९ माघ २०१८ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदासपुर
सति पुरख निरँजण शाह सुल्तान, आदि आदि वड्डी वड्याईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल महान, अकल कला करवाईआ। अलख अगोचर नौजवान, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निरगुण जोत नूर महान, निराकार डगमगाईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह नाउँ धराईआ। सो पुरख निरँजण खेल महान, हरि पुरख निरँजण आप कराईआ। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। आदि निरँजण नूर महान, नूर
नुराना इक्क अख्वाईआ। अबिनाशी करता निगहबान, नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, आपणी आसा नाल मिलाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, राजन राज इक्क अख्वाईआ। दर दरवेश बण दरबान, अलख अलखणा अलख जगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा इक्क फ़रमाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आदि आदि, आपणी खेल आप कराईआ। आदि पुरख हरि खेल अवल्ला, एका एक कराइंदा। सति सतिवादी वसे सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नूर प्रकाश आपे बला, जोती जोत डगमगाइंदा। अंक अंक आपे रला, आप आपणा मेल मिलाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, उच्च मनार सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अनभउ प्रकाश कराइंदा। अनभउ हरि प्रकाश, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। आपणे अंदर कर कर वास, आप आपणा खेल वखाईआ। आपे शाहो शहिनशाह शाबाश, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। आपे पावे साची रास, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। आपे सेवक दासी दास, बण चाकर सेव कमाईआ। आपे नाउँ रख पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणा खेल आप कराईआ। आदि पुरख एका हरि, एका रंग समाइंदा। सच महल्ले बैठा चढ़, सच सिँघासण आसण लाइंदा। निरभउ होए ना रखे डर, भउ अवर ना कोए जणाइंदा। अजूनी रहित ना जन्मे ना जाए मर, मूर्त अकाल आप समाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, हरि जू आपे वेख वखाइंदा। आपणे मन्दिर वसे साचे घर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। निर्मल जोती दीपक धर, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा कन्त, नर नरायण सोभा पाईआ। भेव अभेद महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड वड्याई हरि निरँकार, एका एक रखाइंदा। अलख अगम्म हो त्यार, अनुभव रूप वटाइंदा। भूपत भूप बण सिक्दार, हुक्मी हुक्म चलाइंदा। दर दरवेश बण भिखार, भिखक एका मंग मंगाइंदा। देवणहार बण वरतार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। चरन कँवल धूढ़ी छार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपे दाता बण भिखारी, सचखण्ड ख़ुशी मनाईआ। आपे भूपत बण सिक्दारी, आपे रइयत वेस वटाईआ। आपे वणज करे वणजारी, साचा हट्ट आप खुल्हाईआ। आपे वेखे विगसे करे विचारी, वेखणहार आप हो जाईआ। आपे करता पुरख करे कारी, करनहार वड वड्याईआ। आपे निरगुण नूर जोत उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। आपे सचखण्ड
वसे सच अटारी, महल अटल दए वड्याईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ी, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपे पुरख आपे नारी, आपे साची सेज हंढाईआ। आपे दाई दाया बण बण करे सेवा अपर अपारी, सेवक सेवक नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कल आप प्रगटाईआ। आपणी कल आपे रख, सचखण्ड सोभा पाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रतख, वेस अवल्ला आप वटाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। आपे देवे आपणी वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही खेल कराइंदा। महिमा जाणे अकथना अकथ, कथनी कथ्थ ना कोए सुणाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल अटल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव हरि आपे चुक्क, निरगुण दया कमाईआ। सचखण्ड दुआर जो बैठा लुक, पर्दा दए उठाईआ। उज्जल करे साचा मुख, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया आपे दान, देवणहार अख्वाइंदा। तख्त निवासी श्री भगवान, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दाता दानी देवे दान, सच भण्डार आप वरताइंदा। निरगुण वस्त वस्त महान, जोती शब्द खेल कराइंदा। शब्दी शब्द बलवान, बलधारी आप उपजाइंदा। कृपानिध वड मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण नौजवान, हरि पुरख निरँजण नाल मिलाइंदा। एकँकारा कर ध्यान, आदि निरँजण नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता देवे माण, श्री भगवान सिर हथ्थ टिकाइंदा। पारब्रह्म कर प्रधान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। छोटे बाले बाल नादान, सुत शब्दी प्रभ साची सेवा लाइंदा। तेरा मन्दिर इक्क मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। ना कोए दिसे चार दीवार, बाडी बणत ना कोए बणाइंदा। सूरज चन्न ना कोए उज्यार, रवि ससि ना कोए रुशनाइंदा। एका दीपक देवां बाल, जोती जोत डगमगाइंदा। नाउँ रख थिर घर सच्ची धर्मसाल, तेरा आसण लाइंदा। तूं सुत दुलारा छोटा बाल, प्रभ आपणी गोद बहाइंदा। आदि जुगादि चलां नाल नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। चरन प्रीती घालण सच्ची घाल, सचखण्ड निवासी एह समझाइंदा। निरगुण निरगुण बणे दलाल, सच विचोला सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे आपे वड़, आपणा दीपक आप जगाइंदा। थिर घर साचा कर त्यार, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। सति सतिवादी सति विहार, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। शब्दी शब्द कर उज्यार, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। एका दीपक इक्क पसार, एका वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ले आपे खड़, आपणा दरस दए कराईआ। सच महल्ले हरि जू खड़या, निरगुण नूर जोत जगा। सुत शब्द चरनी पड़या,
प्रभ अग्गे सीस झुका। साहिब दातार तेरा पल्लू फड़या, छुट कदे ना जा। पुरख अबिनाशी सिर हथ्थ धरया, देवे इक्क पनाह। निरगुण निराकार निष्अक्खर एका पढ़या, नाउँ निरँकारा दए समझा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे बणत बणा। थिर घर बणाई हरि जू बणत, चरन कँवल शरनाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क चढ़ाए साची रंगत, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए वड्याईआ। शब्द सुत बण निमाणा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं शहिनशाह शाह वड जरवाणा, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि मन्नां तेरा भाणा, सद भाणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध सेव तेरी कमाइंदा। कवण बिध कमावां सेव, शब्दी सुत सीस झुकाया। तूं पारब्रह्म अलख अभेव, हउँ बालक भेव ना राया। तूं आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। पुरख अबिनाशी हो दयाल, सुत शब्द दए वड्याईआ। उठ पूत मेरे चतुर सुजान, बाल बाले बाल सखाईआ। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, एका वार पढ़ाईआ। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण इक्क वखाईआ। मेरी रचना तेरा माण, तेरा माण मेरी वड्याईआ। मेरा हुक्म सच फ़रमाण, सति सतिवादी आप समझाईआ। जोधा सूरा बण बलवान, सिर तेरे छत्र झुलाईआ। तेरी रखां एका आण, एका घर बहाईआ। एका चिल्ला तीर कमान, सच्चा शस्त्र हथ्थ फड़ाईआ। एका वस्त अनमुलड़ी दान, दाता दानी इक्क जणाईआ। तेरा खेल श्री भगवान, इक्क इकल्ला आप कराईआ। तेरे अन्तर नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। थिर घर तेरा मन्दिर मकान, सचखण्ड निवासी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख देवे वर, सुत शब्द माण रखाईआ। सुत शब्द सिर रखे हथ्थ, प्रभ अबिनाशी दया कमाइंदा। तेरे मन्दिर अमोलक वथ्थ, विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाइंदा। निरगुण