पुस्तकालयभाग ११

९ माघ २०१८ बिक्रमी महिंदर सिँघ, गुरबचन सिँघ दे गृह नया शाला ज़िला गुरदासपुर

हरिभगत सदा परवान, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। नाम निधाना देवे दान, अन्तर आत्म आप जणाइंदा। सति सतिवादी इक्क निशान, दर घर साचे आप वखाइंदा। अनहद नाद अनादी सच्ची धुन्कान, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। जोती नूर नूर महान, दीआ बाती डगमगाइंदा। सुरती शब्दी मेला काहन, नर नरायण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप जगाइंदा। भगतन मेला हरि भगवन्त, आदि जुगादि कराइंदा। मेल मिलावा नारी कन्त, घर सुहञ्जणी सेज हंढाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। एका नाउँ मणीआ मंत, मन का मणका आप भुवाइंदा। निष्अक्खर पढ़ाए साचा अंक, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत आप तराइंदा। हरि भगतन मेला हरि दुआर, हरि सतिगुर आप कराइंदा। लख चुरासी विच्चों लए उभार, फड़ बाहों आप उठाइंदा। नेत्र लोचण दए दीदार, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाइंदा। शब्द अगम्म इक्क धुन्कार, अगम्मड़ा राग अल्हाइंदा। मेट मिटाए अन्ध अन्धयार, जोत निरँजण डगमगाइंदा। बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। इक्क इकांती दरस दीदार, बहुभांती रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां दया कमाइंदा। हरिभगत साचा जाए उठ, श्री भगवान आप उठाईआ। पुरख अबिनाशी आपे तुट्ठ, आपणा रंग वखाईआ। एका नाम दए अतुट, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। इक्क जगाए निर्मल जोत, बिमल रूप समाईआ। हउमे कढ्ढे काया खोट, दुरमति मैल धुआईआ। भाग लगाए किला कोट, घर घर विच कर रुशनाईआ। इक्क रखाए साची ओट, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। जुग जुग भगत जन जाए जाग, सतिगुर पूरा इक्क जगाईआ। इक्क लगाए सच वैराग, वैरागी आपणी धार बंधाईआ। इक्क कराए सति त्याग, सति त्यागी आप हो जाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ हँसा मोती चोग चुगाईआ। दीपक जोत जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जन्म जन्म दा धोवे दाग, पूरब लेखा दए मुकाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणे चरन बहाईआ। पिता पूत संग करे लाड, जिउँ बालक मात सखाईआ।

एका देवे नाम दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप तराईआ। साचा भगत जाए तर, तरन तारनहार आप अख्वाइंदा । आदि जुगादि देवे वर, जुग जुग वेख वखाइंदा। निरभउ चुकाए झूठा डर, भय अवर ना कोए रखाइंदा। काया अंदर आपे वड़, आपणा पर्दा लाहइंदा। साचे पौड़े जाए चढ़, डूँग्घी भँवरी पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा इक्क समझाइंदा। भगत दुआरा हरी दुआर, हरि हरि आप जणाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, एका बन्धन पाईआ। सुरत शब्द दए अधार, मूर्त अकाल सरनाईआ। नाद तूरत इक्क जैकार, तुरीआ राग अल्हाईआ। आसा पूरत अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। घर विच घर दए वखाल, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। दीपक दीआ आपे बाल, अनभउ प्रकाश कराईआ। अमृत आत्म आप प्याल, तृष्ना भुख गंवाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवन जुगत जणाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। शब्दी शब्द वड बलवान, बल आपणा आप वखाईआ। दस्म दुआरी हो प्रधान, आपणा रंग चढ़ाईआ। भगतां मेला श्री भगवान, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। नाता तुट्टे आवण जाण, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। एका साहिब इक्क सुल्तान, एका हुक्म रिहा मनाईआ। एका राग एका कान, एका नाद धुन शनवाईआ। एका कन्त बैठा श्री भगवान, शाह पातशाह नज़री आईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, चरन कँवल कँवल शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप उठाईआ। साचा भगत जाए उठ, लोकमात लए अंगड़ाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी जाए तुट्ठ, निहकर्मी कर्म कमाईआ। त्रैगुण बन्धन जाए टुट्ट, पंज तत्त ना कोए लड़ाईआ। दूई द्वैती निकले फुट्ट, एका रंग चढ़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कढ्ढे कुट्ट, आसा तृष्ना दए खपाईआ। नाता तोड़े वरन गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी एका ओट, आदि जुगादि सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे सच पढ़ाईआ। सच पढ़ाई एकँकार, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए विचार, बत्ती दन्द ना कोए सालाहइंदा। हरि मन्त्र मन्त्र आपणी धार, मन्त्र नाम धराइंदा। जगत बसन्तर कर खुआर, अमृत मेघ बरसाइंदा। गगन गगनंतर कर उज्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा ढाहइंदा। लोआं पुरीआं पार किनार, गृह मन्दिर इक्क वखाइंदा। थिर घर खेल अगम्म अपार, साची धारा शब्द चलाइंदा। सचखण्ड वसे आप निरँकार, निरगुण निरगुण आसण लाइंदा। आदि जुगादी शाह सिक्दार, जुग जुग हुक्म चलाइंदा। नाम अमोला सति भण्डार, लोकमात वरताइंदा। गुर अवतार सेवादार, चाक चाकरी इक्क समझाइंदा। भगत भगवन्त आप उठाल, आपणी

