पुस्तकालयभाग ११

८ माघ २०१८ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह सोहल ज़िला गुरदासपुर

सचखण्ड निवासी निराकार, निरवैर खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। एकँकारा शाहो भूप वड सिक्दार, आदि निरँजण नूर धराइंदा। अबिनाशी करता आदि जुगादी खेल न्यार, श्री भगवान आप कराइंदा। पारब्रह्म साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, साचा हुक्म आप वरताइंदा। थिर घर एका खोल्ह कवाड़, शब्दी सुत आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल पुरख करतार, करता पुरख आप कराईआ। निरगुण निरगुण हो त्यार, दर घर साचे सोभा पाईआ। भूपत भूप बण सिक्दार, राजन राज नाउँ धराईआ। दर दरवेश बण भिखार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। वस्त अमोलक एका थार, धुर दरबार आप वरताईआ। देवणहारा एकँकार, अकल कल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरे खेल न्यार, हरि ख़ालक आप खलाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। आदि पुरख हरि खेल अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा । निरगुण निरगुण नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी हुक्म करे वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। घर विच घर कर त्यारा, थिर घर साचा आप बणाइंदा। शब्द सुत सुत दुलारा, पूत सपूता आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। आपणा रूप आपे कर, हरि हरि वेख वखाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे सोभा पाइंदा। आपणे दर आपे खड़, आपणा दरस कराइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़, आपे बन्धन पाइंदा। करे खेल नारी नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताइंदा। आपणी कल श्री भगवन्त, आदि पुरख वरताईआ। खेले खेल महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपे नाउँ आपे मंत, बोध अगाध आप अख्वाईआ। आप सुहाए साचा धाम बेअन्त, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा आप प्रगटाईआ। थिर घर साचा कर त्यार, हरि शब्दी माण दिवाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। निरगुण दाता निरगुण धार, निराकार आप प्रगटाइंदा। महल अटल उच्च मिनार, सोभावन्त आप सुहाइंदा। दीवा बाती इक्क उज्यार, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए विचार, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। एका घर कर त्यार, घर घर विच आप सुहाइंदा। साचे तख्त बैठ निरँकार, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच महल्ला एकँकार, एका घर सुहाईआ। देवे वर सच्ची सरकार, वर दाता नाउँ धराईआ। अमुल अतुल भरे भण्डार, तोल्यां तोल ना कोए जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल साचे घर, करता पुरख कराइंदा। निरभउ रखाए ना कोए डर, आपणा भय सर्ब जणाइंदा। साचे मन्दिर आपे चढ़, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। सुत दुलारा आपे फड़, आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिफ्त सलाह एका एक जणाइंदा। आपे सिफ्त आप सलाह, जैकार आप हो जाईआ। आपे शहिनशाह शाह पातशाह, तख्त निवासी नाउँ धराईआ। आपे आदि पुरख बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। आपे सचखण्ड दुआरा घाड़न घड़त ल्या घड़ा, आपे थिर घर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सच महल्ला आप प्रगटाईआ। सच महल्ला सच निशान, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाया। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, आप आपणी दया कमाया। एकँकारा कर ध्यान, आप आपा वेख वखाया। आदि निरँजण नूर महान, दीआ

बाती इक्क जगाया। अबिनाशी करता निगहबान, मेहरवान वेस वटाया। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप उठाया। पारब्रह्म प्रभ मंगे दान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। सचखण्ड दुआर कर परवान, हरि आपणा आसण लाया। चरन कँवल इक्क ध्यान, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। थिर घर वेखे गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचे सुत आप समझाया। साचे सुत बाल नादान, शब्दी शब्द जणाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। एका नाउँ सच निशान, निरँकारा करे पढ़ाईआ। दरगाह साची कर परवान, सच प्रधानगी हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा दए सुणाईआ। सच संदेशा हरि करतार, एका एक सुणाइंदा। सुत दुलारे हो त्यार, पुरख अबिनाशी सेवा लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा भण्डार, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। पंज तत्त वणज वणजार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल कराइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़ बण ठठयार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। एका नाउँ शब्द धुन्कार, अनादी नाद नाद अल्हाइंदा। घर घर मन्दिर कर त्यार, गृह गृह सोभा पाइंदा। मेरा नूर तेरा उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। दीआ बाती कर त्यार, जोत निरँजण नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाइंदा। साचे मार्ग जाणा लग्ग, हरी हरि हरि आप जणाइंदा। वेखणहार सूरा सरबग, आप आपणा भेव छुपाइंदा। रवि ससि दीपक जायण जग, प्रकाश प्रकाश नाल कराइंदा। एका डोरी एका तग, एका बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप समझाइंदा। साची सेवा करनी मात, लग्ग मातर ना कोए जणाईआ। लख चुरासी डूँग्घा खात, हरि तेरी झोली रिहा भराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक्क जमात, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण निरगुण नाता इक्क इकांत, पुरख बिधाता आप बणाईआ। एका देवे साची दात, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साची सेवा विच संसार, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। शब्दी शब्द हो उज्यार, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। साचा ढोला कर त्यार, पर्दा ओहला आप चुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, आलस निंद्रा आप मिटाइंदा। लख चुरासी पावे सार, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। आपणी किरपा आपे धार, धरनी धरत धवल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी श्री भगवान, करता आप कमाईआ। लख चुरासी खेल महान, ईश जीव वड्याईआ। आत्म परमात्म देवे दान, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। एका राग सुणाए कान, अनाद अनादी नाद अल्हाईआ। एका मन्दिर वेख मकान, बंक गढ़्ह दए सुहाईआ। निरगुण सरगुण

कर प्रधान, लोकमात वेख वखाईआ। एका पूजा पाठ जहान, आपणा नाउँ करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, चरन कँवल सची शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ। एका दात हरि हरि नाउँ, आपणी आप वरताइंदा। करे खेल अगम्म अथाहो, अलख आपणी आप जगाइंदा। आपे पिता आपे माउँ, बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। आपे मार्ग पाए फड़ फड़ बाहों, साचा राह आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप कराईआ। आपणे अन्तर आपे जम्म, आपणा रूप धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा सेव कमाईआ। एका देवे नाम धन, एकँकारा सोभा पाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। एका नाद एका धुन, एका वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कारे आपे लाईआ। साची कार लख चुरासी देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी कर प्रधान, साची वंड वंडाइंदा। निष्अक्खर देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्मा वेता चारे वेद पढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल महान, कलयुग आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। नौ दर खोल्ह जगत दुकान, जगत वासना मेल मिलाइंदा। अन्तर अन्तर खेल महान, घर घर विच सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा । साचा खेल विच संसार, निरगुण सरगुण आप कराईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, जुग जुग वेखे चाँईं चाँईंआ। नाउँ रखाए गुर अवतार, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां वखाए सच्ची धर्मसाल, घर बैठा साचा माहीआ। गुरमुखां तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरसिखां चरन प्रीती निभे नाल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सति पुरख निरँजण दीन दयाल, सति सतिवादी वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी खाए काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाईआ। जुग चौकड़ी उतरे पार, थिर कोए रहिण ना पाया। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, हरि का भेव किसे ना आया। गुर अवतार सेवादार, बण बण सेवक सेव कमाया। भगत भगवन्त मंगण छार, दोए जोड़ सीस झुकाया। सन्त साजण करन पुकार, ख़ाली झोली रहे वखाया। गुरमुख लभ्भण मीत मुरार, जगत जहान फोल फुलाया। गुरसिख मंगण इक्क अधार, चरन शरन सच्ची शरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाया। जुग जुग बन्धन आपणा पा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। नाउँ निरँकारा आप अख्वा, नर नरायण वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी ढोला गा, साचा चोला आप बदलाइंदा। पर्दा ओहला आप रखा, डूँग्घी भँवरी मुख छुपाइंदा।