निराकार साचा मार्ग दस्स, साचे पन्ध लगाइंदा। इक्क इकल्ला पूरी करे आस, आसा आसा विच समाइंदा । तेरा खेल ब्रह्मण्ड खण्ड निवास, कोटन कोटि रूप धराइंदा। तेरा रूप पृथ्मी आकाश, गगन मंडल नाल मिलाइंदा। तेरी धार त्रैगुण रास, रजो तमो सतो खेल खलाइंदा। तेरा संग पंज तत्त अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, साचा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। साची सेवा साचे सुत, हरि सतिगुर आप लगाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, एका रंग वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुहाए रुत्त, त्रै पंज करे कुड़माईआ। निरगुण अंदर निरगुण उठ, सरगुण वेख वखाईआ। पंज तत्त बणाए काया किला कोट, गढ़ मन्दिर आप सुहाईआ। अंदर रख निर्मल जोत, जोत
निरँजण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक्क समझाईआ। लख चुरासी सेवा अपार, हरि साचा सच जणाइंदा। घाड़त घड़ बण ठठयार, घड़न भन्नणहार खेल कराइंदा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड कर त्यार, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। पंज तत्त तत्त आकार, साकार रूप वखाइंदा। नौ दुआर खोल्ह किवाड़, जगत वासना नाल मिलाइंदा। पंचम पंच कर प्रचार, नाद शब्द धुन जणाइंदा। पंचम काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना हउमे हंगता नाल मिलाइंदा । पंज दस खेल करतार, कुदरत कादर इक्क जणाइंदा। पंज पंजी होए पनिहार, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। हड्ड मास नाड़ी रत्त जोड़ संसार, रूप अनूप आप वखाइंदा। मन मति बुध देवे धार, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। घर विच घर कर त्यार, आपणा आसण लाइंदा। आपे करे बन्द किवाड़, बज़र कपाटी सोभा पाइंदा। आपे रखे अमृत ठंडा ठार, निझर झिरना आप रखाइंदा। आपे ईड़ा पिंगल कर सेवादार, दर दुआरे आप बहाइंदा। आपे खेले खेल सुखमन टेढी गार, बंक आपणे अंक लगाइंदा। आपे सुरती सुरत कर त्यार, अकाल मूर्ति रंग वखाइंदा। आपे नाद तूरती सति जैकार, तुरीआ राग आप अल्हाइंदा। आपे परा पसन्ती मद्धम बैख़री देवे धार, रागी आपणा राग सुणाइंदा। आपे काया मन्दिर अंदर बणाए सची धर्मसाल, सुत दुलारे नाल मिलाइंदा। शब्दी शब्द वज्जे तेरा ताल, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे खेल करे भगवान, खेलणहारा दिस ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पंज तत्त अंदर करन कल्याण, दर दर साची सेव लगाइंदा। नाल रखाए काल महांकाल वड बलवान, आपणा बल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द हरि देवे वर, तेरी रचना आप समझाइंदा। तेरी रचना सूरज चन्द, किरन किरन विच चमकाईआ। लोआं पुरीआं बेड़ा बन्न्ह, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी शरनाईआ। मेरा नाउँ तेरा धन, सच ख़ज़ाना तेरी झोली पाईआ। मेरा राग तेरा कन्न, अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द देवे वर, वस्त अनमुलड़ी आप वरताईआ। सुत शब्द हरि चढ़या चाअ, थिर घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। पुरख अबिनाशी मिल्या मलाह, बेड़ा आप उठाइंदा। मेरा नाउँ दए वड्या, दो जहानां खेल कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रला, सेवक सेवा सच समझाइंदा। पंज तत्त बन्धन देवे पा, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी घाड़न दए घड़ा, घट घट आपणा नूर रखाइंदा। गेड़ा गेड़े देवे ला, गेड़नहार आप हो जाइंदा। आपणा नाउँ दए समझा, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। पृथ्मी आकाश दए रचा, जल थल महीअल डेरा लाइंदा। सूरज चन्न दए चढ़ा, रवि ससि प्रकाश कराइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दए बणा, डूँग्घी कंदर सोभा पाइंदा। आपणी इच्छया दए समझा, साची भिच्छया आप
