवाया। धार चलाई तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख वखाया। सरोवर बणाए किनार तट, चार कुण्ट वेख वखाया। चौदां लोक खुल्हाए हट्ट, चौदां तबकां बन्धन पाया। करे खेल पुरख समरथ, आपणी दया कमाया। जुग जुग देवे साची वथ, नाम अमोलक आप वरताया। महिमा जणाए अकथना अकथ, गुर अवतार गए

पढ़ाया। आपणा लेखा कदे ना करे बस्स, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड दुआरे रिहा वस, दो जहानां वेख वखाया। लोआं पुरीआं चरनां हेठ झस्स, लोकमात फेरा पाया। नानक पूरी करे आस, वेद व्यास नाल मिलाया। निरगुण जोत कर प्रकाश, निरवैर वेस वटाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी खेल तमाश, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया। भाग लगाए विच प्रभास, विच जंगल डेरा लाया। जन भगतां कहे सदा शाबाश, सो पुरख निरँजण दए दृढ़ाया। अन्तिम करना कम्म ख़ास, करता आपणी कार कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा खेल कराया। सच विहारा आदि निरँजण, आदि पुरख करवाईआ। जुगादि होए दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। एका नेत्र पाए अंजन, नाम निधान कर रुशनाईआ। एका चरन कराए मजन, दुरमति मैल धुवाईआ। सचखण्ड निवासी साचा सज्जण, साची रंगत रंग रंगाईआ। सच नगारे ओथे वज्जण, गुर अवतार रहे वजाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे सूरा सरबंगन, सूरबीर बेपरवाहीआ। भाग लगाए आपणे चन्दन, चन्द चांदना रूप वटाईआ। फड़ उठाए गुज़री नंदन, नंद गुज़री अवर ना कोई वड्याईआ। एका पाए शब्दी बन्धन, जोत नूर रुशनाईआ। आप उठाए बेड़ा कंधन, मलाह बणे बेपरवाहीआ। प्रगट होए विच वरभण्डण, वरभण्डी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड रंग रंगाईआ। साचे घर सचखण्ड ढोल मृदंग, राग रतन रंग रंगाया। निरगुण चढ़या चन्द, घर साचे होए रुशनाया। गुर अवतारां पूरी करे मंग, जो बैठे सीस झुकाया। एका ढोला सुणाए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा रूप सुहाया। हँ ब्रह्म तेरा मेरा अनन्द, परम पुरख वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। आओ सारे करो त्यारी, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरी आई अन्तिम वारी, सब दा लहिणा मात चुकाइंदा। जिस दा जुग चार चलदा रहे नाउँ निरँकारी, सो निराकार खेल खलाइंदा। जिस दी होई सर्ब पसारी, घट घट वेख वखाइंदा। सो दाता वड भण्डारी, अतोट अतुट भण्डार वरताइंदा। जिस दी सचखण्ड वसे अटारी, थिर घर आपणा चरन टिकाइंदा। जो भगतां पैज रिहा संवारी, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आओ विदा करो पहली वारी, दूजी वंड ना कोई वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आओ उठो देवो तोर, हरि जू आप सुणाया। जिस नूं लभ्भदे अन्ध घोर, सो साहिब खेल कराया। जिस दी फड़दे आए डोर, सचखण्ड डेरा रिहा लाया। जिस नूं वेख्या कर के गौर, नेत्र नैण खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाया। एका हुक्म हरि जगदीश, जगदीशर आप सुणाईआ। एका छत्र झुल्ले हरि सीस, दूसर छत्र ना कोई वड्याईआ। एका राग चले बीस इकीस, छत्ती राग ना कोए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सारे रल के करन पुकार, नैणां नीर वहाया। तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाए सांझे यार, तुध बिन होर ना कोई सहाया। तूं लोकमात जा जा करें विहार, तेरा अन्त किसे ना पाया। असीं मंगदे तेरा दीदार, तेरे चरन ध्यान लगाया। तुध बिन रोईए ज़ारो ज़ार, तेरा सत्थर इक्क हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साडी इच्छया लए प्रनाया। साडी इच्छया लए प्रना, गुर अवतार रहे सुणाईआ। तूं कलयुग अन्तिम वेखणा जा, तेरी इक्को ओट तकाईआ। तेरा छोटा बाला दोए जोड़ प्या शरना, चरनी सीस झुकाईआ। मैंनूं उँगली ल्या ला, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी अग्गों रिहा सुणा, एका गुण समझाईआ। नानक गा के गया समझा, पंचां मिले माण वड्याईआ। सो पंच आपणे घर लए बहा, देवां भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क फ़रमाणा रिहा सुणाईआ। पंच परवान गाया, रसना जिह्वा हिलाईआ। पुरख अबिनाशी ध्यान लगाया, वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग तेरा पन्ध मुकाया, आप उठाए फड़ फड़ बाहींआ। गुरमुख साचे माण दवाया, सिँघ पाल मिली वड्याईआ। ब्रह्मे लेखा जिस चुकाया, अन्तिम रहिण ना पाईआ। हरिजन साचे आप जगाया, जागरत जोत कर रुशनाईआ। ध्रू आपणे रंग रंगाया, सवरन ख़ुशी वखाईआ। इक्क बटवारे दर दए वखाया, चमरेटा लिख्त लिखाईआ। काका एका गोद बहाया, मनजीत सिँघ जिस जिती सर्ब लोकाईआ। करोड़ तेतीसा डेरा ढाहया, सुरपति इन्द माण गंवाईआ। सिँघ जगदीश आप तराया, तारनहार आप हो जाईआ। आपणा लेखा लेखे पाया, गोबिन्द रुत्त सुहाईआ, छोटे बाले नीहां हेठ दबाया, कलयुग तेरी जड़्ह उखड़ाईआ। नौ दुआरे खोल्ह वखाया, चेतन करे सर्ब लोकाईआ। जिस नूं लभ्भ लभ्भ वक्त गंवाया, हथ्थ ना आया सच्चा माहीआ। जिस दा जोग अभ्यास कमाया, जल धार सीस पवाईआ। जिस दे पिच्छे ख़ाक रुमाया, धूणी डेरा लाईआ। जिस दे पिच्छे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर आसण लाया, दिस किसे ना आईआ। सो साहिब कलयुग वेखण आया, सिँघ जगदीश दए वड्याईआ। सचखण्ड जिस निशान झुलाया, सत सत रंग वटाईआ। सो साहिब अन्तिम वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग चारे सद्दे आपणी हद्द, ब्रह्म खेल कराया। अन्तिम नूर हो प्रगट, साचा हट्ट खुल्हाया । बावन लेखे लग्गा जत, बल राणा आप तराया। चौथे जुग प्रगट्या जट्ट, जट्ट जट्टां नाल रलाया। तिन्न जुग दा मिटया फट्ट, एका पट्टी नाम बंधाया। लेखे लाए आपणी रत्त, रत्ती रत्त वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा वेस वटाया। पंजे दर कर परवान, सचखण्ड आप बहाईआ। पंचां देवे दरगाह माण, दर साचे ख़ुशी मनाईआ। पंचा मिल्या गुर इक्क ध्यान, रूप

रंग रेख ना कोई वखाईआ। पंजे एका गीत गान, सोहँ ढोला गाईआ। पंचां झुलाए इक्क निशान, सचखण्ड दुआरे आप उठाईआ। कबीर जुलाहा करे ध्यान, वेखो हरि की खेल रचाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, जन भगतां रिहा उठाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, जगत विद्या धक्का लाईआ। बिन मंग्गयां देवे दान, नाम भगती झोली पाईआ। असीं करदे रहे एहदी पहचान, पहचान विच कदे ना आईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो विच जहान, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, हरि जू विछड़े लए मिलाईआ। सब दी आसा पूरी करे आण, निरासा कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खलाए, कलयुग अन्तिम वार। हरिजन साचे लए जगाए, लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर। आपणे मार्ग आपे लाए, देवे नाम अधार। साची सिख्या इक्क समझाए, सोहँ शब्द जैकार। राग नाद कोई नेड़ ना आए, ब्रह्म ब्रह्माद करे विचार। रातीं सुत्तयां लए जगाए, ग़फ्लत विच ना आए सांझा यार। चार वरन दा डेरा ढाहे, क्षत्री ब्रह्मण शूद वैश दए अधार। चार बाणी पन्ध मुकाए, परा पसन्ती मद्धम बैख़री कर पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपार खेल करदा, वेखे सर्ब लोकाईआ। निरभउ कदे ना डरदा, भय आपणा सर्ब जणाईआ। हरिजन साचे आपे वरदा, वेखे थाउँ थाईंआ। साचे घोड़े आपे चढ़दा, शाह अस्वार सच्चा शहिनशाहीआ। साचे मन्दिर आपे वड़दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग जुग गाउँदे गए मेरी वार, हरि साचा सच जणाइंदा। सेवा कर कर गए गुर अवतार, भगत भगती राह वखाइंदा। सन्त सज्जण कर कर गए निमस्कार, दोए दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। गुरमुख मंगदे गए दुआर, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। गुरसिख लैंदे गए धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का धूढ़ लगाइंदा । कलयुग अंतम खेल अपार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जन्म जन्म दे वेखे विछड़े यार, जगत दर पन्ध मुकाइंदा। सचखण्ड बणाए इक्क दुआर, लोकमात आसण लाइंदा। सब दी सुणे आप पुकार, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त दो आप मिलाइंदा। सति हरि सति दरसाया नाता, दोए दोए जोड़ जुड़ाया। निरगुण सरगुण खेल तमाशा, जुग जुग करदा आया। बहत्तर नाड़ी अंदर कर कर वासा, आपणा राग सुणाया। इक्क अनन्द इक्क भरवासा, इक्क नाम जपाया। थोड़ा सुणाउँदा रिहा ख़ुलासा, खुल के हाल ना किसे सुणाया। कलयुग वेखे आप तमाशा, जोती जामा वेस वटाया। विच सखीआं पावे रासा, बण बण काहन आप रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याआ। बहत्तर नाड़ी होई प्रधान, गुर अवतार माण दवाईआ। काया अंदर सुंञ मसान, घर घर विच रिहा वखाईआ।

नाद अनाद शब्द धुन कान, गृह मन्दिर आप वजाईआ। जोती नूर नूर महान, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा आया दान, दानी दाता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, गुरमुख साचे आप उठाईआ। बहत्तरां करे इक्क ज्ञान, मुख आपणा नाम सुणाईआ। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, अंदर बाहर वेख वखाईआ। छत्ती राग होए हैरान, छत्ती छत्ती लकीर खिचाईआ। छत्ती फुट्ट उपर निशान, पुरख अबिनाशी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहत्तर जन लए उठाईआ। बहत्तर भगत सुणो अरदास, हरि साचा सच जणाइंदा। मैं चल के आया तुहाढ्ढे पास, एका मंग मंगाइंदा। आपणयां चरनां देणा निवास, दूजा धाम ना कोई सुखाइंदा। मेरी पूरी करनी आस, लोकमात आस लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी अरजोई आप सुणाइंदा। मेरी अर्ज़ मन्नो ज़रूर, सो पुरख निरँजण आख सुणाया। मेरा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा बख्शो कसूर, जुग जुग रिहा भुलाया। मैं हाज़र होया हज़ूर, विछड़ कदे ना जाया। बिनां तुहाढ्ढे होया मज़बूर, मेरी मज़बूरी ना कोए कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा पल्लू रिहा वखाया। आपणी झोली डाह अनडिठ, अनडिठड़ा खेल कराईआ। भगतो देणी ना मैनूं पिट्ठ, मैं इक्को आस रखाईआ। मैं हारया तुसीं गए जित्त, तुहाढ्ढी जित्त मेरी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बणया रिहा मात पित, अन्तिम बरदा बण बण सेव कमाईआ। निहकर्मी करया साचा हित्त, कर्म कांड ना कोई रखाईआ। तुहाढ्ढे बिरहों दी वज्जी खिच्च, सचखण्ड दुआरा तज के आया माहीआ। मैं बहां तुहाढ्ढे अद्धविचकारा विच, चारों कुण्ट घेरा लैणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क बेनन्ती रिहा सुणाईआ। सुण बेनन्ती मेरे मीत, मित्र प्यारे सज्जणा। मैं तुहाढ्ढे गावां सदा गीत, तुसां मेरा पर्दा कज्जणा। मैं किसे हथ्थ ना आउणा मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा अन्त सब ने तजना। मैं तुहाढ्ढी चलाउणी रीत, सचखण्ड दुआर कराउणा मजना। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच कोई ना करे बचना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया साचा सज्जणा। भगतो उठो करो ख्याल, हरि साचे सच सुणाया। मेरे उत्ते होवो दयाल, तुहाढ्ढी दयालता मेरी रुशनाया। मैं तुहाढ्ढी करदा रिहा प्रितपाल, जुग जुग सेव कमाया। अन्त आपणा दस्सां हाल, हाल मुरीदां आप सुणाया। गोबिन्द सूरा आया नाल, आपणा पन्ध मुकाया। तुसीं उस दीआं घालां रहे घाल, उह तुहाढ्ढे उत्तों घोल घुमाया। पहलां नीहां हेठ दिते लाल, हुण नीहां हेठ आपणी रत्त चुआया। अग्गे मार्ग दस्से सुखाल, एका मन्त्र नाम पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अग्गे आपणा सीस आप झुकाया। मेरा सीस गया झुक, हरि जू आख

