पुस्तकालयभाग ११

२८ पोह २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

हरि हरि खेल आदि जुगादि, जुग जुग कार कमाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी खेल तमाश, निरगुण निरवैर आप कराईआ। आपणा नाउँ शब्द धुन नाद, इक्क इकल्ला आप सुणाईआ। गुर अवतारां देवे दाद, नाम निधाना झोली पाईआ। दो जहानां करे राज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड साजण साज, लोआं पुरीआं बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि करतारा, पुरख अगम्मड़ा आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। लख चुरासी भर भण्डारा, एका घर वखाइंदा। जुग चौकड़ी बन्न्ह बन्न्ह धारा, गेड़ा गेड़ भुवाइंदा। लेखा जाणे इक्क करतारा, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर भगत दुआर, हरि भगवन आप सुहाईआ। जोत जगाए एका वार, दीपक दीआ डगमगाईआ। साचा पीआ होया ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। नीहां रखी विच संसार, ना सके कोई उखड़ाईआ। वज्जदी रहे नाम सतार, बहत्तर बहत्तर हरि जस गाईआ। करता करीम करे कार, कुदरत आपणा खेल खलाईआ। साढे तिन्न तिन्न इक्क मुनार, त्रैगुण अतीता आप बणाईआ। मन्दिर मसीता कर खुआर, ठांडा सीता ख़ुशी मनाईआ। हस्त कीट लए उधार, बख्शे सच शरनाईआ। एको मीता करे प्यार, मित्र प्यारा सेज हंढाईआ। पतित पुनीता वसे सच घर बार, पाकी पाक खेल खलाईआ। मस्जिद मट्ठ छड्ड दुआर, घर आपणा आप सुहाईआ। इक्क अनडीठा हो त्यार, जगत जगदीशा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा । हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, एकँकारा रंग चढ़ाइंदा। आदि निरँजण महिमा अगणत, दीपक दीआ डगमगाइंदा। श्री भगवान साचा कन्त, पुरख अबिनाशी गोद सुहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बणाए बणत, साचा घाड़न आप घड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप वड्याइंदा। दर घर साचा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप वड्याईआ। आपणा काढण आपे कढ्ढ, आपे वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर कर प्रगट, साचा धाम सुहाईआ। चार

वरन दा इक्को हट्ट, पुरख अकाल खुल्हाईआ। चार जुग दा साचा तट, तीर्थ नाम धराईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्दिर आप बणाईआ। एका मन्दिर गया बण, हरि हरि आप बणाया। एका चढ़या सूरज चन्न, चन्द चांदनी मुख शरमाया। एका बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्नणहार इक्क हो जाया। एका देवे नाम धन, सच खजीना इक्क वखाया। एका राग सुणाए कन्न, नाद अनादी नाद वजाया। एका घड़े एका देवे भन्न, घड़न भन्नणहार इक्क अख्वाया। एका देवणहारा डंन, शाह पातशाह नाउँ धराया। एका करे नेत्र अन्न्ह, एका नैण नैण खुल्हाईआ। एका लेखा जाणे काया पंज तत्त तन, एका त्रैगुण बन्धन पाया। एका पुरख अकाल गया मन्न, जन भगतां होए सहाया। लख चुरासी करे खंन खंन, एका खण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। सचखण्ड दुआरे दिती दाद, सति सतिवाद दया कमाईआ। लेखा लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ नाल ना लग्गी शाहीआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। आपे खोल्ह आपणा ताक, दर दरवाजा इक्क वखाईआ। अंदर वसे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। इक्को इक्क सुणाए अवाज़, दूजा