६ माघ २०१८ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह मांगा सराय ज़िला अमृतसर
सति सतिवादी शाह सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण नौ जवान, आदि जुगादि समाईआ। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, दयानिध बेपरवाहीआ। एकँकारा जोधा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत डगमगाईआ। अबिनाशी करता सच निशान, दर घर साचे आप झुलाईआ। श्री भगवान गुण निधान, महल अटल दए वड्याईआ। पारब्रह्म खेल महान, कल आपणी आप धराईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, दर घर साचा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो
पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा । जोती जोत आपे रला, एकँकारा आपणे रंग समाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, आदि निरँजण डगमगाइंदा। सति सतिवादी फड़े आपणा पल्ला, श्री भगवान बणत बणाइंदा। आपे मेटे आपणा सल्ला, अबिनाशी करता बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपणा संदेश आपे घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। आपणी कार हरि करतार, आदि पुरख आप कमाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी इच्छया बण वरतार, साची भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रख वड्याई, हरि आपणी दया कमाइंदा। खेले खेल बेपरवाही, बेअन्त नाउँ धराइंदा। करे खेल अगम्म अथाही, अलख अगोचर दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी करता पुरख, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, आलस निंद्रा ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि ना कोई करे तरस, रहिमत आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह श्री भगवाना, एका रंग समाइंदा। खेले खेल नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। आपणी इच्छया कर परवाना, आप आपणी बणत बणाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाइंदा। साची खेल हरि निरँकार, आदि पुरख उपजाईआ। आपे बण सेवादार, सेवक साची सेव कमाईआ। निरगुण निरगुण दए अधार, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण वेखे वेखणहार, निरगुण आपणा नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधाईआ। आपे जाणे आपणी धार, हरि साची सेव कमाइंदा। साची इच्छया भर भण्डार, आपणा रंग वखाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनभव आपणी खेल खलाइंदा। अनभउ हरि कर प्रकाश, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। खेले खेल शाहो शाबाश, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। निरगुण रूप सर्ब गुण तास, निरवैर बेपरवाह बेपरवाह बेपरवाहीआ। आपणी पूरी करे आपे आस, आसा आसा विच मिलाईआ । आपे खेले खेल तमाश, खेलणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव हरि जणा, आपणी दया कमाइंदा। आपणी घाड़त आप घड़ा, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। आपणी दया आप कमा, दीनन आपणा नाउँ धराइंदा। आपणा रंग आप रंगा, रंग रंगीला आपणी
कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर डगमगाइंदा। निरगुण नूर नूर नुराना, निरवैर आप प्रगटाईआ। करे खेल श्री भगवाना, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। भूपत भूप बण राज राजाना, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। दर दरवेश बण दरबाना, अलख आपणी अलख जगाईआ। आपणा हुक्म कर परवाना, आपणी झोली आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा खेल आप कराईआ। आदि खेल पुरख अगम्म, एका एक कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। एकँकारा करे कम्म, करता कारज आप रचाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, खेवट खेट सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सलाह आपणी आप प्रगटाइंदा। सच सलाह श्री भगवाना, सिफ्ती सिफ्त आप प्रगटाईआ। अगम्म अगम्मड़ा धुर फ़रमाणा, धुर दरबारा आप जणाईआ। एका मन्दिर बणे मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। चार दीवार ना कोए वखाना, बाढी संग ना कोए रलाईआ। सचखण्ड साचा नाउँ धराना, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। इक्क इकल्ला वसे श्री भगवाना, एकँकारा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप बणाईआ। सचखण्ड दुआरे बणे बणत, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। आपे जाणे आपणी महिमा अगणत, हरि पुरख निरँजण आप सालाहइंदा। एकँकारा लेखा जाणे आदि अन्त, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। आदि निरँजण जोती जोत जगाए बेअन्त, दीआ बाती ना कोए टिकाइंदा। अबिनाशी करता बण बण साचा