सुणाया। भगतो तुहाढ्ढा भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेट मिटाया। मैनूं वेखो वजा के ठोक, ठोक वजाइआं टुट्ट कदे ना जाया। मेरा इक्को इक्क सलोक, दो जहानां दए जगाया। लख चुरासी देवे झोक, ना कोई सके बचाया। धर्म राय दे हथ्थ दए थोक, परचून किसे ना हट्ट विकाया। जन भगतां अग्गे मेरी मोख, जगत दुआर नज़र ना आया। मैं चढ़ के आया बोट, लोकमात फेरा पाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना कोई रखाया। अन्तिम सब दे कढ्ढणे खोट, खोटी वासना दए सुटाया। सोहँ बिन सारे सोत, राम कृष्न ना कोई ध्याया। गोबिन्द वेख्या पोतरा पोत, पूत सपूता खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आप वसाया। सचखण्ड वेखो गया वस, हरि जू आप वसाइंदा। चतुर्भुज आए नस्स, आपणा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्ची कूक सर्ब सुणाइंदा। उच्ची कूक कहे भगवन, लख चुरासी आप जणाईआ। भगतां बणया इक्क निशान, जगत निशाना दए मिटाईआ। ना कोई भुल्ले राज राजान, अभुल्ल रिहा समझाईआ। भगत बहत्तर होए परवान, हरि जू परवाना दिता लिखाईआ। इक्को मिल्या सच्चा काहन, जिस मिलयां दुःख रहे ना राईआ। जिस नींह लोकमात रखी आण, जगत नींह दए उखड़ाईआ। छब्बी पोह दिवस महान, सब नूं रिहा जणाईआ। भगतन खेल करे भगवान, गुर अवतार दर बुलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दर कुरलाण, गल्ल विच पल्लू पाईआ। भगत जन मिल ख़ुशी मनाण, लोकमात वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग रिहा लाईआ। बहत्तर भगत होए ख़ुश, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाइंदा। चार जुग जो बैठे रुस्स, धन्न भाग जे तूं वड्याइंदा। तेरी किरपा पए उठ, आपा किसे नज़र ना आइंदा। चारों कुण्ट लुके गुठ, तूं फड़ फड़ दर मंगाइंदा। तेरे लेखे मेरा बुत्त, तेरी आत्म परमात्म तेरी झोली पाइंदा। तूं साडीआं पुच्छां रिहा पुच्छ, मैं तेरा राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहत्तर भगतां आप जगाइंदा। आओ सुणो मेरे सुत, सुत्तयां रैण विहाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, चितवित ठगौरी ना कोई रखाईआ। छब्बी पोह सुहाई रुत्त, ख़िज़ां विच फुलवाड़ लगाईआ। सचखण्ड दा बूटा लाया सित, एथे ओथे दए सुहाईआ। अमृत सोमा गया फुट, एका दर वहाईआ। बिन हथ्थां बाहां लओ लुट्ट, भुल्ली सर्ब लोकाईआ । आवण जावण जाए छुट्ट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ मेले सच्चा माहीआ। मेलणहारा आ गया, कर किरपा गुण निधान। जन भगतां रंग रंगा ल्या, रंग रंगीला इक्क महान। साचा मन्दिर आप सुहा ल्या, सेवा कर श्री भगवान। तिन्नां लोकां पन्ध मुका ल्या, चौथे घर करे परवान। चौथे पद आप बहा ल्या, दर दुआरा खोल्ह महान। दीपक दीआ इक्क जगा ल्या,

जोती जोत नूर भगवान। कमलापाती दरस दिखा ल्या, बहुभाती हो प्रधान। एका मन्त्र नाम पढ़ा ल्या, दूजा देवे ना कोई ज्ञान । चार वरनां पन्ध मुका ल्या, चारे वेद होए हैरान। अठारां बरनां ख़ाक मिला ल्या, अठारां पुराण मुख छुपान। चार जुग ढेरी ढाह ल्या, चारे खाणी मंगी आण। चारे बाणी आप समा ल्या, रसना बोल ज़बान। सोहँ ढोला आपे गा ल्या, भगवन मिल्या भगतां आण। जगत विचोला वेस वटा ल्या, गुर गोबिन्द लेख महान। नानक तोला तोलण आ गया, फड़ खण्डा वड बलवान। गुरमुखां ओहला आप मुका ल्या, नैणी देवे दरस महान। सीस ताज आप लगा ल्या, शाह पातशाह राज राजान। नौ खण्ड एका डंक वजा ल्या, डंका वज्जे महान। सत्तां दीपां फेरा पा ल्या, शाह अस्वारा नौजवान। एका खण्डा सच चमका ल्या, चण्डी चमके इक्क महान। जगत पखण्डी इक्क मुका ल्या, ब्रह्मण्डी दए ज्ञान। बहत्तर भगतां गोद बहा ल्या, वेखो की खेल करे भगवान। सब दी अक्खीं घटा पा ल्या, भुल्ली लोकाई जगत शाह सुल्तान। नज़र किसे ना आ रिहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी गोद बहाल। बहत्तर भगत कहिण छोटे बाले, निक्की निक्की गुफ़तार सुणाईआ। तूं साहिब सदा प्रितपाले, तेरे हथ्थ वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम दस्से राह सुखाले, एका मार्ग लाईआ। तेरे प्यार नाल होए बेहाले, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। कोई कहे काल महांकाल करे रखवाले, कोई कहे काया मन्दिर अंदर वेख वखाईआ। कोई कहे लोकमात निभे नाले, साचे मार्ग पाईआ। बहत्तर भगत कहिण साडा साहिब एथे ओथे वसे सद नाले, विछड़ कदे ना जाईआ। मेल मिलाया नाल सिँघ पाले, हरि जू पालकी विच बिठाईआ। करया खेल इक्क निराले, निराकार धार चलाईआ। हरि गोबिन्द बणया पुरख अकाले, अकाल पुरख गया आईआ। अन्तिम सब दे कढ्ढे दीवाले, अन्तिम आपणी हथ्थीं लेखा लिखाईआ। जन भगता करे सदा प्रितपाले, आपणी छाती उपर टिकाईआ। करे खेल प्रभ निराले, बेअन्त बेपरवाहीआ। जगे जोत अगणत लिलाट ज्वाले, जोती जोत नाल मिलाईआ। माण रहे ना किसे धर्मसाले, गुरदुआरा ना कोई वखाया। मन्दिर मस्जिद होए बेहाले, मट्ठ बैठे मुख भुआईआ। अन्त निभे ना किसे नाले, चरन प्रीती दए तुड़ाईआ। हरिजन हरि पूरन भाले, जगत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। बहत्तर भगतां मारया ताहना, तैनूं दर्दी दर्द ना आइंदा। तूं देवें वड्याई दो जहान राणा, बण बण खेल खिलाइंदा। कदी राम भगवाना, कदे कृष्न वेस वटाइंदा। कदे वेद व्यास गाए गाणा, कदे लिख लिख लिख हुक्म जणाइंदा। कदे ईसा मूसा खेल महाना, नूर नुराना डगमगाइंदा । कदी मुहम्मद दए पैग़ामा, आपणा हुक्म जणाइंदा। कदे नकाबपोश बणया रिहा दो जहानां, सब दे उत्ते दोष लगाइंदा। कदे अहिबाब रबाब वजाए तरानां,

तार सितार हिलाइंदा। कदे गोबिन्द कहे मेरा पित श्री भगवाना, पुरख अकाल मनाइंदा। गुरू ग्रन्थ बणाया विधाना, चारे वेद वेख वखाइंदा। अन्तिम भुलया सर्ब जहानां, हरि का भेव कोई ना पाइंदा। शब्दी रंग ना कोई वखाना, भगती साज ना कोई वजाइंदा । नज़र ना आए श्री भगवाना, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचे भगतां आप मिलाइंदा। आओ भगतो करीए मेला, मिलणी करे रघुराईआ। एका घर वसे गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। कलयुग अन्तिम आया वेला, भगत दुआरे दए वड्याईआ। साहिब मिल्या सज्जण सुहेला, शाह पातशाह इक्क रघुराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वसदा रिहा धाम नवेला, अनडिठड़े धाम आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां संग मिलाईआ। बहत्तर भगत गए आ, अन्तिम मेल मिलाया। तूं परमात्म वेख्या साडा थाँ, साचा बंक बणाया। तेरा नाता दो जहां, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाया। पूरब जन्म दे बख्श गुनाह, आपणी रहिमत आप कमाया। सच दरबार आपणा लगा, मेरे शहिनशाह शहिनशाहया। एका अहूती करीए सीस झुका, नेत्र नैणां नीर वहाया। नानक निरगुण गया समझा, एका अक्खर पढ़ाया। निहकलंक जावे आ, लोकमात फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। निहकलंक कल अन्तिम आणा, अन्त मिले वड्याईआ। सत्तर भगत जिस उपजाणा, चौदां गुर गुर वेख वखाईआ। चौदां लोक जिस डेरा ढाहणा, चौदां तबक करे सफाईआ। कलमा कलाम इक्क पढ़ाणा, एका नाम जणाईआ। सच मकान सच वखाणा, चार वरन शरनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जिस दर बहाणा, बख्शे चरन सच्ची शरनाईआ। दो जहानां जिस राज कमाणा, निरगुण नाम अख्वाईआ। साचे भगतां आप जगाणा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वीर वीरां नाल मिलाईआ। सत्तर सिख साडे भाई, विछड़े कलयुग मात। वेले अन्त कन्त मिलाई, देवे नाम दात। तेरे नाल होए कुड़माई, वज्जे साचा नाद। एका घर वसे धी जवाई, सोहरे पेईए खेल तमाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद गाए तेरी गाथ। सत्तर भगत गुरमुख गुर, गुर सतिगुर आप वड्याईआ। लेखा जाणे पूरब धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। पूरन आशा आपे पूर, पूर रिहा सब ठाईआ। जो वसणहारा दूर दूर, नेड़े हो हो दरस दिखाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच्च नाल बंधाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जो हरि मन्त्र नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तरां आपणी वाग फड़ाईआ। सत्तरां देवे माण वड्याई, हरि वड्डा वड्याइंदा। पुरख अबिनाशी करी कुड़माई, कुड़म कुड़मेटा नज़र कोई

ना आइंदा। आपणे हथ्थीं सगन रिहा पाई, मौली तन्द ना कोई हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सत्तर सिख सुणन ला कन्न, हरि साचा आप सुणाईआ। इक्को हुक्म लैणा मन्न, दूजी अवर ना कोई शरनाईआ। लेखे लग्गा साचा मन, त्रैगुण माया ना देवे सजाईआ। जो घड़या सो लैणा भन्न, थिर कोए नज़र ना आईआ। तिन्हां हरि के दुआरे लाई संन्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। सत्तर सिख उठो बल धारो, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। मेरा भार अन्त उतारो, मैं होई जगत शुदाईआ। मेरा दुखड़ा सर्ब निवारो, खुलड़े केस रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा रचाईआ। बहत्तर सिखो करो ध्यान, मैं बाली कूक सुणाईआ। मेरा किसे ना चुक्या बिबाण, मेरा भार ना कोई वंडाया । कलयुग जीव होए बेईमान, साचा संग ना कोई निभाया। चारे कुण्ट बीआबान, साचा बाग ना कोई लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याआ। सत्तर भगत कहिन्दे बोल, एका वार सुणाईआ। धरत मात क्यों रही अनभोल, दुखड़ा क्यों सुणाईआ। हरि जू आया तेरे कोल, तेरा दर्द वंडाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना डोले कोई डुलाईआ। सचखण्ड दुआरा रिहा खोल्ह, तेरे भगतां माण दवाईआ। तूं वी छकणी आ के पाहुल, धूढ़ी रसना टिक्का लाईआ। तेरे अंदर जाए मौल, मौला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म वरताईआ। धरनी अग्गों पई रो, रो रो हाल सुणाया। मैं आपणी मींडी लई खोह, सीस ना कोए गुंदाया। चार कुण्ट आपणी रत्त लई चो, साचा रंग ना कोई चढ़ाया। गुर अवतार दब्बया आपणी भों, आपणे विच छुपाया । फिर निकल ना सके को, जिस उत्ते पर्दा पाया। दुहाई दुहाई दुहाई छब्बी पोह, धरत मात रही कुरलाया। सिँघ शेर मेरा भार आया जोह, आपणीआं भुज्जां बल रखाया। मेरे अग्गे खलोता उह, जिस दा भेव किसे ना पाया। आदि जुगादि सदा निर्मोह, प्यार किसे नाल ना वधाया। जो चरन जावे छोह, तिस बेड़ा पार कराया। गुर अवतार लै के आउँदे रहे ढोआ ढो, लोकमात वेस वटाया। अग्गे करे सोई हो, वस चले ना कोई चतुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। धरनी कहे मैं दस्सां हाल, गुरमुखां रही सुणाईआ। मैं दर ते डिग्गी आण, दर दरवेश पल्लू गल विच पाईआ। मैं सुणया तुहानूं मिल्या आण, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। पहलों बहत्तरां करी कल्याण, बहत्तरां सत्तरां सत्तर मंग मंगाईआ। सतत्तर मेरे उत्ते हो मेहरवान, मेरा दुखड़ा दयो गंवाईआ। मैं सेवा करां महान, बण सेवक सेव कमाईआ। आपणे विच गड्डां निशान, उपर दयां झुलाईआ। निउँ निउँ सीस राज राजान झुकान, चार जुग मिले वड्याईआ । मैं गल