नाउँ ना कोए सुणाईआ। भगत भगवन्त साजण साज, साचा राह चलाईआ। खेल कराए देस माझ, माझा आपणा नाम पाईआ। नारी कन्त रच रच काज, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। सौहरे पेईए इक्को दाज, नाम धन्न आप वरताईआ। जगत मुलम्मा लाहे पाज, कंचन रंग इक्क चढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद बहाईआ। दिन दिहाढ़े करे लाड, गुरमुख बाले गोद सुहाईआ। अबिनाशी करता मोहण माधव माध, मधुर धुन इक्क सुणाईआ। राग रागनी होए विस्माद, बैठे नैण छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआरे दए वड्याईआ। सच दुआरा सच दरगाह, हरि साचा सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी बण मलाह, लोकमात वेख वखाइंदा । जन भगतां देवे इक्क सलाह, सलाहगीर नाल रलाइंदा। साचे मन्दिर दए बहा, बह बह आपणी ख़ुशी कराइंदा। एका दीपक दए जगा, जोती जोत डगमगाइंदा। एका राग दए अला, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। इक्क विचोला दए बणा, गोबिन्द संग निभाइंदा। एका होला दए खल्हा, लख चुरासी खेल कराइंदा। एका बोला लए प्रना, आदि आपणा आप जणाइंदा। एका ओहला दए चुका, दूई द्वैती पर्दा उठाइंदा। एका रौला देवे पा, चारों कुण्ट डेरा ढाहइंदा। एका हौला भार दए करा, जन भगतां भार आप उठाइंदा। एका धवला दए वड्या, धरनी धरत माण दिवाइंदा। साचा मन्दिर रिहा बणा, आप आपणी सेव कमाइंदा। गोबिन्द वेखे चढ़या चाअ, घर घर विच ख़ुशी मनाइंदा। करया खेल बेपरवाह, भेव कोए ना पाइंदा। मुर्शद मुरीद दर

साचे बह करया नकाह, मुख नकाब पर्दा लाहइंदा। आबहयात देवे प्या, बेआब ना कोए तड़फाइंदा। ग़ुफ़त ग़ुफ़त आपणी ग़ुफ़तार दए सुणा, वेला वक्त ना कोए जणाइंदा। मुफ़त मुफ़त आपणा सौदा रिहा लुटा, करता कीमत कोए ना लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वड्याइंदा। सच दुआरे देवे माण, अभिमाण रहिण ना पाईआ। भगवन भगतां मिल्या आण, भावी भय ना कोए वखाईआ। दरगाह साची कर परवान, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। चौकड़ी पन्ध मुका आण, गेड़ा गेड़ रहिण ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। गुर अवतार करन ध्यान, भगत सन्त नैण उठाईआ। पीर पैग़म्बर करन पहचान, दस्तगीर भेव ना राईआ। करया खेल नौजवान, बल आपणा आप धराईआ। जिस ने बणाया ज़िमी असमान, ज़रे ज़रे रिहा समाईआ। जिस चौदां तबक दिता दान, चौदां लोक हट्ट खुल्हाईआ। जिस ने दिता सिदक ईमान, जो कुरान रिहा पढ़ाईआ। जिस ने दिता इक्क निशान, मुकामे हक़ राह वखाईआ। जिस दा सुणदे रहे पैग़ाम, सो पैग़म्बर की खेल वरताईआ। जिस दा पकड़दे रहे दाम, सो दामनगीर वेस वटाईआ। जिस नूं झुक झुक सजदा करदे रहे सलाम, सो अलैकम रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर खेल कराईआ। वाहवा मन्दिर वाहवा हरि, हरि भगतां दए वड्याईआ। करते करीम खोल्हया दर, कुदरत रंग वखाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भाणा आपणा आप वरताईआ। तीर्थ तट सरोवर कर, गृह मन्दिर आप प्रगटाईआ। नाद धुंन बोल जैकार, जै जैकार करे शनवाईआ। नव नौ चार अन्तिम वार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दर दरवेश गुर अवतार, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आपणी कार कमाईआ। जन भगतां देवे नित दीदार, नैण नैण नाल मिलाईआ। रातीं सुत्तयां लए उठाल, आउँदा जांदा थक्क ना जाईआ। वेखो मुर्शद केहड़ी चली