कन्त, सच महल्ले सोभा पाइंदा। श्री भगवान आप जाणे आपणी बणत, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरा घाड़न घड़, हरि जू खेल कराया। निरगुण अंदर बैठा वड़, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। जोती नूर आपे धर, नूर नुराना डगमगाया। आपणी इच्छया भण्डारा भर, वस्त अमोलक आप वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, इक्क इकल्ला आप सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। आपे जाणे आपणा मंत, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे नार आपे कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, हरि साचा सच प्रगटाइंदा। जोत जगाए आदि निरँजणा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। जुगा जुगन्तर दर्द दुःख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराइंदा। आपे जाणे आपणा अञ्जणा, नेत्र आपणा आप खुल्हाइंदा। आपे धूढ़ आपे मजणा, सर सरोवर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सलाहइंदा। सचखण्ड दुआरे दिती दात,
हरि आपणी दया कमाईआ। तेरा रचन रचया आदि, अन्त भेव कोए ना पाईआ। तेरा लेखा जुग जुगादि, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। तेरा मेला मोहण माधव माध, नूर नुराना संग निभाईआ। तेरी रखी आपे याद, दरगाह साची धाम सुहाईआ। सच निशाना दिता गाड, ना सके कोए उखड़ाईआ। तेरी कोई ना जाणे पार हद्द, किनारा नज़र किसे ना आईआ। तेरे अंदर उपजे तेरी यद, पुरख अबिनाशी दए प्रगटाईआ। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, तेरे दर दए बहाईआ। निरगुण निरगुण लडाए लड, पूत सपूता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे माण रखाईआ। सचखण्ड दुआरे कर विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरा महल्ल ल्या उसार, पुरख अबिनाशी सेव कमाइंदा। दर दुआरा कर त्यार, दर दरवेश खेल कराइंदा। ना कोई दीसे चार दीवार, दहि दिशा ना वंड वंडाइंदा। रवि ससि ना कोए उज्यार, मंडल मण्डप ना कोए बणाइंदा। तत्तव तत्त ना कोए आधार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकार, गृह तेरे सोभा पाइंदा। तेरी घाड़त घड़ी अपर अपार, बण बाढी सेव कमाइंदा। तूं वसणा धाम न्यार, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप सालाहइंदा। सचखण्ड तेरा उच्च मनारा, हरि जू आप बणाइंदा। निरगुण दीपक कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। सच सिँघासण कर त्यारा, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, पुरख अबिनाशी आसण लाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, आप आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप सालाहइंदा। सचखण्ड दुआर करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं करता करना करनेहार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ दर दरवेश मंगां भिक्ख बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। एका वर देणा मेरी सरकार, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। तुध बिन अवर ना कोए सहार, मंडल मण्डप ना कोए वड्याईआ। तेरा चरन कँवल मिली मस्तक धूढ़ी छार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड दुआरा नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सचखण्ड दुआर मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, दर तेरे सीस झुकाईआ। एका दे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच मिलाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ना कोई दीवार ना कोई कंध, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। ना कोई राग ना कोई छन्द, गीत अनाद ना कोए सुणाईआ। लोआं पुरीआं ना कोए ब्रह्मण्ड, जेरज अंड ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे कर ध्यान, पुरख अबिनाशी आप
सुणाइंदा। एका देवां साचा दान, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। तेरा मन्दिर बणे महान, महिमा गणत ना कोए गणाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बहे राज राजान, भूपत भूप नाउँ धराइंदा। धुर संदेशा देवे धुर फ़रमाण, बोध अगाधी आप जणाइंदा। तेरे घर विच घर खेल महान, थिर घर साचा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। घर विच घर करां त्यार, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। थिर घर खोलां आप किवाड़, आपणी घाड़त आप जणाईआ। एका घर पुरख नार, नर नरायण वेस वटाईआ। कन्त कन्तूहल हो उज्यार, रूप अनूप दए समझाईआ। दाई दाया अगम्म अपार, अलख अगोचर सेव कमाईआ। सुत दुलारा कर वणजार, घर साचे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताईआ। साची वस्त मंगी दात, सो पुरख निरँजण आप