विच पल्लू पा वास्ता घत्तदी मैनूं मेलो मेरा भगवान, छड्डी सर्ब लोकाईआ। मढ़ी गोर वेखां जीव जहान, उत्ते बह बह ख़ुशी मनाईआ । गुरसिख गुरमुख हरिभगत मैनूं दयो दान, तुहाढ्ढा पुरख चतुर सुजान, देवे दर वड्डी वड्याईआ। चार जुग दे विछड़े मेले आण, गुर अवतारां तोलया तोल महान, लोकमात बणाए फिर विधान, साची करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। सुण धरती साडी गल्ल, गुरमुखां आख सुणाया। एह करदा वल छल, हथ्थ किसे ना आया। एहदा वसे निहचल धाम अटल्ल, सचखण्ड डेरा लाया। तेरे भगतां तेरा फल, साचा बूटा रिहा लगाया। तूं एहनां दी साया लैणी मल, तेरा दुखड़ा देण गंवाया। तूं एहनां दे विच बहणा रल, तेरा नाता लैण जुड़ाया। कलयुग जांदा अज्ज के कल, प्रभ देवे धक्का लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप सालाहया। सलाहगीर होए मस्ताना, मस्ती एका नाम रखाईआ। भगतां भगवन्त बन्ने गाना, साचा सगन मनाईआ । लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, सरगुण लए मिलाईआ। छब्बी पोह दिवस महाना, सत्तरां दए माण वड्याईआ। मेरा बणया पहलों निशाना, जगत जगदीश नींह धराईआ। भगतां करया फेर परवाना, आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर, आपणी दया कमाइंदा। सरगुण रूप सहिज सुख सागर, गुर अमृत रूप वटाइंदा। निर्मल कर्म करे उजागर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। नाम वणजारा बण सौदागर, साचा वणज कराइंदा। दर आयां घर देवे आदर, आपणी गोद बहाइंदा। लेखा जाणे तेग बहादर, गुज़री चन्द नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप चमकाइंदा। गुज़री चन्द तेरा चन्दन चन्द, हरि जू आप चमकाया। करे खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी वेख वखाया। गीत सुहागी एका छन्द, दो जहानां रिहा जणाया। सत्तरां भगतां तुट्टी दिती गंढ्ढ, तुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। भगतां हथ्थ फड़ाई कमंद, चिला आपणे हथ्थ रखाया। चार जुग दी वंडी वंड, चारे चार वेख वखाया। पंजे शब्द कीते बन्द, साध सन्त कोए सुणन ना पाया। जे कोई कहे झूठी पावे डण्ड, हरि ने सब दा माण गंवाया। कूड़ी क्रिया सिर ते चुक्की पंड, राए धर्म दए सज़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। गुज़री चन्द वेखो लाल, लालन लालन बण के आया। जिस दे नाल पुरख अकाल, आपणा खेल रचाया। गुरमुख उठाए आपणे बाल, आपणी गोद बहाया। आपे करे हल्ल सवाल, मकतब होर ना कोई वखाया। गुरसिखां पिच्छे घालना घाल, आपणा आप भेंट चढ़ाया। फेर बणया मात दलाल, शब्दी रूप वटाया। वेखो खेल करे कमाल, कमाला कबीर रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, सत्तर बहत्तर माण वड्याआ। सत्तर बहत्तर फुल्ल फुलवाड़ी, पत डाली मात महकाईआ। पुरख अबिनाशी लाई क्यारी, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। जगी जोत इक्क निरँकारी, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। मन्दिर बणया उच्च अटारी, तिन्नां लोकां माण गंवाईआ। आपणे सिर ते चुक्की तिगारी, बण सेवक सेव कमाईआ। करया खेल इक्क विहारी, हरि मन्दिर फेरा पाईआ। भुल्ल गया नर नारी, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाईआ। ग़रीबां नाल लाई यारी, देवे बिदर माण वड्याईआ। पहलों सद्दया वड वड संसारी, वड भण्डारी दया कमाईआ। मां जम्मयां छोटी ज़ात घुम्यारी, सिँघ सोहण नाउँ रखाईआ। कलयुग अन्त मिली सरदारी, घर साचे सोभा पाईआ। सत्तर सिख उठो बण बलकारी, बल आपणा आप वखाईआ। पंज मिस्तरी करो त्यारी, तेसी हथौड़ी हथ्थ उठाईआ। जगत महल्ला ढाउणा आपणी वारी, चारों कुण्ट जड़्ह उखड़ाईआ। सत्तर इट्टां लाहो गाओ सोहँ जैकारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। साचे मन्दिर इट्ट देणी उखेड़, हरि उखेड़ा जगत लगाइंदा। इट्ट इट्ट नाल इट्ट देणी भेड़, दो जहानां भेड़ वखाइंदा। लोआं पुरीआं छेड़ देणी छेड़, वेखो हरि की खेल कराइंदा। सतरवीं इट्ट उत्तों देणी रेड़, ब्रह्मा विष्न शिव शब्दी औंध मुकाइंदा। लहिणा देणा दए निबेड़, हक़ीक़त हक़ वेख वखाइंदा। इक्क इकल्ला सिँघ शेर होया दलेर, सृष्ट सबाई भय वखाइंदा। शाह पातशाह करो ना डेर, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सिखां उपर आप चढ़ाइंदा। साचे सिख चढ़ जाओ उत्ते, हरि जू आप सुणाया। एधर लाए ते उधरों पुट्टे, भेव किसे ना पाया। हरिभगत फुलवाड़ी इक्को फुट्टे, लोकमात मात महकाया। जीव जंत रहि जाण सुत्ते, सुत्तयां रैण विहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वरताया। वेखो सिखां दा सच्चा राह, हरि जू आप चलाइंदा। कलयुग जड़्ह दए उखड़ा, चौथा जुग अन्त कुरलाइंदा। इट्ट नाल इट्ट दए खड़का, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे मार्ग आपे लाइंदा। अग्गे मार्ग हरि जू लाउणा, हरि हरि आप सुणाईआ। साता चौका मेल मिलाउणा, आपणा बन्धन पाईआ। पहली चेत्र दिवस सुहाउणा, गुर गुर रंग वखाईआ । पुरी अनन्द आप समझाउणा, लिख लिख लेख जणाईआ। आओ जाओ जिस ने दर्शन पाउणा, आया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। आपणा पर्दा ल्या चुक्क, गुरसिखां दए वड्याईआ। आदि जुगादि जो रिहा लुक, अन्तिम नूर करे रुशनाईआ। सिँघ शेर हो रिहा बुक्क, आपणी भबक वखाईआ। गुरसिख बणाए आपणे पुत्त, आपणे आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, साची सेवा आप लगाईआ। साची सेवा हरि नरायण, निरगुण आप लगाइंदा। धरनी पावे झूठे वैण, चारों कुण्ट सर्ब अल्हाइंदा। गुरमुख मिल अकट्ठे बहण, हरिसंगत संग मिलाइंदा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। नाता जुड़या भाई भैण, गुरमुख एका घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआरा बणया मन्दिर, हरि जू आसण लाईआ। जे गुरसिख कहिण ते आवां अंदर, नहीं ते उत्ते बह बह सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंग मंगाईआ। एका मंग मंगे करतार, आपणी खेल कराइंदा। गुरमुख हुक्म देणा वार, आपणी झोली अग्गे डाहइंदा। किरपा करो ते लँघां अंदर दुआर, बिन भगतां सार कोए ना पाइंदा। बिनां भगतां बणयां रहां गंवार, मूर्ख मुग्ध अख्वाइंदा। धन्न भाग जे होया तुहाढ्ढा दीदार, कर दरस ख़ुशी मनाइंदा। छब्बी पोह दा सच दिहाढ़, हरि साजन आप सुहाइंदा। मिल सक्खीआं लग्गा अखाड़, वाह वाह गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। लग्गी सेवा साची कार, अकाल पुरख आप लगाईआ। वेखो ठोकर वज्जदी संसार, सूरबीर आप लगाईआ। होके देवे नारी नर, कूक कूक सुणाईआ। साडी सुणे ना कोई पुकार, साध सन्त रहे कुरलाईआ। मुलां शेख़ मुसायक वाजां रहे मार, हुजरे चढ़ देण दुहाईआ। इक्को पैंदी दिसे मार, सिर सके ना कोई उठाईआ। चारों कुण्ट तूं ही तूं रहे पुकार, गुफ़त शनीद तेरी शनवाईआ। ऐहबाब रबाब वजाए सतार, सच सारंगा हथ्थ उठाईआ। नानक निरगुण गाया निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां लए उठाल, साची दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

हरि जू चढ़या इक्को चाअ, चाउ घनेरा रिहा वखाईआ। जन भगतां दिती पनाह, दर दुआरा इक्क खुल्हाईआ। नित्त नित्त एथे सदा रहां, विछड़ कदे ना जाईआ। घर घर डेरा लवां ला, सिँघासण आसण सोभा पाईआ। करां प्यार जिउँ पुत्तरां मां, बालक गोद वड्याईआ। हँस बणावां फड़ फड़ काँ, कागों हँस उडाईआ। एथे ओथे देवां ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। जन भगतां कुण्डा दिता खोल्ह, आपणी खिड़की आप खुल्हाइंदा। ग़रीब निवाज़ अंदर वड़ वड़ वजाए ढोल, नाम मृदंगा इक्क रखाइंदा। कर किरपा जाए मौल, मौला आपणा रूप चढ़ाइंदा। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत मुख चुआइंदा। देवे वड्याई उपर धवल, हौला

भार कराइंदा। वेखो जिन्हां नूं लोकीं करदे रहे मखौल, तिन्हां आपणी गोद बहाइंदा। बिन खंडिउँ दिती पौहल, गोबिन्द आपणा रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लख लख शुकर मनाइंदा। लख लख गुरसिख तेरा करां शुकर, हरि जू आप सुणाइंदा। ऐस वेले जे जाओ मुक्कर, मैनूं थाँ नज़र कोए ना आइंदा। गोबिन्द बणाया तुहानूं पुत्तर, मैं बण बण दादा सेव कमाइंदा। बिन माता गर्भ तों उत्तों आया उतर, जो नानक ध्यान लगाइंदा। आपणे हथ्थीं फड़या सूत्र, तन्दी तन्द नाल बंधाइंदा। चारों कुण्ट वेख्या उतर, पूरब पच्छिम दक्खण सारे वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। वाह वाह गुरसिख तेरी वड्याई, तेरा जस वेद पुराण कहिण ना जाया। पुरख अकाल करी कुड़माई, घर साचे रंग चढ़ाया। वेखण आया चाँईं चाँईं, निरगुण आपणा रूप धराया। आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाया।

ग़ैर हाज़रां पिच्छे होया आप हाज़र, हाज़री सब दी दए लगाईआ। आपे बणया पिसर पिदर मादर, सबर सबूरी आप समझाईआ। करता करीम बेऐब कादर, कुदरत आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा विहार आपणे हथ्थ रखाईआ । हाज़र हज़ूर हरि दुआर, हरि हरि आप कराईआ। गुरमुख सुरती खिच्चे कर प्यार, चरन कँवल लए टिकाईआ। दूर दुराडिआं दुःख निवार, दुःख सुख विच बदलाईआ। गुरसिखां पिच्छे कटे आप वगार, बण वगारी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इट्ट इट्ट नाल उठाईआ। इट्ट नाल चुक्के इट्ट, आपणी सेव कमाइंदा। चेतन रूप रखे चित्त, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। निहकर्मी करे साचा हित्त, कर्म आपणा आप वखाइंदा। कोई ना जाणे डूँग्घा भेत, भेद आपणा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरी सेव कमाइंदा। साची सेवा करे करने योग, सेवक आपणे नाउँ धराइंदा। लोक परलोक रहे वेख, नेत्र नैण उठाइंदा। पहलों बणाया आपणा कोट, आपणी हथ्थीं फेर उठाइंदा। भगत दुआरे धरे जोत, आपणा नूर आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाइंदा। साची खेल श्री भगवान, आपणी आप कराईआ। आपणा मिटाया जगत निशान, तेरा भगत निशान झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपणा निशाना मेटया पंज तत्त, मिटी ख़ाक मिलाईआ। गुरमुखां दिती इक्को मति, एका करे पढ़ाईआ।