चाल, मुरीद आपणे नाल रलाईआ। जिस दे पिच्छे छुरीआं नाल होए हलाल, पुट्ठी खल्ल लुहाईआ। सो कलयुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां निरगुण बणया दलाल, बण विचोला सेव कमाईआ। आपणा हक़ जाणे हलाल, हक़ीक़त दए गवाहीआ। जल्वा नूर दए जलाल, ज़ालम देवे ना कोए सज़ाईआ। आलम खेल करे कमाल, कायनात फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सच दुआरा सुहाए निरँकार, निराकार वड्डी वड्याआ। भगतन मेला अन्तिम वार, घर साचे आप मिलाया। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी आप समझाया। सन्त सुहेले कर उज्यार, गुर चेले रंग चढ़ाया। चार जुग दा सति विहार, सति पुरख निरँजण आप कराया। इक्क बणाई यादगार, पिछली याद भुल्ल ना जाया। जिस नूं उल्मा किहा मेरा मददगार, मुहम्मद पीर कह कह शुकर मनाया। जिस नूं नानक किहा एकँकार,

निराकार वेस वटाया। जिस नूं ईसा कहे मेरा बाप नाल प्यार, सो पिता पूत गोद लए उठाया। जिस दे पिच्छे मूसा होया हलाल, नूरी जल्वा इक्क तकाया। सो साहिब प्रगट होया आण, साचा मन्दिर लए बणाया। अंदर वड़ श्री भगवान, सच सिँघासण इक्क सुहाया। अग्गे वेखे इक्क निशान, छत्ती छत्ती बन्धन पाया। लख चुरासी होई नादान, हरि का भेव किसे ना आया। कोई वेद कोई शास्त्र कोई सिमरत पढ़ पढ़ दए ज्ञान, पुराण अठारां कोए सुणाया। कोई गीता कहे सच्चा विधान, अठ्ठ दस रंग चढ़ाया। कोई कहे अञ्जील कुरान ईमान, ख़ुदावंद मसला इक्क सुणाया। कोई कहे सतिनाम, कोई डंका फ़तेह वजाया। पुरख अबिनाशी कहे मैं आदि जुगादि इक्क भगवान, जुग जुग आपणा हुक्म वरताया। गुर अवतार सेव कमाण, पीर पैग़म्बर हुक्म फिराया। अन्तिम सब दा तोड़ां माण, थिर कोए रहिण ना पाया। मेरी चरनीं डिग्गण आण, एका ओट रखाया। दर दर बह बह मंगण दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहया। किरपा कर वड मेहरवान, नेत्र नैणां नीर वहाया। कोई कहे मेरा साचा काहन, गोपी बण बण सेव कमाया। कोई कहे मेरा कन्त नौजवान, ना मरे ना जाया। कोई कहे मेरा साहिब वड बलवान, बल आपणा आप धराया। वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान, सच सिँघासण सोभा पाया। पुरख अबिनाशी कहे मेरा भगत मेरा निशान, बिन भगतां मैं कम्म किसे ना आया। कलयुग अन्तिम खेल करां महान, लोकमात वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाया। कलयुग अन्तिम धार अवल्ली, अव्वल अल्ला आप चलाईआ। आदि निरँजण जोत इकल्ली, निरगुण निराकार वेस वटाईआ। वेखो वस्त विकाए सवल्ली, कीमत आपणी कोए ना पाईआ। हरिभगत फुलवाड़ी लोकमात फली, पत डाली रिहा महकाईआ। लख चुरासी विच्चों साची कली, बण मालण तोड़ तुड़ाईआ । होका देवे गलीओ गली, घर घर दर दर फेरा पाईआ। गुरमुख सखी विरली रली, जिस आपणी कथा कहाणी सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साची सखी वेख काहन, निरगुण कूक कूक सुणाइंदा। साहिब होया मेहरवान, मिहबान वेस वटाइंदा। भज्जा फिरे गुण निधान, आउँदा जांदा दिस ना आइंदा। एका वसे सच मकान, भगत दुआरा इक्क वड्याइंदा। आओ वेखो करो ध्यान, दर्दी वंड वंडाइंदा। जोबन जाए जगत रकान, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। लख चुरासी भुल्ली जीव अंञाण, सुरती सुरत ना कोई खुल्हाइंदा। कर कर थक्की जगत अशनान, दुरमति मैल ना कोई धुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। उठ नारी वेख कन्त, नर नरायण फेरा पाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, दूजी वार उतर कदे ना जाईआ। चार जुग जिन्हां नूं लभ्भदे रहे साध सन्त, उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ फेरा पाईआ। मुलां

