पुस्तकालयभाग ११

पहली माघ २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

साचा हरि हरि हरि धार, अगम्म अगम्म चलाईआ। सति पुरख निरँजण साची कार, आदि आदि कमाईआ। सति सतिवादी एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। सति सतिवादी जोत उज्यार, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। सति सतिवादी सोहे धाम न्यार, सचखण्ड दुआरा आसण लाईआ। सति सतिवादी शाहो भूप सरकार, शहिनशाह हरि नाउँ धराईआ। सति सतिवादी हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। सति सतिवादी दर दरवेश बण भिखार, आप आपणी मंग मंगाईआ। सति सतिवादी वड भण्डार, अलख अगोचर आपणा आप वरताईआ। सति सतिवादी कर प्यार, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। सति सतिवादी अंदर बाहर, निरगुण आपणा खेल कराईआ। सति सतिवादी पुरख नार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। सति सतिवादी जोती धार, जोत जोत जोत समाईआ। सति सतिवादी कर प्यार, आप आपा लए प्रगटाईआ। सति सतिवादी सच विहार, दाई दाया सेव कमाईआ। सति सतिवादी घर विच घर कर त्यार, थिर घर साचा लए बणाईआ। सति सतिवादी हो उज्यार,

पूत सपूता शब्दी जाईआ। सति सतिवादी नाद धुन जैकार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सति सतिवादी शहिनशाह, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। सति सतिवादी बेपरवाह, आप आपणे रंग समाइंदा। सति सतिवादी हुक्मरां, हुक्म हाकम आप जणाइंदा। सति सतिवादी आपणा नाउँ धरा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। सति सतिवादी साचा मार्ग ला, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सति सतिवादी आपणा धाम सुहा, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। सति सतिवादी आपणी इच्छया आप प्रगटा, हरि पुरख निरँजण झोली डाहइंदा। सति सतिवादी एकँकारा रूप रंग रेख ना कोए जणा, निराकारा खेल वखाइंदा। सति सतिवादी नूर नुराना डगमगा, आदि निरँजण भेव चुकाइंदा। सति सतिवादी अबिनाशी करता नाउँ रखा, भूपत भूप सोभा पाइंदा। सति सतिवादी आपणी मन्ने आप रजा, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। सति सतिवादी साची कार, करता किरत कमाईआ। सति सतिवादी कर प्यार, आप आपा लए प्रनाईआ। सति सतिवादी ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी वसे ठांडे दरबार, दर दरबारा इक्क सुहाईआ। सति सतिवादी खोल्ह किवाड़, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। सति सतिवादी बण दातार, दाता दानी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सति सतिवादी खेल अवल्ला, आदि पुरख कराइंदा। सति सतिवादी वसे निहचल धाम अटल्ला, उच्च मुनारे सोभा पाइंदा। सति सतिवादी आपणे नूर आपे बला, जोती जोत डगमगाइंदा। सति सतिवादी आपणे अंदर आपे रला, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। सति सतिवादी आपणा फड़ आपे पल्ला, बन्धन आपणा आप जणाइंदा। सति सतिवादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सति सतिवादी एका रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। सति सतिवादी सति पलँघ, साची सेजा सोभा पाईआ। सति सतिवादी सच अनन्द, अनन्द कारज आप कराईआ। सति सतिवादी ढोल मृदंग, निरगुण नगारे आप वजाईआ। सति सतिवादी सूरा सरबंग, साचा दूल्हा सोभा पाईआ। सति सतिवादी सूरा सरबंग, घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। सति सतिवादी साचा लाड़ा, हरि साचा खेल खलाइंदा। सति सतिवादी सति अखाड़ा, गृह मन्दिर आप उपाइंदा। सति सतिवादी सच सतारा, सति पुरख निरँजण आप हलाइंदा। सति सतिवादी मंगलाचारा, दर बह बह आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर आप वड्याइंदा। सति सतिवादी सोभावन्त, सो पुरख निरँजण खेल वखाइंदा। सति सतिवादी नारी कन्त, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाइंदा। सति सतिवादी बणाए बणत,