इक्को अमिट पुरख समरथ, हरि सच्ची सच शरनाईआ। कलयुग अन्तिम लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग जुग भगतां करदा आया पक्ख, निरवैर दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम लए रख, सत्तर बहत्तर कर कुड़माईआ। हरिसंगत रखे पत्त, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जो दर्शन पाए हस्स हस्स, हस्स हस्स गोद बहाईआ। बिन डोरीउँ होया वस, जन भगतां अंदर गया समाईआ। फसणहारा आपे गया फस, आपणा फंद ना कोई वछाईआ। साचे सन्तां कर अकट्ठ, लोकमात करे रुशनाईआ। कलयुग खेड़ा होए भट्ठ, भगतां दुआर वसाईआ। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, जुग चौकड़ी आप भुवाईआ। नाता तोड़ तीर्थ अठसठ, घर सच्चा इक्क वखाईआ। ना कोई पूजा मस्जिद मन्दिर शिवदुआला मट्ठ, सीस अवर ना कोई झुकाईआ। इक्को नाम सोहँ लैणा रट, दूजी होर ना कोई पढ़ाईआ। सब नूं खाते ल्या घत्त, डूँग्घे खाते लए पाईआ। उच्चे टिल्ले चोटी वेखे पर्बत, समुंद सागर फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम चुक्की अत, मन मति नाल रलाईआ। मुहम्मद पिट्ठ ते रखे हथ्थ, आपणा बल रिहा जणाईआ। तूं करना लखों कक्ख, कक्ख खेह ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन सज्जण रखी लाज, इक्क जैकार लाया। मेरा खुल्हण ना दिता पाज, उपर मेरे पर्दा पाया। बिन तन्दीउँ वज्जे रबाब, काया किंग आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आवे ख़ुशी मनाया। घर आया चौकीदार, चारे जुग नाल लिआईआ। होका देवे उच्ची कूक पुकार, चार कुण्ट सुणाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, मेरे सिख मिले वड्याईआ। चारे वेद रोवे ज़ारो ज़ार, तेरा हुक्म ना मन्नया जाईआ। चार वरन करन पुकार, हाहाकार सर्ब लोकाईआ। गुरमुख घर घर होवे त्यार, चलो मिलीए साचे माहीआ। चल के करीए दरस दीदार, तेरे नैणां नाल नैण मिलाईआ। ख़ुशीआं रहि गईआं दिन चार, अन्तिम सब नूं होए जुदाईआ। सचखण्ड मिले सच दी धार, जिथे वज्जदी रहे वधाईआ। उथे हरि दा मंगलाचार, राम कृष्न ना कोई पढ़ाईआ। उथे नानक गोबिन्द करे निमस्कार, बैठे सीस झुकाईआ। उथे केहड़ा मंगे धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का लाईआ। तिस मिले जा सरदार, जो साहिब सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फेरा रिहा पाईआ। वेखो भगतो खेल अवल्ला, हरि जू आप कराया। तुहाढ्ढे पिच्छे आया इक्क इकल्ला, निरगुण वेस वटाया। पहलों फड़ाया शब्दी पल्ला, फिर जोत करे रुशनाया। तुसां मारया वड्डा हल्ला, एका बन्धन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाया। बहत्तर भगत इक्क दूजे दे खड़े कोल, कन्नां नाल कन्न मिलाईआ। जे हथ्थ वेखे वस्त ना कोई कोल, प्रभ केहड़ी गल्ले रिहा मनाईआ। जे तोल के वेखे आपणा तोल, साची वस्त नज़र ना आईआ। असीं

सुत्ते रहे अनभोल, भोली मति रखाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों कहे बोल, एका शब्द जणाईआ। मैं निरगुण होए वजाया ढोल, तुहाढ्ढे तन रबाब वखाईआ। अन्तिम सब दा कढ्ढया पोल, आपणा पर्दा दिता मुकाईआ। कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, हिसाब विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुणीआं ला के ल्या मिण, गुरमुख रख्या इक्क पैमाना। तेरे तुल ना कोई तन, ब्रह्मा विष्न शिव होए हैराना। करे खेल श्री भगवान, पारब्रह्म शाह सुल्ताना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दाना। बहत्तर भगत भगत परवान, हरि साचे माण रखाया। अंदर वड़ बहे श्री भगवान, घर घर विच डेरा लाया। सुखमन टेडी बंक नैण शरमाण, ईड़ा पिंगल रहिण ना पाया। अमृत सरोवर ना कोई दुकान, जोत निरँजण ना कोई रुशनाया। नाभ कँवल ना देवे माण, झिरना निझर निझर झिराया। किरपा करी श्री भगवान, एका वार मेल मिलाया। ना कोई पढ़े गीता ज्ञान, खाणी बाणी ना कोई वड्याआ। ना कोई अंदर वड़ वड़ लाए ध्यान, इष्ट देव ना कोई मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा निशाना दिता माण उठाया। वेखो निशान गया लथ्थ, साढे तिन्न तिन्न हथ्थ चढ़ाया। हरिसंगत करया प्रतख, गुरमुखां दए वड्याआ। हरिजन आए वहीरां घत्त, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। नाल निशाना ल्याए साढे तिन्न हथ्थ, उपर उपर लेख लिखाया। दो जहानां रखे पत्त, लोकमात आप झुलाया। एका वार गुरसिखां दुआरा गया वस, पुरख अबिनाशी आप वसाया। आप दोहां दे विच गया फस, निकल किते ना जाया। बण निमाणा करे जस, जन भगतां ढोला गाया। आओ वेखो होया वस, बेमुहाणा बेपरवाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग सुणाया। सत्तर सिख थल्ले आवणा, इक्क इक्क नाल डोर बंधाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब ने गावना, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। पूरब जन्म दा लेखा झोली पावणा, प्रभ कर्जा रिहा मुकाईआ। जे कोई होवे हर्ज ते दस्स वखावना, लगान पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पौड़ी पौड़ी आप उतराईआ। पौड़ी पौड़ी वेखो वंड, हरि हरि लोकमात कराया। अन्तिम आउणा नीचे कंड, जिस धरत रही उठाया। जिस दे उत्ते वसे ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म वेस वटाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। सत्तर इट्टां उत्ते देणीआं रख, हरि जू आप सुणाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, आपणी धार बंधाइंदा। आपे देवणहारा वथ, आपे झोली अग्गे डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। इट्टां लाए आउ वारी, बार बार आप जणाइंदा। सिँघ भजन चढ़े उत्ते उच्च इटारी, हरि जू साचा आप चड़ाइंदा। सत्तर इट्टां रखे कर प्रेम प्यारी, प्यार प्यार नाल ठुकराइंदा। वेखो ठोकर

लाए वड संसारी, एका धक्का लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप सालाहइंदा। सत्तर सिख चढ़या चन्द, बहत्तर करन रुशनाईआ। साध संगत इक्को रंग, हरि जू आप रंगाईआ । आत्म सेजा वेख पलँघ, बैठा आसण लाईआ। एका नाद वजाए अनहद, तार सितार ना कोई हिलाईआ। एका जाणे आदि जुगादि, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, गुरमुख आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे पौड़े आप चढ़ाईआ। साचे पौड़े गुरमुख चढ़ना, आई तेरी वार। सचखण्ड दुआरे अन्तिम वड़ना, मिलणा मेल हरि निरँकार। त्रैगुण माया कदे ना सड़ना, पंज तत्त ना होए ख़ुआर। अद्धविचकार कदे ना अड़ना, उच्चा डण्डा लाया करतार। सोहँ अक्खर इक्को पढ़ना, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे पार। पुरख अकाल लड़ फड़ना, बेड़ा करे पार। बिन चप्पू बिन मलाह दर आए तरना, देवे इक्क सहार। एथे उथे घाड़न घड़ना, बणे आप ठठयार। साचे पलँघ आपे चढ़ना, करे खेल हरि करतार। सीस ताज इक्को धरना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे सच विहार। करे विहार सच महल्ला, महल्ल मिले वड्याईआ। भगतां अंदर आपे रला, आपणा मूल दए मुकाईआ। सच संदेशा इक्को घल्ला, एका राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपे लए तराईआ। तारनहारा इक्को एक, एका पुरख अख्वाया। सतिजुग साची देवे टेक, साचा बिरद धराया। चार वरन करे बिबेक, एका अक्खर पढ़ाया। त्रैगुण माया ना लाए सेक, सांतक सति सति वरताया। निरगुण सरगुण खोल्हे भेत, आपणा पर्दा दए मिटाया। रुत्त बसन्ती वेखे चेत, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाया। गुरमुखां करे हेत, साता चौका वंड वंडाया। बाला बण बण रिहा खेड, रूप अनूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। तारनहारा तारे हरि, हरि हरि आप सुणाइंदा। वेस धरे हरि नर नरायण अछल अछल, आपे कर वल छल, आपणी खेल कराइंदा। लख चुरासी आपे हर, हार जित ना कोई जणाइंदा। मनमुख जीव आपणा कीता लैण भर, अग्गे हो ना कोई छुडाइंदा। गुरमुख विरला कन्त इक्को वर, जिस आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआरे पहली छत्त, छत्रधारी आप पुवाईआ। जन भगतां देवे इक्को मति, एका वार दर वखाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए जणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को कमलापति, एका एक रघुराईआ। एथे उथे वसे साथ, डुब्बदे लए तराईआ। आउ रल मिल गाईए गाथ, सोहँ करी पढ़ाईआ। जिस सेवा लाए त्रिलोकी नाथ, सो सेवा रिहा कमाईआ। सदा वसीए उस दे पास, जिस दी वड्डी शहिनशाहीआ। कलयुग अन्त ना होए गुस्ताख़, गुस्सा कम्म

किसे ना आईआ। जिस आपणी कीती पहलों राख, साडी राख लए धराईआ। जिस नूं भगत रहे झाक, सो सानूं झाक रिहा माहीआ। जिस दा किसे ना खोल्हया ताक, सो साडा ताक रिहा खुल्हाईआ। जिस दा गोबिन्द गाए भविख्त वाक्, पुरख अकाल मनाईआ। जिस नूं नानक किहा पर्दा लए ढाक, ढाकन को पत इक्क अख्वाईआ। जिस नूं ईसा किहा मेरा बाप, सो आया नूर इलाहीआ। जिस नूं मुहम्मद करदा गया याद, आपणी याद ताजा दए कराईआ। जिस नूं कहिन्दे इक्को वाहिद, गाॅड इक्को नूर अलाहीआ। उस ने इक्को शब्द फिराई राड, चारों कुण्ट भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आउ सिखो वेखो रंग, बेरंगा आप चढ़ाइंदा। आउ वेखो कटो भुख नंग, दुःख दर्द मिटाइंदा। आउ वेखो वज्जे मृदंग, तार सितार ना कोई हिलाइंदा। आउ बिन खंडिउँ करे खण्ड, गीत सुहागी इक्क पढ़ाइंदा। वेखो लख चुरासी करे रंड, साचा कन्त ना कोई हंढाइंदा। गुरसिखां अंदर सुट्टे कमंद, नाम डोरी इक्क उठाइंदा। कट के आया हरि जू पन्ध, बण पाँधी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा । की मिल्या मेरा होए वाधा, हरि जू आख सुणाइंदा। ना कोई मेरा पिओ दादा, मात पित ना कोई बणाइंदा। ना कोई गोद बहा लडावे लाडा, सिर हथ्थ ना कोई टिकाइंदा। आदि जुगादि किसे अग्गे ना करां फरयादा, आपणा हाल ना किसे सुणाइंदा। जन भगतां जुग जुग देवां दादां, बण रहीम रहिमत कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मनाइंदा। आओ मन्नो मेरे लाल, लालन आप मनाईआ। जोत अकालण करे सवाल, एका गुण समझाईआ। बण के मालण आई विच जहान, सिर खारी आप उठाईआ। कन्डयां विच्चों गुरमुख साचे लए भाल, लख चुरासी वेखे चाँईं चाँईंआ। अन्तिम गुंदिआ इक्को हार, सूई तन्द नाल मिलाईआ। सोलां करे सच शृंगार, एका तन्द चढ़ाईआ। पन घट बण के आवां पनिहार, बण ग्वालण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख रंग रंगाईआ। गुरमुख वेखो आपणा दुआर, हरि सतिगुर आप बणाया। जुग जुग जो रिहा कुँवार, कलयुग अन्त गुरसिखां ल्या प्रनाया। गुर अवतारां देंदा रिहा सहार, तुहाढ्ढा सहारा रिहा तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे विच छुपाया। हरिजन अंदर जाणा छुप, हरि आपणी खेल वखाईआ। बाहरों जे कोई लए पुच्छ, किस रंग वसे सच्चा माहीआ। एथे कुछ उथे कुछ, कोई कहे पूरन कोई कहे गोबिन्द पुरख अकाल हरि हरि रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेड़ा रिहा वसाईआ। गुरसिख तेरा खेड़ा सुफल, सम्बल संभल वसाया। बिन नशिउँ आया अमल, हरि जू आपणा रंग चढ़ाया। तूं चलणा एथे संभल,