वरताइंदा। विष्नूं एका हुक्म दए सुणा, घर घर रिज़क पुचाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप वंड वंडा, लख चुरासी डेरा लाइंदा। शंकर डेरा देवे ढाह, जो घड़या भन्न वखाइंदा। तिन्नां विचोला बेपरवाह, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। एका दिती सच सलाह, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। ब्रह्मा वेता ल्या पढ़ा, एका राग अल्हाइंदा। चारे वेद रिहा सुणा, अक्खर अक्खर नाल मिलाइंदा। हरि का भेव ना जाणे रा, पुरख अबिनाशी खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, सुत दुलारा ख़ुशी मनाइंदा। सुत दुलारा करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, तख्त निवासी वड वड्याईआ। तेरी सेवा करां अपर अपार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। लख चुरासी बण वणजार, साचा हट्ट चलाईआ। एका देणा दरस दीदार, हउँ भिखक मंग मंगाईआ। तुध बिन अवर ना कोए सहार, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। आदि जुगादी एका एक तूं निरँकार, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। दो जहानां बणना सिक्दार, सच सिक्दारी आप कमाईआ। लोआं पुरीआं करना खेल अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक मंग मंगाईआ। मंगां मंग बण बण बाल, शब्दी शब्द नीर वहाइंदा। मेरा लेखा करीं परवान, लेखा तेरी झोली पाइंदा। मेरी आदेश मेरे मेहरवान, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तूं आदि जुगादी सच्चा काहन, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। एका देणा सच निशान, मैं तेरा हथ्थ उठाइंदा। लेखा जाणा दो जहान, दोए दोए रूप धराइंदा। लख चुरासी करां परवान, कर कर खेल खलाइंदा। तेरा नाउँ करां प्रधान, गृह गृह डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग वखाइंदा। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया कमाईआ। उठ दुलारे मेरे लाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, पंज तत्त कर कुड़माईआ। मेरा जा सुणा हाल, प्रभ इक्को सच्चा माहीआ। आदि जुगादि करे प्रितपाल, नित नित सेव कमाईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारे सोभा पाईआ। चरन प्रीती घालणी घाल, घाली घाल ना बिरथी जाईआ। तेरा हल्ल करां सवाल, बण सवाली मंग मंगाईआ। तेरी सेवा काल महांकाल, बन्धन एका हथ्थ फड़ाईआ। जुग चौकड़ी चलां चाल, साची वंड वंडाईआ। चार वेद कर प्रधान, महिमा मात सुणाईआ। चार खाणी कर ज्ञान, चारे बाणी इक्क पढ़ाईआ। चार वरन देणा माण, बरन अठारां रूप धराईआ। चार जुग इक्क निशान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अंग लगाईआ। जुग जुग गेड़ा गेड़े श्री भगवान, कोहलू चक्की चक्क भुआईआ। कोटन कोटि देवे बोध ज्ञान, अकथ कथा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल वर देवे सच्चा माहीआ। वर घर पाया एका वार,
थिर घर वज्जी वधाईआ। निरगुण सरगुण करे त्यार, सारंगधर खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, बण बण चाकर सेव कमाईआ। शब्दी शब्द बण वणजार, एका हट्ट खुल्हाईआ। एका नाम कर जैकार, जै जैकार सुणाईआ। निरगुण सरगुण करे ख़बरदार, एका बूझ बुझाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, अपरम्पर वेस वटाईआ। रचे सुअम्बर हरि करतार, पुरख नारी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराईआ। आपणी कार करनेयोग, हरि करता आप कराइंदा। आपे भोगे भोगी भोग, भस्मड़ आपणी खेल कराइंदा। आपे संजोग आपे विजोग, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे वसे रंग नवेल, ना कोई हरख ना कोई सोग, चिंता दुःख ना कोए जणाइंदा। आपे लेखा जाणे चौदां लोक, परलोक आपणे चरनां हेठ दबाइंदा। त्रैभवन धनी सुणाए इक्क सलोक, साचा ढोला आपे गाइंदा। आपे देवणहारा मोख, बन्धन बन्दी आप तुड़ाइंदा। आपे लख चुरासी देवे झोक, गेड़ा गेड़े विच भुआइंदा। आपे देवे साची ओट, चरन कँवल दरसाइंदा। आपे वसे काया कोट, घर घर विच सोभा पाइंदा। आप जगाए निर्मल जोत, बिस्मिल आपणी धार वखाइंदा। आपे जाणे आपणा ओत पोत, पुत्त पोतरे खेल कराइंदा। आपे वरन आपे गोत, आपे आपणी वंड वंडाइंदा। आपे कढ्ढणहारा खोट, दूई द्वैती डेरा ढाहइंदा। आपे फड़ फड़ चाढ़े चोट, आपे ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। आपे दए भण्डार अतोट, हरि शब्दी नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी क्रिया आप कराइंदा। साची क्रिया कर्म कांड, हरि करता बन्धन पाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मांड, ब्रह्माद वेस वटाईआ। वंडण वंडे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सहिज सहिज समझाईआ। सुण सुत मेरे छोटे लाल, हरि सच करे जणाईआ। लख चुरासी खाए काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी होए बेहाल, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जूठ झूठ वज्जे ताल, लोकमात खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। सुत शब्द अग्गों मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कवण बिध तेरा छुटे ना संग, होए ना मात जुदाईआ। कवण बिध काल ना लाए अंग, राए धर्म ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। सतिगुर पूरा पुरख करतार, पूरन ब्रह्म जणाइंदा। खेले खेल खेल जुग चार, चौकड़ चौकड़ी वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण लै आवे अवतार, गुर सतिगुर नाउँ धराइंदा। एका नाउँ बोल जैकार, जीव जंत आप समझाइंदा। सेवा कर विच संसार, अन्त आपणा मूल चुकाइंदा। बेअन्त बेअन्त कह कह जाण पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप समझाइंदा। साची सेवा गुर अवतार, सतिजुग
त्रेता द्वापर मात कराईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यार, पंचम पंच दए वड्याईआ। भगत भगवन्त इक्क ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सन्तां देवे एका माण, चरन सरन शरनाईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, सुरती शब्द मिलाईआ । गुरसिखां देवे एका नाम निधान, निज आत्म करे रसाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, जुग करता आप कराईआ। नव नौ चार खेल जहान, दो जहानां वाली वेख वखाईआ। लेखा जाण रमइया राम, रमत रमत समाईआ। खेले खेल गोपी काहन, एका बंसरी नाम वजाईआ। एका कलमा पढ़े कलाम, अमाम अमामा आप सुणाईआ। मुकामे हक़ इक्क निशान, शाह सुल्तान आप झुलाईआ। परवरदिगार नौजवान, नूर नुराना नूर इलाहीआ। पंज तत्त काया दए अधार, ईसा मूसा वेस वटाईआ। काला सूसा तन शृंगार, एका अल्फ़ी लए हंढाईआ। एका सूफ़ी दे दीदार, नेत्र लोचण नैण नैण खुल्हाईआ। इक्क मुहम्मद मिलावा चार यार, चौथे जुग वेख वखाईआ। हक़ हक़ीक़त खोल्ह किवाड़, लाशरीक वंड वंडाईआ। इक्क तौफ़ीक ख़ुदाए मददगार, मिहबान बीदो एका घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। आपणा भेव दस्से अवल्ला, मुकामे हक़ हक़ ख़ुदाईआ। निरगुण नूर नूर अल्ला, आलमीन करे रुशनाईआ। आपणी धार जणाए बिस्मिला, बिस्मिल आपणा रंग वखाईआ। आपे कलमा कलाम इल लिला, ऐनलहक़ हक़ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द वंड वंडाईआ। शब्द गुर तेरा रूप अपारा, हरि पुरख निरँजण आप जणाइंदा। मेरा नूर तेरी धारा, धार धार विच रखाइंदा। मेरा महल्ल सचखण्ड दुआरा, तेरा घर थिर घर नाउँ रखाइंदा। तेरे अंदरों निकले गुर अवतारा, मातलोक फेरा पाइंदा। सुन अगम्मी पार किनारा, धूंआँधार ना कोए वखाइंदा। कलयुग अन्त खेल न्यारा, पंज तत्त काया सोभा पाइंदा। नानक नानक नानक शब्द वणजारा, नाम वस्त वस्त वरताइंदा। दरस पाए दर दीदारा, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। गुफ़त शुनीद खेल न्यारा, महबूब रंग वखाइंदा। एका नाद धुन जैकारा, रागी राग अल्हाइंदा। एका नाम सति वणजारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। एका ब्रह्म ब्रह्म भण्डारा, पारब्रह्म वरताइंदा। एका जोत एका धारा, एका शब्द नाद सुणाइंदा। एका गुर इक्क अवतारा, एका घर बहाइंदा। एका गाए मंगलाचारा, पंचम नाद पंचम शब्द सेव कमाइंदा। सतिनाम सति विहारा, सोहँ आत्म परमात्म धारा, रारंकार करे निमस्कारा, जोत निरँजण इक्क उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ओंकार आपणी धार जणाईआ। ओंकार वेखे सतिनाम, नाम सति सति जणाइंदा। करे खेल श्री भगवान, जुग जुग वेस वटाइंदा। गुर अवतारां देवे दान, आपणी वस्त आप वरताइंदा। लोकमात कर प्रधान, पंज तत्त काया आप वड्याइंदा। घर विच घर खोल्ह दुकान, सच भण्डारा आप जणाइंदा। अमृत