मुसायक पीर दस्तगीर जिस दे उत्ते करदे गए मंत, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। वर गया ना कोई कर के हिम्मत, एका हौसला सारे गए ढाहीआ। कलयुग अन्तिम प्रगट्या इक्को कन्त, कन्त कन्तूहल वेस वटाईआ। आपणी इच्छया बणाई बणत, जन भगतां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आओ तक्को वेखो नैण, कँवल नैण फेरी पाइंदा। जिस दा ना कोई सज्जण साक सैण, मात पित भाई भैण ना कोई बणाइंदा। जिस दा नाउँ गुर अवतार कहिण, सो आपणा ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आओ वेखो हरि का मुख, पंचम मुखी ताज सुहाईआ। जिस देखयां सब मिटण दुःख, एका घर वड्याईआ। मात गर्भ ना उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जिस दीआं सुखना रहे सुख, कवण कूट ध्यान लगाईआ। जिस दे कोल कोई ना सके पुज, एका पन्ध मुकाईआ। जिस दा भेव कोई ना सके लभ्भ, नानक बेअन्त बेअन्त बेअन्त गया समझाईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द गया झूज, बंस सरबंस मिटाईआ। जिस दे पिच्छे मिटाउँदे रहे दूज, दोए दोए रूप धराईआ। जिस दे पिच्छे पत्थर पाहिन रहे पूज, कागद शाही सीस झुकाईआ। सो साहिब उठाए आपणे पूत, गुरमुख साचे मात जगाईआ। जिस ने सेवा लाया शंकर अवधूत, एका गुण समझाईआ। जिस ने ब्रह्मे ब्रह्म दिता ताणा पेटा सूत, सो सूत्रधारी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आसण लाईआ। सच दुआरे आसण गया लग्ग, हरि लग्गी तोड़ निभाइंदा। इक्को दीपक गया जग, जागरत जोत डगमगाइंदा। इक्को ढोला वज्जा नद, अनादी आप सुणाइंदा। इक्को पर्दा लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक्को मक्का कराए हज्ज, महबूब इक्को नज़री आइंदा। इक्को राम लए सद्द, एका कृष्न अन्त जणाइंदा। इक्को नानक चढ़े जहाज़, इक्को गोबिन्द चप्पू लाइंदा। इक्को पुरख अबिनाशी मारे अवाज़, आप आपणी दया कमाइंदा। इक्को शहिनशाह इक्को राज, हुक्म हाकम इक्क सुणाइंदा। इक्को सीस इक्को ताज, इक्क सिर टिकाइंदा। इक्को साहिब गया जाग, हरिजन साचे आप जगाइंदा। इक्को सेवक आया भाज, बण चाकर सेव कमाइंदा। इक्को रखणहार लाज, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। इक्को देवणहारा दाद, नाम धन्न आप वरताइंदा। इक्को लख चुरासी विच्चों लए काढ, आवण जावण फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क दुआर आप बणाइंदा। इक्को देवे साची दात, दाता दानी दया कमाइंदा। इक्को बन्ने साचा नात, चरन कँवल जोड़ जुड़ाइंदा। इक्को सुणाए साची गाथ, साचा मन्त्र ढोला गाइंदा। इक्को वखाए आपणी ज़ात, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। इक्को मेटे अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चढ़ाइंदा। इक्को बैठा रहे इकांत, अकल कला अख्वाइंदा।