चरन चरनां नाल मिलाया। गुर के बचनां उत्ते करना अमल, गुर सतिगुर रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह दा सच विहार, करे कराए करनेहार, एका रिहा जणाया। सच विहार सतिगुर सिख, हरि साचा सच जणाइंदा। वेखो गुरदास लेखा रिहा लिख, रविदास ख़ुशी मनाइंदा। जन भगतां वन्डया हिस्स, कबीर ढोला अल्हाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे अक्खर निश, निष्अक्खर सो प्रगटाइंदा। जेहड़ा किसे ना प्या दिस, सो रूप अनूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दुआरे बन्द कराइंदा। नौ दुआरे बन्द करतार, हरि करता आप कराईआ। अग्गे सिँघासण कर उज्यार, पिच्छे डेरा लाईआ। चार सिख होण सेवादार, चारों कुण्ट सेव कमाईआ। पंजवां दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अठ्ठे दुआरे कोई ना जाए बाहरों अंदर बण गंवार, हुक्मी हुक्म आप जणाईआ। जिस ने करना दरस दीदार, पहला दुआरा ल्या समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच दुआरे हरिजन जाणा, हरि के दुआर। अग्गे मिले श्री भगवाना, साचे तख्त सच्ची सरकार। अंदरे अंदर सोहँ गाणा, नाम शब्द जैकार। चरन कँवल ध्यान लगाणा, नेत्र नैण ख़ुमार। जिस मिले हो मेहरवाना, बुढ्ढा नढ्ढा ना कोई विचार। भैण भाई संग बणाना, नाता जोड़ सर्ब संसार। रातीं सुत्तयां गले लगाणा, आप आपणी किरपा धार। एका इक्क इक्क फ़रमाणा, इक्क सच ग़ुफ़तार। रसना जिह्वा ना कोई अलाणा, बत्ती दन्द ना कोई विहार। आलस निंद्रा विच ना आणा, जूठ झूठ ना कोए अधार। सवा पहर जिस ध्यान लगाना, सो बेड़े उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत करे पार किनार। हरिसंगत तेरा साचा राह, इक्क इकेला आप लगाईआ। पुरख अबिनाशी बण मलाह, करे खेल बेपरवाहीआ। रैहबर बण के दए सुणा, रहिमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे मात वड्याईआ। पंज मिस्तरी होए इक्ट्ठे, सज्जे पासे लए बहाईआ। अन्तिम पावणा एका खते, हरि खाता दए वंडाईआ। जो मेरी लाज रहे रखे, तिस लज्जया मात रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। पंज प्यारे पंज बस्त्र, एका रंग वखाईआ। हरि का घोड़ा इक्को अस्त्र, अस्व आप दुड़ाईआ। शब्द सरूपी साचा शस्त्र, तन गात्रे आप लटकाईआ। इक्को गाउणा सोहँ मन्त्र, एका करे पढ़ाईआ। लोकमात बणाए बणतर, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बहत्तर भगत खब्बे पासे, आपणा आसण रिहा समझाईआ। आपे करे खेल तमाशे, लुकवीं खेल आप रचाईआ। आवे जावे पृथ्मी आकाशे, आवण जावण बणत बणाईआ। मंडल मण्डप पावे रासे, गोपी काहन नचाईआ। गुरमुखां कहे शाबाशे, शाह पातशाह

बेपरवाहीआ। मनमुखां वक्त गंवाया हासे, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। एधर उधर वेखण आस पासे, हरि का भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सत्तर सिख अग्गे रख, अगला बंध जणाइंदा। आपे करे लखों कक्ख, कक्खों लख आप बणाइंदा। निरगुण हो आप प्रतख, जन भगतां दरस दिखाइंदा। आपणे अंदर रखे ढक, अन्तिम पर्दा लाहइंदा। भगत दुआरा खोल्ह हट्ट, पहली वार पहलों नाम आपणा आप वरताइंदा । बज़र कपाटी उत्ते मारे सट्ट, ठोकर एका एक वखाइंदा। दुरमति मैल देवे कट, सांतक सति सति कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप समझाइंदा। हरिसंगत सुण कर प्रीत, प्रीतीवान आप समझाईआ। छब्बी पोह अवल्लड़ी रीत, हरि जू आप चलाईआ । दर बैठयां सब दी परखे नीत, भुल्ल कोई ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

हरिसंगत प्रसादि अमृत रस, रस रसीआ दए वड्याईआ। हरि का प्रसादि जोत प्रकाश, घर घर दए टिकाईआ। करे खेल हरि शाहो शाबाश, साख्यात रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन आपे पाईआ। हरिसंगत हरि प्रसादि हरि की भेंटा, प्रेम प्यार जणाइंदा। हरि का प्रसादि गुरमुख खेवट खेटा, लोकमात बेड़ा पार कराइंदा। एका घर वसण पिता पूत पित बेटा, साचा मन्दिर इक्क सुहाइंदा। जुग चौकड़ी ना भुल्ला चेता, चेतन आपणे नाल बंधाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ रखी वेंता, लोकमात नींह धराइंदा। कलयुग अन्तिम दस्सण आया भेता, भेत आपणा आप खुल्हाइंदा। जिस नूं कबीर इक्को देखा, सो गुरमुखां दरस वखाइंदा। आदि जुगादि जाणे लेखा, लिख लिख लेख आप मुकाइंदा। किसे हथ्थ ना आवे धारी केसा, मूंड मुंडाया ना बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा जोड़ आप जुड़ाइंदा। गुरसिख प्रसादि ब्रह्म रंग, रंगण रंग वखाईआ। हरि का प्रसादि आत्म मंग, परमानंद दए जणाईआ। गीत सुहागी साचा छन्द, अनहद नाद सुणाईआ। नाता जीउ इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड, एका घर मेला रिहा मिलाईआ। हरिसंगत प्रसादि साची दाद, हरि दाता वेख वखाइंदा। गुर का प्रसादि बोध अगाध, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, निवण सु अक्खर इक्क समझाइंदा । कलयुग अन्तिम रखी लाज, हरिजन आप जगाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए काढ, आपणे घर बहाइंदा। मेल मिलावा मोहन माधव माध, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। सन्त सुहेले साचे लाध, गुर सतिगुर मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दया कमाइंदा। संगत प्रसादि हरि की सेवा,

सेवा साची हरि जणाईआ। गुर प्रसादि अमृत मेवा, रस रसना आप चखाईआ। आदि निरँजण अलख अभेवा, इक्को बेपरवाहीआ। कौस्तक मणीआ लावे थेवा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। गाए गीत बिन रसना जिह्वा, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बणे विचोला बेपरवाहीआ। हरिसंगत प्रसादि सच सच्च, हरि साजण आप बणाइंदा। हरि का प्रसादि एका घर, भेव कोई ना पाइंदा। गुरमुख विरला महल अटल, मिनार कोट किला गढ़्ह आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां एका दर वखाइंदा। गुर प्रसादि खुल्हिआ दरवाज़ा, दर दरबान मिली वड्याईआ। इक्क भिखारी इक्क राजा, इक्क शहिनशाह अख्वाईआ। इक्क दर दर घर घर फिरे भाजा, इक्क बैठा मुख छुपाईआ। इक्क रातीं सुत्तयां मारे वाजां, इक्क सुत्तयां करवट ना सके बदलाईआ। इक्क लोकमात रखे लाजा, इक्क रिहा पति गंवाईआ। कलयुग अन्त खेल कीआ विच माझा, माझा देस मिली वड्याईआ। इक्को गोबिन्द सूरा रिहा भाजा, पुरख अकाल नाल मिलाईआ। सतिजुग चलाए सच जहाजा, साची सेव कमाईआ। सचखण्ड निवासी ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणयां लए उठाईआ। शाह सुल्तानां खोल्हे पाजा, कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां बेड़ा आप चलाईआ। हरिसंगत प्रसादि सच दुआरी, आसा आस पुजाईआ। गुर प्रसादि मिले धुर दरबारी, दरगाह साची वड वड्याईआ। ना कोई मन्दिर ना कोई अटारी, किला कोट ना कोई रखाईआ। ना कोई पंडत पांधा करे विचारी, मुलां शेख़ां ना कोए जणाईआ। ना कोई ग्रंथी पन्थी गाए गाथा, बावन अक्खर ना कोई सुणाईआ। जिस जन मिल्या पुरख समरथ, तिस नाता तुट्टा जगत लोकाईआ। एथे ओथे इक्को वथ, इक्क दुआर ना कोई वरताईआ। दे प्रसादि करे ना बस, आपणा प्रसादि जुग जुग रिहा वरताईआ। बिन रसों देवे रस, रस रसीआ आपणा रस वखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कीती आस, चौथे जुग होया सहाईआ। गुर अवतार सारे कहिण प्रभ नूं कम्म कोई ख़ास, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां विचोला आप अख्वाईआ। हरिसंगत तेरा प्रसादि त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आप वरताईआ। हरि प्रसादि ठंडा सीता, अग्नी तत्त बुझाईआ। सतिजुग चले साची रीता, सति सतिवादी आप चलाईआ। भगत भगवन्त पतित पुनीता, पतित पापी लए तराईआ। पिछला वेला सुत्तयां बीता, अग्गे अक्ख रिहा खुल्हाईआ। वेखो धाम इक्क अनडीठा, लोकमात ल्या प्रगटाईआ। कलयुग अन्त वेखे कौड़ा रीठा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी बीठलो बीठा, नर नारी लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट रिहा समाईआ। गुर प्रसादि देवे आदर, हरिसंगत माण वड्याईआ। गुर तेग बहादर चिट्टी चादर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गुर गोबिन्द

चिला तीर कमान इक्क उठाईआ। एका आख के गया साबर, सबर सबूरी आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत तेरा प्रसादि आपणे लेखे लाईआ। हरिसंगत प्रसादि बड़ा अनमुल्ल, अनमुलड़े हट्ट विकाईआ। हरि प्रसादि बड़ा अतुल, तोल ना तोलया जाईआ। सच भण्डारा गया खुल्ह, वेखे सर्ब लोकाईआ। हरिसंगत ना जाए रुल, करता कीमत आपे पाईआ। दर जो आए भुल्ल, जन्म मरन दए कटाईआ। हरिसंगत ना जाए हुल, सिंमल रूप ना कोई वखाईआ । सोहँ गाए रसना बुल, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्त फेरा पाईआ। गोबिन्द फुलवाड़ी जाए फुल्ल, गोबिन्द बूटा आपे लाईआ। घोल घुमा आपे घुल, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसादि आप वखाईआ। वेखो हरि दा सच प्रसादि, हरि जू आप वखाइंदा। सदा सुहेला वसे आदि जुगादि, आपणे रंग रंगाइंदा। जन भगतां देवे इक्को दात, देवणहार इक्क अख्वाइंदा। आपे जाणे आपणी हाद, किनारा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि आप वरताइंदा। वेखो प्रसादि लग्गा ढेर, ढह ढेरी ख़ाक गंवाईआ। कर किरपा हरि जू तारे मेहर, मेहर नज़र एका पाईआ। प्रगट होया इक्को केहर, शेर रूप वटाईआ। लख चुरासी लए घेर, बचया कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि आप वरताईआ। हरि प्रसादि जिस ने खाणा, खाना आपणा लए खुलाईआ। दरगाह साची मिले माणा, हरि सतिगुर होए सहाईआ। धर्म राय नेड़ ना आणा, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत ना बन्न्हे गाना, वेले अन्त ना लए प्रनाईआ। सतिगुर देवे शब्द बिबाणा, गुरमुख साचे लए चढ़ाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ध्यान लगाउणा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना, हरिजन आपणे गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत समाईआ। जोती जोत श्री भगवाना, मिल जोती जोत मिलाईआ। सचखण्ड सच मकाना, थिर घर आपणा नाम टिकाईआ। लहिणा देणा चुक्के आवण जावणा, लख चुरासी ना कोई भुवाईआ। राग नाद ना कोई गाणा, तुरीआ राग ना कोई सुणाईआ। एका पाउणा पद निरबाणा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। जो जन मन्ने हरि का भाणा, हरि भाणे रिहा समाईआ। वेखो तख्तों लहिणा राजा राणा, रोवे सर्ब लोकाईआ। किसे ना सुझे पीणा खाणा, सेज ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा प्रसादि जन भगतां आप वरताईआ। गुर प्रसादि गुरसिखां खादा, खा खा शुकर मनाईआ। घर बैठयां हरि दर्शन पाया, हरि जू दर दर दया कमाया। आदि अन्त इक्क दा भय मनाओ, डर अवर ना कोई जणाया। अमरा पद एका पाओ, घर मिले सहिज सुखदाया। गीत गोबिन्द एका गाओ, शब्दी मंगल

गाया। जगत दुआरा डेरा ढाहो, सचखण्ड आसण लाया। परमानंद विच समाओ, निजा नंद रिहा शरमाया। हरिसंगत फूल कंद खाओ, अमृत फल रिहा वखाया। ख़ुशी बन्द बन्द कराओ, बन्दीख़ाना दए तुड़ाया। जोत निरँजण चन्द चढ़ाओ, अन्ध अन्धेर दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा प्रसादि आपणे लेखे लाया। लेखे लग्गा आया दर, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। ख़ुशी होए नारी नर, नर नरायण वेख वखाईआ। बाल बिरध जवान आपे फड़, आपणी गोद बहाईआ। बिन पौड़ीउँ आपे जाए चढ़, आउँदा जांदा दिस ना आईआ। अंदर बह बह रिहा पढ़, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। किला कोट तोड़ हँकारी गढ़्ह, एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराईआ।

