७ माघ २०१८ बिक्रमी डडवां
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, अजूनी रहित सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा वड बलवान, मूर्त अकाल भेव ना राईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता सति सरूपी नौजवान, बिरध बाल ना रूप धराईआ। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी इक्क उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर नूर प्रगटाईआ। निरगुण नूर पुरख अकाला, आदि आदि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत नूर निराला, निराकार करे सच रुशनाईआ। वसणहारा धाम निराला, सचखण्ड साचे बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल आपे कर, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। आप वसाए आपणा घर, हरि पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। आपणा नूर आपे धर, एकँकारा रंग रंगाइंदा। आपणे दीपक आपे बल, आदि निरँजण डगमगाइंदा । आपणा पल्लू आपे फड़, अबिनाशी करता संग निभाइंदा। आपणे मन्दिर आपे खड़, श्री भगवान रूप धराइंदा। एका सुहाए साचा गढ़्ह, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणे रंग समाइंदा। निरगुण
निराकार अटल्ल महल्ल, एका एक सुहाईआ। करे खेल आप अबचल, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणी धारा आपे रल, धार धार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर धराईआ। निरगुण रूप आपे रख, निराकार खेल खलाइंदा। सति सरूपी हो प्रतख, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आदि जुगादि अलखना अलख, अलख अगोचर खेल कराइंदा। सर्बकल आपे समरथ, आपणा बल आप वखाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे वस, सच सिँघासण आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, बेअन्त वड वड्याईआ। आपणी महिमा आपे जाणे अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणी धार आप वखाईआ। आपे नार आपे कन्त, आपे साची सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा पुरख अबिनाशा आप कराईआ। सचखण्ड महल्ला उच्च अटारी, हरि साचा आप बणाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए चार दीवारी, बाढी बणत ना कोए बणाइंदा। आपणा खेल अपर अपारी, अपरम्पर आपणा रूप धराइंदा। आपे दाता बण भिखारी, दर दरवेश वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अपार, हरि साचा आप कराईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची क्रिया आप कमाईआ। साची क्रिया करनेहारा, करता पुरख नाउँ धराइंदा। साचे मन्दिर कर पसारा, गृह आपणा रंग रंगाइंदा। निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। आप सुहाए सेज पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। उपर बैठ सूरा सरबंग, शाह पातशाह हुक्म चलाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड साचा आप वसाईआ। सचखण्ड साचा गया वस, हरि जू आप वसाया। आपे जाणे आपणा रस, रस रस आप उपाया। आपे वेखे नस्स नस्स, दिशा कुण्ट वंड ना कोए वंडाया। आपे करे सति प्रकाश, असति नज़र कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा कर त्यार, करे खेल अपर अपार, आपणी धारा आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआर अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्लड़ा, निरगुण बैठा आसण लाईआ। एकँकार
करे खेल अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। आदि निरँजण आपे बलड़ा, जोती जोत नूर रुशनाईआ। श्री भगवान साचा फ़रमाण एका घलड़ा, धुर फ़रमाणा आप समझाईआ । अबिनाशी करता फड़ फड़ पलड़ा, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म आपणा वेस वटाईआ। हरि का भेख अपार, हरि हरि आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, राजन राज वेस वटाइंदा। तख्त निवासी बण साकार, निराकार खेल कराइंदा। जोती जाता नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। सचखण्ड महल्ले सच दरबार, धुर दरबारी आप लगाइंदा। सेवक सेवादार बण चोबदार, दर दरवेश सीस झुकाइंदा। आपे जोड़ जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। आपे देवे देवणहार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। करे खेल अपर अपार, आपणी रचना आप रचाइंदा। रच रच वेखे वेखणहार, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वसाइंदा। सचखण्ड दुआरा अपर अपार, हरि साचा आप उपाईआ। ना कोई दीसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई रवि ससि उज्यार, सूरज चन्न ना कोए रुशनाईआ। मंडल मण्डप ना कोए अधार, लोआं पुरीआं ना वंड वंडाईआ। ना कोई शब्द नाद धुन्कार, रागी राग ना कोए सुणाईआ। ना कोई गुरू पीर अवतार, साध सन्त नज़र ना