घड़न भन्नणहार हो जाइंदा। सति सतिवादी आदि अन्त, आपणी रचना आप रचाइंदा। सति सतिवादी पूरन भगवन्त, मूर्त अकाल डगमगाइंदा। सति सतिवादी सर्ब गुणवन्त, अजूनी रहित दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धारा आप चलाइंदा। साची धार पुरख अकाल, सति सतिवादी आप चलाईआ। आपणे उपर हो दयाल, आपणी दया आप कमाईआ। आपे देवे दाता दानी आपणा लाल, गोदी गोद आप सुहाईआ। आपे करे सदा प्रितपाल, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धार आप जणाईआ। सति धार निरगुण जोत, निरवैर पुरख आप प्रगटाइंदा। आप बहाए साचे किले कोट, छप्पर छन्न ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि एका चोट, शब्द नगारे आप लगाइंदा। सदा सुहेला इक्को ओट, शाह पातशाह इक्क अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति आपणी कार कमाइंदा। सति सतिवादी निरगुण रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। सति सतिवादी शाहो भूप शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। सति सतिवादी महिमा अनूप, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सति सतिवादी कोई ना देवे तेरा सबूत, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सति सतिवादी ना कोई तत्त ना कलबूत, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धारा आप समझाईआ। सति सतिवादी साचा कम्म, निहकर्मी आप कराइंदा। सति सतिवादी आपे जम्म, मात पित ना कोए बणाइंदा। सति सतिवादी निरगुण रूप श्री भगवन, भाग आपणे मन्दिर लाइंदा। सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह, आपणा मार्ग आप चलाइंदा। सति सतिवादी साचा धन्न, आपणा नाम आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति आपणी खेल कराइंदा। सति सतिवादी खेल करतार, करता पुरख आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। जनणी जन वेखे सुत दुलार, बाली बाला गोद सुहाईआ। थिर घर साचे दए अधार, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। सुत दुलारे कर उज्यार, आपणा बल वखाईआ। साचा धन्दा एका वार, एकँकार दए जणाईआ । चरन कँवल इक्क सहार, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त सति अमोलक झोली पाईआ। सति सतिवादी वस्त सति, सो पुरख निरँजण आप वरताइंदा। सुत दुलारे दे दे मत्त, आपणी बूझ बुझाइंदा। सुत दुलारे तेरा प्रकाश, मेरा तत्त भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि इक्को साथ, सगला संग वखाइंदा। एका नाउँ एका पाठ, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी भेव खुल्हाइंदा। सति सतिवादी खोल्हे भेव, अभुल वड्डी वड्याईआ। सति सतिवादी लाए साची सेव, साचा हुक्म सुणाईआ। आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल धाम रिहा सुहाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धारा आप समझाईआ। सुत दुलारे सति सतिवाद, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरी रचना रची आदि, आपणा नूर प्रगटाइंदा। तेरा मनारा साची याद, थिर घर आप बणाइंदा। इक्क इकल्ला करां प्यार, लाड लाड नाल बुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप समझाइंदा। सति सतिवादी साचा मूल, निरगुण आपणा आप जणाईआ। आदि जुगादि ना जाणा भूल, अभुला रिहा समझाईआ। पुरख अबिनाशी एका कन्त कन्तूहल, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप जणाए आपणा सच असूल, असलीअत आपणे विच छुपाईआ। सुण शब्द सुत साचे जन, सति