भगत दुआर बणाया ओह, एकँकार सेव कमाईआ। आदि जुगादि ना सके कोई खोह, गुर अवतार देण वड्याईआ। लोकमात बीज दिता बो, सचखण्ड फुलवाड़ी दए महकाईआ। छब्बी पोह लै के आया ढोआ ढो, आपणा प्रेम भेंट चढ़ाईआ। जिस दे पिच्छे आपणा आप गए खोह, सो आपणा आप जन भगतां भेंट चढ़ाईआ। दो जहानां आया ढो, लोआं पुरीआं फेरी पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे रो, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां तजया मोह, लोकमात भगत लए प्रनाईआ। एका नाम जणाए आपणा सो, हं वेखे हर घट थाईंआ । हरि का भेव ना जाणे को, खाणी बाणी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप बणाईआ। सच दुआरा सचखण्ड, हरि साचे सच बणाया। कोटन कोटि कोट ब्रह्मण्ड, प्रभ चरनां हेठ दबाया। लेखा जाणे खाणी बाणी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। त्रैगुण नाता तुट्टा तन्द, गीत सुहागी एका गाया। एथे ओथे कटया पन्ध, बण पाँधी फेरा पाया। इक्को ढोला गाए छन्द, सोहँ सोहला आप अल्हाया। गुर अवतार जो आपणे अंदर कीते बन्द, अन्तिम पर्दा दए चुकाया। साची वंडण एका वंड, लोकमात दए वखाया । जन भगतां मिल्या सूरा सरबंग, शाह पातशाह वेस वटाया। निरगुण नूर चढ़या चन्द, जोती जोत डगमगाया। एका नाम तेज चण्ड, प्रचण्ड आप चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाया। सचखण्ड दुआर बणया मात, लग्ग मातर भेव किसे ना आया। पैंती अक्खर ना जाणे ज़ात, हरि का घर दिस ना आया। गुर अवतार बणाई जमात, जुग जुग सबक पढ़ाया। सेवा लाए विच कायनात, दर दरवेश हुक्म सुणाया। आपणा लेखा रखे आपणे हाथ, समरथ पुरख बेपरवाहया। नाद अगम्मी एका गाथ, निष्अक्खर आप

पढ़ाया। सरगुण निरगुण वसे साथ, एका संग निभाया। आपणा नाउँ साचा पूजा पाठ, पूजा जगत इक्क कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप बणाया। साचे मन्दिर गया चढ़, चढ़नहार करतारा। सचखण्ड दुआरे बैठे वड़, निरगुण नूर नूर उज्यारा। आप सुहाए कंचन गढ़्ह, अटल अचल मुनारा। दरस दिखाए उपर खड़्ह, जोती जोत चमत्कारा। शब्द अनादी एका पढ़, बोले सच जैकारा। ना कोई सीस ना कोई धड़, आदि जुगादी एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बणाए सच मुनारा। सच मुनारे साची दात, सो पुरख निरँजण झोली पाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकांत, सति सतिवादी आसण लाईआ। एकँकारा पुछे वात, आपणी सेव कमाईआ। आदि निरँजण मारे झात, आपणी ताकी आप खुल्हाईआ। श्री भगवान वसे साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। अबिनाशी करता गावे गाथ, एका कर पढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुच्छे वात, वरन ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप बणाईआ। सच दुआरा हरि बणाया, आपणी सेव कमाईआ। लोकमात फेरा पाया, त्रैभवन धनी वड वड्याईआ। अवन गवन डेरा ढाया, करे खेल इक्क रघुराईआ। निरगुण नूर नूर रुशनाया, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। दर दरवाजा इक्क खुल्हाया, दर दरवेश अलख जगाईआ। वेस अवेसा आप वटाया, भेव कोए ना पाईआ। नर नरेशा नाउँ धराया, सचखण्ड वसणहारा साचा माहीआ। साचा तख्त इक्क वड्याआ, तख्त निवासी आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म इक्क सुणाया, हाकम हुक्मी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतारा, भेव कोए ना पाइंदा। नौ नौ चार पार किनारा, लेखा लिख्त ना कोए समझाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर धार चलाइंदा। सचखण्ड वसे सच दुआरा, सच सिँघासण इक्क वड्याइंदा। सच निशाना आपे चाड़्हा, एका घर वड्याइंदा। रचन रचे बण वणजारा, भूप भूप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल करे करता पुरख, कादर करता बेपरवाहीआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दुःख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार ना सकण परख, बैठे सीस झुकाईआ। कर करदा रहिन्दा रिहा दस्स, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। चरन धूढ़ ल्या बरख़, अमृत मेघ नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव देवे खोल्ह, खोल्हणहार एकँकार। सचखण्ड दुआरा आपे बोल, नाद शब्द धुन्कार। थिर घर कुण्डा आपे खोल्ह, आप उठाए सुत दुलारा। आपणे मन्दिर आपे मौल, करे खेल अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बणे आप वणजारा। आप वणजारा आपे सुत, अख़ीर अख़ीर कल आप कराईआ। ऐथे अन्तिम हो प्रगट, आपणा नूर धराईआ।

आपणे नाद मारे सट्ट, आपणा राक उडाईआ। न्यारा सुत रहे , आपे लए चलाईआ। आपे सोए आपणी खाट, सच सिँघासण आप बणाईआ। आपे निरगुण जोत लाट, नूर नुराना आप अख्वाईआ। आपे होए पुरख समरथ, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपे जाणे आपणी गाथ, कथ्थ कथ्थ आपणा आप सुणाईआ। आपे चलाए आपणा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपे वसे आपणे साथ, साचा संग निभाईआ। आपे पढ़े आपणा पाठ, आपे पढ़ पढ़ रिहा सुणाईआ। आपे जाणे आपणा घाट, तट किनारा आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणी वाट, आपे पाँधी बण बण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दए वड्याईआ। सच दुआरे तेरी बणत, हरि सतिगुर आप बणाइंदा। नौ नौ चार चौकड़ी जुग सारे कह कह गए बेअन्त, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि गा गा गए सन्त, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। गुर अवतार पढ़ पढ़ गए मंत, मन्त्र अन्तर इक्क समझाइंदा। कोटन कोटि लभ्भ लभ्भ गए कन्त, हरि कन्त ना किसे प्रनाइंदा। कोटन कोटि बीती रुत्त बसन्त, पत डाली ना कोए महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप समझाइंदा। आपणी बणत बणाई आदि, निरगुण रूप धराया। आपणे अन्तर इक्क स्वाद, आपणा रस वखाया। आपे खेले खेल तमाश, निरगुण रूप धराया। आपे वसे आपणे पास, नारी कन्त सेज हढाया। आपे दाई दाया बणे पुरख अबिनाश, साची सेवक सेव कमाया। आपे बाली बाला पूरी करे आस, सुत दुलारा एका जाया। आपे निरगुण नूर करे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाया । आपे सचखण्ड दए धरवास, छप्पर छन्न ना कोए सुहाया। आपे चरन कँवल होए दास, दासी बण बण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि दए समझाया। आपणा आदि देवे दस्स, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे गया वस, चार दीवार ना कोए रखाईआ। आपणी करे पूरी आस, आप आपणा बन्धन पाईआ। आपे बह बह पावे रास, मंडल मण्डप नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल हरि जू कर, हरि जू वेस वटाया। आपणा नूर आपे धर, आपे वेख वखाया। आपणा कन्त आपे वर, आपे सेज हंढाया। आपे जनणी आपे जन, जन जनेंदी होए माया। सुत दुलारा आपे बण, गोदी गोद सुहाया। आपे राग सुणाए कन्न, नादी नाद अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि दए समझाया। आदि आपणी बणत बणाए, हरि साचा बणत बणाइंदा। आपणी इच्छया लए प्रगटा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। आपणी सिख्या आप सिखा, गुर चेला रूप धराइंदा। आपणा रूप मिथ्या आप बणा, दिस किसे ना आइंदा। आपणा लिख्या आप पढ़ा, आपे लिख लिख लेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी रचन रचाइंदा। आदि पुरख खेल अपारा, आदि आदि कराईआ। आपणा नाउँ रख अपारा, सो पुरख निरँजण वेस वटाईआ। हरि पुरख निरँजण साची धारा, धार धार विच्चों कढ्ढाईआ। एकँकारा दए सहारा, आपणा बल वखाईआ। आदि निरँजण कर विचारा, नूर नुराना डगमगाईआ। श्री भगवान सच निशाना, सुत दुलारे आप उठाईआ। अबिनाशी करता हो मेहरबाना, आपणी मेहर कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, घर साचे सोभा पाईआ। करे खेल इक्क महाना, आपणी इच्छया पूर कराईआ। आपणा बन्ने आपे गाना, आपे सगन मनाईआ। आपे बणे रईयत राज राजाना, शाह सुल्तान आप हो जाईआ। आपे घड़त घड़े सुघड़ सुजाना, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। आपणा घाड़त आपे घड़, हरि जू खेल कराया। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपणा धाम सुहाया। आपे नारी आपे वर, आपे कन्त मनाया। आपणा प्यार अग्गे धर, आपे रंग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा दए समझाया। आदि पुरख खेल अवल्ला, हरि जू आप कराया। सचखण्ड वसे सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाया। जोती नूर आपे रला, दीपक दीपक डगमगाया। आपणा फड़या आपे पल्ला, आपणा संग निभाया। आपणा कीता इक्को हल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि रिहा वखाया। आदि पुरख हो त्यार, आपणा भेव जणाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सो पुरख निरँजण करे विचार, हरि पुरख निरँजण दए सलाहीआ। एकँकार बणाए सच्ची सरकार, आदि निरँजण नाल मिलाईआ। अबिनाशी करता बणे चोबदार, श्री भगवान निशान झुलाईआ। पारब्रह्म निउँ निउँ करे निमस्कार, आपणे अग्गे आया रिहा झुकाईआ। साचा करे इक्क विहार, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। आपे राउ रंक रईयत बण निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपे राउ रंक बण राजा, हरि साचा खेल कराइंदा। आपे हो ग़रीब निवाजा, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपणा साजन आपे साजा, साज साज वेख वखाइंदा। आपणी घाड़त बणाए साचा ताजा, सच सन्यार सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप कमाइंदा। साचा ताज कर त्यार, हरि साचा ख़ुशी मनाइंदा। आपणी पैज आप संवार, आपे वेख वखाइंदा। आपणा बल आपे धार, महांबली आप हो जाइंदा। आपणा वल छल कर करतार, अछल खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। साचा राह आपे ला, हरि रहिमत आप कमाईआ। मुकामे हक़ इक्क ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाईआ। एका नाद इक्क सदा एका नाअरा रिहा ला, एका हुजरा सच बणा, मुकामे हक़ नाउँ धराईआ। एका महबूब

होए मेहरवान, महिबान वड्डी वड्याईआ। एका बीवी एका खावंद एका वसे थाँ, दरगाह साची मुकाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड साचा सोहया जगत, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। एका बणाई आपणी बणत, आपे सेव कमाया। आपे आदि आपे अन्त, आपे हरि जू वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़ आपणा नाद ढोल मृदंग, सूरे सरबंग आप वजाया। वज्जा ढोल इक्क मृदंग नगारा, दर साचे होई शनवाईआ। दरगाह साची धाम सुहा, परवरदिगार आप सुहाईआ। एका हक़ लाए नाअरा, आपणा हक़ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। भेव खोल्ह श्री भगवान, आपणा आप जणाइंदा। सीस रख ताज महान, पंचम मुख सुहाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, पारब्रह्म झुलाइंदा। तख्त निवासी हुक्मरान, शाह पातशाह खेल कराइंदा। आपे जाणे खाना दीवान, बण सेवक सेव कमाइंदा। आपे देवणहार परवान, सच परवाना आप फड़ाइंदा। आपे होया जाणी जाण, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपे वसे मन्दिर मकान आपे छप्पर छन्न सुहाइंदा। आपे जोती नूर महान, निरगुण नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे राजा आपे प्रजा, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपे राजा आपे प्रजा, सचखण्ड ख़ुशी मनाईआ। आपणा साजण आपे साजा, अनडिठड़ी घड़त घड़ाईआ। आपे दर दरवेश बह बह मारे वाजां, आपणा हुक्म सुणाईआ। आपे अंदर बाहर फिरे भाजा, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। आपे रचया आपणा काजा, आपे बैठा सगन मनाईआ। आपे रखे आपणी लाजा, लाजावन्त आप हो जाईआ। आपे नारी कन्त बण बण निरगुण सरगुण पाई सांझा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। नारी कन्त पा पा सांझा, नंदी नंद ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बणया सांझा, आपणा रूप ना कोए जणाइंदा। इक्को नाद अगम्मी वाजा, एका एक सुणाइंदा। एका तार इक्क रबाबा, बिन रहिबाब आप वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आदि भेव अवल्लड़ा, हरि जू रिहा जणा। आपे उपज्या इक्क इकल्लड़ा, मात पिता ना कोई भैण भ्रा। ना किसे दा फड़दा पलड़ा, ना नारी कन्त ल्या प्रना। जोती जोत आपे रलड़ा, निरगुण निरगुण विच समा। सच सिँघासण इक्को मलड़ा, सचखण्ड बैठा डेरा ला। जोती नूर अगम्म अगम्मड़ा, अलख निरँजण बेपरवाह। ना कोई अम्मी ना कोई अमड़ा, ना कोई सज्जण सच्चा साक रिहा बणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचा। आपणा खेल रच निरँकार, आपणी दया कमाईआ।