साचा तोला बण शहिनशाह, लख चुरासी तोल तुलाइंदा। हरिजन साचे लए जगा, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा । आपणी करनी जुगो जुग, जुग करता आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर औध जाए पुग, वेला अन्त दए समझाईआ। निरगुण सरगुण अंदर लुक, आपणा खेल वखाईआ। भगत भगवन्त लए चुक्क, साचे सन्त लए उठाईआ। गुरमुखां रखे एका ओट, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गुरसिखां देवे नाम भण्डार अतोट, निखुट कदे ना जाईआ। तन नगारे लग्गे चोट, नाम रबाब आप वजाईआ। निरगुण निर्मल जगाए जोत, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे खोट, जगत तृष्ना दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जुग जुग गेड़ा आप भुवाईआ। जुग जुग गेड़ा गेड़नहार, कोटन कोटी काल बिताईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव कहिण पुकार, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार, जुग जुग लोकमात फेरा पाईआ। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर मुलां शेख़ हो शाह अस्वार, आपणा डंक गए वजाईआ। थिर रहे ना कोए संसार, सब दा लेखा दए मुकाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आपणी कल आप वरताईआ। लेखा जाणे वेद चार, चारे खाणी बूझ बुझाईआ। चारे बाणी बन्न्हे धार, चारे वरनां करे पढ़ाईआ। चारे जुग पावे सार, चार यारी रंग वखाईआ। अन्तिम लहिणा देणा सब दा देवे उतार, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ चार हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी विच जहान, रूप अनूप वटाइंदा। गुर अवतार शब्द ज्ञान, अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। हुक्मी हुक्म सति हुक्मरान, धुर संदेशा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा रंग वखाइंदा। आदि अन्त आपणा रंग, हरि जू हरि जणाइंदा। तख्त निवासी सेज पलँघ, पुरख अबिनाशी आप सुहाइंदा। निरगुण अगम्म वज्जे मृदंग, तार सतार ना कोए हलाइंदा। दूसर ना कोई दिसे संग, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, जेरज अंडां आसण लाइंदा। ना कोई चिला तीर कमंद, शमशीर हथ्थ ना कोए उठाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए बत्ती दन्द, अक्खर ज्ञान ना कोए पढ़ाइंदा। दो जहानां कटे पन्ध, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां देवे इक्क अनन्द, आत्म परमात्म खेल कराइंदा। सति प्रकाश चढ़े चन्द, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। जुग चौकड़ी उतरया पूर, पूरा सतिगुर आप कराईआ। सर्बकला हरि भरपूर, भरपूर रिहा सब थाईंआ। वसणहारा नेड़े दूर, हाज़र हज़ूर वेस वटाईआ। जिस दा जल्वा तक्के

मूसा उत्ते कोहतूर, सो घर घर रिहा वखाईआ। जगत नाता कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस जन आपणी दया कमाईआ। एका रंग चढ़ाए गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। कलयुग अन्तिम करे चूरो चूर, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी ना बख्शे किसे कसूर, छुप कर करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, मुकामे हक़ जोत जगाइंदा। एका मार्ग साचा लाउणा, दो जहानां वेख वखाइंदा। चौदां लोकां डेरा ढाउणा, चौदां तबकां पर्दा लाहइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रखाउणा, साचा राह समझाइंदा। करोड़ तेतीसा आप समझाउणा, सुरपति इन्द नाल मिलाइंदा। गुर अवतारां दर बहाउणा, जुग जुग लेखा मंग मंगाइंदा। भगतां निउँ निउँ सीस झुकाउणा, जगदीश सोभा पाइंदा। राग छत्ती सेव लगाउणा, एक एका अंक पढ़ाइंदा। चार वेदां पन्ध मुकाउणा, पुराण अठारां आपे गाइंदा। बरन अठारां डेरा ढाउणा, चार वरन मोह चुकाइंदा। अञ्जील कुरान अन्त कुरलाउणा, तीस बतीस ना कोए सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, निरगुण नूर डगमगाइंदा। साचा तख्त इक्क सुहाउणा, शाह पातशाह आसण लाइंदा। सच दरबारा इक्क लगाउणा, लोकमात वड वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोए, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। कोटन कोटि दे दे गए ढोए, हरि हरि नाम सुणाईआ। अन्तिम सब गए रोए, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। इक्क बलोए, घट घट रिहा समाईआ। लेखा जाणे त्रै त्रै लोए, लोचन एका एक खुल्हाईआ। लख चुरासी बीज बोए, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल धरे हरि कल, कुलवन्त खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी करदा रिहा छल, अछल अछल वेस वटाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, सचखण्ड वसेरा सोभा पाइंदा। कलयुग अन्तिम लोकमात आए चल, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। जोती शब्दी आपे रल, आपणा डंक वजाइंदा। सच संदेशा एका घल्ल, गुरमुख आप जगाइंदा। दीपक जोती जाए बल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दूई द्वैती मेटे सल्ल, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। अमृत आत्म प्याए जल, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। भाग लगाए काया माटी खल्ल, पंचम तत्त सलाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करनहार करतार। निरगुण निराकार इक्क अकल्लड़ा, वेखे विगसे पावे सार। सच सिँघासण एका मलड़ा, निरगुण सरगुण अंदर कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। सच सिँघासण साढे तिन्न हथ्थ, हरि जू आपणा आप बणाइंदा। उपर बैठ पुरख समरथ, आपणी खेल कराइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाथ, सृष्ट सबाई आप पढ़ाइंदा। दीनन

अनाथां नाथ, नाथी नाथ रूप वटाइंदा। एका पूजा एका पाठ, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एका सतिगुर वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका मंडल एका रास, एका गोपी काहन नचाइंदा। एका राम देवे साथ, साची सेव कमाइंदा। एका मेल सगल वसूरे जायण लाथ, चिंता दुःख ना कोए सताइंदा। इक्क उतारे आपणे घाट, साचा बेड़ा मात चलाइंदा। दो जहानां तक्के वाट, लख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तरया विच संसार, तारनहारा इक्क अख्वाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, सरगुण निरगुण बूझ बुझाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। मन्दिर मसीता वसया बाहर, हथ्थ किसे ना आईआ। ठांडा सीता इकउंकार, घर साचे सोभा पाईआ। पतित पुनीता पावे सार, गुरमुख सज्जण मात जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम दए समझाईआ। एका नाम अन्तर रस, हरि हरि आप जणाइंदा। अन्तर आत्म आपे वस, आपणा मेल मिलाइंदा। पंज विकारा देवे झस्स, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटाइंदा। दरस वखाए नस्स नस्स, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, निराशा कोए नज़र ना आइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, पवण पवणी आप समाइंदा। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, चरन कँवल इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। कलयुग अन्तिम फेरा पा, फेरी एका वार वखाईआ। वेखणहारा जल थल अस्गाह, डूँग्घी भँवरी फोल फुलाईआ। लख चुरासी भुल्ली हरि का नाउँ, नाम वणजारा नज़र कोए ना आईआ। कोई खाए सूर कोई खाए गां, हक़ हलाल ना कोए समझाईआ। अन्त गुर पीर ना पकड़े कोई बांह, पल्लू गए छुडाईआ। पुरख अबिनाशी करे नांह, एका हुक्म सुणाईआ। राए धर्म दए सजा, पुट्ठी खल्ल लुहाईआ। करे खेल बेपरवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत आप धराईआ। आपे जोती आपे धार, आपे शब्दी नाउँ रखाइंदा। आपे गुर आप अवतार, पीर पैग़म्बर बण बण सेव कमाइंदा। आपे भगत भगवन्त दए दीदार, आपे दरसी दरस वखाइंदा । आपे सन्त सुहेले लए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपे गुरमुख साचे पौड़े्ह देवे चाड़्ह, महल अटल आप बहाइंदा। आपे गुरसिखां चले नाल नाल, जुग जन्म पन्ध मुकाइंदा। आपे त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस वटाया, दिस किसे ना आईआ। नानक निरगुण इक्क ध्याया, गोबिन्द रंग वखाईआ। सम्बल साचा डेरा लाया, साढे तिन्न हथ्थ जोत रुशनाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत खेल अपार खिलाईआ, वेद व्यासा ख़ुशी मनाईआ। तख्त निवासी तख्त सुहाया, साचे तख्त

बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। जगत कूड़ दए गुवाया, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ । सतिजुग साचा लए उपजाया, धरत मात गोद सुहाईआ। बोध अगाध ज्ञान चलाया, एका करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोए रहिण ना पाया, एका हरि हरि नज़री आईआ। एका इष्ट गुरदेव मनाया, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। एका कलमा दए पढ़ाया, कातब लिखे ना कोई शाहीआ। अठारां बरन जमात इक्क बणाया, एका पट्टी दए पढ़ाईआ। एका तोला हरि जू बण के आया, लख चुरासी हट्ट खुल्हाईआ। तीर्थ तट इक्क वखाया, सतिगुर चरन सच्ची शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग आप लगाईआ। मन अन्तर अनक ख्याल, छिन्न छिन्न रूप वटाईआ। आपणी सुरती ना सके कोए संभाल, सुरती सुरत गंवाईआ। इक्को अन्तिम नाम दलाल, सब दा लेखा दए मुकाईआ। मिल सतिगुर सज्जण ल्या भाल, काया कवरी फोल फुलाईआ। फल लग्गे पत डाल, पंज तत्त होए रुशनाईआ। मन वासना होए कंगाल, बलहीण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिल विच दिल मिलाईआ। दिल अंदर दिल दी धार, दलेर आख सुणाइंदा। दिल अंदर द्वैती ख़ार, कंडा ठोर वखाइंदा। दिल अंदर हरि का प्यार, हरि साचा आप जणाइंदा। दिल अंदर ठग्ग चोर यार, मन वासना नाल रलाइंदा। दिल अंदर साचा मीत मुरार, दिस किसे ना आइंदा। दिल अंदर महिमा जाणे आप गुर अवतार, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। साचा रस्ता एका वार, मन मनुआ आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिल अंदर दिल वेख वखाइंदा। दिल अंदर वड्या दिल, जगत दलील गंवाईआ। छिन छिन अन्तर जाए हिल, ठहर कदे ना पाईआ। जिस जन तोड़े बज़र कपाटी सिल, सो आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन वासना दए समझाईआ। मन वासना अनक भांत, अनक कल अख्वाइंदा। गुरमुख विरला इक्क इकांत, एका मंग मंगाइंदा। इक्को मिले नाम दात, दूजी इच्छया ना कोए जणाइंदा। अंदर मिटे अन्धेरी रात, भीतर साचा चन्द चढ़ाइंदा। मन मनुआ सुणे साची गाथ, दूजी आशा ना कोए रखाइंदा। सगल वसूरे जायण लाथ, सत्थर हेठ ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन मनशा मनशा नाल मिलाइंदा। मन मनशा आशा होई पूर, मन ममता मात तजाईआ। नाता तुट्टे हउमे हंगता गरूर, गुरबत कोए रहिण ना पाईआ। पिछले बख्शे सर्ब कसूर, मन चंचल मिटे चतुराईआ। अन्तर आत्म मिले ज़रूर, ज़रूरत पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन का माण, शब्द गुर ध्यान, दिल का दान, दिल जानी इक्क अख्वाईआ।

८ माघ २०१८ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह
नया शाला ज़िला गुरदासपुर

सचखण्ड निवासी सच दरबार, दरगाह साची आप लगाइंदा। शाह पातशाह राज राजान, भूपत भूप खेल खलाइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म सति हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा एकँकार, एका एक सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। सो पुरख निरँजण साची कार, हरि करता आप कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, निरगुण आपणी खेल वखाइंदा। एकँकारा कर पसार, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वेखे विगसे पावे सार, आप आपणा रूप छुपाइंदा। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा इक्क सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाइंदा। करे खेल आदि निरँजणा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। अगम्म अथाह दीन दर्द दुःख भय भंजना, सति सरूपी सच मलाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। बेपरवाह खेल अवल्ला, एका एक कराईआ। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, दरगाह साची धाम सुहाईआ। आदि जुगादी अछल अछला, वल छल धारी वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, एका आपणा बन्धन पाईआ। जोती शब्दी आपे रला, धार धार नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव आपे खोल्ह, हरि जू खेल खलाइंदा। आदि जुगादी तोले तोल, तोलणहारा सेव कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे बैठा रहे अडोल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खलाइंदा। साची खेल करे करतार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, सति सरूपी वेस वटाईआ। थिर घर जोत नूर उज्यार, दीआ बाती इक्क टिकाईआ। अबिनाशी अचुत किरपा धार, साचा सुत लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग आपणा ला, हरि हरि खेल कराइंदा । इच्छया भिच्छया झोली पा, दाता दानी दया कमाइंदा। धुर फ़रमाणा इक्क जणा, सच संदेशा आप अल्हाइंदा। नाउँ निरँकारा आप अख्वा,

आपणा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। आपणा खेल जाणे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। आदि पुरख हो मेहरवान, सच निशान दए झुलाईआ। भूपत भूप बण राजान, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। थिर घर साची खोल्ह दुकान, सति दुआरे दए वड्याईआ। चरन सरन एका माण, एका कँवल दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव आपे दस्स, हरि हरि वेस वटाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे वस, थिर घर डेरा लाइंदा। शब्दी शब्द साचा रस, रस रसीआ आप चखाइंदा। आपे पूरी करे आस, सगला संग हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करनेहारा, आपणा खेल वखाईआ। आदि लगाया सचखण्ड दरबारा, दर दरबार वज्जी वधाईआ। एकँकारा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। राज राजान बण सिक्दारा, तख्त निवासी तख्त सुहाईआ। सीस जगदीश इक्क सहारा, आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आदि खुल्हाईआ। आदि लगाया सच दरबार, हरि साचा खेल कराइंदा। एका हुक्म एका वार, एका हरि सुणाइंदा। एका सुत कर त्यार, एका घर बहाइंदा। एका पुरख एका नार, एका सेज हंढाइंदा। एका राग एका नाद एका धुन्कार, एका मंगल गाइंदा। एका करता एका कार, एका सेव कमाइंदा। एका विष्नूं कर त्यार, एका ब्रह्म मिलाइंदा। एका शंकर दए अधार, एका बन्धन पाइंदा। एका सिख्या दए विचार, एका भेव खुल्हाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका घर बुझाइंदा। एका मूर्त इक्क अकाल, अजूनी रहित इक्क अख्वाइंदा। एका बणे सच दलाल, वणज वणजारा इक्क हो जाइंदा। एका दीपक देवे बाल, जोती जोत इक्क वखाइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा इक्क बणाइंदा। एका शाह इक्क कंगाल, राजन राजान इक्क हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सच दरबारा आदि पुरख लगाए एकँकारा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। आदि पुरख एका कार, एका वार कमाईआ। एका शब्द इक्क वरतार, एका घर वखाईआ। एका माया कर त्यार, एका गुण वड्याईआ। एका तत्त दए अधार, तत्तव तत्त भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप समझाईआ। एका घर एका दर, एका एक सुहाइंदा। एका पुरख एका नर, एका मेल मिलाइंदा। एका मन्दिर एका जाए चढ़, एका सोभा पाइंदा। एका विद्या एका अक्खर एका जाए पढ़, एका नाद सुणाइंदा। इक्क चुकाए भय डर, निरभउ इक्को इक्क अख्वाइंदा। इक्क नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सच दरबारा आप लगाइंदा। सच दरबारा एकँकार, आदि