पुरख निरँजण आख सुणाया। तेरा बेड़ा दिता बन्न्ह, सिर तेरे हथ्थ रखाया। इक्को तेरा जननी जन, दाई दाया इक्क हो जाया। मेरा कहिणा लैणा मन्न, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। इक्को देवां साचा धन्न, अतोट अतुट रखाया। एका राग सुणना कन्न, एका नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार रिहा समझाया। साची कार हरि निरँकार, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, देवां माण वड्याईआ। तेरे अंदर मेरा भण्डार, सच ख़ज़ाना आप टिकाईआ। वेखां विगसां करां विचार, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। सति सतिवादी साचा खेल, हरि करता आप जणाइंदा। सति सतिवादी साचा मेल, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। सति सतिवादी गुरू गुर चेल, गुर चेला वेस वटाइंदा। सति सतिवादी सज्जण सुहेल, साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल बेपरवाह, आपणा आप जणाईआ। सति सतिवादी दए सलाह, रमज़ रमज़ नाल मिलाईआ। तेरी रचना लवां रचा, रच रच ख़ुशी मनाईआ। तेरे अंदर आपा दयां टिका, बल आपणा आप रखाईआ। तेरा पर्दा दयां चुका, ओहला कोए नज़र ना आईआ। तेरा चोला दयां बदला, विष्नूं नाउँ रखाईआ। विष्नूं अंदर ब्रह्म प्रगटा, पारब्रह्म प्रभ वंड वंडाईआ। सुन्न अगम्मी धूंआँधार आप समा, आपणी इच्छया करे कुड़माईआ। शंकर मेला सहिज सुभा, साख्यात रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी साची कार कमाईआ। सति सतिवादी साची कार, सत्त चार चार मिलाईआ। पहला सुत दुलारा कर त्यार, शब्दी नाउँ नाउँ रखाईआ। दूजे विष्नूं पावे सार, तीजे ब्रह्मे माण दिवाईआ। चौथे शंकर दे अधार, एका ओट जणाईआ। सत्त चार दा सति प्यार, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। सचखण्ड सोहे इक्क दुआर, साचे तख्त आसण लाईआ। आपणी इच्छया दए अधार, भिच्छया आप वरताईआ। तख्त निवासी एकँकार, कीमत कही ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपणी इच्छया शब्दी रंग, विष्नूं आप चढ़ाया। विष्नूं अंदर सेज पलँघ, ब्रह्मा आप सुआया। आपे जाणे ब्रह्म अनन्द, शंकर डगमगाया। चारां खेल करे सूरा सरबंग, आप आपणी गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणा रूप वखाया। सति सतिवादी साचा रूप, अनुभव आप जणाईआ। चारां देवे इक्क सबूत, एका नूर दरसाईआ। वसणहारा साची कूट, चारे कूटां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत चार जोड़ जुड़ाईआ । सत चार जुड़या जोड़, जोड़नहार निरँकारा। निरगुण निरगुण गया बौहड़, करया खेल अपर अपारा। आपणा पन्ध आपे वेखे दौड़, सचखण्ड थिर घर खेल न्यारा। निरवैर लगाए एका पौड़, महल अटल उच्च मनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सत चार जाणे सच विहारा। सत्त चार चार मनार, आपणे आप प्रगटाईआ। चवां दस्से सच विहार, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। उठो जागो होवो ख़बरदार। पुरख अबिनाशी रिहा जगाईआ। चरनी लग्गो एका वार, एका बूझ बुझाईआ। देवां वस्त वस्त हरि थार, अनमुल्ल आप वरताईआ। साची करनी इक्को कार, करता पुरख समझाईआ। मेरी इच्छया वड बलकार, भेव कोए ना पाईआ। साची सिख्या देवां अपर अपार, भुल्ल कदे ना जाईआ। चारे निउँ निउँ करन निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब दाता परवरदिगार, हउँ बालक भेव ना आईआ। बख्शिश कर आपणी आप करतार, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारां एका गुण समझाईआ। चार मनार मेरा रंग, हरि हरि आप जणाइंदा। मेरा नूर मेरा पतंग, नूर नुराना आप उडाइंदा। आपणे नाल आपे गंढ्ढ, साचा बन्धन पाइंदा। आप सुणा आपणा छन्द, एका भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख निरँजण साचा हरि, चार चार आप वड्याइंदा। चार चार गए जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। आप लगाया घर साचे भाग, भागवान आप हो जाईआ। आपे दीपक जोत चिराग, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। आपे बण बण सज्जण साक, बह बह ख़ुशी मनाईआ। आपे देवे इक्को वाक्, वातावरन आप समझाईआ। आप वखाए इक्को घाट, घाटा नज़र कोए ना आईआ। आप खुल्हाए साचा हाट, हट्ट हटवाणा सेव कमाईआ। आपे जाणे साचा खात, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे एका वार उठाईआ। उठो जागो नेत्र खोल्ह, नैण नैण खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा बोल, एका शब्द सुणाया। मेरा भाणा सदा अडोल, डुल कदे ना जाया। एका तोलां साचा तोल, तोलणहारा बेपरवाहया। तुहाढ्ढे अंदर जावां मौल, आपणा नूर कर रुशनाया। आदि करां साचा कौल, अन्त भुल्ल ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप समझाया।

चारे उठो हो त्यार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। शब्दी तेरा सच विहार, विष्नूं करी कुड़माईआ। विष्न तेरा ब्रह्म अधार, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। शंकर मिली चरन धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का एका लाईआ। चौहां विचोला एकँकार, आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल अञ्याणे आप जगाईआ। छोटे बाले गए उठ, हरि चरन ध्यान लगाया। पारब्रह्म प्रभ गया तुट्ठ, दे मति रिहा समझाया। चरन अमृत देवे एका घुट, चरन चरन नाल रगड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे एका घर बहाया। चारे सुणो हरि की बात, हरि बातन आप जणाइंदा। सचखण्ड बैठा इक्क इकांत, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। वस्त देवां इक्को दात, एका वार वरताइंदा। वेखां खेल खेल तमाश, आपणा खेल आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाणा एका वार, हरि जू आप सुणाया। उठो चारे हो त्यार, हरि सज्जण रिहा समझाया। साचा करना सच विहार, सति सतिवादी आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मार्ग आपे लाया। साचा मार्ग हरि जू दस्स, चारे रहे शरमाईआ। तेरे बरदे तेरे वस, तेरी सेव कमाईआ। तूं साडी पूरी करनी आस, हउँ बैठे झोली डाहीआ। तेरा नूर सच प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बण सेवक सेव कमाईआ। हरि जू हरि खोल्हे भेव, आपणा भेव जणाया। मिल मिल करनी साची सेव, साचा हुक्म सुणाया। अलख अगोचर अगम्म अभेव, सचखण्ड निवासी आसण लाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाया। चारे सुणो करो ख्याल, हरि आपणी बूझ बुझाईआ। आप उपजाए आपणे लाल, हरि लालन वेख वखाईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा सोभा पाईआ। नूर नुराना बेमिसाल, एका मसला हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग एका लाईआ। चारे जाणा मार्ग लग्ग, लगावणहार करतारा। तुहाढ्ढे सीस बद्धी पग्ग, एका नाम दस्तारा। लख चुरासी उपजे जग, घाड़त घड़े अगम्म अपारा। नौबत नाम जाए वज्ज, शब्दी नाद नाद धुन्कारा। विष्नूं सेवा करे भज्ज भज्ज, घर घर दए भण्डारा। ब्रह्मे तेरा रूप रंग, ब्रह्म करया खेल न्यारा। शंकर अन्तिम देणा कोई ना छड्ड, चवां खेल करे न्यारा। हुक्मे अंदर जाणा बज्झ, एका हुक्म धुर फ़रमाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा राणा । चारे अग्गों पए रो, नेत्र नैणां नीर वहाया। सानूं तेरी बिध दा पता ना को, कवण बिध लख चुरासी दएं रचाया। कवण बिध बीज देईए बो, उपजे मात संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवेश खड़े भिखारा। दर दरवेश मंगण मंग, ख़ाली झोली