निरगुण करे सच विहार, साख्यात रूप वटाईआ। आपणी भिच्छया भर भण्डार, भिच्छया दए वरताईआ। लेखा जाण पुरख नार, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। एका उपज्या सुत दुलार, शब्दी नाउँ धराईआ। थिर घर साचा कर त्यार, चरनां हेठां दिता दबाईआ। पूत सपूता अंदर वाड़, एका हुक्म सुणाईआ। आदि जुगादि करी निमस्कार, चरन ध्यान लगाईआ। मेरा नाउँ इक्क निरँकार, एका घर लैणा गाईआ। आदि जुगादि रव्हां न्यार, निराकार रूप समाईआ। तेरा दस्सां इक्क विहार, आपणी सेवा दयां लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी दिता वर, साची वस्त झोली पाईआ। सुण छोटे सुत बाल, शब्दी हरि सुणाया। तेरी करां सदा प्रितपाल, सिर तेरे हथ्थ रखाया। तेरे वसां नाल नाल, विछड़ कदे ना जाया। तेरा आपे पुछां हाल, घर तेरे फेरी पाया। एका देवां सच्चा माल, धन्न आपणा माल लुटाया। तूं होवें ना कदे कंगाल, शाह पातशाह तेरा इक्क रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। सुत दुलारे उठ बल धार, हरि साचा सच जणाईआ। थिर घर वेख तेरी गुलज़ार, पुरख अबिनाशी रिहा लगाईआ। हुक्मी हुक्म कर वरतार, धुर फ़रमाणा रिहा सुणाईआ। करता पुरख लगाए साची कार, करनी करता इक्क समझाईआ। तेरे अंदर मेरा विहार, दिस किसे ना आईआ। तूं बण मंग के दर भिखार, देवां तेरी झोली भराईआ। तेरी खिड़े इक्क गुलज़ार, गुलशन देवां आप महकाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, आपणा पर्दा रिहा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। छोटा बाला उठया नादान, हरि चरन सीस लगाया। पुरख अबिनाशी एका वार वखाए आपणा मकान, जिस घर बैठा डेरा लाया। तूं शहिनशाह पातशाह राज राजान, तख्त निवासी बेपरवाहया। तेरा झुल्ले इक्क निशान, दर साचे रिहा उठाया। तेरे सीस ताज महान, मैं नेत्र नैण नैण लगाया। तूं सदा सदा मेहरवान, बेअन्त तेरी वड्याआ। मैं मंगां फेर दान, पहलों दर्शन तेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाया। आपणा पर्दा दिता लाह, हरि नूर नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरा रिहा वसा, निराकार निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क इकल्ला रिहा डगमगा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सुत दुलारे चढ़या चाअ, हरि साचे दर्शन पाईआ। तूं ही माता तूं ही पिता कहा, सुणावां तेरा बाल सखाईआ। सच मंगां तेरी पनाह, चरन कँवल शरनाईआ। सिर देणा हथ्थ टिका, इक्को ओट तकाईआ। मैं तेरा तूं मेरा एका ढोला ल्या गा, घर साचे वज्जे वधाईआ। पर्दा ओहला दए चुका, एका नूर कर रुशनाईआ। बरदा गुरू लए मना, दर तेरे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि शब्दी आप जणाईआ। शब्द सुत मेरा वेख

दुआरा, हरि जू आख सुणाइंदा। पहले अंदर मेरा निमां निमां झिलकारा, आपणा रंग वखाइंदा। सचखण्ड दा बैठ किनारा, उपर आपणा चरन टिकाइंदा। दूजा मेरा सच विहारा, जिस नेत्र नूर वखाइंदा। तीजा मेरा उच्च मनारा, कल्गी तोड़ा सीस टिकाइंदा। सचखण्ड दा इक्क किनारा, चार कुण्ट ना कोए बणाइंदा। वंडे वंड अगम्म अपारा, हद्द किनारा ना कोए जणाइंदा। एका एक निरगुण धारा, त्रै त्रै खेल कराइंदा। पहला धाम जोती नूर होए उज्यारा, दूजी लाट लाट मिलाइंदा। आपणी नोक उत्ते अपर अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। उलटी करे आपे कारा, चौथा घर थिर घर बणाइंदा। थिर घर रखे चरन अपारा, आपणी दया कमाइंदा। आपे बण बण निरँकारा, दाई दाया सेव कमाइंदा। छोटा बाला कर त्यारा, घर साचे आप बहाइंदा। इक्को इक्क करे प्यारा, परम पुरख प्रीत लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मनारा आप वखाइंदा। सुत दुलारा वेख मनारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। इक्क मन्दिर त्रै त्रै धारा, भेव कोए ना पाईआ। मैं जाणा तेरा इक्क चुबारा, दूजी छत्त ना कोए बणाईआ। तूं कहें मैं बेअन्त मेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त मेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दिता समझाईआ। सुण सुत मेरे छोटे लाल, हरि नरायण आप जणाइंदा। सचखण्ड मेरी धर्मसाल, उपर आपणा आसण डाहइंदा। तीजे बहे आप निरँकार, नूर नुराना डगमगाइंदा। चौथे चरन कँवल सहार, थिर घर बणाइंदा। इक्को हरि खेल अपार, भेव कोए ना पाइंदा। इक्को जोत नूरी धार, हरि वंडी वंड वंडाइंदा। एका मन्दिर इक्क दीवार, एका एक खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत लैणा पेख, हरि सज्जण रस जणाईआ। मेरा ना कोई रूप ना कोई रेख, तत्तव तत्त ना कोए रखाईआ। ना राजा ना बणां दरवेश, आपणी खेल आप वखाईआ। आदि जुगादि अवल्लड़ा भेस, बण भेखी भेख बणाईआ। इक्क दुआर इक्क आदेश, एका नाउँ सुणाईआ। सदा सदा सद रहां हमेश, ना मरां ना जाईआ। मेरे अग्गे चले ना किसे दी पेश, आपणा बल आप रखाईआ। पहलों रची तेरी खेड, सुत शब्द दयां वड वड्याईआ। आपणे वांग लै लपेट, कर प्यार गोद बहाईआ। तूं मेरे अंगण जाणा लेट, मैं तेरा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आ वेख मेरा उच्च महल्ला, हरि जू आख सुणाया। जिथे बैठा इक्क इकल्ला, आपणा आसण लाया। सच सिँघासण साहिब मल्ला, दिस किसे ना आया। तैनूं फड़ाया आपणा पल्ला, पल्लू गंढ्ढ पुआया। जोती शब्दी आपे रला, धार विच्चों प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप वखाया। वेख मन्दिर चढ़या चाअ, थिर घर ख़ुशी मनाईआ। तूं दाता दानी बेपरवाह, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। धन्न भाग तूं मैनूं

ल्या प्रगटा, दिती माण वड्याईआ। आपणयां चरनां हेठां ल्या टिका, आपणी एका गंढ्ढ पुआईआ। आपणा कोट किला दिता वखा, सचखण्ड होए रुशनाईआ। मैं तिन्ने रंग वेखे आ, एका घर भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं तेरी ओट तकाईआ। मेरी रखणी इक्को आस, हरि जू आख सुणाया। सुत शब्द तेरा साचा दास, हरि सेवक इक्क बणाया। आपणा हुक्म दस्सां ख़ास, भुल्ल कदे ना जाया। थिर घर तेरे करां वास, तेरी बणत बणाया। आपणी पूरी करां आस, तेरी ख़ाहिश नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दुआरा आप वखाया। आपणा दुआरा हरि वखाल, शब्द सुत समझाइंदा। सुण सुण मेरे साचे लाल, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। इक्को इक्क धर्म मेरी साल, दर दरवाजा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क जणाइंदा। सच निशाना कर ध्यान, बाला सीस झुकाईआ। जाचक बण के मंगे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तूं शहिनशाह मेरा हुक्मरान, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। मैं सुणया तेरा फ़रमाण, ध्यान तेरे चरन लगाईआ। मैं मंग मंगी आण, देदे मेरे रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं बैठा सीस झुकाईआ। सीस झुका गया झुक, बाले माण रहे ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ जाए तुट्ठ, वड दाता बेपरवाहीआ। फड़ के बाहों गोदी लए चुक्क, आपणे गले लगाईआ। तेरी मेरी इक्को रत्त, इक्को रंग वखाईआ। मैं पिता तूं मेरा सुत, सचखण्ड मेरी वज्जे वधाईआ। थिर घर बहणा तूं टिक, हरि साचा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। सुत दुलार मन्न के कहिणा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तेरा साहिब भाणा सहिणा, दूजा होर ना कोई मोहे भाइंदा। तूं देणा मैं तैथों लहिणा, ख़ाली झोली इक्क वखाइंदा । तेरा प्यार मेरा गहिणा, दूजा ओढन ना कोए जणाइंदा। तेरा दरस मेरे नैणां, मेरा नैण नैण कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाइंदा। सुण सुत मैं करां प्यार, आपणा आप समझाईआ। तेरे नाल मेरा विहार, विवहारी लए कराईआ। तेरे अंदर निरगुण धार, जोती जोत मेरी रुशनाईआ। शब्दी शब्द खेल न्यार, हरि आपणा आप जणाईआ। तेरे अंदरों कढ्ढां बाहर, आपणा रूप लवां प्रगटाईआ। विष्नूं हो होवां उज्यार, विष्नूं आपणा रंग वखाल, चरन चरन नाल रगड़ाईआ। थिर घर वड़ के करां ख्याल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणा नाउँ रख दयाल, दीनन दया कमाईआ। विष्नूं कर आप प्रितपाल, एका बाज दए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। विष्नूं अंदर अमृत रस, तेरा इक्क भराईआ। हरि जू अंदर जाए वस, आपणा खेल कराईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, नूर नूर करी रुशनाईआ। आपे जाणे खेल तमाश, पारब्रह्म

वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बूटा आपे लाईआ। विष्नूं अंदर हरि जू मौल, आपणी खेल कराईआ। आपे जाणे आपणा कौल, कँवल आपणा आप प्रगटाईआ। आपे पर्दा आपे ओहल, आपे बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। विष्नूं नाभी कँवल धार, हरि हरि आप बणाइंदा। लेखा जाणे अगम्म अपार, भेव कोए ना पाइंदा। अंदरे अंदर खिड़ी गुलज़ार, पत डाली आप महकाइंदा। एका कँवला कर त्यार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। एका ब्रह्म करे विचार, हरि साचा गुण समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा कर त्यार, तार सितार हिलाइंदा। बण नारी पुरख करे विहार, करता पुरख खेल कराइंदा। सुन्न अगम्मी धूंआँधार, आपणा संग वखाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। एका शंकर लए उठाल, आपणी शाख़ा आप बणाइंदा। तिन्नां वेख्या इक्क दुआर, हरि साचा सच समझाइंदा। सुत शब्द तूं करीं प्यार, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे जगा, तेरी गोद सुहाईआ। एका मार्ग आपे पा, आपणा गुण दयां जणाईआ। तिन्नां सुरती आप खुल्हा, नाद तूरती इक्क वजा, नाना रूप आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। सुण सुत शब्द दुलारे, हरि जू आख सुणाइंदा। आपणी करनी करता करे, किरन किरन नाल मिलाइंदा। आपे देवे आपणा वरे, आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आप जणा, जन जणेदी माईआ। तिन्ने चेले सेवा ला, एका इच्छया वेख वखाईआ। एका भिच्छया देवे पा, पुरख अबिनाशी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तिन्नां बणाए इक्क जमात, एका गुण समझाइंदा। त्रैगुण माया देवे दात, रजो तमो सतो आप उपजाइंदा। आपे बैठा रहे इक्क इकांत, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। शब्द सुत तेरी वंड, हरि जू आप सुणाइंदा। कोटन कोटि विच ब्रह्मण्ड, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। तेरा नूर सूरज चन्द, मंडल मण्डप आप बणाइंदा। लोआं पुरीआं बेड़ा बन्न्ह, एका हुक्म सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण धन्न धन्न, तेरा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप समझाइंदा। साचा राह दस्से करतार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। विष्नूं लवे इक्क विहार, हरि भण्डारा दए वरताईआ। ब्रह्मे देवे इक्क सहार, ब्रह्मवेता वड वड्याईआ। शंकर बख्शे एका छार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। त्रैगुण माया करे विचार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सानूं दस्स की साडा विहार, किस कारन ल्या उपजाईआ। पुरख अबिनाशी दए अधार,