वरताइंदा। सचखण्ड दुआरे होई प्रभात, एका नूर डगमगाइंदा। लेखा लिख्या हरि जू आदि, अन्त भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल हरि समझा, एका गुण जणाईआ। सचखण्ड दुआरे थिर घर तेरे अंदर दिता टिका, घर घर विच मेल मिलाईआ। सुत दुलारा ल्या प्रगटा, बाली बाला बाल सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग रिहा समझाईआ। साचा मार्ग दस्से राह, हरि साचा सच जणाइंदा। शब्दी शब्द सेव लगा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटा, महेष गणेश आप वड्याइंदा। त्रैगुण माया झोली पा, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी वंड वंडा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज एका राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप समझाइंदा। लख चुरासी खेल अपारा, हरि जू आख सुणाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, घट घट वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। शब्द नाद नाद धुन्कारा, धुन अनादी नाद सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खोल्ह कवाड़ा, सच महल्ला आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाईआ। लख चुरासी घाड़न घड़, हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण हो हो अंदर वड़, साचे पौड़े जाए चढ़, आउँदा जांदा दिस ना आइंदा। निष्अक्खर विद्या आपे पढ़, जीव जंत आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आख सुणाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, लोकमात खेल कराइंदा। वंडण वंड वंडे महान, चार चार बन्धन पाइंदा। चारे वेद इक्क ज्ञान, चारे खाणी नाल रलाइंदा। चारे बाणी गुण निधान, चार वरन आप समझाइंदा। चार जुग एका आण, चार यारी मूल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग हरि जू लाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। लख चुरासी खेल खलाउणा, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण रूप धराउणा, वेस अनेका आप वटाइंदा। गुर अवतार भेव चुकाउणा, आप आपणा हुक्म सुणाइंदा। शब्द अनादी नाद वजाउणा, धुन आत्मक नाद अल्हाइंदा। अमृत आत्म जाम प्याउणा, निझर झिरना आप झिराइंदा। जुग चौकड़ी वंड वंडाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआरे कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ । चार जुग दा इक्क निशान, एका चौकड़ बन्धन पाईआ। गुर अवतार कर प्रधान, लोकमात दए वड्याईआ। एका नाम धुर फ़रमाण, सच संदेशा आप सुणाईआ। भगत भगवन्त वेखे आण, साचे सन्त नाल मिलाईआ। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। गुरसिखां देवे साचा माण, एथे ओथे होए सहाईआ। सतिजुग त्रेता खेल महान, द्वापर आपणी वंड वंडाईआ। कलयुग जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। नव नौ चार होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। खेले खेल श्री भगवान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरा सुण संदेशा, दर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। तूं शाह पातशाह नर नरेशा, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जुग जुग सेवा विष्न ब्रह्मा महेषा, शंकर निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड करन अदेशा, सिर सब दे हथ्थ टिकाइंदा। गुर अवतारां तेरे अग्गे चले ना कोई पेशा, हुक्मी हुक्म सर्ब भुआइंदा। भगत भगवान दर विरले देखा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मात सुहाइंदा। कवण वेला सोहे मात, सचखण्ड दुआर पुच्छण आईआ। कवण देवे नाम दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। कवण चले साची गाथ, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। कवण होए दीनां नाथ, दीनन दया कमाईआ। कवण चढ़ाए साचे राथ, डूँग्घी भँवरी पार कराईआ। कवण मिलाए कमलापात, घर घर विच मेल मिलाईआ। कवण मेटे अन्धेरी रात, साचे चन्द करे रुशनाईआ। कवण बंधाए चरन नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। कवण अन्तिम पुच्छे वात, लोकमात फेरा पाईआ। तूं रचना रची आदि, तेरा खेल ब्रह्म ब्रह्माद, जुगादि तेरा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बैठा सीस झुकाईआ। सचखण्ड दुआरे रख धीर, धीरजवान दया कमाइंदा। शाह पातशाह वड पीरन पीर, नूर नुराना इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादी दस्तगीर, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। जुग जुग बदले तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी शरअ जंजीर, लख चुरासी बन्धन पाइंदा। माण दिवाए अठसठ नीर, तट किनारे आप