आईआ। ना कोई विष्न ब्रह्मा शिव करे पुकार, चार वेद ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई त्रैगुण माया वेखे भण्डार, रजो तमो सतो ना खेल कराईआ। ना कोई पंज तत्त काया दिसे आकार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन कोए ना पाईआ। ना कोई हड्ड मास नाड़ी बूंद रक्त करे प्यार, नारी कन्त ना कोए बणाईआ। ना कोई जल थल जंगल जूह उजाड़ पहाड़, समुंद सागर ना कोए उपाईआ। ना कोई लख चुरासी घाड़न घड़े बण ठठयार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई तीर्थ तट किनार, सरोवर सर ना कोए सुहाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत करे पुकार, गीता ज्ञान ना कोए सुणाईआ। अञ्जील कुरान ना कोए विचार, तीस बतीसा ना कोए गाईआ। ना कोई खाणी बाणी दए अधार, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, निरगुण आपणा आसण लाईआ। करता पुरख करनेहार, आपणी खेल आप कराईआ। सचखण्ड सोहे बंक दुआर, बंक दुआरी आप सुहाईआ। राउ रंक ना कोए सिक्दार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप बणाईआ। सच दुआरा गया बण, हरि जू आप बणाया। ना कोई जननी ना कोई जन, मात पित ना कोए अख्वाया। करे खेल श्री भगवन, आपणी रचना आप रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहाईआ। निरगुण बणाए साची बणत, निरगुण वेखे चाँईं
चाँईंआ। निरगुण काया ना जाणे आदि अन्त, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, आपणा खेल आप वरताईआ। सचखण्ड दुआरे हरि जू वड़या, सति आपणा आसण लाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, घड़ घड़ आपणी बणत बणाईआ। आप सुहाए आपणा दरया, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। आपणा नूर आपे वरया, नार कन्त आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया आपे आसा, आसावन्त आप अख्वाइंदा। आपे चरन आप भरवासा, सीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपे खेल आप तमाशा, खेलणहार आप हो जाइंदा। आपे मंडल आपे रासा, आपे गोपी काहन नचाइंदा। आपे सचखण्ड दुआरे कर कर वासा, सचखण्ड निवासी नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निराकार निरवैर रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। रूप रंग ना कोए रेख, वड्डा हरि वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे वसे साचे देस, महल अटल कर रुशनाईआ। आदि आदि ना लिख्या किसे लेख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आप वरताईआ। आपे दाता बण भिखारी, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे दानी देवणहारी, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपे वेखे विगसे करे विचारी, वेखणहारा भेव खुल्हाइंदा। आपे महल अटल सुहाए मनारी, उच्च अटल्ल नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया आप वरताइंदा। साची भिच्छया साची दात, हरि पुरख निरँजण आप वरताईआ। आदि आदि इक्क इकांत, आपणी कल वरताईआ। आपणा बंधे आपे नात, नाता निरगुण नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाण, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। नार कन्त कर परवान, साची सेजा आप सुहाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्रधान, निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण मात पित बण पूत बाल निधान, बाली बाला वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। निरगुण पिता निरगुण माई, निरगुण पूत सपूता जाया। निरगुण दाया निरगुण दाई, हरि आपणा खेल कराया। निरगुण गृह वज्जे वधाई, निरगुण निरगुण रिहा सुणाया। निरगुण वेखे चाँईं चाँईं, दर आपणे फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप वड्याआ। निरगुण उपज्या पूत सपूता छोटा बाला, हरि साचा सच उपाईआ। करे खेल आप निराला, पुरख अकाला बेपरवाहीआ। सचखण्ड वसाए सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवे माण माण सहिज सुखदाईआ। छोटा बाला कर त्यार, हरि जू खेल कराया। जोती अंदरों
साची धार, शब्दी रूप वटाया। एका घर करे प्यार, एका आपणी गोद सुहाया। एका वस्त देवे दातार, दाता दानी आप वरताया। एका बख्शे चरन आधार, चरन चरनोदक मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाया। साचे सुत जाणा उठ, निरगुण आख सुणाया। साहिब दयाल गया तुट्ठ, रहिमत रहीम कमाया। अमृत चरनामित एका घुट्ट, चरन चरन नाल रगड़ाया। सचखण्ड निवासी आपणे अन्तर गया फुट्ट, तेरा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाया। सुत शब्द मंगे दान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ बाला बाल नादान, दर बैठा सीस झुकाईआ। तूं सचखण्ड वसे सच मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, कवण धाम मोहे दए बहाईआ। पुरख अबिनाशी सूरबीर महांबली अख्वाइंदा। छोटे बाले देवे धीर, धीरज आपणी आप धराइंदा। मैं चोटी चढ़ बैठा अख़ीर, मेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत आप समझाइंदा। शब्द सुत कर ध्यान, हरि हरि आख सुणाया। तेरा बणावां इक्क मकान, थिर घर नाउँ रखाया। अंदर वड़ना चतुर सुजान, तेरी महिमा गणत ना राया। तेरा मेला श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए सुहाया। थिर घर बणे तेरा दुआरा, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। घर विच घर कर त्यारा, गृह वेखे चाँईं चाँईंआ। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। चरन कँवल सच सहारा, आदि जुगादि समझाईआ। तेरा रूप अपर अपारा, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वार रिहा समझाईआ। एका वार सुण ला बात, हरि जू आख सुणाया। थिर घर दिती साची दात, साची वंड वंडाया। तेरा लेखा आदि जुगादि, जुग जुग आप जणाया। तेरे अन्तर मेरा खात, सच भण्डारा इक्क भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाया। साचे सुत हो त्यार, निरगुण आख सुणाया। मेरा तेरा इक्क विहार, बिवहारी आप वखाईआ। तेरी सेजा कन्त भतार, नर नरायण वेख वखाईआ। तेरी खोल्हां आप किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाण, हरि हरि आख सुणाया। सुत दुलारे बल बलवान, प्रभ साचा होए सहाया। निरगुण खोल्हे इक्क दुकान, साचा हट्ट जणाया। किरपा करे श्री भगवान, आपणा पर्दा लाहया। तेरे अंदर नूर महान, आपणा जल्वा दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराया। साची
करनी करे करतार, आपणा रंग वखाईआ। तेरे अन्तर आपणी धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। आपे विश्व कर त्यार, विष्नूं नाउँ रखाईआ। आपे अमृत भर भण्डार, कँवल कँवला रूप वटाईआ। आपे खिड़े सच्ची गुलज़ार, पत्त डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत रिहा समझाईआ। साचे सुत साची वाग, प्रभ तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा रूप इक्क चिराग, विष्नूं हरि प्रगटाइंदा। विष्नूं अन्तर आपे जाग, पारब्रह्म प्रभ वंड वंडाइंदा। ब्रह्म मेला कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल खेल कराइंदा। आपणी रचना रच रच आदि, हरि आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वेखे आपे खड़, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। थिर घर दुआरा आपे खोल्ह, हरि साचे सच जणाईआ। आपणे कंडे तोले तोल, तोलणहार इक्क अख्वाईआ। आपणे अन्तर आपे मौल, मौला आपणा रूप वटाईआ। आपे भरे नाभ कँवल, कँवल नाभ आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, थिर दुआरे माण दवाईआ। थिर दुआरे तेरा माण, चरन कँवल शरनाईआ। उपर बैठ श्री भगवान, गृह वेखे चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा कर परवान, धूंआँधार रिहा समाईआ। आपे शंकर देवे दान, शरअ आपणी आप समझाईआ। तिन्ने चेले कर परवान, जोती माता नाल प्रनाईआ। जोती माता खेल महान, साचा सच कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म बेअन्त वड्याईआ। साचे सुत सुत दुलारे, हरि जू आख सुणाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दुलारे, दोए दोए रूप आप वटाया। तिन्नां लेखा जाणे जानणहारे, दर साचे मंग मंगाया। हुक्मी हुक्म वरते वरतारे, धुर फ़रमाणा आप सुणाया। उठो उठ उठ बल धारे, बल आपणा आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल खला, भेव अभेद छुपाइंदा। त्रै त्रै बैठे सीस झुका, शब्दी वंड वंडाइंदा। एका गुण आपणा वरता, गुण दाता दया कमाइंदा। एका भिच्छया रिहा पा, भिखक झोली आप भराइंदा। आपणी सिख्या रिहा समझा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सेवा रिहा लगा, सेवक सेव सच वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कारे आप लाइंदा। साची कार करे करतार, एका वार समझाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी धार चलाईआ। निरगुण निरगुण इक्क विहार, बिवहारी आप समझाईआ। सुत दुलारा वड बलकार, विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर भिखार, बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दर तेरे मंग मंगाईआ। एका दे दे वस्त अपार, अतोट अतुट रखाईआ। तेरा नेत्र दरस दीदार, आदि जुगादि नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा गुण रिहा समझाईआ। आपणा गुण हरि जू