तिन्नां गुण जणाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव करो प्यार, होए इक्क कुड़माईआ। तुहाढ्ढे विच्चों कढ्ढां बाहर, आपणा तत्त समझाईआ। पंचम पंच कर त्यार, एका खेल खलाईआ। निरगुण निरगुण कर विहार, सरगुण बणत बणाईआ। शब्द विचोला बणे संसार, हरि साचा हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी भाण्डा घड़े बण ठठयार, आपणी सेवक सेव कमाईआ। दिस ना आए हरि घुम्यार, कोहलू चक्की चक्क रिहा चलाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव पाणी भरनहार, त्रैगुण रही सेव कमाईआ। पंज तत्त लग्गा इक्क अखाड़, हरि जू नाच नचाईआ। करे खेल अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी दए समझाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। मन मति बुध दए अधार, नौ दुआरे खोल्ह वखाईआ। घर विच घर कर त्यार, आपणा रूप छुपाईआ। विष्नूं मंगे बण भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शंकर धूढ़ी मंगे छार, मस्तक टिक्का लाईआ। बिन तेरी भिच्छया ना चले साडा विहार, ख़ाली बुत्त कम्म किसे ना आईआ। तूं निराकार बण साकार, आपणी वंड वंडाईआ। तेरी निरगुण सरगुण अंदर आवे धार, पारब्रह्म ब्रह्म रूप वखाईआ। तूं ईश्वर सज्जण मीत मुरार, जीव तेरा बंस अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण वसया धाम न्यार, तेरी महिमा अकथ कथी ना जाईआ। रंग रूप सर्ब संसार, लख चुरासी तेरा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। सुणया हाल धुर फ़रमाणा, शब्दी सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, तेरा भेव मोहे ना आया। लख चुरासी खेल खिलाणा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाया। निरगुण सरगुण होए प्रधाना, रूप अनूप वटाया। रवि ससि इक्क चमकाना, किरन किरन किरन वखाया। मंडल मण्डप बंक बणाणा, लोआं पुरीआं वंड वंडाया। जल थल महीअल आप रखाना, धरनी धवल खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण खेल लोकमात आपणा रंग वखाया। शब्द सुत मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, बेअन्त तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दिता एका अनन्द, अनन्द अनन्द विच मिलाईआ। तेरा गावां सच्चा छन्द, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। तूं वंडी इक्को वंड, वंडणहार बेपरवाहीआ। करे खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ख़ुशी मनाईआ। तेरी सेवा करन सूरज चन्द, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक मंग मंगाईआ। सुण बालक मेरे बाल, हरि बाली बुध जणाइंदा। मैं करां खेल कमाल, आपणा राह चलाइंदा। दो जहानां वज्जे ताल, आपणा नाद सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवां बिठाल, हुक्मरान आप अख्वाइंदा। त्रैगुण माया वसे नाल, निज नाता जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी अवल्लड़ी चाल, चारे खाणी वंड वंडाइंदा। चारे बाणी कर प्यार, एका राग अल्हाइंदा। चारे वेद कर त्यार,

एका नाद सुणाइंदा। चारे जुग कर विहार, जुग जुग वेस वटाइंदा। चारे कुण्टां कर पसार, दहि दिशा खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, लोकमात डगमगाइंदा। तेरा नाद अगम्मी धार, घर घर आप वजाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर सरदार, मानस मनुक्ख नाउँ धराइंदा। प्रगट हो के जावां विच संसार, जुग जुग खेल कराइंदा। आपणा नाउँ रख गुर अवतार, छोटा हिस्सा वंड वंडाइंदा। भगतां करां इक्क प्यार, साची भगती नाम दृढ़ाइंदा। सन्तां खोल्हां बन्द कवाड़, एका नैण वखाइंदा। गुरमुखां चरन कँवल लवां बिठाल, सच दुआर इक्क समझाइंदा। गुरसिखां चला चला नाल नाल, जुग जुग वेस वटाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतारां एका मन्त्र नाम सखाल, जीवां जंतां मात पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण सुण हाल, गीत लोकमात सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वज्जे ताल, तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर रूप वटाइंदा। पंज तत्त चोला दए अधार, त्रैगुण अतीता खेल खिलाइंदा। साचा सोहला अपर अपार, अगम्मी ढोला आपे गाइंदा।

पीर पैग़म्बर कर त्यार, दस्तगीर हथ्थ मिलाइंदा। कलमा कलाम बोल नाअर, हक़ हक़ीक़त इक्क वखाइंदा। जुग चौकड़ी सुणी कोटी कोट वार, गेड़ा गेड़े विच भुवाइंदा। इक्क गेड़ा खेल अपार, हरि जू साचा आप जणाइंदा। सेवा करन तेई अवतार, भगत अठारां नाल मिलाइंदा । दस गुर बोल जैकारा, पुरख अकाल इक्क सुणाइंदा। अन्तिम सारे जाण हार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जुग जुग कर कर जाण पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। कोई कहे मुकामे हक़ वसे परवरदिगार, राउ रंका। कोई कहे राम कोई कहे कान्हा कृष्न करे शृंगार, कँवल नैण नैण मटकाइंदा। कोई कहे ईसा मूसा सिरजणहार, घर घर रिजक पुचाइंदा। कोई कहे मुहम्मद यार, यारी यारां नाल निभाइंदा । कोई कहे नानक निरँकार, निराकार खेल खिलाइंदा। कोई कहे गोबिन्द सरदार, लोकमात बल धराइंदा। पुरख अकाल कहे मेरी शब्दी धार, जुग जुग वेस वटाइंदा। रूप रंग तों वसया बाहर, मेरा भेव कोए ना पाइंदा। मेरी अलख जगत जैकार, जोत निरँजण सेवा लाइंदा। आदि निरँजण दे दीदार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। आपणा नाउँ कर त्यार, साचा ढोला आप सुणाइंदा। ब्रह्मे दिती निक्की जेही विचार, चारे वेदां मुख सालाहइंदा। वेद व्यास ओहले हो सुणी पुकार, पुराण अठारां बह बह गाइंदा। अर्जन दिता भगत सिखाल, अठारां गीता ज्ञान दृढ़ाइंदा। ईसा मूसा दिती इक्क कलाम, आपणा कलमा ना किसे पढ़ाइंदा। फड़ फड़ आप पाए छोटे

बाल धाम, आपणा आसण उपर डाहइंदा। नानक निरगुण दे पैग़ाम, नाम सति ढोला गाइंदा। गोबिन्द निउँ निउँ करे प्रणाम, पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। आदि जुगादि जिस अग्गे सजदा गुर पीर अवतार करन सलाम, सही सलामत आदि जुगादि समाइंदा। करे खेल श्री भगवान, आपणा हुक्म आप वरताइंदा । इक्को अक्खर दए ज्ञान, नानक निरगुण आप पढ़ाइंदा। बेपहिचाण कराउणी पहचान, पंचम आपणा राग सुणाइंदा। काया मन्दिर अंदर कर बन्द मकान, चारों कुण्ट घेरा पाइंदा। नाल रखाए पंज शैतान, दिवस रैण जंग कराइंदा। उपर चढ़ के वेखो निगहबान, दिस किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, गुर अवतार सेवा लाइंदा। सुत शब्द तूं बलवान, तेरा डंका इक्क वजाइंदा। तेरी ओट सर्ब ध्यान, सिर तेरा हथ्थ वखाइंदा। तूं सभना दा सच्चा काहन, लख चुरासी गोपी तेरी इक्क बणाइंदा। जिउँ भावे तिउँ करना आण, मेरे हथ्थ आपणा हथ्थ फड़ाइंदा। तूं जोधा सूरबीर वड बलवान, तेरा बल आप प्रगटाइंदा। तेरा खंज़र इक्क म्यान, तिक्खा खण्डा नाम चमकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरी करी पहचान, मैं पहचान विच किसे ना आइंदा। मैनूं तेरा तेरा मैनूं माण, आप आपणा घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे इक्क समझाइंदा। सुत दुलार अग्गों बोले, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। लोकमात दुआरा तूं ही खोल्हें, तेरे हथ्थ वड्याईआ। बण साचा तोल तोले, लख चुरासी कंडे नाल तुलाईआ। आपणा नाउँ गाएं ढोले, आपणा राग सुणाईआ। काया धरती आपे मौलें, मौला रूप वखाईआ। अमृत बरस आपे कँवले, कँवल नाभ वखाईआ। आपे वसे परदे ओहले, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त आपणी वखाई साची शक्ति, सब दी शक्ती मात टिकाईआ । दस्स पता हउँ मंगां पूत, सुत शब्दी आख सुणाया। मैं ताणा पेटा इक्को सूत, तूं तन्दी तन्द बंधाया। आदि जुगादी मैं की जाणा तेरी रीत, निष्अक्खर खेल खलाया। मैं सुणया तूं बणाउणे मन्दिर मसीत, शब्द दुलारे सुत नाल रलाया। गुरदुआरे गाउणे तेरे गीत, रसना जिह्वा नाल हिलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर जाणा बीत, तेरा भेव किसे ना पाया। कलयुग अन्त होए सर्ब पलीत, पाकी पाक ना कोए अख्वाया। मैं उपर वेख्या तूं वसें धाम अनडीठ, चार दीवारी अंदर बन्द ना किसे कराया। कलयुग अन्तिम शरीअत होए डीठ, दीन मज़्हब पैण कुरलाया। तूं सौं जाईं कर के हठ, आपणी करवट ना बदला ना किसे दा मीत, गोबिन्द तूं वसे हस्त कीट, बिन नानक नज़र किसे ना आया। कबीर जुलाहा उपर चढ़ के रिहा कूक, हरि मन्दिर नज़री आया। तूं त्रैगुण अग्नी दिती फूक, जिस सिर हथ्थ टिकाया। तेरे उत्तों मैं घोल वारां तेरा पूत, तेरे चरनां सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक मंग

मंगाया। थिर घर बणया तेरा पुत्त, तूं दो जहान सेव लगाईआ। लोकमात कवण वेला सुहाए रुत्त, मैं एका मंग मंगाईआ। तूं दयाल ठाकर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे बैठा लुक, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गल्ल पल्लू रिहा पाईआ। गल्ल पल्लू ल्या पा, प्रभ चरन सीस झुकाया। निरगुण आपणी दया कमा, दयावान तूं अख्वाया। मेरा बणना अन्त मलाह, वेला तेरे हथ्थ रखाया। तूं दे दे सच सलाह, आपणा वेला वक्त जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। आपणा भेव देवे दस्स, आदि पुरख आदि दया कमाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडी वंड वंडाईआ। अन्तिम कलयुग निरगुण नूर कर प्रगट, करां खेल अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा सुणाईआ। शब्द सुत करे नांह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जे कल्ला आवां मैं मन्नां ना, तेरा विछोड़ा मोहि ना भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका मंग मंगाइंदा। एका वर दे करतार, आदि मंग मंगाईआ। अन्तिम मेला तेरा संसार, घर साचे वज्जे वधाईआ। पिओ सुत नाल करे प्यार, वेखे सर्ब लोकाईआ। नाता तोड़ लख चुरासी यार, यारी यारां नाल बंधाईआ। आपणा दस्स दे सच विहार, कवण बिध खेल खलाईआ। खेल करे पुरख नार, नर निरँकार बेपरवाहीआ। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, तेरा हुक्म सद रजाईआ। जुग चौकड़ी भेव न्यार, कोटन कोटि रूप धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पनहार, पीसण पीस सेव कमाईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भगत मंगण इक्क दीदार, नेत्र नैण उठाईआ। सन्त अंदर वड़ वड़ कढ्ढण हाढ़ा, बौहड़ी बौहड़ी देण दुहाईआ। गुरमुख रोवण जारो जारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरसिख मंगण तेरा सहारा, बिन तेरे हथ्थ कछू ना आईआ। पुरख अबिनाशी अगों कहे एका सुण मेरे बाल सखाई मैं करां खेल अपारा, लोकमात राह चलाईआ। शब्द सुनेहड़ा गुर अवतारां, जुग जुग आप सुणाईआ। कलयुग कराए खेल महान, रूप अनूप रूप वटाईआ। नानक निरगुण इक्क निशान, गोबिन्द बूटा देवां लाईआ। हेम कुण्ट कर परवान, पूरब लेखा झोली पाईआ। पूत सपूता वड बलवान, लोकमात देवां प्रगटाईआ। साचा खण्डा तेज कृपान, एका हथ्थ फड़ाईआ। सोहँ चिला तीर कमान, भथ्था एका कंड बंधाईआ। कल्गी तोड़ा नौजवान, उपर सीस लए टिकाईआ। एका वेखे पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला लए मिलाईआ। गोबिन्द बण ना चढ़े चाअ, शब्द हरि जू आख सुणाया। पंज तत्त अंदर फसणा ना, तेरा पुत्त मल मूत्र विच

रहिण ना पाया। माता लए ना गोद उठा, रक्त बूंद ना कोई जणाया। गुजरी बणे ना मेरी मां, सिर हथ्थ ना कोई टिकाया। तूं पिता बणया मेरा सचखण्ड थाँ, क्यों पल्लू रिहा छुडाया।