वड्याइंदा। मुलां शेख़ मुसायक पीर, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। आपे चोटी चढ़ के बहे अख़ीर, आख़र आपणी कार कमाइंदा। दाता दानी गहर गम्भीर, गुणवन्त बेअन्त आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआरे लैणा जाण, जाणी जाण आप जणाइंदा। लख चुरासी जीव जहान, लोकमात खेल कराइंदा। जुग जुग प्रगट हो श्री भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार चलाइंदा। भगतां भगती देवे दान, सन्तां साचा संग निभाइंदा। गुरमुखां वेखे मार ध्यान, नेत्र लोचण आप खुल्हाइंदा। गुरसिखां तोड़े माण अभिमान, निवण सो अक्खर इक्क समझाइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, लोकमात आप झुलाइंदा। बोध अगाधी इक्क ज्ञान, गृह गृह मन्दिर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाइंदा। साचा खेल इक्को वार, हरि जू आप सुणाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग विच संसार, रूप अनूप धराया। विष्न ब्रह्मा शिव कर पनहार, करोड़ तेतीसा नाल मिलाया। सुरपति इन्द ख़बरदार, गफ्लत नींद ना कोए जणाया। गुर अवतार पहरेदार, पंज तत्त चोला रूप वटाया। घर विच घर खोल्ह कवाड़, आप आपणा दरस दिखाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, नाद अनादी आप सुणाया। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर झिरना इक्क झिराया। जोत निरँजण कर उज्यार, आदि निरँजण लए मिलाया। साची सेजा कर त्यार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाया। पारब्रह्म प्रभ होए खबरदार, आपणा पर्दा दए चुकाया। ईश जीव इक्क अधार, जगदीश आपणा रंग रंगाया। पीसण पीस विच संसार, जुग जुग चक्की आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाया। आपणा पर्दा हरि जू खोल्ह, सचखण्ड दुआरे आख सुणाईआ। आदि अन्त तोलां साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर रहां अडोल, ना डोलां ना कोए डुलाईआ। सरगुण सरगुण कर कर घोल, वेखां खेल जगत लोकाईआ। जन भगतां अन्तर आपे मौल, पत डाली आप महकाईआ। सदा सदा सद वसां कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। सच दुआरा आपे खोल्ह, घर घर विच कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा देणा लाह, हरि जू आख सुणाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुका, गेड़ा गेड़े विच भुआईआ। अन्तिम निरगुण नूर जोत लवां प्रगटा, रूप रंग रेख ना कोए जणाया। गुर अवतार लवां उठा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। सचखण्ड दुआरे सुण लै अन्त, हरि जू आख सुणाइंदा । गुर अवतार कहिण बेअन्त, मेरा भेव कोए ना पाइंदा निउँ निउँ सीस झुकायण सन्त, जगदीश ख़ुशी मनाइंदा। भगतन मेला
इक्को कन्त, नारी कन्त रूप वटाइंदा। गुरमुख वड्याई जीव जंत, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। गुरसिखां तोड़ हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणा आप समझाइंदा। अन्तिम वेला रिहा दस्स, हरि जू दया कमाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकायण नस्स नस्स, थिर कोए रहिण ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन बस बस, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। अन्त निभे ना किसे दा हठ, भट्ठ खेड़ा दए कराईआ। वसणहारा घट घट, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत कर प्रगट, लोकमात वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खोल्हे हट्ट, बण वणजारा सेव कमाईआ। पावे सार चौदां तबक, चौदां लोक भेव चुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां इक्को सबक, आलमीन करे पढ़ाईआ। चार जुग दा विरसा गुर अवतारां करे ज़बत, जाबर आपणा हुक्म सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे त्रभक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त दए जणाईआ। सचखण्ड दुआरे अन्तिम आउणा, हरि जू आख सुणाइंदा। निरगुण हो के वेस वटाउणा, जोती जामा खेल जणाइंदा। लोकमात फेरा पाउणा, नज़र किसे ना आइंदा। चार जुग दे विछड़े हरिजन आप मिलाउणा, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। रातीं सुत्तयां दरस दखाउणा, नेत्र नैण नैणां नाल मिलाइंदा। राहों घुथ्थयां मार्ग पाउणा, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। लख चुरासी विच्चों बाहर कढाउणा, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। साचा मेला आप कराउणा, मिल मिल सखीआं मंगल गाइंदा। पंचम नाद शब्द धुन उपजाउणा, शब्दी शब्द राग अल्हाइंदा। आपणी किरपा आप कराउणा, कृपानिध खेल कराइंदा। तेरा माण विच मात कराउणा, लोक परलोक सदा जस गाइंदा। साचे भगतां पकड़ उठाउणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सच निशाना इक्क झुलाउणा, सति सतिवादी आप उठाइंदा। चौथा पद इक्क वखाउणा, चौथे जुग दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे देवे वर, एका गुण आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआरे सच्चा वर, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जाए हर, अन्तिम कलयुग मिले वड्याईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर, जिस दा पिता ना कोई माईआ। भगत भगवन्त लए फड़, गुर चेले गोद सुहाईआ। काया मन्दिर अंदर आपे चढ़, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वछ सरूपी रूप वटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती जोत नूर रुशनाईआ। इक्क बणाए साचा घर, घर घर विच मिले वड्याईआ। नाता तोड़े नौ दर, दर दरवाज़ा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप चुकाईआ। साचा लेखा जाणा चुक्क, हरि जू आख सुणाया। कलयुग पैंडा जाए मुक्क, चारों कुण्ट पए दुहाया। लख चुरासी बूटा जाए सुक्क,
बिन हरि नामे हरा ना कोए कराया। गुर अवतार निशाना जाए उक, नाम तीर ना कोए चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे देवे वर, कवण वेला तेरा मेला लए मिलाया। सचखण्ड दुआरे सुण लै याद, यादगीर आप जणाइंदा। कलयुग अन्त सुणे फ़रयाद, हरि फेरी निरगुण रूप पाइंदा। आदि आदि दिती दाद, अन्त आपे झोली पाइंदा। सच निशाना लोकमात गाड, सत्त रंगा रंग रंगाइंदा। चौथे जुग दी चौथी हाद, हदूद आपणी आप वखाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए लाद, पाँधी बण बण पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम मेला आप मिलाइंदा। अन्तिम मेला हरि मिलाउणा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआरा मात प्रगटाउणा, निरगुण निरगुण दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाउणा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। चार जुग दे विछड़े भगत संग रखाउणा, सगला संग आप निभाइंदा। पहला दूजा तीजा घर चरनां हेठ दबाउणा, चौथे पद रंग रंगाइंदा। पंचम मेला एका धार कराउणा, धार धार विच समाइंदा। छे दर छे घर साख्यात हरि दरस दखाउणा, दर्दी दर्द वंडाइंदा। सत्तवें सति सतिवादी आपणा हुक्म चलाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सत्त चार दा बन्धन पाउणा, साता चौका अंक अंक नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी कार आप कमाइंदा। आपणी करे साची कार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड लगाए सच दरबार, उच्च महल्ला दए वड्याईआ। धुर फ़रमाणा बोल जैकार, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। वरन बरन तों वसया बाहर, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि जुगादी खेल न्यारा, जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्न्हे धारा, लेखा जाणे चार वेद पुराण अठारां, शास्त्र सिमरत दए आधारा, गीता ज्ञान खेल न्यारा, अञ्जील कुराना वेखे लग्गा अखाड़ा, खाणी बाणी भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला अगम्मी लाड़ा, दो जहानां फेरा पाईआ। दो जहानां खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। हरिजन फड़ाए नाम पल्ला, एका पल्लू आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल खेल कराइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। निरगुण दीप आपे बला, जोती जोत डगमगाइंदा। धुर फ़रमाणा सति संदेश घल्ला, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार वेख वखाइंदा। सत्त चार साचा संग, सति सतिवादी आप रखाईआ। चार कुण्ट वज्जे मृदंग, चार वरन दए जणाईआ। सति सतिवादी इक्क सुणाए सुहागी छन्द, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। चार जुग दी टुट्टी गंढ्ढ,
गुरमुख साचे लए उठाईआ। आत्म अन्तर जणाए परमानंद, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। सतिजुग सुहागी इक्को छन्द, एका करे पढ़ाईआ। बरन अठारां खण्ड खण्ड, खण्डा नाम रिहा चमकाईआ। मनमति नार दुहागण रंड, कूक कूक रही कुरलाईआ। गुरमुखां ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण दाता पुरख अकाल, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। हरिजन उठाए साचे लाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। त्रैगुण नाता तोड़ जंजाल, माया ममता मोह मिटाईआ। अन्तिम नेड़ ना आए काल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शब्द विचोला बण दलाल, निरगुण सरगुण लए तराईआ। एथे ओथे करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाईआ। गुरमुख घालण गए घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहत्तर सत्तर चुहत्तर आपणा अंक जणाईआ। साता चौका एका अंक, अंक अंक मिलाया। लेखा जाणे राउ रंक, राज राजान भेव ना आया। नाद शब्द हरि साचा डंक, दो जहान सुणाया। गुरमुख सुहाए इक्को