दस्स, आपणी दया कमाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण जाए वस, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। निरगुण देवे आपणा रस, रसक रसक एका रस मुख चुआइंदा। निरगुण अंदर निरगुण फस, आपणा मुख छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग साचा कम्म, हरि जू आख सुणाइंदा। करे खेल पुरख अगम्म, अगम्मड़ी खेल वखाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। ना कोई पवण स्वासी दम, रसना जिह्वा ना कोए हलाइंदा। ना कोए हरख़ सोग ना ग़म, चिंता दुःख ना कोए लगाइंदा। निशान तेरे देवे हथ्थ, एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से साचा राह, साची सिख्या इक्क सिखाइंदा। साची सिख्या साचा राह, सति सतिवादी आप जणाईआ। तिन्नां विचोला इक्क मलाह, एका हरि अख्वाईआ। शब्दी शब्द दए सलाह, निरगुण निरगुण कर पढ़ाईआ। आदि पकड़े आपे बांह, अन्त होए सहाईआ। रथ रथवाही सेव कमा, साचा रथ आप चलाईआ। महिमा अकथ दए सुणा, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। समरथ आपणा नाउँ धरा, धुर दी बाणी आप जणाईआ। अलखणा अलख इक्क अलख जगा, एका घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि पुरख आप कराया। सच सिँघासण बैठ सच महल्ला, सचखण्ड दुआर उपाया। विष्न ब्रह्मा शिव अन्तर आपे रला, नूर नुराना डगमगाया। निरवैर फड़ाया आपणा पल्ला, आपे आपणी गंढ्ढ बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। साचा खेल हरि कराउणा, हरि करता आप जणाइंदा। शब्दी तेरा बल वखाउणा, बल आपणा नाल मिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाउणा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़त घड़ाउणा, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। आपणी रंगण आप रंगाउणा, रंग रंगीला रंग जणाइंदा। घर घर नाद मृदंग वजाउणा, अनादी नाद आप सुणाइंदा। घर घर दीपक जोत जगाउणा, जोत निरँजण वंड वंडाइंदा। घर घर अमृत जाम प्याउणा, निझर झिरना आप झिराइंदा। घर घर आपणा डेरा लाउणा, आत्म परमात्म खेल कराइंदा। घर घर ईश जीव मिलाउणा, जगदीश रूप वटाइंदा। घर घर आपणा पर्दा पाउणा, मुख नक़ाब टिकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव समझाउणा, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तुध बिन दिसे अन्ध घोर, नूर नज़र कोए ना आईआ। साहिब सुल्तान हथ्थ तेरे डोर, जिउँ भावे तिउँ चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस बिध तेरी सेव कमाईआ। कवण बिध प्रभ तेरी सेव, हउँ बालक आप कमाईआ। तूं दाता दानी अलख भेव, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ।
तूं आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त दे दे दान, एका मंग मंगाईआ। तेरी सेवा करीए महान, चरन कँवल सच्ची शरनाईआ। तू रहिणा निगहबान, इक्क तेरी ओट रखाईआ। लख चुरासी तेरा निशान एका बूटा दए लगाईआ। तूं होणा सच्चा बागबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली पाईआ। एका वस्त देवे दात, आपणी दया कमाइंदा। तिन्हां विचोला कमलापात, घर साचे सोभा पाइंदा। त्रै त्रै लेखा इक्क इकांत, एका वार चुकाइंदा। त्रैगुण माया खेल तमाश, साची खेल वखाइंदा। रजो तमो सतो कर प्रकाश, सति आपणा रंग चढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे वसे पास, एका बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। त्रैगुण माया हरि उपा, एका वंड वंडाईआ। तिन्नां झोली दए भरा, अतोट अतुट रखाईआ। नाता जोड़े सहिज सुभा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। एका रंग दए रंगा, दूजी वार उतर ना जाईआ। निरगुण पल्ला दए फड़ा, निरगुण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाईआ। त्रैगुण माया झोली पा, आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, साचा बेड़ा आप उठाइंदा। साची घाड़त लैणी घड़ा, बण ठठयार सेव कमाइंदा। तिन्ने बैठे सीस झुका, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। खाली हथ्थ रहे वखा, भण्डारा नज़र कोए ना आइंदा। आपणा भेव दे जणा, अभेत तेरा भेव नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे सीस झुकाइंदा। दर दुआरे झुकया सीस, सीस सीस निवाईआ। करे खेल हरि जगदीश, जगदीशर वड वड्याईआ। त्रैगुण माया पीसण पीस, साची घाल घाल कमाईआ। एका नाम इक्क हदीस, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। साचा खेल पुरख करतार, आपणा आप जणाइंदा। उठो तिन्ने लओ बल धार, बलधारी आप उठाइंदा। साचा वणज वणज वपार, हट्ट हटवाणा आप कराइंदा। पंचम मेला अपर अपार, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण रूप कर त्यार, सरगुण आपणा वेख वखाइंदा। वंडे वंड वंडणहार, साची वंड आप कराइंदा। मन मति बुध कर पसार, इच्छया भिच्छया झोली पाइंदा। त्रैगुण मेला एका वार, त्रैगुण अतीता आप कराइंदा। माया रच आप करतार, कुदरत कादर खेल खलाइंदा। मुकामे हक़ सांझा यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव फड़ साचे धन्दे आपे लाइंदा। साचे धन्दे गए लग्ग, हरि जू आप लगाया। करे खेल सूरा सरबग, आपणा हुक्म सुणाया। एका नाद गया वज्ज, निराकार आप वजाया। एका वेखे साची हद्द, पारब्रह्म ब्रह्म