रहे वखाईआ। एका वस्त दे सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी शरनाईआ। तुध बिन होए बलहीण मंद, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी दया कमाईआ। दीन दयाल हरि दया कमा, आपणी बिध जणाइंदा। एका वस्त झोली पा, एका गुण समझाइंदा। शब्द सुत आपणा हथ्थ तेरे सिर दयां टिका, सदा संग निभाइंदा। विष्नूं सतो गुण तेरी झोली पा, तेरा भार वंडाइंदा। ब्रह्मे रजो रंग रंगा, एका रंग वखाइंदा। तमो शंकर नाल रला, साचा खेल कराइंदा। चौहां मेला सहिज सुभा, एका घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साची वस्त मिली घर, चारे ख़ुशी रहे मनाईआ। इक्क दूजे दा पल्लू फड़, अग्गे पिच्छे तुरन वाहो दाहीआ। किस बिध घाड़न लईए घड़, लख चुरासी बणत बणाईआ । जिध्धर वेखण आवे डर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। प्रभ शरनाई चारे पड़, बैठे सीस झुकाईआ। असीं आपणा आप गए हर, दर तेरे सीस झुकाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। दीन दयाल हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। चारों देवे इक्क ज्ञान, एका गुण समझाइंदा। चौहां विच्चों कर प्रधान, शब्दी ताज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। करनी करे करता पुरख, पुरखोतम वड्ड वड्याईआ । ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दुःख ना कोए जणाईआ। आपणयां उत्ते आपे कीता तरस, रहिमत आपणी आप कमाईआ। आपे करे साची परख, पारखू बण बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। चारों देवो इक्क सहारा, सिर सिर हथ्थ टिकाया। आपणी इच्छया इक्क भण्डारा, पंचम रूप धराया। पंचम मेला धुर दरबारा, दर दुआरा आप सुहाया। करया खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख आदि रिहा समझाया । आदि पुरख मार्ग ला, आपणा आप जणाईआ। सुत शब्द भुलणा ना, निरवैर रूप वखाईआ। विष्नूं सेवा सच कमा, विश्व एका एक वखाईआ । ब्रह्मे तेरा ब्रह्म रुशना, पारब्रह्म लए प्रगटाईआ। शंकर साचा जोग वखा, हथ्थ त्रसूल फड़ाईआ। त्रै त्रै मेला सहिज सुभा, पंचम जोड़ जुड़ाईआ । घाड़त भाण्डा आप घड़ा, लख चुरासी रूप वटाईआ। निरगुण अंदर जोत जगा, पंज तत्त करे रुशनाईआ। शब्द अनादी नाद वजा, आपणा राग अल्हाईआ। विष्नूं लेखा आप गणा, काया मन्दिर दए वड्याईआ। ब्रह्म रूप पारब्रह्म धरा, आत्म सेजा सोभा पाईआ। शंकर डेरा आपणा ढाह, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी दए समझाईआ। चारे साची सेव कमौंदे, घर साचे वज्जे

वधाईआ। सो पुरख निरँजण साचा ढोला गौंदे, हं रूप दिता प्रगटाईआ। पुरख अकाल इक्को पाउँदे, परम पुरख बेपरवाहीआ। सच सरोवर इक्क नुहौंदे, हरि चरन मिली शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे वेखे चाँईं चाँईंआ। चारे वेखे चार चार, हरि साचे वड वड्याईआ। शब्दी गुण इक्क विचार, एका भेव खुल्हाईआ। विष्नूं विश्व कर त्यार, वास्तक रूप धराईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म सहाईआ। शंकर तेरा अन्त आधार, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। चवां विचोला एकँकार, आपणी खेल खलाईआ। धुर फ़रमाणा सच्ची सरकार, शाह पातशाह आप जणाईआ। सभनां करे ख़बरदार, बेख़बर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। धुर फ़रमाणा सुण लओ मीत, हरि मित्र आप सुणाया। निरगुण हो चलावां रीत, सरगुण खेल करावां। आपणा ढोला दस्सां गीत, निष्अक्खर आप पढ़ावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल अगम्म अथावां। शब्द सुत किहा पुकार, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए जणाईआ। विष्नूं रो रो करया गिरयाज़ार, तुध बिन मेरा अवर ना कोए