बंक, टेढी बंक पन्ध मुकाया। हरिजन उभारे जिउँ जन जनक, धन्न धन्न जणेंदी माया। माया ममता हउमे हंगता मिटे शंक, संसा रोग दए गंवाया। नाम निधाना दए बेअन्त, बेअन्त रूप समझाया। सुरती मेला शब्दी कन्त, घर साचे ख़ुशी मनाया। धन्न वड्याई गुरमुख सन्त, जिस हरि जू सज्जण पाया। कलयुग वेला आया अन्त, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। सृष्ट सबाई होई नंगत, साचा पर्दा ना कोए पाया। माणस जन्म होया भंगत, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। हरिजन तरया अन्तिम वार, सतिगुर सच्चा आप तराईआ। जिस जन देवे दरस दीदार, दीद दीद नाल मिलाईआ। लख चुरासी उतरे पार, जूनी जून ना कोए भुआईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार, चित्रगुप्त ना दए सजाईआ। राए धर्म ना करे विचार, धर्मी धर्म मिले वड्याईआ। गुरमुख मेला सचखण्ड दुआर, थिर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुर शब्द विचोला विच संसार, जुग जुग लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्को घर, सचखण्ड दुआर मिले वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस मिल्या विछड़ कदे ना जाईआ।
७ माघ २०१८ बिक्रमी सुरजण सिँघ दे घर मांगा सराय ज़िला अमृतसर
हरि हरि नाउँ साचा रंग, सच सच वड्याईआ। हरि हरि नाउँ अमृत गंग, गहर गम्भीर जणाईआ। हरि का नाउँ
आत्म सेज पलँघ, आसण सिँघासण दए वड्याईआ। हरि का नाउँ अगम्मी मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। हरि का नाउँ सूरा सरबंग, आदि जुगादि समाईआ। हरि का नाउँ इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। हरि का नाउँ गुरमुख छन्द, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। हरि का नाउँ सदा बख्शंद, हरिजन साचे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप सालाहीआ। हरि का नाउँ सूरबीर, बीर बली बलवान। हरि का नाउँ सच्चा पीर, पीर पैग़म्बर शाह सुल्तान। हरि का नाउँ बेनज़ीर, नज़र ना आए विच जहान। हरि का नाउँ तेज शमशीर, तिक्खी धार खेल महान। हरि का नाउँ आदि अन्त अख़ीर, मध खेल श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम रखे दान। हरि का नाउँ सच दाना, दाता दानी आप वरताइंदा। हरि का नाउँ प्रभ चरन ध्याना, चरन कँवल चित लाइंदा। हरि का नाउँ सच निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। हरि का नाउँ वसे सच मकाना, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। हरि का नाउँ ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। गुरमुख विरला पाए चतुर सुघड़ सयाणा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाइंदा।
हरि का नाउँ डूँग्घा सागर, हरि हरि आप उपाईआ। हरि का नाउँ काया गागर, पंज तत्त हरि छुपाईआ। हरि का नाउँ गुरमुख विरला बणे सौदागर, जिस जन दया कमाईआ। हरि का नाउँ निर्मल कर्म करे उजागर, उज्जल मुख वड्याईआ। हरि का नाउँ दो जहान देवे आदर, एथे ओथे होए सहाईआ। मेल मिलाए करीम कादर, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम सिफ्त सालाहीआ। हरि का नाम सच सलाह, सिख्या साची सच जणाइंदा। हरि का नाम इक्को राह, जुगा जुगन्तर मात चलाइंदा । हरि का नाउँ पकड़े बांह, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। हरि का नाउँ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाइंदा। हरि का नाउँ निथाव्याँ देवे थाँ, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराइंदा। हरि का नाउँ हरि का जस, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। गुरमुख विरला लेवे हस्स हस्स, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी हिरदे वस वस, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। जगत मिलावा हस्स हस्स, भगत सुहावा थान वड्याईआ। जगत जुग जन्म दी पूरी आस, शाहो शाबाश आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्द ख़लासी बन्द तुड़ाईआ।
हरि का नाउँ पूरन गुर, गुरू गुर वड्डी वड्याईआ। हरि का नाउँ संदेशा धुर, धुर दी धार धार प्रगटाईआ। हरि का नाउँ अनादी सुर, तार सतार ना कोए हलाईआ। हरि का नाउँ जगत तृष्ना मिटाए औड़, अमृत मेघ बरसाईआ। हरि का नाउँ मिट्ठा करे रीठा कौड़, विख अमृत रूप धराईआ। हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वरताईआ। हरि का नाउँ सदा सद मिट्ठा, रसना रस ना कोए वखाईआ। हरि का नाउँ, सद अनडिठा, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। हरि का नाउँ हरिभगत वंडायण हिस्सा, जुग जुग आपणी झोली डाहीआ। हरि का नाउँ खाणी बाणी गाए किस्सा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। हरि का नाउँ हरिजन पूरी करे इच्छा, गुर सतिगुर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नामे