इक्को खेल करे बौह बिध भांत, इक्को जुग जुग वेस वटाइंदा। इक्को साहिब कमलापात, इक्को नारी पुरख अख्वाइंदा। इक्को वेखे सच जमात, जुम्मला पट्टी आप पढ़ाइंदा। इक्को खोल्हे सच्चा हाट, बण हटवाणा हट्ट चलाइंदा। इक्को वेखे तीर्थ ताट, तट किनारा सोभा पाइंदा। इक्को जोत नूर ललाट, नूर नुराना डगमगाइंदा। एका खोल्हे वड्डा खात, डूँग्घा खाता आप रखाइंदा। एका वेखे मार झात, झाकी आपणी ना किसे वखाइंदा। एका दिसे सच्चा साथ, सगला संग निभाइंदा। एका होए पुरख समराथ, समरथ आपणी धार रखाइंदा। एका करे पूरी आस, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका वेखे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फेरा पाइंदा। एका रचाए साची रास, गोपी काहन नचाइंदा। एका राम वसे प्रभास, जंगल जूह उजाड़ वेख वखाइंदा। एका बणया रहे दासी दास, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। एका आदि जुगादि ना होए नास, अबिनाशी आपणा नाउँ धराइंदा। एका लख चुरासी करे पाश पाश, जो घड़या भन्न वखाइंदा। एका करे भोग बलास, भस्मड़ आपणा मूल चुकाइंदा। एका बणया शाह शाबाश, आपणी सख़सीअत आप जणाइंदा। एका कारज करे रास, एका आपणी कार कराइंदा। एका देवे सच धरवास, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। एका जन भगतां पूरी करे आस, कलयुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। एका गुरमुखां अंदर करे वास, साचा धाम आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा काया गढ़्ह, लोकमात निशान वखाइंदा। गुरमुख तेरी काया धार, हरि साचे आप बणाईआ। बाहरों दिसण नौ दुआर, अंदर वड्या साचा माहीआ। नेत्र दिसे साढे तिन्न हथ्थ मनार, अंदर छत्ती राग दा माण गंवाईआ। अठ्ठ खिड़की कर प्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन तेरी वेखे काया अटारी, अटल्ल बेपरवाहया। जगे जोत इक्क निरँकारी, निरगुण नूर नूर रुशनाया। कलयुग करे सच विहारी, विवहारी आपणी खेल खलाया। आदि आदि लगाई यारी, अन्तिम मेला सहिज सुभाया। गुरमुख नार ना रहे कुँवारी, हरि जू कन्त लए प्रनाया। करे खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर बह बह आपणा राग अल्हाया। साचे मन्दिर बैठा रागी, हरि जू राग सुणाईआ। आदि मध दी पिछली वादी, जुगादी भुल्ल ना जाईआ। हरिजन लडाए साचा लाडी, आपणी गोद बहाईआ। करया खेल बण बण बाढी, भेव कोए ना पाईआ। फांदक बणया हरि जू फांदी, गुरमुख साचे बन्न्ह लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर हरि सुहाया, लोकमात उज्यार। बह ढोला इक्को गाया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। साचा तोला बण के आया,

तोलणहार सर्ब संसार। गुरमुख आपणे कोल वसाया, आपणा खोल्ह कवाड़। दो जहान विछोड़ा कटाया, कर किरपा आप निरँकार। साचे घोड़े लए चढ़ाया, सेवा करे शाह अस्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त मेला इक्क दुआर। भगत भगवन्त मिल्या मेल, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। साहिब मिल्या सज्जण सुहेल, साचा घर वसाईआ। निरगुण सरगुण चढ़ाए तेल, बह बह ख़ुशी मनाईआ। आओ रल मिल खेल लईए खेल, वेखे सर्ब लोकाईआ। सृष्ट सबाई पंज विकारे फसी तुहानूं मिल्या वेहल, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आंढीआं गवांढीआं जाणा धर्म राय दी जेल, बन्दी बन्द ना कोए तुड़ाईआ। पिओ पुत्तरां नक्क पैणी नकेल, नव नव रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां आप उठाईआ। आओ उठो भज्ज,ो भज्जण वेला आया। सच दुआरे बह के सजो, सज्जण सच्चा आया। कर दरस गुरमुख रज्जो, आपणी तृखा बुझाया। पारब्रह्म ब्रह्म शरनी लग्गो, मिले शरनगत शरनाया। पिछली वादी हुण छड्डो, जोग अभ्यास ना कोए कराया। घर आया बिन डोरीउँ फदो, चारों कुण्ट घेरा पाया। जे भज्जे तां लत्तां वढ्ढो, बण संगी छड्ड क्यों जाया। जे लुके ते डूँग्घी कंदरों कढ्ढो, क्यों आपणे विच छुपाया। जिन्ना चिर ना मन्ने ओन्हां चिर ना छड्डो, जिन्ना चिर ना कहे तूं मेरा मैं तेरा इक्को घर बणाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वसया पार हद्दों, हुण तुहाढ्ढी हद्द अंदर आया। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई कद्दो, कुदरत कादर खेल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा उठाया। उठो पाओ घेरा, हरि हरि आख सुणाइंदा। जुग चौकड़ी जो बणया ना आप दलेरा, आपणा बल धराइंदा। गुर अवतारां जो करदा रिहा नबेड़ा, पीर पैग़म्बरां सेवा लाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वसाया जिस खेड़ा, लख चुरासी खेल खलाइंदा। दूर दुराडा जो दिसे कलयुग अन्तिम आया नेड़ा, बण दरवेश फेरी पाइंदा। तुहाढ्ढे गृह पाया फेरा, विष्न ब्रह्मा शिव ना नाल रखाइंदा। पहलों लोकी कहिन्दे रहे सिँघ शेरा, हुण निरगुण हो हो वेस वटाइंदा। हरि का भेव जाणे केहड़ा, भेत आपणा ना किसे जणाइंदा। सत्तरां बहत्तरां वखाया इक्को डेरा, ढेरी ख़ाक ना कोए कराइंदा। बिन वंञ चप्पू तारया बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। हरिभगत तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, तेरा दरवाजा बन्द ना कोए कराइंदा। जुग जुग जो करदा रिहा झेड़ा, अन्त गुरसिखां झेड़ा सर्ब मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। आओ सिखो करो दीदार, बिन नेत्रां दए दरसाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे करीम कादर यार, कुदरत वसे माहीआ। जिस दा सजदा करदे रहे जुग चार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दी गुर अवतार कढ्ढदे गए वगार, पंज तत्त फेरा पाईआ। जिस दा नाउँ गाउँदे रहे बोल जैकार, रसना जिह्वा हलाईआ। जिस नूं मन्नदे गए परवरदिगार,

नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जिस नूं कह कह गए एकँकार, पुरख अकाल सालाहीआ। जिस नूं कहिन्दे गए वसे सचखण्ड आपे सच्ची सरकार, साचे तख्त सोभा पाईआ। सो कलयुग अन्तिम साची सेवा करे अगम्म अपार, भगत दुआरा मात बणाईआ। निरगुण चल के आए विच संसार, रूप अनूप वटाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख करे बेदार, ग़फ्लत नींद कोए रहिण ना पाईआ। रहिमत कर सच्ची सरकार, हरिजन साचे लए जगाईआ। सही सलामत एकँकार, आप आपणी कार कमाईआ। जन भगत दुआरे बण भिखार, भिख़क फेरी रिहा पाईआ। जे कोई मिले सज्जण यार, आपणा हाल दयां सुणाईआ। आ के वेख्या लोकमात मेरा भण्डार, सत्तर बहत्तर बैठे भैणां भाई नाल मिलाईआ। हरिसंगत हरि महल्ल उसार, हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। जिस दा डण्डा ना लभ्भे विच संसार, लुहार तरखाण घाड़त ना कोए घड़ाईआ। तिस मन्दिर गुरमुख लए बहाल, सार किसे ना आईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। एथे ओथे दो जहान करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख तेरा करन आया जमाल, आपणा नूर देवे दरसाईआ। गोबिन्द सुणाया मुरीदा हाल, मुर्शद फेरा आपे पाईआ। सरसे विछड़े लए भाल, सत्तरां माण दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी सच्ची धर्मसाल, हरिभगत दुआरा मात बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी इक्क निशान, आप झुलाए दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग समाईआ।