आपणी वंड वंडाया। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, आपे खेल कराया। लख चुरासी निशाना गड्ड, तीर निराला इक्क चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल बेपरवाहया। लख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि जू आख सुणाइंदा। निरगुण रूप सरगुण धरना, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। पुरीआं लोआं आपे वड़ना, विष्न ब्रह्मा शिव खेल कराइंदा। रवि ससि किरनी किरन प्रकाश करना, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं कादर करता करीम बेऐब परवरदिगार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। साचे धन्दे लाया कार, सेवक बण बण सेव कमाईआ। लख चुरासी भाण्डा घड़े बण ठठयार, त्रैगुण माटी पोच पुचाईआ। निरगुण सरगुण वेख विचार, निराकार तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि अन्त अन्त आदि, कवण रूप धराईआ। आदि रूप अपर अपार, हरि हरि आख सुणाया। लख चुरासी कर त्यार, घट घट डेरा लाया। निरगुण ब्रह्म ब्रह्म पसार, पारब्रह्म वंड वंडाया। त्रैगुण माया भर भण्डार, रचत रचत रचाया। ईश जीव हो उज्यार, जगदीश खेल कराया। विष्नूं बणे सच वरतार, घर घर रिज़क सबाया। ब्रह्मा ब्रह्म रूप आधार, पारब्रह्म शरनाया। शंकर लहिणा दए उतार, जो घड़या भन्न वखाया। शब्द विचोला विच संसार, जुग जुग मेला मेल मिलाया। करा खेल निरगुण सरगुण धार, सरगुण आपणी गंढ्ढ पुवाया। पंज तत्त काया कर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। पंज तत्त वेखां काया गढ़्ह, हरि जू आख सुणाया। घट घट अंदर आपे वड़, आपणा डेरा लाया। डूँग्घी भँवरी आपे वड़, बैठा मुख छुपाया। नौ दुआरे जगत घर, जगत तृष्ना विच मिलाया। सुखमन टेढी बंक अंदर धर, अन्ध अन्धेर वखाया। ईड़ा पिंगल रहे लड़, साचा बन्धन पाया। आत्म सरोवर आपे भर, कँवल नाभ उलटाया। जोत निरँजण अंदर धर, दीप आप छुपाया। अनहद नाद वज्जे धुंन, रागी राग अल्हाया। पंचम मेला एका गुण, गुणवादी आप रखाया । लख चुरासी विच्चों चुण, पंज तत्त माणस दए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, त्रै त्रै मेला इक्क समझाया। त्रै त्रै मेला साचा बन्धन, लख चुरासी बन्धन पाईआ। निरगुण तागा निरगुण तन्दन, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। निरगुण कटणहारा फंदन, निरगुण नाम कटार हथ्थ रखाईआ। निरगुण वसणहार ब्रह्मण्डन, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाईआ। निरगुण देवे इक्क अनन्दन, निजानंद करे रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची माया विच मिलाईआ। साची माया माया सच्च, हरि साचे सच वरताया। काया माटी भाण्डा कच्च, कंचन रूप वटाया। मन मनुआ अन्तर रिहा
नच्च, नटुआ नट स्वांग वखाया। पंच विकारा रिहा हस्स, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन आपे पाया। साचा बन्धन तेरा मन्ज़ूर, त्रै त्रै आख सुणाईआ। तेरा हुक्म मन्नया ज़रूर, ज़रूरत तेरी पूर कराईआ। तूं साहिब हाज़र हज़ूर, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। निरगुण जोत तेरा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। तूं सर्बकला भरपूर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला लएं मिलाईआ। कवण वेला लएं मेल, प्रभ एका दया कमाईआ। कवण वक्त होएं सज्जण सुहेल, सदा सदा सुखदाईआ। कवण दर सुहाएं गुरू गुर चेल, गुर चेला रंग रंगाईआ। कवण मन्दिर करे प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जोत डगमगाईआ। कवण धाम वसें नवेल, इक्क इकल्ला आसण लाईआ। आपणा दस्स अचरज खेल, तेरा भेव ना जाणया राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध मेला लएं मिलाईआ। मेरा मेला विच संसार, निरगुण आख सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। दो जहानां हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दयां आधार, जेरज अंडां जोत जगाइंदा। उत्भुज सेत्ज करां प्यार, जूनी जून आप भुवाइंदा। लख चुरासी बण वरतार, वस्त अमोलक नाम वरताइंदा। लोकमात आवां वारो वार, जुग जुग वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण कर आकार, गुर अवतार खेल कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वेख विचार, ब्रह्म वेता सोभा पाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। निर्मल जोती जोत उज्यार, जोती नूर डगमगाइंदा । साचे भगतां करां प्यार, प्रेम बन्धन एका पाइंदा। साचे सन्तां लवां उठाल, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। गुरमुख साचे करां निहाल, नेत्र नैण नैण दरसाइंदा। गुरसिख