माण दवाईआ। हरि का नाउँ ऊँच अपारा, हरि हरि आप उपाइंदा। हरि का नाउँ सच विहारा, सति सतिवादी साची कार कमाइंदा। हरि का नाउँ जुग जुग उज्यारा, लोकमात डंक वजाइंदा। हरि का नाउँ गुर अवतार सहारा, गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। हरि का नाउँ भगत भण्डारा, श्री भगवान आप वरताइंदा। हरि का नाउँ सन्त सहारा, सांतक सति सति कराइंदा। हरि का नाउँ गुरमुख वणजारा, घर घर विच हट्ट खुल्हाइंदा। हरि का नाउँ गुरसिख उधारा, जन्म जन्म दी मैल धुवाइंदा। देवणहारा एकँकारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम हट्ट इक्क जणाइंदा। हरि का नाम इक्को हट्ट, आदि जुगादि वरताईआ। गुरमुख लाहा लैण खट्ट, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। वसणहारा घट घट, बैठा मुख भुआईआ। रसना जिह्वा लख चुरासी जीव जंत अक्खर नाम रहे रट, निष्अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। डूँग्घे खाते हरि जू दिता सट, नज़र किसे ना आईआ। पंडत पांधे पढ़ पढ़ गए थक्क, नेत्र पेख पेख कलम छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम सिफ्त सालाहीआ। हरि का नाउँ डूँग्घी गार, घर घर आप वसाया। लख चुरासी होई खुआर, हथ्थ किसे ना आया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। जगत विद्या ना पावे सार, अनुभव भेव ना कोए जणाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार आप कराया। जुग जुग प्रगट हो विच संसार, हरिजन साचे लए उठाया। एका बख्शे नाम आधार, आत्म परमात्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप प्रगटाया। साचा नाम गुर चरन प्रीत, सतिगुर दया कमाईआ। लहिणा देणा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। माणस जन्म लए जीत, चितवित ठगोरी कोए ना पाईआ। काया होए पतित पुनीत, पतित पावण दया कमाईआ। त्रैगुण अग्नी ठांडी सीत, सांतक सति कराईआ। पंचम वसे हरि जू चीत,
चेतन रंग वखाईआ। बिन रसना जिह्वा गाए गीत, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप समझाईआ। साचा नाम आत्म रस, बिन रसना आप जणाइंदा। जिस दे हिरदे जाए वस, तिस आपणी बूझ बुझाइंदा। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। पंच विकारा देवे झस्स, ममता मोह मिटाइंदा। मेल मिलावा पुरख समरथ, घर घर विच जोड़ जुड़ाइंदा। आप चढ़ाए आपणे रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। नाता तोड़ साढे तिन्न हथ्थ, महिमा अकथ आप जणाइंदा। आपणा नाम आपे दस्स, गुरमुख साचे आप पढ़ाइंदा। पिच्छों लोकाई गाए जस, काग़ज़ पत्तर सिफ्त सालाहइंदा। छाही पन्ध मुकाए नस्स नस्स, हुक्मी हुक्मी आप फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ जुग जुग, जन भगतां आप वरताइंदा। आपणा नाम आपणी धार, आपणे विच समाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हरि पुरख निरँजण रिहा सालाहीआ। एकँकार करनेहार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण दरस दीदार, जोत उजाला नूर कराईआ। अबिनाशी करता हो त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता त्रैभवन धनी आपणा रूप वटाईआ। श्री भगवान सच निशान हो मेहरवान, दो जहान आप झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधान, इक्क सुणाए धुर फ़रमाण, सच संदेशा नर नरेशा आपणा नाउँ आप जणाईआ। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मा विष्न महेषा, कोटन कोटि बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे इक्को वर, अन्तर मन्त्र आपणे नाम करे पढ़ाईआ। जिस नाम नूं लभ्भे जग, सो हथ्थ किसे ना आइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा रहे भज्ज, टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। ताल तलवाड़े रहे वज्ज, ताल ताल ना कोए मिलाइंदा। पुरख अबिनाशी आपणा नाउँ सब तों रख्या अड्ड, काया हड्ड आप छुपाइंदा। हरिजन साचे हरि जू सद, नित सदड़ा आप सुणाइंदा। जिस दी पार ना कीती किसे हद्द, सो गुरमुखां हद्द अंदर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम गाए छन्द, बन्द सब दे आप कटाइंदा। हरि का नाउँ बोध अगाध, भेव अभेद रखाइंदा। हरि का नाउँ हरि की दाद, हरि साचा आप वरताइंदा। हरि का नाउँ गुरमुख विरला लेवे साध, साची साधना जिस कराइंदा। हरि का नाउँ इक्क एका आदि, जुगादि हरि हरि वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप प्रगटाइंदा। आदि प्रगटाया हरि हरि नाउँ, हरि नामे वज्जी वधाईआ। थिर घर वसया साचे थाउँ, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी करदा आया सच न्याउँ, कोटन कोटि काल बिताईआ। गुर अवतार फड़ फड़ बाहों, साची सेवा गया लगाईआ। अन्तिम करे सच न्याउँ, निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाउँ धराईआ । एका आपणा नाउँ रख, निरगुण दया कमाइंदा।