सहाईआ। ब्रह्मा मंगे नाद धुन्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। शंकर मस्तक धूढ़ी ला ला छार, भोले भाउ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चारों वस्त आप वरताईआ। सुण सुत शब्दी मेरे बाले, हरि जू आख सुणाया। तूं मेरा मैं तेरा लग्गी निभ जाए नाले, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। विष्नूं जुग जुग सदा तूं पालें, आपणा भण्डारा तेरी झोली पाया। ब्रह्मे सुण लै मेरे गाणे, हरि जू आख सुणाया। शंकर उठ कर ध्याने, निरगुण रिहा उठाया। करे खेल श्री भगवाने, आदि आपणी रचना आप रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान झोली पाया। शब्दी दिता दान, आपणे विच समाईआ। विष्नूं हो मेहरवान, सति वस्त भण्डारा दए खुल्हाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, चारे वेद करे पढ़ाईआ। शंकर देवे इक्क निशान, आप आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारां वस्त दए वरताईआ। चारों वस्त इक्को वार, एका पुरख वरताईआ। देवे दलासा आप जुग चार, चार चार वंड वंडाईआ। चारे वेद दए अधार, चार कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। चारे जुग ख़बरदार, चारे बाणी कर पढ़ाईआ। चारे वरन दए अधार, चार यारी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चौका बन्धन पाईआ। एका चौका जुग चार, चौकड़ रूप वटाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, आपणी कार कमाइंदा। हुक्मी हुक्म सच वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप वखाइंदा। चारे रोवण मारन धाह, हरि जू खेल कराया। साडी सेवा दिती लगा, एका हुक्म सुणाया। हउँ बालक नादान

तेरा भेव ना जाणे रा, अभेव तेरी शहिनशाहया। तूं बणना विच मलाह, तुध बिन बेड़ा ना कोए चलाया। डूंगा सागर तेरा अस्गाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद साडा संग निभाया। पुरख अबिनाशी हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। आओ चारे मेरे लाल, एका वार समझाईआ। जुग चौकड़ी निभां नाल, निरगुण निरगुण खेल कराईआ। माणस रूप हो प्रधान, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सति सरूपी देवां दान, सति सतिवादी धार चलाईआ। करां खेल मात महान, आपणा बल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारों देवे माण वड्याईआ। चारां देवे हरि जू माण, निमाणयां गले लगाया। मेरा खेल दो जहान, दोए दोए रूप धराया। निरगुण वसां सचखण्ड मकान, सरगुण लोकमात फेरा पाया। एका देवां सच्चा दान, नाउँ निधाना झोली पाया। जुग चौकड़ी धुर फ़रमाण, सच संदेश सुणाया। गुर अवतार बाल अञ्याण, लोकमात नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाया। आपणा खेल हरि निरँकारा, एका एक जणाईआ। जुग जुग चले मेरा विहारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सति सतिवादी खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। चार चार बन्न्हे धारा, धरनी धरत धवल सुहाईआ। बण विचोला एकँकारा, आपणी कल वरताईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, हुक्मी हुक्म भुवाईआ। गुर अवतार सेवादारा, साची सेव कमाईआ। शब्द सुत तेरा नाम जैकारा, आदि जुगादि सुणाईआ। विष्नूं तेरा विश्व भण्डारा, लोकमात वरताईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, लख चुरासी विच समाईआ। शंकर तेरा तेज़ कटारा, लख चुरासी पार कराईआ। आपे वसे सब तों बाहरा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। चारे अग्गों हो त्यार, हरि साचे आख जणाईआ। साडे नाल कर इकरार, इकरारनामा दे लिखाईआ। जुग जुग तेरी सेवा करीए विच संसार, बण सेवक सेव कमाईआ। तेरा सरगुण रूप गुर अवतार, लोकमात फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर कर कर कार, बण वगारी फेरा पाईआ। जिउँ भावे तिउँ देवें तार, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हउँ मंगीए तेरा दरस दीदार, तुध बिन अवर ना कोए ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला निरगुण रूप लएं प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी कहे हस्स, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। करता पुरख खेल करे समरथ, समरथ धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा । कोटन कोटि नाम सुणाए कथ कथ, गुर अवतार सेव लगाइंदा। जुग जुग आपणा मार्ग दस्स, वरन बरन वंड वंडाइंदा। अन्तिम सब दे कोलों जाए नस्स, हथ्थ किसे ना आइंदा। विष्नूं आपणी कंडे जाए ढट्ठ, ब्रह्मा राग ना कोए अल्हाइंदा। शंकर रखे ना कोए हठ, बल आपणा आप मुकाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणा पर्दा चुक्के निरँकारा, निरगुण भेव जणाइंदा । नव नौ चार जगत जैकारा, चार चार सुणाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, लोकमात सेवा लाइंदा। हुक्मे अंदर साची कारा, करता पुरख कराइंदा। आपे वसे सचखण्ड दुआरा, नर निरँकारा आसण लाइंदा। दूई दूत शब्द हल्कारा, साची सेव कमाइंदा। विष्नूं बरदा करे निमस्कारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। ब्रह्मा करे गिरयाज़ारा, आपणी गिराह वेख वखाइंदा। शंकर अग्गे कढ्ढे हाढ़ा, दोए दोए दोए मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा दस्से आप असूल, अवल अल्ला नूर इलाहीआ। जुग चौकड़ी खाए काल, महांकाल वज्जे वधाईआ। गुर अवतार वजाए ताल, लोकमात जायण जस गाईआ। नव नौ चार होए बेहाल, बेवा सर्ब लोकाईआ। अन्तिम खेल करे भगवान, निरगुण नूर जोत धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौहां एका वार समझाईआ। चौहां समझाए आपणी रमज, रमज़ नाल मिलाइंदा। बाल बाले जाणा समझ, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम आवां बण पंज तत्त ना कोई चले नब्ज़, सब दी नब्ज़ वेख वखावां। ना कोई रोग ना कोई मरज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाणा। जाणी जाण कहे भगवान, एका गुण समझाईआ। निरगुण प्रगट होए वड मेहरवान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। करे खेल नौजवान, बल आपणा आप धराईआ। सति सतिवादी राज राजान, शाहो भूप वेस वटाईआ। जोती जोत नूर महान, नाद शब्द धुन शनवाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, दो जहानां हुक्म चलाईआ। प्रगट होवे विच जहान, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौहां लेखा दए मुकाईआ। चौहां लेखा अन्त मुकाउणा, हरि जू आख सुणाइंदा। सति सतिवादी फेरा पाउणा, सति आपणा नाम प्रगटाइंदा। सचखण्ड दुआरा मात सुहाउणा, आप आपणे रंग रंगाइंदा। चार मनार एका घर वखाउणा, एका बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धीरज धीर आप धराइंदा। चारे रखो इक्को आस, हरि जू आख सुणाईआ। अन्तिम प्रगट होए पुरख अबिनाश, जोती जामा भेख वटाईआ। सति सतिवादी पूरी करे आस, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। चौहां बुझाए लग्गी प्यास, अमृत मेघ बरसाईआ। निरगुण सरगुण होए दासी दास, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। करे खेल पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फेरा पाईआ। लोआं पुरीआं पाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। तुहाढ्ढा करे कारज रास, आपणा काज आप वखाईआ। आप चलाए सच जहाज़, सति सतिवादी सेव कमाईआ। आपे वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। आदि अन्त ना होए विनाश, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ । तुहाढ्ढी पूरी

करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारां एका बन्धन पाईआ। चारां बन्धन दिता पा, ना कोई तोड़ तुड़ाइंदा। कलयुग अन्तिम आवे बेपरवाह, भेव अभेदा आप सुणाइंदा। गुर अवतार बणन गवाह, साचा खेल आप रचाइंदा। लिख लिख जिमनी देण भरा, वेद कतेब शास्त्र सिमरत खाणी बाणी नाल रलाइंदा। आपे लुक के बैठा रहे बेपरवाह, आपणा पर्दा ना किसे उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चौहां एका गुण समझाइंदा। चौहां देवे इका गुण, गुणवन्ता वड वड्याईआ। अन्त पुकार लए सुण, हरि सचा शहिनशाहीआ। हरि का भेव ना कोई जाणे सर्ब पुकार रिहा सुण, अभुल बेपरवाहीआ। लख चुरासी छाण पुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझाईआ । चारां सुणया सच संदेशा, हरि जू आख सुणाया। प्रभ अग्गे चले ना कोई पेशा, बैठे सीस झुकाया। कलयुग अन्त कराए वेसा, निरगुण नूर धराया। तिस साहिब को सदा अदेसा, जो हुक्मी हुक्म रिहा फिराया। अन्तिम मेटे साडा लेखा, लेखा लेख रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह श्री भगवान, एका भेव जणाइंदा। चौहां देवे इक्क ज्ञान, चारे कुण्ट फिराइंदा। कलयुग लेखा अन्त जहान, हरि जू आप जणाइंदा। करां खेल इक्क महान, भेव कोए ना पाइंदा। सति सतिवादी आपणा सच निशान, लोकमात झुलाइंदा। लख चुरासी पुण छाण, गुरमुख साचे बाहर कढाइंदा। बहत्तरां बणावां इक्क मकान, नाड़ नाड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। सत्तरां देवां इक्को दान, साता सिफ़रा मूल मुकाइंदा। सति रूप श्री भगवान, चौका चारे सेव लगाइंदा। अन्तिम कट्ठे करे आण, साता चौका जोड़ जुड़ाइंदा। मेरा नूर जोत महान, भेव किसे ना आइंदा। शब्दी सुत मिलणा आण, प्रभ साचा सच समझाइंदा। विष्नूं चरनीं डिगीं आण, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मे रो रो मंगीं दान, तेरी कीती घाल लेखे पाइंदा। शंकर मस्तक धूढ़ी मेटणी आण, तेरी लग्गी छार मिटाइंदा। अन्त विचोला बणे श्री भगवान, पिछला लेखा मूल मुकाइंदा। अग्गे खेल करे महान, साचे भगतां राह चलाइंदा। साचा मन्दिर विच जहान, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। साचे सिख कर प्रधान, चारों कुण्ट हुक्म चलाइंदा। चार मनार दा इक्क निशान, चार जुग दी वंड वंडाइंदा। नाल रले सूरबीर सुल्तान, शाह पातशाह सेव कमाइंदा। साता चौका आदि अन्त जीव जंत साध सन्त सर्ब गाण, रसना जिह्वा सर्ब हलाइंदा। जिस नूं हरि जू देवे दान, सो दूजे दर ना मंगण जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त आप समझाइंदा। चारों अन्तिम आउणा चल, हरि जू हुक्म सुणाया। मेरा खेल वेखणा अछल अछल, लेखा लिख्त विच ना आया। मैं अन्तिम होणा भगतां वल, सब दा नाता दयां तुड़ाया।

लोकमात वजावां उन्हां दे नाम दा टल्ल, मन्दिर टल्ल ना कोए खड़काया। उच्ची कूक सुणावां बांग महल्ल, काअबा होर नज़र कोए ना आया। मठ शिवदुआले जाण हल्ल, गुरमुख होण मात रुशनाया। गुरुदुआर पए तरथल्ल, थपक थपक थपक ना कोए सुआया। अन्तिम होणा भगतां वल, सब नूं देवां धक्का लाया। मेरा हुक्म गुर अवतारां कोलों गया ना टल, अन्तिम बैठे चरनां हेठ सीस टिकाया। सारे कहिन्दे गए अछल अछल, फड़ के कोल ना किसे बहाया। किसे नूं सुनेहड़ा अपणा रिहा घल, बाणी बाणी खोज खुजाया। कलयुग अन्तिम आया चल, सब दा चलाण दए कराया। वेखणहारा जल थल महीअल आपणा रूप वखाया। चौहां दी करनी दा देवे फल, कलयुग अन्तिम जन भगत कमाई तेरा इक्को इक्क फुलका फुलका दए खवाईआ। सत चार होण अटल्ल, चहत्तरां एका महल्ल चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धारे आपणा बल, कोटन बावन नैण रहे उठाया।