साचे चरन बहाल, चरन चरनोदक मुख प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। निरगुण बण बण सरगुण आउणा, हरि जू आख सुणाईआ। आपणा नाम आप प्रगटाउणा, कोटन कोटि रूप वखाईआ। जुग चौकड़ी सेवा लाउणा, साची सेव आप समझाईआ। नौ नौ लेखा आप मुकाउणा, चार चार वंड वंडाईआ। एका चौका बन्धन पाउणा, इक्क इकल्ला सच्चा माहीआ। चौथे पद रंग वखाउणा, आप आपणे दर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, हरि जू दया कमाइंदा। दूजे सृष्टी तोलां तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। तीजे ज्ञान नेत्र देवां खोल्ह, अनभउ प्रकाश कराइंदा। चौथे चौथे पद जावां मौल, मौला आपणा नाम रखाइंदा। पंचम पूरा करां कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप जणाइंदा। साचा कौल करां
इकरार, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। खेलां खेल अपर अपार, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। विष्नूं तेरा भण्डार, अतोट अतुट रखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, चार वेद करां पढ़ाईआ। चारे जुग विच संसार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। चारे कुण्ट कर उज्यार, चार वरनां बन्धन पाईआ। चारे खाणी बण वरतार, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दए समझाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ लेखा अपर अपार, चार चार वज्जे वधाईआ। गुर अवतार बण बण सेवादार, लोकमात सेव कमाईआ। खाणी बाणी कर त्यार, ज्ञान ज्ञान नाल मिलाईआ। उच्ची कूक कूक पुकार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह सुणाईआ। पीर पैग़म्बर मददगार, लेखा मुके ना जगत लोकाईआ। मुलां शेख़ जायण हार, मुसायक मिले ना कोए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, ब्रह्मे तेरा मनवन्तर वेख वखाईआ। सूरज चन्न शर्मसार, रवि ससि मुख शरमाईआ। लोआं पुरीआं हाहाकार, गण गंधर्ब रहे कुरलाईआ। करोड़ तेतीसा करे गिरयाज़ार, सुरपति इन्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी जाए बीत, हरि गेड़ा गेड़ दिवाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चले रीत, वरन बरन खेल कराइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखे नीत, नीतीवान घर घर डेरा लाइंदा। घर घर नाता जोड़े गुर दर मन्दिर मस्जिद मसीत, शिवदुआले मट्ठ बणाइंदा। निरगुण सब तों बैठा रहे अतीत, दिस किसे ना आइंदा। कोई कहे त्रैगुण अंदर होया भीत, भीतर अंदर आपणा मुख छुपाइंदा। कोई उच्ची कूक कूक सुणाए गीत, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। हरि का खेल सदा अनडीठ, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे वर, आपणा मेला आप जणाइंदा। अन्तिम मेला एका वार, एका घर कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी उतरे पार, जुग जुग गेड़ा गेड़ मुकाईआ। ब्रह्मा वेता लिख लिख थक्के वेद चार, चारों जुग वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत करन विचार, हरि विचार विच किसे ना आईआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां दए समझाईआ। अक्खर अक्खर लख चार, सतारां हज़ार गणत गणत नाल मिलाईआ। गीता ज्ञान अधार, अठारां भाग वेखे चाँईं चाँईंआ। अञ्जील कुरान करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बाणी खाणी करे ख़बरदार, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। गुर अवतार गए हार, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। आपणा भेव दस्से राह, रैहबर हरि अख्वाइंदा। चार जुग दी इक्क सलाह, साची चौकड़ बंध बंधाइंदा। तेई अवतार लए प्रगटा, परम पुरख प्रभ सेव कराइंदा। अठारां भगत दए जणा, जन जननी माण धराइंदा।
गुर दस जोत जगा, जागरत जोत डगमगाइंदा। ईसा मूसा कर रुशना, संग मुहम्मद खेल खलाइंदा। अन्तिम सब मंग के गए पनाह, तुध बिन थाँ अवर ना कोए वखाइंदा। मुकामे हक़ वसे इक्क ख़ुदा, ख़ालक ख़लकत सोभा पाइंदा। आपणी रहिमत रहीम रहिमान दए कमा, ईमान नज़र कोए ना आइंदा। सही सलामत बेपरवाह, साचे तख्त सोभा पाइंदा। नानक निरगुण गुण रिहा गा, निरँकारा एका नज़री आइंदा। गोबिन्द साची ओट तका, पुरख अकाल मनाइंदा। कोटन कोटि जीव जंत शास्त्र सिमरत वेद थक्के पढ़ा, पढ़ पढ़ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कोटन कोटि हवनी हवन रहे करा, धूप दीप नाल मिलाइंदा। कोटन कोटि डूँग्घी कंदर बैठे डेरा ला, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। कोटन कोटि अठसठ तीर्थ फेरा रहे पा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती संग ना कोए निभाइंदा। कोटन कोटि चीर रंग बैठे चढ़ा, साचा रंग ना कोए चढ़ाइंदा। कोटन कोटि दर दरवेश फेरी पा, साची अलख ना कोए