सति सरूपी हो प्रतख, जोती जाता डगमगाइंदा। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म करे पक्ख, सोहँ आपणा रंग रंगाइंदा। एका मन्त्र मात दस्स, बिध अन्तर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप समझाइंदा। साचा नाउँ सोहँ धार, सति सति आप प्रगटाईआ। हँ ब्रह्म कर प्यार, आत्म परमात्म रंग वखाईआ। बण विचोला एकँकार, साचा ढोला आपे गाईआ। पर्दा ओहला विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप जणाईआ। साचा नाउँ आप प्रगटा, प्रगट आपणी खेल कराइंदा। दो जहानां आप धरा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहे गा, दिवस रैण ध्यान लगाइंदा। करोड़ तेतीसा मन्न रज़ा, सुरपति राजा इन्द चरन कँवल ध्यान रखाइंदा। करे खेल बेपरवाह, आपणा नाउँ आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप धराइंदा। साचा नाउँ धरनी धर, लोकमात दए वड्याईआ । हरिजन विरले आपे वर, घर साचे मेल मिलाईआ। बोध अगाधी अक्खर पढ़, दोए दोए अक्खर आप पढ़ाईआ। आत्म परमात्म पल्लू फड़, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गृह गृह चोटी आपे चढ़, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। आपणी बाणी आपे पढ़, पढ़ पढ़ रिहा सुणाईआ। निरगुण सरगुण घाड़न घड़, घट घट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप जणाईआ। एका नाउँ सोहँ सो, सो पुरख निरजंण आप प्रगटाइंदा। जन्म जन्म दी दुरमति धो, पतित पापी पार कराइंदा। दरस दिखाए अग्गे हो, निरगुण सरगुण खेल वखाइंदा। निझर झिरना अमृत चो, अमृत रस चखाइंदा। जोत नुरानी कर कर लो, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क वड्याइंदा। साचा नाम वड्डा वड, हरि जू आप बणाया। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, सोहँ रूप प्रगटाया। निरगुण सरगुण आपे सद्द, आपणे कोल बहाया। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्म आपणा रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप उपजाया। उपज्या नाउँ हरि गोबिन्द, घर घर वज्जे वधाईआ। हरिजन मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा नज़र ना आईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर दया कमाईआ। अमृत देवे सागर सिन्ध, सच प्याला जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम घर घर आख सुणाईआ। घर घर अंदर उठे धार, जिस जन बूझ बुझाइंदा। वेख ना सके कोए संसार, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। रातीं सुत्तयां दए दीदार, दीनन आपणी दया कमाइंदा। ग़फ्लत खोल्ह होया बेदार, बेदर्दी आपणा दर्द वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप वरताइंदा। साचा नाम झोली पा, झूला इक्क झुलाईआ। जन्म जन्म दा मूल चुका, लहिणा दए मुकाईआ। शंकर त्रिसूल रिहा सुटा,
भोला नाथ दए जगाईआ। ब्रह्मा नेत्र नीर रिहा वहा, चारे मुख रिहा कुरलाईआ। विष्नूं भण्डारा ल्या लुटा, ख़ाली हथ्थ फिरे वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी ओट तका, भगवन होणा अन्त सहाईआ। जुग चौकड़ी तेरी सेवा लई कमा, लख चुरासी खेल खलाईआ। कलयुग वेला अन्तिम गया आ, तेरी पनाह तेरी इक्क शरनाईआ। जीव जंत करन गुनाह, पाक नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम होणा सर्ब फनाह, बिस्मिल रूप ना कोए वखाईआ। हरि का नाउँ गए भुला, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ । हिरदे राम ना सके कोए वसा, राम राम रसना रहे गाईआ। अन्तिम देणा पन्ध मुका, पाँधी बण बण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए शरनाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। उठो वेखो करो ध्यान, नेत्र नैण खुल्हाइंदा। लोकमात बण प्रधान, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। निहकलंक बली बलवान, जोती जामा जोत जगाइंदा। शाहो भूप राज राजान, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। चार जुग दी मुके काण, पिछला लेखा ना कोए रखाइंदा। अग्गे देवे धुर फ़रमाण, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। सत्तां दीपां एका गान, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, सोहँ साची धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप समझाइंदा। साचा नाम आया मात, मनमति रहिण ना पाईआ। कर किरपा देवे हरि जू दात, दाता दानी दया कमाईआ। पहलों कीता आपणा घात, फेर गुरमुखां होए सहाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाता तोड़ ज़ात पात, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। इक्क सुणाए साची गाथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे पत्तण बैठा सच्चा माहीआ।