पुरख लगाईआ। सति सतिवादी सति विहार, सति पुरख निरँजण आप कराईआ। सुत दुलारा कर त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटाईआ। त्रैगुण माया दे अधार, पंचम तत्त करे कुड़माईआ। लख चुरासी भर भण्डार, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। धुर फ़रमाणा बोल जैकार, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। निरगुण सरगुण लए उभार, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बन्न्हे धार, आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, निरगुण सरगुण आप चलाइंदा। लेखा जाणे जननी जन, दाई दाया वेस वटाइंदा। बणत बणाए काया तन, बंक दुआरी सोभा पाइंदा। वस्त अमोलक नाम धन, सच ख़ज़ीना आप लुटाइंदा। बुध मति देवे मन मन मनशा नाल मिलाइंदा। निरगुण जोत चाढ़े चन्न, जोत निरँजण डगमगाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतारा, कुदरत कादर खेल खलाईआ। निरगुण सरगुण भर भण्डारा, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज घड़े बण ठठयारा, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। घट घट अंदर हो उज्यारा, बह मन्दिर मुख छुपाईआ। एका हुक्म सति वरतारा, सति सतिवादी आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए ख़बरदारा, आलस निंद्रा सर्ब गंवाईआ। दोए दोए जोड़ करन निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नेत्र लोचण नैण दर्शन पाईआ। एका वर देणा दातार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। तेरे घर सच्चा भण्डार, सच भण्डारी तूं वरताइंदा। तेरा नूर ब्रह्म पसार, पारब्रह्म खेल कराइंदा। तेरा नाम तेज कटार, साचा खण्डा इक्क चमकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, तेरी सेवा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त मिलाइंदा। तेरी सेवा लख चुरासी, जूनी जून भुआईआ। निरगुण सरगुण बणे दासी, दासी बण बण सेव कमाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश मिले वड्याईआ। तूं साहिब सुल्तान सचखण्ड निवासी, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जीव जंत लेखा पवण स्वासी, पवण पवण विच मिलाईआ। कवण बिध करें जन राखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका दस्स भविख्त वाक्ी, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। तूं निरगुण रूप वेस वटाएं जग ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक दएं वड्याईआ। कवण दुआरा खोल्हें ताकी, बन्द कवाड़ा दएं तुड़ाईआ। कवण वेला चाढ़ें घाटी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण दुआरे बणें साथी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बैठे झोली डाहीआ। तिन्नां झोली देवे भर, हरि साचा दया कमाइंदा। एका गुण देवे वर, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा।

लख चुरासी अंदर वड़, घट घट डेरा लाइंदा। शब्द अनादी इक्को पढ़, एका राग सुणाइंदा। गृह मन्दिर अंदर साचा सर, अमृत सरोवर आप वखाइंदा। काया किला कोट बणा गढ़्ह, उपर चढ़ डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण वेस कर, आपणा खेल समझाइंदा। गुर अवतार मात बण, जीव जंत दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। समरथ पुरख तूं मेहरवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। निरगुण सरगुण होएं प्रधान, आपणा रंग वखाईआ। काया अंदर तत्त निशान, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त प्रगट होएं बिन बूंद रक्त, आपणा मेल लएं मिलाईआ। पुरख अबिनाशी देवे सलाह, एका गुण जणाया। जुग चौकड़ी बण मलाह, गुर गुर वेस वटाया। शब्द अनादी नाद सुणा, रागी राग अल्हाया। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, भेव अभेद जणाया। भगत भगवन्त रूप वटा, एका रंग चढ़ाया। सन्त साजण आप जगा, जागरत जोत करे रुशनाया। गुरमुख मेला सहिज सुभा, घर घर विच लए मिलाया। गुरसिख मार्ग साचे पा, एका पन्थ समझाया। जुग चौकड़ी वेस वटा, एका हुक्म सुणाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलयुग वंड वंडाया। कोटन कोटि काल दए खपा, गेड़ा गेड़े विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मे शिव आप समझाया। विष्न ब्रह्मा शिव मस्तक लाई चरन धूढ़, लख लख शुकर मनाया। हउँ बाल नादाने मूर्ख मूढ़, तेरा भेव कोए ना आया। आपणा लेखा दस्स जरूर, साडी जरूरत पूर कराया। कवण वेला प्रगटें निरगुण नूर, पंज तत्त ना कोए रखाया। तूं साहिब सुल्तान सर्बकला भरपूर, अनक कल तेरी वड्याआ। बिन डिठयां सचखण्ड वसें दूर, तेरा पन्ध ना किसे मुकाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला दएं मिलाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, दीनन एह समझाइंदा। लख चुरासी खेल करा, घट घट जोत जगाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटा, ईश जीव अख्वाइंदा। गुर अवतार सेवा ला, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पढ़ा, ज्ञान ध्यान दृढ़ाइंदा। जोग अभ्यास मार्ग वखा, कर्मी कर्म आप बणाइंदा। पीर पैग़म्बर मात प्रगटा, मुलां शेख़ मुसायक नाल रलाइंदा। कलमा कलाम आप सुणा, कायनात आप जणाइंदा। रहिमत रहिमान आप कमा, रहीम आपणा खेल कराइंदा। नाम सति डंक वजा, डंका दो जहान अल्हाइंदा। राउ रंक लए उठा, एका राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव कर विचार, हरि साचा सच जणाईआ। खेलां खेल विच संसार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। एका बन्धन जुग चौकड़ी चार, मेला चार चार मिलाईआ। नौ

नौ खोल्ह दुआर, नव नव वेखे चाँईं चाँईंआ। चार चार अन्ध अन्धयार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। गुर अवतार बण पन्यार, लोकमात सेव कमाईआ। बेअन्त बेअन्त कह के जाण पुकार, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। आपणा भेव श्री भगवन्त, एका एक जणाइंदा। खेलां खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाइंदा। एका नाउँ साचा मंत, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, बोध अगाध आप सुणाइंदा। लख चुरासी बणा बणत, घड़न भन्नणहार खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। कोटन कोटि उपजा सन्त, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा जाणे गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता वेख वखाइंदा। लख चुरासी होए नंगत, चारों कुण्ट संग ना कोए निभाइंदा। एका लेखा जाणे अन्त, चार वेद भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रखणा याद, हरि साचा सच जणाईआ। आपे रचना रची आदि, दिस किसे ना आईआ। इक्को देवां साची दाद, नाम भण्डारा झोली पाईआ। आपणे विच्चों आपा काढ, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। पिता पूत करे लाड, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। एका निष्अक्खर सुणाए गाथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्न ना कोए रुशनाईआ। ना कोई संधया ना प्रभात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकांत, सचखण्ड बैठा खेल कराईआ। प्रगट होए बहु बिध भांत, अनक कल रूप धराईआ। जुग चौकड़ी सुणाए आपणी गाथ, लिख लिख लेख समझाईआ। बण रथवाही चलाए राथ, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप छुपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रो, नैणां नीर वहाया। आपणी किरपा कर के देणा आपणा मोह, दूजा प्यार ना कोए सिखाया। तेरा नूर साची लो, एका रंग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला साडा पन्ध दएं मुकाया। कवण वेला मुके पन्ध, बण चाकर सेव कमाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, एका देणा गुण समझाईआ। तेरी धार सच्चा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। तेरा नाउँ सहागी छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कवण वेला टुट्टी देवें गंढ्ढ, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मोह चुकाईआ। त्रैगुण माया कर खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाईआ। आशा साडी होए ना रंड, कन्त कन्तूहल सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ घोली घोल घुमाईआ। एका वर एका वार, एका हरि सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप जगाइंदा। चाकर बणना नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग विच संसार, साची सेवा इक्क समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आवे वारो वार,