सुणाइंदा। कोटन कोटि त्रैगुण माया कोलों पल्लू रहे छुडा, फड़या लड़ छुट ना जाइंदा। कोटन कोटि ब्रह्म ध्यान रहे लगा, ब्रह्म जोत ना कोए जगाइंदा। कोटन कोटि पारब्रह्म गए मुका, पारब्रह्म जन्म मरन विच ना आइंदा। कोटन कोटि आपणी अवस्था, ब्रह्म नाल गए मिला, ब्रह्म ब्रह्म जगत वड्याइंदा। कोटन कोटि हं हं गए समा, आपा चीन पर्दा कोए ना लाहइंदा। कोटन कोटि नाबीने बण बण आपणा आप गए भुला, भुल्ले मार्ग ना कोए लगाइंदा। कोटन कोटि साचे हुजरे चढ़ चढ़ गए बांग सुणा, आलमीन दिस किसे ना आइंदा। कोटन कोटि मकतब पढ़ अल्फ़ ये गए जणा, नुकता नून ना कोए गवाइंदा। कोटन कोटि पैंती अक्खरीं घाड़त गए घड़ा, बावन अक्खर लेख ना कोए वखाइंदा। कोटन कोटि त्रैगुण माया प्रकृति विच रली रहे वखा, प्रकृति माया वंड ना कोए कराइंदा। कोटन कोटि संस्कृती सलोक रहे सुणा, आत्म सोहला राग ना कोए जणाइंदा। कोटन कोटि सुरती ध्यान रहे लगा, हरि जू ध्यान विच ना आइंदा। कोटन कोटि किरती किरत रहे कमा, क्रिया कर्म कांड बन्धन ना कोए तुड़ाइंदा। कोटन कोटि सुरती शब्द रहे मिला, शब्द सुरत घर ना कोए बहाइंदा। कोटन कोटि किंगरी मृदंग रहे वजा, साचा सारंगा हथ्थ ना कोए उठाइंदा। कोटन कोटि अनन्द मंगल रहे गा, आपणा अनन्द किसे ना आइंदा। कोटन कोटि सलोक छन्द पढ़ पढ़ रहे सुणा, आपणा पर्दा ना कोए चुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव प्रभ रिहा जणा, एका हुक्म सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम जावे आ, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध गवाइंदा। प्रगट होए आप ख़ुदा, अमाम अमामा खेल कराइंदा। नबी रसूलां लए उठा, साचा कलमा कलाम पढ़ाइंदा। नूर इलाही जल्वा दए वखा, जाअली कम्म ना कोए कराइंदा। एका अल्ला राणी बख्शे सर्ब गुनाह, पाकी पाक दया कमाइंदा। निरगुण हो के फेरा आए पा, सरगुण आप जगाइंदा। सच सुहेला सोहला गा, ढोला आपणा नाम
वड्याइंदा। तोला बणे बण मलाह, साचा कंडा हथ्थ रखाइंदा। पर्दा ओहला दए चुका, दूई द्वैत मेट मिटाइंदा। एका ब्रह्म दए दरसा, ईश जीव मेल मिलाइंदा। जन भगतां उपर तरस कमा, मुर्शद मुरीद मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दी हरस दए मिटा, पूरब लेखा आप चुकाइंदा। दर आयां बख्शे सर्ब गुनाह, तकसीर तदबीर आप बदलाइंदा। आपणी गोदी लए बहा, पिता मात आप हो जाइंदा। जगत नाता दए तुड़ा, भाई भैण साक सज्जण मात पित नारी कन्त संग ना कोए रखाइंदा। हरिजन साजण लए मिला, साचे सन्तां संग रखाइंदा। ग़रीब निवाज़न दया कमा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। लख चुरासी फंद कटा, एका नाम बन्धन पाइंदा। राए धर्म ना दए सज़ा, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाइंदा। लाड़ी मौत ना लए प्रना, जूनी जून ना कोए भुवाइंदा। सच बबाणे लए बहा, शब्दी शब्द उडाइंदा। लोआं पुरीआं पार करा, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाइंदा। थिर घर साचा आप खुल्हा, दर दरबारे सोभा पाइंदा। गुरसिख साचे दए टिका, आप आपणी ख़ुशी मनाइंदा। पिछला लेखा सर्ब चुका, अगला मार्ग पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल वरते करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। हक़ हक़ीक़त पावे सार, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। विश्व वेखे सर्ब संसार, वास्तक आपणा रूप धराईआ। नमो सतो बोल जैकार, ब्रह्म मति इक्क पढ़ाईआ। तत्तव तत्त पार किनार, एका रत्त रंग रंगाईआ। एका इष्ट देव गुर अपर अपार, एका सीस जगदीश झुकाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, एका राग अल्हाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका घर दए वसाईआ। एका तीर्थ तट किनार, इक्क सरोवर दए नुहाईआ। एका भगत भगवन्त करे प्यार, एका साचे सन्तां लए मिलाईआ। एका गुरमुखां देवे रंग चाड़्ह, एका गुरसिख वेखे चाँईं चाँईंआ। एका करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। एका मेटे पंचम धाड़, पंज दस करे कुड़माईआ। एका पंजी मारे मार, परपंच दए खपाईआ। एका दस्से साची कार, हरि नामे नाम रसाईआ। सोहँ शब्द सच जैकार, आत्म परमात्म, बन्धन पाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दए अधार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। ईश जीव इक्क घर बार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। वाहवा पाया कन्त भतार, प्रभ मिल्या एका माहीआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। निहकलंक महांबली अवतार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, महल अटल करे रुशनाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़े पहाड़, चोटी आपणा रंग रंगाईआ। नाद शब्द धुन सच्ची धुन्कार, रागी साचा राग सुणाईआ। दो जहानां करे ख़बरदार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। निरगुण वसे ठांडे दरबार, सरगुण लोकमात रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओम सति नमो