बूझ बुझाइंदा। लख चुरासी विच्चों लाल, अनमुलड़े आप जणाइंदा। अन्त नेड़ ना आए काल, महांकाल मुख शरमाइंदा। चित्रगुप्त ना लेखा दए वखाल, राए धर्म ना फेरी पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो दयाल, ब्रह्म आपणे अंग लगाइंदा। ईश जीव सदा कृपाल, किरपन आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाइंदा। हरिभगत हरि हरि प्यार, आदि जुगादि कराईआ। निरगुण सरगुण साची धार, दोए दोए रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता करया पार, द्वापर पन्ध मुकाईआ। कलयुग होया आप बेदार, गफ्लत विच कदे ना आईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण वजाए मृदंग, नाम मृदंगा इक्क रखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह आप कराईआ। लेखा जाणे जीव वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। लख चुरासी देवे दंड, बचया कोए रहिण ना पाईआ। हरिभगत उठाए इक्क जणाए आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणा बन्धन पाईआ। एका राग सुहागी छन्द, सोहँ करे पढ़ाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दो जहानां मुके पन्ध, अवण गवण ना कोए फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि भगतां आप मिलाईआ। हरिभगत कराया हरि जू मेल, मेलणहार बनवारी। अलख अगोचर अगम्म खेल, करे कराए जोत निरँकारी। आदि जुगादि सज्जण सुहेल, वेस अनेक वटाए वड बिवहारी। साक सज्जण बण सुहेल, देवे दरस दीदारी। राए धर्म दी कटे जेल, तोड़े जगत खुआरी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पैज स्वारी। धन्न वड्याई भगत जन, जिस हरि हरि सच्चा पाया। धन्न वड्याई सन्त जन, जिन हिरदे नाम ध्याया। धन्न वड्याई भगत जन, जिस ममता मोह चुकाया। धन्न वड्याई सन्त जन, जिस इक्को ओट तकाया। दोहां विचोला आपे बण, प्रभ आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। धन्न वड्याई हरि निरँकार, अकल कला अख्वाईआ । धन्न वड्याई गुर अवतार, जुग जुग सेव कमाईआ। धन्न वड्याई भगत भण्डार, हरि नामा नाम वरताईआ। धन्न वड्याई सन्त दीदार, नेत्र लोचण नैण बिगसाईआ। धन्न वड्याई गुरमुख प्यार, हरि घोली घोल घुमाईआ। धन्न वड्याई गुरसिख यार, सत्थर यार रहे हंढाईआ। धन्न वड्याई शब्द जैकार, आदि जुगादि सुणाईआ। धन्न वड्याई निराकार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत पावे सार, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा सब तों वसया बाहर, दिस किसे ना

आईआ। वेद व्यासा कर पुकार, एका गया जणाईआ। करे खेल अगम्म अपार, निरगुण नूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना रच रच वेखे, वेखणहार अख्वाया। ना कोई रूप रंग ना कोई रेख, भेस अवल्लड़ा आप कराया। नानक गोबिन्द कर आदेश, बैठे सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। आपणा खेल करे निरँकारा, निरगुण जोत रुशनाईआ। भगत बुलाए सच दुआरा, लोकमात दए वड्याईआ। आत्म ताकी खोल्ह कवाड़ा, घर घर विच करे रुशनाईआ। अग्नी तत्ती ना लग्गे हाढ़ा, अमृत मेघ बरसाईआ। मेल मिलाए साचा लाड़ा, धुरदरगाही वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां दए वड्याईआ। हरि भगतां देवे माण वड्याई, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। लख चुरासी नालों कर जुदाई, आपणा मेल मिलाइंदा। सुरत शब्द करे कुड़माई, साचा बन्धन पाइंदा। एका घर धी जवाई, सौहरे पेईए संग रखाइंदा। एका गृह वज्जे वधाई, अनहद नादी नाद अल्हाइंदा। एका मन्दिर होए रुशनाई, निरगुण जोत नूर वखाइंदा। एका कन्त सुहाग पकड़े बाहीं, घर घर विच मेल मिलाइंदा। एका देवे ठंडी छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका मेला चाँईं चाँईं, जन भगतां आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप वड्याइंदा। साचे भगत साचा माण, हरि सतिगुर आप रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, एथे ओथे वेख वखाइंदा। लोकमात धुर फ़रमाण, सति संदेशा नाम सुणाइंदा। अग्गे जोती नूर महान, जोती जोत जोत समाइंदा। निरगुण विचोला श्री भगवान, साचा ढोला आपे गाइंदा। नाता तोड़ पंज तत्त शैतान, एका रंग वखाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, भेव कोए ना पाइंदा। बिन पढ़यां देवे इक्क ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। चौदां विद्या होए हैरान, अक्खर अक्खर ना कोए समझाइंदा। चौदां तबक टुट्टा माण, चौदां लोक नैण उठाइंदा। चौदां गुर कर ध्यान, एका हुक्म मनाइंदा। सति सतिवादी हो मेहरवान, दोए दोए आपणा रंग जणाइंदा। साता दूआ कर परवान, अंक अंक नाल मिलाइंदा। बहत्तर भगत सति निशान, सतिजुग राह चलाइंदा। सति सतिवादी श्री भगवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। साता सिफ़रा जगत निशान, सत्तर सत्तर वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप सालाहइंदा। साचे भगत तेरी भगती सति, सति सतिवादी आप कराइंदा। एका गुण ब्रह्म मति, पारब्रह्म समझाइंदा। नाता तोड़ जगत तत्त, झूठी क्रिया मोह चुकाइंदा। इक्क बंधाए चरन नत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग निरगुण प्यार, सरगुण नाल मिलाईआ। हवन धूप विच संसार, अहूती वेख वखाईआ। तन बिभूती वेखे छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ।

चार कुण्ट होई खुआर, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। पूरब लेखा वेखे हरि, आपणा खेल कराया। ब्रह्मा वेद आपे पढ़, आपणा राग अल्हाया। पुराण अठारां अग्गे धर, वेद व्यास जणाया। गीता ज्ञान चुक्के डर, गुरमुख दए वड्याआ। अञ्जील कुरान घाड़न घड़, कलमा अमाम आप सुणाया। नानक अक्खर एका पढ़, एकँकार ध्याया। आदि अन्त खेल रिहा कर, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा। भगतां देवे इक्क सहारा, एका घर बहाइंदा। कबीर जुलाहा करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। महल अटल वसे एकँकारा, जल थल महीअल खेल कराइंदा। नानक मेला परवरदिगारा, परम पुरख वेख वखाइंदा। एका नाद इक्क धुन्कारा, एका राग सुणाइंदा। दोए दोए जोड़ करे निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। आदि अन्त तेरा खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां आप मिलाइंदा। हरिभगत मिलाया, कृपानिध आपणी दया कमाईआ। करनी करता कारज करे सिद्ध, किरत कर्म ना वेख वखाईआ। आपणे मिलण दी साची बिध, सोहँ अक्खर बणत बणाईआ। माण गंवाए रिद्ध सिद्ध, नौ अठारां ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड सहाईआ। धार वहाए सागर सिन्ध, अमृत आप प्याईआ। हरिभगत बणाए आपणी बिन्द, अनादी सुत आप उपजाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचे भगतां आप तराईआ। तरया भगत भगत दुआर, दर दरवाज़ा खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत जोत नूर उज्यार, नूर नुराना दरस दखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन आपणे चरन लगाईआ।