जुग जुग गेड़ा आप दिवाइंदा। अन्तिम लेखा अगम्म अपार, आपणा आप समझाइंदा। प्रगट होए हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। निरगुण जोत कर उज्यार, दीआ बाती इक्क टिकाइंदा। साचे मन्दिर पावे सार, डूँग्घी कंदर मुख छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव जणाए हरि, एका राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी जाए हर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार सेवा कर, घर साचे जाण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्हे भगवान, एका गुण जणाइंदा। कलयुग अन्त आए विच जहान, जीव जंत सर्ब भुलाइंदा। चारों कुण्ट पंज शैतान, घर घर डंक वजाइंदा। आत्म ब्रह्म ना कोए पहचान, पारब्रह्म ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि हरि आख सुणाईआ। चार वेद ना किसे गाउणा, चार वरन ना कोए पढ़ाईआ। चार खाणी डेरा ढाउणा, चार बाणी ना कोए समझाईआ। जगत चाकरी इक्क लगाउणा, कूड़े धन्दे मोह फसाईआ। जगत अन्धेर एका पाउणा, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। गुर का शब्द सर्ब भुलाउणा, रसना जिह्वा होए हल्काईआ। तीर्थ तट माण गवाउणा, अठसठ दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त दए जणाईआ। कलयुग अन्तिम जाए आ, गेड़ा गेड़ वखाईआ। करे खेल बेपरवाह, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जामा भेख वटा, प्रगट होवे वड शहिनशाहीआ। लोकमात सचखण्ड बणा, ब्रह्मण्ड दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। कलयुग वेला अन्त मात, हरि साचा सच जणाइंदा। प्रगट होए पुरख बिधात, आपणा नूर धराइंदा। आपे वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक खेल कराइंदा। साचे मंडल पावे रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणा भेव चुकाइंदा। कलयुग हरि जू दस्से अन्त, एका गुण समझाईआ। प्रगट होए श्री भगवन्त, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सचखण्ड दुआर बणाए बणत, लोकमात निशान झुलाईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, जुग विछड़े लए मिलाईआ। नाता तोड़ हउमे हंगत, साची संगत संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लेखा रिहा जणाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होए नर निरँकार, निरगुण रूप वटाईआ। लोकमात लगाए सच दरबार, धुर दरबारी सच्चा माहीआ। साचे तख्त बहे सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। लहिणा देणा मेटे जुग चौकड़ी चार, नव नौ वेखे थाउँ थाईंआ। शब्द सुनेहड़ा साची धार, एका वार जणाईआ। कट्ठे करे गुर अवतार, दर साचे लए बहाईआ। भगतां देवे इक्क अधार, साचे सन्त कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम आउणा निहकलंक, निरगुण नाउँ रखाईआ। नानक गोबिन्द वजा के गया डंक, डंका एका नाम रखाईआ। सम्बल सुहाए साचा बंक, नगर खेड़ा दए वड्याईआ। जिस उपजाया आदि उह वेखणहारा अन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ। आपणा बल आपे रख, आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, जोती जोत डगमगाइंदा। चार जुग दी क्रिया करे सक्ख, ख़ाली भाण्डे सर्ब वखाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतारां करदा आया पक्ख, सगला संग निभाइंदा। शब्दी मार्ग एका दस्स, जुग जुग राह चलाइंदा। आत्म परमात्म आपे वस, परम पुरख वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप जणाइंदा। आपणा राह जाणी जाण, जानणहार समझाइंदा। प्रगट होए श्री भगवान, लोकमात फेरा पाइंदा। निरगुण रूप बली बलवान, मर्द मर्दाना आप हो जाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, आप आपणा मेल मिलाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। अन्तिम लेखा तुहाढ्ढा मुके आण, सति सरूपी आप मुकाइंदा। जन भगतां देवे साचा दान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मा तेरा मेटे आप निशान, नूर नूर विच समाइंदा। गुरमुख आए चतुर सुजान, तेरा घर सुहाइंदा। शंकर तेरा तुट्टे माण, हथ्थ त्रिसूल ना कोए वखाइंदा। गुरमुख उठे बाल जवान, आपणा बल धराइंदा। पिछला लेखा चुक्के जहान, अग्गे आपणा राह चलाइंदा। विष्नूं तेरी विश्व कल्याण, वास्तक आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगवन मेला दो जहान, पुरख अबिनाशी रंग वखाइंदा। बाशक सेजा वेखे आण, सहँसर मुख गीत अल्हाइंदा। सांगोपांग इक्क निशान, निगहबान आप जणाइंदा। अन्तिम लेखा मुकाए आण, आपणा खेल आप कराइंदा। आदि पुरख देवणहारा दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणा रंग जणाइंदा। अन्तिम रंग हरि अपारा, अपरम्पर आप जणाईआ। ब्रह्मा विष्न तेरा पार किनारा, शंकर रहिण ना पाईआ। इन्दर रोवे ज़ारो ज़ारा, सुरपति दए दुहाईआ। करे खेल हरि करतारा, आपणी कल वरताईआ। लोकमात सच दुआरा, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। दर बुलाए गुर अवतारा, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। दोए दोए जोड़ करन निमस्कारा, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। तेरा हुक्म तेरा वरतारा, सच तेरी सेव कमाईआ। तेरा कलमा तेरा नाअरा, तेरा नाद वजाईआ। तेरी ओट तेरा सहारा, तेरी सच शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार दए समझाईआ। सच विहारा हरि जू करना, भेव किसे ना आया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर शब्द सरूपी आपे फड़ना, एका तन्द बंधाया। आपणा भाणा आपे जरना, आपे देवे साचा दाना, वर दाता आप अख्वाया। आपणा कीता आपे भरना, ना

देवे कोए छुडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाया । सच दुआरा सोहे मात, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। लेखा लिखे बिन कलम दवात, संग रखे ना कोए शाहीआ। कागद कलम ना कोई खात, खाता हरि ना किसे जणाईआ। जिस जन सुणाए आपणी गाथ, सो पढ़ पढ़ जाए लोकाईआ। सब दा लहिणा रख्या आपणे हाथ, एका बन्धन पाईआ। कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ, हरि जू सेव लगाईआ। कोटन कोटि राम मंगण साथ, राम रमइया साचा माहीआ। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर ईसा मूसा संग मुहम्मद रहे झाक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सज्जण आपे साक, आपे पाकी आपे पाक, आपे नाता लए तुड़ाईआ। जुग जुग नाता आपे जोड़, निरगुण सरगुण खेल कराया। गुर अवतार चढ़ाए घोड़, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाया। चौथे पद लगाया पौड़, साचा मन्दिर इक्क वखाया। अमृत आत्म प्या बुझाई औड़, एका अमृत मेघ बरसाया। दो जहानां पन्ध मुकाए दौड़ दौड़, वेस अवल्ला आप वटाया। विच किसे ना आया गौर, सति दरस ना किसे कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी डोर आप बंधाया। आपणी बन्न्हे साची डोर, एका तन्द बंधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपे तोर, आपे लए छुपाईआ। गुर अवतार चढ़ाए घोड़, सेहरा सीस गुंदाईआ। आपे वेखे माटी गोर, आपे हड्डीआं तन जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल करे करतारा, कलयुग अन्त मिले वड्याईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, कलयुग मेटे झूठी छाहीआ। निरगुण नानक लेख अपारा, सरगुण जीव गया समझाईआ। गोबिन्द एका बोल जैकारा, पुरख अकाल मनाईआ। प्रगट होए हरि करतारा, महांबली नाउँ धराईआ। डंक वजाए विच संसारा, चार कुण्टां लए उठाईआ। शाह सुल्ताना मारे मारा, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। चारे वरन करे ख़ुआरा, बरन अठारां देण दुहाईआ। एका बोले सति जैकारा, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। एका वखाए मन्दिर दुआरा, एका घर वज्जे वधाईआ। एका इष्ट सर्ब संसारा, गुरदेव इक्क समझाईआ। एका नूर नूर उज्यारा, एका जोत जोत रुशनाईआ। एका भगत इक्क भण्डारा, एका वार हरि वरताईआ। सचखण्ड खोल्हे मात दुआरा, ब्रह्मण्ड सीस झुकाईआ। गुर अवतार करन निमस्कारा, वाहवा वड्डी तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी कट के आए तेरी वगारा, बण चाकर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव वेला अन्त मुकणा, मुकावणहार करतारा। निरगुण नूर होए बुकणा, प्रगट हो विच संसारा। लख चुरासी बूटा सुक्कणा, अमृत मिले ना ठंडा ठारा। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेटणहारा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ किसे ना लुकणा,

पुरख अबिनाशी वेखे डूँग्घी गारा। तीर निशाना कदे ना उकणा, मारे तीर अणयाला एका वारा। जूठ झूठ डेरा पुट्टणा, थिर रहे ना विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दए सहारा। मिल्या सहारा तेरा नाम, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाईआ। तूं करता करना आपणा काम, तेरी कीमत कोए ना पाईआ। हउँ सेवक बरदा बण गुलाम, तेरी सेव कमाईआ। अन्तिम देणा इक्को जाम, आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। तेरा मेला मिले दरगाह, एका मंग मंगाया। पुरख अबिनाशी दए सलाह, साचा हुक्म सुणाया। कलयुग अन्तिम जाए आ, जुग चौकड़ी पार कराया। गोबिन्द लेखा जाए लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। निरगुण नूर वेस लए वटा, निहकलंक नाउँ धराया। साचा डंका दए वजा, लोआं पुरीआं आप सुणाया। राउ रंकां लए उठा, सोया कोए रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। आपणा भेव दस्से हाल, निरगुण निरगुण आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खावे काल, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। गुर अवतार बण दलाल, जुग जुग सेव कमाईआ। अन्त पत ना दिसे किसे डाल, फल फूल ना कोए वखाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, आपणा नाउँ धराईआ । जुग चौकड़ी मेट निशान, साचा राह चलाईआ। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। चार वेद होण हैरान, शास्त्र सिमरत देण दुहाईआ। गायत्री मन्त्र ना कोए ध्यान, गीता ज्ञान ना कोए सालाहीआ। अञ्जील कुरान नैण शरमाण, तीस बतीस ना कोए अल्हाईआ। खाणी बाणी ना कोए प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। सर्ब दा दाता इक्क भगवान, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाईआ। कलयुग अन्तिम चले राह, हरि रैहबर दया कमाइंदा। चार जुग दी आशा पूरी दए करा, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। राम रूप हरि लए वटा, करिशना रंग वखाइंदा। ईस मूसा नूर धरा, पंज तत्त डगमगाइंदा। मुहम्मद अहिमद आप पढ़ा, कलमा अमाम सिखाइंदा। मन्त्र सतिनाम दृढ़ा, सति सति मार्ग चढ़ाइंदा। डंका फतहि इक्क वजा, एका हुक्म मनाइंदा। अन्तिम लहिणा दए मुका, लेखा सब दा आप चुकाइंदा। चार वरन एका धाम बहा, एका घर वखाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ ढा, साचा खेड़ा आप वखाइंदा। निर्मल दीआ जोत जगा, कमलापाती सोभा पाइंदा। बण बण साकी जाम दए प्या, अमृत प्याला हथ्थ उठाइंदा। बन्द ताकी दए तुड़ा, बजर कपाटी पर्दा लाहइंदा। साची घाटी दए चढ़ा, हरिजन साचे आप उठाइंदा। पाकी पाक इक्क ख़ुदा, परवरदिगार वेख वखाइंदा। आबे हयात इक्क प्या, आप आपणे रंग रंगाइंदा। अहिबाब रबाब दए वजा, सर्ब संसार आप वजाइंदा। मुकामे हक़ दए वखा, हक़ हक़ीक़त आप कराइंदा।

आपणी तवारीक गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां रिहा पढ़ा, आपणा तुआरफ़ ना किसे कराइंदा। दूर दुराडा बणदा रिहा मलाह, मलाहगीर आप हो जाइंदा। दोए जोड़ सब मंगदे गए पनाह, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा । पंज तत्त काया करे गुनाह, निरगुण तन ना कोए जणाइंदा। चार कुण्ट दे चारों राह, चारे जुग वखाइंदा। कोई वेद गया सुणा, कोई शास्त्र सिमरत ध्यान लगाइंदा। कोई पुराणां गया गा, कोई गीता ज्ञान दृढ़ाइंदा। कोई अञ्जील कुरानां वंड वंडा, अल्फ़ ये भेव मुकाइंदा। कोई खाणी बाणी रिहा सुणा, आपणा राग अल्हाइंदा। कोए राम कृष्न इष्ट रिहा मना, कोए दृष्ट विच समाइंदा। कोए नूरी जल्वा रिहा धरा, ईसा मूसा वंड वंडाइंदा। कोई कहे ख़ुदा, अहिमद आपणा नाद वजाइंदा। नानक निरगुण इक्को ल्या मना, एकँकारा इक्क सलाहइंदा । गोबिन्द सूरा गया समझा, पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए आ, निहकलंका नाउँ धराइंदा। सब दा शंका दए मिटा, शास्त्र सिमरत डेरा ढाहइंदा। चार जुग दा लेखा दए चुका, बाकी कोए नज़र ना आइंदा। कलयुग कूड़ा दए खपा, कूड़ी क्रिया आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे करतारा, अचरज खेल वखाईआ। लख चुरासी मेट पसारा, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पार किनारा, करोड़ तेतीसा रहिण ना पाईआ। सचखण्ड वासी सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरमुख वेखे आपणी धारा, धार धार विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप चलाईआ। हरि भगतां दुःख निवारया, मिटे रोग संताप। चरन कँवल देवे अधारया, आत्म परमात्म सोहँ जाप। उतरे पार विच संसारया, इक्क वखाए साचा घाट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेटे अन्धेरी रात। धूंआँधार मेटे दुःख, दर्दी दर्द वंडाइंदा। घर घर उपजे एका सुख, सांतक सति कराइंदा। उज्जल करे मात मुख, लख चुरासी विच आप वड्याइंदा। आप आपणी गोदी चुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख इक्क समझाइंदा। साचा सुख सतिगुर चरन, कँवल दए शरनाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, मेटे झूठी बीनाईआ। गुरमुख विरला दाती दान, दर मिल्या एका माहीआ। साचा नाम सदा पढ़न, एका ढोला गाईआ। त्रैगुण अग्न कदे ना सड़न, माया पोह ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दुःख मिटाईआ। चिंता दुःख दलिद्र होए दूर, सतिगुर पूरा आप कराइंदा। दरस वखाए हाज़र हज़ूर, रूप अनूप आप वटाइंदा। आसा मनसा करे पूर, तृष्ना भुख गवाइंदा। हउँमे हंगता तोड़ गरूर, सच सुच्च समझाइंदा। दाता दानी जोधा सूर, बल आपणा आप वखाइंदा। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुःख

दर्द आप गवाइंदा। दुःख दर्द जाए नट्ठ, गुरसिख दर रहिण ना पाईआ। सरन सरनाई जो जन जाए ढट्ठ, मिले माण वड्याईआ। नाता तुट्टे अठसठ, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका पट्टी नाम पढ़ाईआ। नाम वणजारा खोल्हे हट्ट, एका वस्त विकाईआ। गुरमुख विरला लाहा लए खट्ट, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरि का खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सहाईआ। भगत सुहेला आप प्रभ, जुग जुग सेव कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणा मेल मिलाइंदा। अमृत कँवल चुआए नभ्भ, निझर झिरना आप झिराइंदा। चरन दुआरे साचे सद, दुखड़ा दर्द वंडाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणे घर बहाइंदा। नाता तुट्टे मास नाड़ी हड्ड, तत्तव तत्त मोह चुकाइंदा। चरन कँवल जो जाए ढट्ठ, फड़ बाहों आप उठाइंदा। लहिणा जाणे तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे धन्दे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उब्बले रत्त रत्ती रत्त रंग रंगाइंदा। एका देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म आप समझाइंदा। सति सन्तोख धीरज जत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुःख दलिद्र आप गुवाइंदा। दुःख दलिद्र जगत प्यार, काया बन्धन पाईआ। जिस जन मिले हरि निरँकार, दुःख सुख ना जाणे राईआ। अठ्ठे पहर दरस दीदार, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दुःख आप वंडाईआ। भगतां पहले दुःख कट, आपणा खेल कराइंदा। वेखो तारया धन्ना जट्ट, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। नामे छप्परी छाई छत्त, दिस किसे ना आइंदा। रविदास चम्मयारा पानही गंढ्ढ, गंगा मेल मिलाइंदा। गुरमुख तेरी कटे आप वाट, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जिस जन देवे आपणी दात, नाम वस्त आप वरताइंदा। जगत दुःख मिटे अन्धेरी रात, साचा सुख इक्क वखाइंदा। आपे बणे माई बाप, पिता पूत गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां दुःख आप वंडाइंदा। भगतां दुःख दिता वंड, एका वंड वंडाईआ। कर दरस पावे ठंड, ईस धार चलाईआ। गुरमुख आत्म होए ना रंड, हरि कन्त लए प्रनाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, एका बन्धन पाईआ। पंच विकारा कुट कुट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। इक्क उपजाए आत्म अनन्द, परमानंद आप वखाईआ। सोहँ गाउणा भगत सुहागी छन्द, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए कुड़माईआ। दरस दखाए जो सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख गुरमुख झोली पाईआ। जन भगतां तोड़े हरि जू बन्धन, बन्दीख़ाना रहिण ना पाईआ। मस्तक तिलक लगाए नाम चन्दन, चन्द

चांदनी कर रुशनाईआ। जिउँ बिदर सुदामा मेला त्रिलोकी नंदन, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। तिउँ कलयुग अन्तिम करे खण्डन, कूड़ कुड़यारा दए गंवाईआ। लख चुरासी कटे फंदन, नाम कटारा इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण होए सहाईआ। नर नरायण सर्ब गुणवन्त, आदि जुगादि समाया। जुग जुग वेखे भगत, श्री भगवन्त रूप अनूप धराया। कलयुग अन्त बणाए बणत, आपणा खेल वखाया। हरिजन मेले साचे सन्त, एका बूझ बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए खपाया। कूड़ी क्रिया जाए छुट्ट, कलयुग रहिण ना पाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। भगतां उपर हरि जू तुट्ठ, आपणा दरस दिखाईआ। जाम प्याए अमृत घुट, निझर झिरना दए झिराईआ। कूड़ी वासना कढ्ढे खोट, दुरमति मैल धुआईआ। इक्क जगाए निर्मल जोत, नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग फंदन दए तुड़ाईआ। कलयुग फंदन कटे गंढ्ढ, हरि सज्जण आप तुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट घमंड, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। चार वरन दा इक्क भगवन्त, साचा संग निभाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप तराइंदा। भगत तराय डूँग्घे सागर, कलयुग बेड़ा आप चलाईआ। जोत जगाए काया गागर, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। हरिजन बणाए सच सौदागर, साचा हट्ट खुल्हाईआ। दर आयां घर देवे आदर, दर्दी दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत बन्धन दए तुड़ाईआ। साची सिख्या हरिजन सिख, हरि सतिगुर आप समझाईआ। बिन कर्मां लेख दए लिख, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। अनडिठड़ी पाए नाम भिच्छ, काया अन्तर झोली आप भराईआ। जन्म जन्म दी कढ्ढे वख, विस तन रहिण ना पाईआ। गृह मन्दिर अंदर निरगुण नूर सति सरूप आए दिस, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या हरि निरँकार, आदि जुगादि समझाइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि पुरख निरँजण हुक्म वरताइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। शब्दी सुत कर त्यार, त्रैभवन आपणा खेल कराइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड दे अधार, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म वरताइंदा। लख चुरासी खोल्ह किवाड़, घट घट आपणा नूर धराइंदा। धुर फ़रमाणा सच जैकार, नाम निधाना आप सुणाइंदा। पंज तत्त काया करे ख़बरदार, गुर पीर अवतार आप पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त दए अधार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। साचे सन्तां मेल नार, कन्त भतार नर नरायण ख़ुशी वखाइंदा। गुरमुख साचे पौड़े देवे चाड़्ह, सच महल्ला सोभा पाइंदा। गुरसिखां

देवे दरस दीदार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करे वारो वार, कोटन कोटि काल लेखे विच फिराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर कर पार, जुग पाँधी पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी वेखे विगसे वेखणहार, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची सिख्या सच समझाइंदा। साची सिख्या सतिगुर सच्च, सति सतिवादी आप जणाईआ। कंचन रूप बणाए काया कच्च, नाम कसवटी एका लाईआ। त्रैगुण अग्न ना जाए मच्च, अमृत मेघ सांतक सति कराईआ। मन मनुआ ना रहे नच्च, नटुआ स्वांग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या जिस समझाईआ। साची सिख्या धुर फ़रमाण, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क टिकाइंदा। एकँकारा देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आदि निरँजण दयावान, जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता कर पहचान, सन्त सुहेले आप उठाइंदा। श्री भगवान सच निशान, निरगुण सरगुण आप झुलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे माण, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। आत्म परमात्म वखाए अस्थान, सच भूमका इक्क सुहाइंदा। ईश जीव देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हरि का शब्द धुर फ़रमाण, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। काया तोड़ जगत अभिमान, हउँमे हंगता मोह चुकाइंदा। जूठ झूठ ना रहे दुकान, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाइंदा। घर विच घर खेल करे महान, महिमा गणत ना कोए गणाइंदा। निरगुण सरगुण कर परवान, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। अमृत झिरना पीण खाण, निझर रस आप वखाइंदा। अनहद नाद शब्द धुन्कान, धुंन आत्मक आप सुणाइंदा। सुरती शब्दी मेला गोपी काहन, घर बंसरी नाम वजाइंदा। जोत निरँजण जगे महान, आदि निरँजण आप टिकाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, परम पुरख वेख वखाइंदा। निरगुण निराकार अजूनी रहित जाणी जाण, हर घट आपणा खेल खलाइंदा। जिस जन देवे आपणा दान, तिस साची भिच्छया झोली पाइंदा। गुरमुख वेखे मार ध्यान, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या गुरमुख विरले आप बुझाइंदा। साची सिख्या सतिगुर मीत, हरिजन सच सच जणाईआ। जुग जुग चलाए आपणी रीत, भेव अभेव आपणे हथ्थ रखाईआ। दो जहानां सुणाए गीत, ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड करे पढ़ाईआ। लख चुरासी परखे नीत, घट घट आपणा आसण लाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। आपे होए पतित पुनीत, पतित पापी लए तराईआ। कलयुग औंध रही बीत, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या बिन सिखयां आप समझाईआ। साची सिख्या धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, बिन पढ़यां आप समझाइंदा।

घर विच घर सच मकान, गृह मन्दिर आप वखाइंदा। तख्त निवासी श्री भगवान, साचे तख्त नज़री आइंदा। जोधा सूर बली बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। गुरमुख सज्जण कर परवान, आप आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ जीव जहान, जीवण जुगत आप समझाइंदा। आत्म परमात्म वखाए निशान, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची सिख्या इक्क वखाइंदा। साची सिख्या गुर चरन ध्यान, ध्यान ध्यान विच जणाईआ। नेत्र नैण खुल्ल्हे महान, लोचण दोए बन्द वखाईआ। गृह मन्दिर घर वज्जे नाद शब्द धुन्कान, सुरती सुरत सुरत भुआईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सिख्या एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका अक्खर हरि का नाउँ, निष्अक्खर मेल मिलाइंदा। बज़र कपाटी तोड़े पत्थर, तीर निशाना इक्क चलाइंदा। चोटी चाढ़े फड़ के सिखर, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। गुरसिख मिटे तेरा फ़िकर, जिस आपणा मेल मिलाइंदा। जिस दे पिच्छे ज़िकरीए चलाया ज़िकर, सो आपणा ज़िकर गुरमुखां आप सुणाइंदा। काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर विच्चों आए निकल, अनुभव आपणा रूप धराइंदा। लेखा जाणे पिता पूत मित्र, गुरमुख गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी सिख्या आपणा नाउँ समझाइंदा। साची सिख्या हरि का नाउँ, हरि जू हरि हरि करे पढ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे थाउँ, दरगाह सच वड वड्याईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, कागों हँस रूप वटाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला सिर रखे ठंडी छाउँ, समरथ पुरख दया कमाईआ। एथे ओथे दो जहान बणे पिता माउँ, गुरसिख बाल आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस साची सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या हरि गोबिन्द, गुर गुर रूप जणाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, सगला दुःख मिटाइंदा। मेल मिलाए गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आपणा भेव खुल्हाइंदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, लहर लहर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी सिख्या इक्क वखाइंदा। साची सिख्या आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। लेखा चुक्के जन्म मरन, मरन जन्म दए गंवाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी इक्क रखाए साची शरन, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। देवे वड्याई चार वरन, बरन अठारां मेट मिटाईआ। कर किरपा खोल्हे हरन फरन, घर सतिगुर नज़री आईआ। गुरसिख दूजे घर ना जाए पढ़न, सतिगुर अंदर बैठा आपे लए पढ़ाईआ। गुरसिख गुर इक्क दूजे दा लड़ फड़न, फड़या पल्लू छुट्ट कदे ना जाईआ। साचे मन्दिर दोवें वड़न, इक्ट्ठे बह बह ख़ुशी मनाईआ। निर्भय कोलों भउ रख कदे ना डरन, पुरख अकाल गुरमुख साचे आपणे अंग लगाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साची सिख्या तिस जन्म जन्म दी मिटे तरिख्या, तरिखावन्त अमृत नीर इक्क प्याईआ। साची सिख्या गुर ज्ञान, बोध अगाध गुर गुर करे पढ़ाईआ। गृह मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर वज्जे नाद, अठ्ठे पहर रहे शनवाईआ। भेव चुकाए ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आपणा रसना जिह्वा जपिआं आपे जाणे अनडिठ स्वाद, रसक रसक आपणा रस वखाईआ। कर किरपा देवे सच्चा साथ, सगला संग आप हो जाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। उठदयां बैठदयां जणाए आपणी गाथ, आत्म परमात्म कर पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जिस गुरसिख सतिगुर आपणी गोद बिठाईआ। नाता तुट्टे तीर्थ ताट, अठसठ फेरा कोए ना पाईआ। जन्म जन्म दी मुक्के वाट, लख चुरासी फंद कटाईआ। गुर की सिख्या विके ना किसे हाट, रसना कह कह ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस आपणी सिख्या साची बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया पाया पर्दा, पर्दा नज़र किसे ना आईआ। जगत तृष्ना विच सड़दा, जीव आपणी जुगत बैठा गंवाईआ। बिन हरि नामे आपणा मूल हरदा, आपणा लेखा रिहा गंवाईआ। सतिगुर कोलों रिहा डरदा, पंजां चोरां नाल प्यार रखाईआ। आपणे घर किवें वड़दा, कूड़ कुड़यारा रिहा शरमाईआ। दिवस रैण काम क्रोध नाल रिहा लड़दा, घर घर पई लड़ाईआ। जो जन सतिगुर सरन सरनाई पड़दा, तिस आत्म परमात्म एका घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईश जीव भेव अभेद माया रूप रखाईआ। माया पर्दा जाए लथ्थ, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। गुर का शब्द सुणे अकथ, बिन तन्दी तन्द वजाईआ। पंच विकारा पाए नथ्थ, दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। मनुआ सत्थर जाए लथ्थ, मति बुध चले ना कोए चतुराईआ । गुरसिख सतिगुर चरनी जाए ढट्ठ, सतिगुर अग्गों नज़री आईआ। दोहां मिलावां होए इक्ट्ठ, घर दसवें वज्जे वधाईआ। ओथे ना कोई तीर्थ ना कोई तट, खाणी बाणी रूप ना कोए वखाईआ। निरगुण नूर निराकार इक्को होए प्रगट, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, जगत पर्दा दिस किसे ना आईआ। कोई कहे पर्दा भम्बीरी पात, लिख लिख लेख गए समझाईआ। कोई कहे बन्द ताक, बन्द किवाड़ ना कोए खुल्हाईआ। कोई कहे डूँग्घा घाट, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। नानक कबीर सतिगुर वसे अंदर साथ, सदा सदा संग निभाईआ। दोए जोड़ चरन धरे जन माथ, मस्तक लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, माया कारन ईश जीव परदे ओहले विच समाईआ। पर्दा ओहला काया चोला, पंज तत्त खेल कराइंदा। जगत वासना मनुआ पाए रौला, नौ दुआर नौ खण्ड नौ नौ वेख वखाइंदा।

जिस जन सतिगुर पूरा सुणाए आपणा बोला, अनबोलत आप समझाइंदा। तिस अंदर उलटा करे नाभ कौला, अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला ओहला पर्दा आपणे हथ्थ रखाइंदा।