सति नाम सति बिन तत्त ब्रह्म मति, मित गत आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर एका धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सरगुण खेल वखाईआ। अड़ाउणी विच कदे ना अड़या, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। घर घर अंदर आपे चढ़या, आपणा पौड़ा आप लगाईआ। जगत विद्या किसे ना फड़या, भज्ज भज्ज थक्की सर्ब लोकाईआ। लुकया रहे किला गड़या, काया बंक मुख छुपाईआ। निर्भय होए कदे ना डरया, भय सीस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी अड़ाउणी लख चुरासी रिहा वखाईआ। लख चुरासी अड़ाउणी गई अड़, हरि जू आप अड़ाइंदा। आपणे मन्दिर ना सकण चढ़, डण्डा हथ्थ किसे ना आइंदा। सुखमन अंदर बैठे वड़, डूँग्घी गार पार ना कोए कराइंदा। नाता जुड़या सीस धड़, निरगुण रूप ना कोए समझाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी रहे पढ़, रसना जिह्वा सर्ब हलाइंदा। गुर का ज्ञान जो जन लए वर, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साध सन्त देवे साचा वर, हरि कन्त आप मिलाइंदा। आओ साधो उठो जागो, हरि जागरत जोत जगाईआ। आओ दर बणो हँस कागो, कागों हँस उडाईआ। आपणा दीप जगाओ चिरागो, जोती नूर करे रुशनाईआ। आपणा प्रीतम आपणा माही आपणा कन्त आपणे विच्चों लाधो, घर बैठा मुख छुपाईआ। जिस नूं गाउँदे प्रभ मेरा माधो, मधुर धुन नाल रलाईआ। उस साहिब नूं आपणे विच्चों काढो, मिल सतिगुर सच्ची शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तां संग सदा समाईआ। आओ सन्तो जाओ जाग, हरि साचा सच जगाइंदा। आत्म अन्तर इक्क वैराग, एका वार लगाइंदा। दुरमति मैल धोवो दाग, हरि साचा आप धुवाइंदा। एथे ओथे दो जहानां पकड़े वाग, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरन धूढ़ी साचा माघ, मजन आप कराइंदा। रातीं सुत्तयां अंदर वड़ वड़ मारे वाज, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जिस दे पिच्छे घालण रहे घाल, महांकाल दीन दयाल गुरमुख लाल आप तराइंदा। आओ वेखो काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, सतिगुर पूरा आसण लाइंदा। करो दरस हो निहाल, निहचल धाम आप बहाइंदा। दो जहान करे प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाइंदा। अमृत जाम दए प्याल, उलटा कँवल आप कराइंदा। दीपक वेखो आपणे थाल, जोती जोत डगमगाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, गोबिन्द आपणा वेस वटाइंदा। गुरसिख वेखे साचे लाल, लाल लालन रंग रंगाइंदा। तेरे नेड़ ना आए काल महांकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन साचा संग रखाइंदा। सो चीने जिस वखाए चिन्न, आपणी दया कमाईआ। करे खेल प्रभू भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण नाल रलाईआ। कोटन कोटां विच्चों तेई अठारां दस लए गिण, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणा रंग आप वखाईआ। जिस चीनयां तिस पाया माण, घर साचे वज्जी वधाईआ। कथनी कथ कथ गाया गाण, रसना जिह्वा जगत सुणाईआ। मेरा साहिब श्री भगवान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड वसे सच मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। ओथे झुल्ले इक्क निशान, निशाने विच कदे ना आईआ। सदा सुहेला निगहबान, निगह मेहर इक्क उठाईआ। जिस जन देवे आपणा नाम दान, सो चीन चीन चीन सुख पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम बिन लिखयां पढ़यां दए जणाईआ। हरि का नाम ना किसे लिख्या ना किसे पढ़या, लिख्त विच किसे ना आइंदा। जुग जुग जन भगतां अंदर आपे धरया, पोथी खोल्ह ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम एका वार, एका घर टिकाइंदा। जिस अंदर नाम देवे रख, देवे माण वड्याईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, सरगुण करे जणाईआ। लख चुरासी विच्चों रख, आप आपणे मेल मिलाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, एका राह चलाईआ। आवे जावे नस्स नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका बूझ बुझाईआ। जगत मनवन्तर कोटन काल, बेहाली बेहाल हाल गंवाईआ। हरि का हल्ल ना होया किसे कोलों सवाल, कोटन कोटि सवाली गए फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार करदे गए भाल, सेवक बण बण सेव कमाईआ। वरन बरन बण दलाल, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी सब तों वसे निराल, निराकार नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जुग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ।