पुस्तकालयभाग ११

४ माघ २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

सचखण्ड निवासी हरि निरँकारा, दरगाह साची दया कमाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यारा, सच महल्ले सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाणा, श्री भगवाना आप जणाइंदा। खेले खेल दो जहानां, भेव अभेव खुल्हाइंदा। शब्दी सुत मर्द मर्दाना, शाह सुल्ताना आप प्रगटाइंदा। मार्ग पन्थ इक्क वखाना, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे दे दाना, वस्त अनमोलक आप वरताइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधाना, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी साची कारा, करता पुरख आप कराइंदा । साची कार हरि निरँकार, आपणी आप जणाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरे शाहो भूप बण सिक्दार, हुक्मी हुक्म आप चलाईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यार, निराकार आप कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल उसार, लोआं पुरीआं बन्धन पाईआ। लख चुरासी कर त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, घट मन्दिर आप वजाईआ। जोत निरँजण दीपक बाल, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर इक्क धर्मसाल, गृह गृह आपणा डंक सुणाईआ। आत्म सेजा कर त्यार, परम आत्म वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी खेल खलाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, एकँकारा खेल खलाइंदा। आपणे नूर आपे बला, आदि निरँजण डगमगाइंदा। आपणी जोत

आपे रला, अबिनाशी करता वेस वटाइंदा। आपे फड़े आपणा पल्ला, श्री भगवान संग निभाइंदा। आपणा संदेश आपे घल्ला, पारब्रह्म प्रभ ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी सोभा पाइंदा। सचखण्ड निवासी सोभावन्त, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, हरि पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। खेले खेल नार कन्त, एकँकारा वड वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणत, आदि निरँजण साची सेव कमाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, श्री भगवान वड वड्याईआ। रूप अनूप जुगा जुगन्त, अबिनाशी करता आप धराईआ। एका नाउँ साचा मंत, पारब्रह्म प्रभ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, सोभावन्त निरँकार। दीप जगाए आदि निरँजणा, आदि जुगादी एकँकार। दरगाह साची साचा सज्जणा, निरगुण रूप अगम्म अपार। ना घड़या ना भज्जणा, समरथ पुरख खेल न्यार। आप चलाए आपणा जहाज़ना, सेवा करे सेवक बण बण सेवादार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप कराईआ। साचा खेल पुरख अबिनाश, आदि आदि कराईआ। शाहो भूप सर्ब गुणतास, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। गृह मन्दिर पावे साची रास, महल अटल आप सुहाईआ। इक्क इकल्ला खेल तमाश, निरवैर पुरख आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव आपे खोल्ह, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। आपणा नाउँ आपे बोल, नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। आपणा दर आपे खोल्ह, घर साचे सोभा पाइंदा। आपणा नाद वजाए ढोल, अगम्म अगम्मड़ा नाद सुणाइंदा। आपे वसे आपणे कोल, निरगुण निरगुण संग रखाइंदा। आदि जुगादी इक्को तोल, तोलणहारा इक्क हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा एका घर, हरि जू आप सुहाईआ। देवणहारा आपे वर, वर दाता बेपरवाहीआ। करे खेल नारी नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। आपणी सेजा आपे चढ़, कन्त भतार ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा साची धार, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए दीवार, साची बणत आप बणाइंदा। दीआ बाती ना कोए उज्यार, निरगुण नूर डगमगाइंदा। कमलापाती पुरख नार, साचा संग आप हो जाइंदा। नाद शब्द धुन्कार, बोध अगाधी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, भेव कोए ना पाइंदा । आदि पुरख आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, आपणे घर बहाइंदा। आप लडाए साचा लड, साची गोद आप सुहाइंदा। आपे जाणे आर पार किनारा हद्द, दूसर भेव कोए ना

पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वसाइंदा। सचखण्ड महल्ला एकँकार, एका घर बणाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। साचा तख्त सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाईआ। भूपत भूप हुक्मी हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। आपणी इच्छया आपे धार, आपे देवे माण वड्याईआ। आपे खोले्ह बन्द किवाड़, थिर घर साचा लए प्रगटाईआ। थिर घर साचे देवे माण, चरन कँवल शरनाईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। देवणहारा एका दान, एका वस्त झोली पाईआ। सुत दुलारा कर बलवान, थिर घर साचे आप बहाईआ। करे खेल श्री भगवान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। दाई दाया चतुर सुजान, निरगुण निरगुण सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, एका बन्धन आप रखाईआ । एका देवे धुर फ़रमाण, सच संदेशा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साची कार कमाईआ। साची कार हरि निरँकार, आपणी आप कमाइंदा। निरगुण निरगुण कर त्यार, निरगुण मेला मेल मिलाइंदा। निरगुण मन्दिर अपर अपार, दिस किसे ना आइंदा। निरगुण पुरख निरगुण नार, निरगुण कन्त सेज हंढाइंदा। निरगुण सुत दुलारा कर त्यार, थिर घर साचे आप बहाइंदा। निरगुण वणज निरगुण वपार, निरगुण साचे हट्ट विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव आपे दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। एका अमृत देवे रस, झिरना निझर आप झिराईआ। एका तीर निराला मारे कस, नाम निधाना बाण लगाईआ। एका खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ आप जणाईआ। इक्क चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराइंदा। हड्ड मास नाड़ी ना चम्म, पंज तत्त ना कोए रखाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता दुःख ना कोए जणाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, बण खेवट सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी कार आप कमाइंदा। आपणी कार आपे कर, करता पुरख ख़ुशी मनाईआ। आपे देवणहारा वर, वर दाता आप हो जाईआ। आपे निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए दरसाईआ। आपे दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वछ सरूपी रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपे फड़, साची सेवा आप लगाईआ। एका अक्खर जायण पढ़, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। आप बंधाए आपणे लड़, शब्दी डोर इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना हरि करतारा,

आपणी आप रचाइंदा। त्रै त्रै मेला एका वारा, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी कर त्यारा, घाड़त घड़त वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण बण ठठयारा, आपणा खेल वखाइंदा। राती रुत्ती थिती ना कोई जाणे वारा, घड़ी पल ना कोए वंडाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, धार धार विच प्रगटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ करन निमस्कारा, दर दर सीस झुकाइंदा। वाहवा तेरी कुदरत मेरे परवरदिगारा, तेरा भेव कोए ना आइंदा। तेरा घर अपरम्पर अपर अपारा, सच महल्ला उच्च अटल्ला सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। जल थल महीअल आपे रला, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। सच संदेश एका घल्ला, ब्रह्म वेता आप पढ़ाइंदा। विष्नूं फड़ाए हरि जू पल्ला, वास्तक आपणा गुण समझाइंदा। शंकर बोले एका हल्ला, अन्तिम लेखा सर्ब चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका गुण आप समझाइंदा। एका गुण जणाए गुणवन्त, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। मेरा खेल आदि अन्त, जुग जुग भेव ना राईआ। लख चुरासी माया पावां बेअन्त, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा श्री भगवान, आपणा आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव सुण फ़रमाण, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण खेल महान, सरगुण निरगुण रंग रंगाइंदा। पंज तत्त कर परवान, त्रै त्रै आपणा पर्दा पाइंदा। नव नौ खोल्ह आप दुकान, चार चार वंड वंडाइंदा। घर घर विच इक्क मकान, मिहबान आप खुल्हाइंदा। जोत निरँजण नूर महान, नूर नुराना डगमगाइंदा। आत्म नाद शब्द धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, सर सरोवर आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, परम पुरख आप पढ़ाइंदा। साची सेजा हरि मेहरवान, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त नाम आधार, हरि सतिगुर आप वरताईआ। त्रै त्रै मेला एका वार, पंचम पंच कुड़माईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। किरनी किरन किरन उज्यार, रवि ससि करे रुशनाईआ। मंडल मण्डप दए आधार, लोआं पुरीआं घाड़त लए घड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, साचे धाम दए बहाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। लख चुरासी खेल विच संसार, लोकमात दए समझाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। सेवा लाए गुर अवतार, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। भगत भगवन्त लए उभार, आपणी बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां दए दीदार, निरगुण सरगुण लए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण लए उठाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुरसिखां चले नाल नाल, सगला संग रखाईआ। करे खेल श्री भगवान, जुग जुग वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता देवे दान, द्वापर आपणा बन्धन पाईआ। कलयुग खेल करे महान,

ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाईंआ। मुकामे हक़ इक्क निशान, मिहबान बीदो आप झुलाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, कोटन कोटि रूप वटाईआ। शब्द मन्त्र नाम देवे ज्ञान, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल श्री भगवन्त, आपणा आप जणाइंदा। लेखा जाणा जुगा जुगन्त, जुग जुग वेख वखाइंदा। लख चुरासी बणाई बणत, सेवक सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग हरि निरँकार, आपणा आप रंगाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे सन्तां नेत्र नैण खुल्हाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लाल अनमुलड़े गोद बहाईआ। गुरसिखां करे सदा प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चरन प्रीती निभे नाल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। एका देवे वस्त नाम धन माल, सच ख़ज़ीना आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम अतुट इक्क रखाईआ। नाम अतुट हरि भण्डारा, आदि जुगादि वरताइंदा। हरिजन देवे कर प्यारा, गुरमुख साचे झोली पाइंदा। एका हट्ट इक्क वणजारा, एका तोलण तोल तुलाइंदा। चौदां लोक ना पावण सारा, चौदां विद्या ना भेव चुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा इक्क समझाइंदा। सच भण्डारा इक्को नाम, हरि जू आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुर अवतार मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पीर पैग़म्बर करन सलाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आदि जुगादी इक्क ईमान, एका कलमा दए समझाईआ। शाह पातशाह सच्चा अमाम, मुकामे हक़ इक्क शहिनशाहीआ। जुगा जुगन्तर देवे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। आपे जाणे लेखा सतिनाम, नाम सति आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग करता हरि करने जोग, एका रंग समाया। निरगुण सरगुण साचा भोग, भस्मड़ भोगी भोग भुगाया। आत्म परमात्म संजोग विजोग, दोए दोए कार चलाया। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबकां पर्दा लाहया। आदि जुगादी ब्रह्मादी इक्क सलोक, पारब्रह्म आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप जणाया। धुर फ़रमाणा एका वार, एकँकार सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए जणाईआ। लख चुरासी घाड़त घड़ी बण ठठयार, ठोकर होर ना कोए लगाईआ। खेलां खेल विच संसार, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेव कमाईआ। अन्तिम आवां विच संसार, निरगुण आपणा रूप धराईआ। जोधा सूरबीर बण बलकार, बल बावण खेल खलाईआ। नाम खण्डा

तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। लेखा जाण सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चौकड़ी जुग चार, जुग जुग मूल मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सच संदेशा शाह पातशाह, हरि जू हरि सुणाइंदा। साचे तख्त कर सलाह, तख्त निवासी दया कमाइंदा। जुग जुग वेस अनेक वटा, गुर अवतार सेव लगाइंदा। शब्दी शब्द बण मलाह, लख चुरासी बेड़ा आप चलाइंदा। जे कोई वेखे दिसे ना, घट घट अंदर डेरा लाइंदा। गुरमुख सज्जण लए जगा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। एका नेत्र दए खुल्हा, दोए लोचण बन्द कराइंदा। एका अमृत दए प्या, अठसठ ना कोए भुआइंदा। एका जोत दए जगा, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। एका मन्दिर दए वखा, घर घर विच आप सुहाइंदा। एका सेजा दए बहा, सेज सुहञ्जणी आप वड्याइंदा। सुरती शब्द दए मिला, नारी कन्त सोभा पाइंदा। एका मंगल लए गा, नाद अनादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणा पर्दा हरिजन चुक्क, एका रंग वखाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन रूप सच्चा शहिनशाहीआ। चार जुग दी चौथी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप सुहाईआ। हरिजन वेखे साचे सुत, बाल अञ्याणे लए उठाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना आप झिराईआ। निर्मल नूर जगाए जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। भाग लगाए काया कोट, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। एथे ओथे साची ओट, हरिजन हरि समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि जुगादि कराइंदा। जुग जुग गुर अवतार फड़ाउँदा रिहा पल्ला, एका बन्धन नाम रखाइंदा । अन्तर आत्म बह बह सच सिँघासण मल्ला, साची सेजा आप सुहाइंदा। शब्द अनाद धुन आत्मक आपे घला, रागी राग आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म आपे रला, ईस जीव आप अख्वाइंदा। सनमुख हो हो आपे खला, आपे लुक लुक मुख छुपाइंदा। ना कोई घड़ी ना कोई पल्ला, थित वार ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी हरि निरँकारा, जन भगतां देवे दरस दीदारा, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। नेत्र नैण जाए खुल्ह, जिस जन आपणी दया कमाईआ। एका नाम दए अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाईआ । सच दुआरे जो जन आए भुल्ल, भुल्यां मार्ग देवे पाईआ। लख चुरासी ना जाए रुल, राए धर्म ना दए सजाईआ। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्ता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल जुगो जुग, जुग करता आप कराइंदा। लख चुरासी विच्चों हरिजन चुग, आपणा मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे पाणी दुद्ध, नाम मधाणा इक्क वखाइंदा। पंज तत्त विकारा करे सुध, सच कुठाली आप तपाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे आप प्रभ, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा भार गया लद, कलयुग बैठा बल धराईआ। ना कोई जाणे पार हद्द, अद्धविचकार रुड़्ही लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना सके कढ्ढ, मँझधार पई दुहाईआ। गुर अवतार साक गए छड्ड, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। पीर पैग़म्बर होए अड्ड, आपणा पल्लू ना कोए फड़ाईआ। ना कोई बंस ना कोई यद, विश्व रूप ना कोए वखाईआ। चार वरन पए डूँग्घी अन्धेरी खड्ड, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। हउँमे हंगता पीती मध, माया ममता नाल रलाईआ। गुर का शब्द ना वज्जे नद, अनहद नाद ना कोए सुणाईआ। पंच विकारा ना ल्या बध, खण्डा नाम ना कोए चमकाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, रक्त बूंद रही कुरलाईआ। गुरमुख विरला होया गद गद, जिस मिल्या हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेस वटाईआ। जुग करता हरि पुरख स्वामी, अपरम्पर खेल कराइंदा। आदि जुगादि सदा नेहकामी, कर्म कांड ना कोए बणाइंदा। घट घट अन्तर अन्तरजामी, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। शब्द अनाद अगम्मी बाणी, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। सुरत मिलावा शब्द हाणी, घर साचे सोभा पाइंदा। लेखा जाणे चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप वखाइंदा। साचा मार्ग हरि निरँकारा, आदि अन्त जणाईआ। एका नाम शब्द अधारा, गुर अवतार करन पढ़ाईआ। एका मन्दिर गुरुदुआरा हरिभगत रहे सालाहीआ। एका दीपक होए उज्यारा, साचे सन्त रहे जगाईआ। एका शब्द नाद धुन्कारा, गुरमुख राग रहे सुणाईआ। एका चरन कँवल निमस्कारा, गुरसिख बैठे सीस झुकाईआ। हरि जू वसया धाम न्यारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा विहारा, नव नौ पन्ध आप मुकाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। लख चुरासी पावे सारा, लुकया कोए रहे ना राईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका एका वार सुणाईआ। लख चुरासी मेटे धंधूकारा, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क करतारा, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपणा पर्दा हरि जू चुक्क, हरिजन आप जणाइंदा। नव नौ चार जो रिहा लुक, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। सति पुरख निरँजण शब्दी शेर रिहा बुक्क, दो जहानां भबक सुणाइंदा। लेखा जाणे चौदां तबक, चौदां चौदां फेरा पाइंदा। दो जहानां इक्को सबक, विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव देवे खोल्ह, हरि वड्डा वड वड्याईआ । कलयुग अन्तिम तोले तोल, निरगुण

दाता बेपरवाहीआ। आपणा पूरा करे कीता कौल, गुर गोबिन्द रिहा सालाहीआ। प्रगट होए उपर धौल, धरनी हौला भार कराईआ। ना कोई पर्दा ना कोई ओहल, मुख नक़ाब ना कोए टिकाईआ। भेव ना पाए पंडत पांधा रौल, मुलां शेख़ मुसायक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। आपणी खेल अन्तिम कल, हरि जू हरि कराइंदा। लख चुरासी भरम भुलाए वल छल, अछल अछल रूप वटाइंदा। हरिजन साचे आप उठाए सच संदेशा एका घल्ल, नाम नामा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणी धार आप जणाइंदा। आपणी धार रखे हथ्थ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण रूप हो प्रगट, लोकमात फेरा पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी चलाउँदा रिहा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतार गाउँदे रहे गथ, रसना जिह्वा सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो हो वक्ख, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जन भगतां हिरदे अन्तर वस, रूप अनूप दरसाईआ। एका देवे साचा रस, निझर झिरना दए झिराईआ। तीर अणियाला मारे कस, मुखी नज़र किसे ना आईआ। अंदर आत्म जाए वस, परमात्म मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ। दीनन होए दयाल, दया कमाइंदा। नेड़ ना आए काल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। पुरख अबिनाशी करे प्रितपाल, जुग जुग सेव कमाइंदा । आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद मुरीद वेस वटाइंदा। आपे तोड़े त्रैगुण जगत जंजाल, माया बन्धन ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन साचा जाए जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाईआ। नाम नामा लाए वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। गुरमुख मेला नारी कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल गंवाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, जिस बख्शे शरन चरन शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप तराईआ। गुरमुख तरया वार अन्त, अन्त काल तराया। मिल्या मेल श्री भगवन्त, पुरख आबिनाशी होए सहाया। नाता तुट्टा जीव जंत, लख चुरासी पन्ध मुकाया। गढ़्ह तुट्टा हउँमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाया। हरिजन मेला साची संगत, सगला संग आप रखाया। गुरसिख दूजे दर ना जाए मंगत, सतिगुर पूरा साची वस्त झोली पाया। नाता तोड़े भुख नग्गत, जगत तृष्ना मोह मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण आप तराया। गुरसिख सज्जण तारया, गुर सतिगुर हो मेहरवान। जन्म जन्म दा गेड़ निवारया, इक्को दीआ नाम

दान। निर्मल दीआ कर उज्यारया, मिटाया अन्ध अंध्यान। अमृत देवे ठंडा ठारया, निझर झिरना इक्क झिरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे कर परवान। हरिजन सच्चा होए परवान, हरि परवाना नाम फड़ाइंदा। एथे ओथे मेला श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, दर घर साचे आप बहाइंदा। एका चरन इक्क ध्यान, लिव अन्तर इक्क समझाइंदा। एका अक्खर इक्क ज्ञान, एका विद्या हरि पढ़ाइंदा। एका ओट एका माण, एका सीस हथ्थ टिकाइंदा। एका धर्म इक्क निशान, दो जहानां इक्क झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप तराइंदा। तारनहारा एको एक, आदि जुगादि समाया। हरिजन बख्शे साची टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। करे कराए बुध बिबेक, मन मनशा मोह चुकाया। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अमृत मेघ इक्क बरसाया। जन्म जन्म दा जाणे लेख, पूरब लहिणा झोली पाया। निरगुण निरगुण कर कर भेख, हरिजन साचे लए तराया। एथे ओथे इक्को देस, जिस सतिगुर सच्चा पाया। भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़, शरअ शरीअत रही कुरलाया। तिस साहिब को सदा आदेस, जो घट घट रिहा समाया। हरिजन विरला लए वेख, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। लख चुरासी झूठी खेड, नटुआ आपणा स्वांग वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम भेव चुकाया। कलयुग अन्तिम चुक्के भेव, प्रभ साचा आप चुकाईआ। प्रगट होए अलख अभेव, अभेद वड्डी वड्याईआ। लहिणा देणा चुक्के देवी देव, सुरपति ना कोए मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी वेखे सेव, कीती घाल झोली पाईआ। लख चुरासी घट घट अंदर जाणे रसना जिहव, तीस बतीसा कवण सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मात तराईआ।