आत्म पीण खाण, तृष्ना भुख जगत मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल कर, गुर शब्दी देवे इक्को वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। तेरे सिर हथ्थ रखे करतार, कुदरत कादर खेल कराईआ। गुर अवतार सेवादार, पीर पैग़म्बर चाकरी रहे कमाईआ। तूं साहिब सब दा सिक्दार, हुक्मी हुक्म भुवाईआ। जुग चौकड़ी कर खुआर, अन्त लेखा दए मुकाईआ। तेरी महिमा रहे विच संसार, कोटन कोटि रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, नव नौ चार खेल कराईआ। नव नौ चार खेल संसार, हरि सतिगुर आप जणाया। अन्तिम मेला अगम्म अपार, अलख अगोचर दए कराया। लोकमात बणाए सच दरबार, सचखण्ड निवासी फेरा पाया। महांबली होए आप निरँकार, निरगुण निरवैर वेस वटाया । नानक गोबिन्द कर प्यार, एका गोद लए बहाया। शब्द अगम्मी तेज कटार, नाम खण्डा लए चमकाया। आपे उतरे आपणी वार, धार धार विच्चों बदलाया। सम्बल वेखे धाम न्यार, सच सिँघासण सोभा पाया। शब्द अगम्मी बोल जैकार, आत्म परमात्म लए मिलाया। ईश जीव दए अधार, जगदीश रूप वटाया। जोग अभ्यास ना कोई कार, जिस जन आपणा दरस दखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला लए मिलाया। अन्तिम तेरा मेल मिलाउणा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध पार कराउणा, पाँधी बण बण फेरा पाईआ। जोती जामा वेस वटाउणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। शब्द गुर इक्क वखाउणा, चार वरन करे कुड़माईआ। निहकलंक नाउँ धराउणा, धरनी धरत धवल सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउणा, सुरपति इन्द नाल मिलाईआ। गण गंधरव नैण वखाउणा, किन्नर यच्छप सदा रहे जस गाईआ। भगत भगवन्त आप जगाउणा, आपणा पर्दा दए उठाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े मेल मिलाउणा, सन्त साजण लए मिलाईआ। गुरमुख गोदी आप बहाउणा, चुक्क चुक्क खुशी मनाईआ। गुरसिख रंग इक्क चढ़ाउणा, उतर कदे ना जाईआ। अमृत आत्म जाम प्याउणा, अठसठ तीर्थ फेरा कोए ना पाईआ। अनहद नादी नाद वजाउणा, छत्ती राग मुख शरमाईआ। फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ । बज़र कपाटी कुण्डा लौहणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। सुरती शब्दी आप मिलाउणा, एका बन्धन पाईआ। आत्म सेजा संग रखाउणा, नारी कन्त रंग जणाईआ। सच मृदंगा इक्क वजाउणा, मर्द मर्दानगी आपणे हथ्थ वखाईआ। पंच विकारा डेरा ढाउणा, ढह ढह ढेर कराईआ। रातीं सुत्तयां दरस दखाउणा, गुरमुख आपणे संग रखाईआ। लख चुरासी फंद कटाउणा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त ना हिसाब वखाउणा, लाड़ी मौत ना लए प्रनाईआ। गुरमुख आपणी गोद बहाउणा, बण कहार सेव कमाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराउणा, सुन्न अगम्म डेरा ढाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुरमुख तेरे चरनां
हेठ दबाउणा, पारब्रह्म देवे माण वड्याईआ। थिर घर साचे कुण्डा आपे लौहणा, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। शब्दी शब्द विच मिलाउणा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। दीनन दया आप कमाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत जोत मिलाउणा, निरगुण नूर नूर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। गुर शब्दी गुर होया मेला, घर घर वज्जे वधाईआ। सतिगुर मिल्या इक्क इकेला, विछड़ कदे ना जाईआ। एका रंग रंगे गुरू गुर चेला, गुर चेला रंग समाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। एथे ओथे दो जहान सज्जण सुहेला, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा लिखे बिन कलम शाहीआ। कलम शाही ना पाए सार, लिख लिख पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार कर कर गए पुकार, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। नाम जप जप कट कट गए वगार, बण सेवक सेव कमाईआ। अन्तिम ओट रख के गए प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, जिस दा पिता ना कोई माईआ। भैण भाई ना कोए प्यार, साक सज्जण सैण ना कोए अख्वाईआ। बिन हरि भगतां देवे ना किसे अधार, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। घर घर वजाए शब्द नगार, पंचम शब्द रहे जस गाईआ। वाहवा सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। पाया पुरख एकँकार, ना मरे ना जाईआ। सुरत सवाणी होई बेदार, गुर शब्दी ल्या जगाईआ। हाणी हाण मिल्या एका वार, घर वज्जदी रहे वधाईआ। कलयुग जीव होण खुआर, बिन हरि सार कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान बाणी खाणी गीता ज्ञान गए हार, हरि का रूप नज़र ना आईआ। अठसठ तीर्थ ठर ठर थक्का नर नार, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। डूँग्घी कंदर वड़ वड़ जोग अभ्यास, कर कर रहे पुकार, नेत्र मूंद ना होया दीदार, कँवल नैण ना नज़री आईआ। मणका मणका फेरन वारो वार, रसना जिह्वा करन पुकार, हउमे हंगता माया ममता सके ना कोए मार, बिन सतिगुर पूरे देवे ना कोए शरनाईआ। सतिगुर पूरा सिरजणहार, डुब्बदे पाथर लए तार, कोट जन्म दे पापी पतित पुनीत करे देवे दरस अपार, दीद दीद नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन जन हरि हरि जू आपणे रंग रंगाईआ। हरि रंग राता पुरख बिधाता, आपणे रंग समाइंदा। आदि जुगादी उत्तम जाता, ज़ात पात विच कदे ना आइंदा। सर्ब जीआं दा पिता माता, लख चुरासी गोद बहाइंदा। जन भगतां जोड़े साचा नाता, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। इक्को सुणाए आपणी गाथा, साचा नाम आप दृढ़ाइंदा। इक्क वखाए साचा हाटा, हट्ट हटवाणा सोभा पाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, घाटी आपणी आप चढ़ाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी राता,
सति सति आपणा नाम जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस जन जाता, जन जननी लेखे लाइंदा। जीव जंत त्रैगुण माया सुट्टे डूँग्घे ख़ाता, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाइंदा। धर्म राय दा खुल्ल्हा हाता, साहिब सुल्तान आप बणाइंदा। मनमुख नार होण कमज़ाता, हरि कन्त ना अंग लगाइंदा। जिस जन मिल्या सतिगुर समराथा, सो जन आपणा मूल चुकाइंदा। एथे ओथे दो जहान सगला साथा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लेखे लग्गे पूजा पाठा, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। भगवान किसे हथ्थ ना आए गल्लां बातां, पढ़ पढ़ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जन भगतां देवे आपे दातां, नित नवित वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल कमलापाता, कँवल गुरमुख आप खुलाइंदा। गुरमुख कँवल खिले फुल्ल, फुलवाड़ी मात महकाईआ। देवे वस्त नाम अतुल्ल, अतोल ना तोलया जाईआ। हरिजन रखे सदा अडुल, डोले ना विच लोकाईआ। भाग लगाए साची कुल, जिस घर गुरमुख फेरा पाईआ। गुरसिख बूटा मात ना जाए हुल, सतिगुर पूरा फल साचा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐथे ओथे दो जहानां पाए मुल, करता कीमत आप चुकाईआ। करता कीमत देवे पा, हरिजन तेरा भेव कोए ना पाइंदा। दर दरवेश दर दरबान दर्दी दर्द लए वंडा, दीनां नाथा सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाम अक्खर जगत अक्खर साची सिख्या दए समझा, साख्यात रूप वटाइंदा। बज़र कपाटी पन्ध दए तुड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर साचा आप सुहाइंदा। घर मेला मिले जा, पेखत पेखत पेखत तुड़ाईआ। मिले मेल ग़रीब निवाजा, गुरबत कोए नज़र ना आईआ। घर विच घर वखाए सच्चा हाजा, सच सवाबे आसण लाईआ। आपे देवे आबे हयात आबा, आब हयात आबे हया नूरो नूर प्रकाश होए आफ़ताबा, किरन किरन किरन चमकाईआ। मुकंद मनोहर मोहन माधव माधा, मधुर आपणी धुन सुणाईआ। राम राम रम्मईआ इक्को लाधा, घर घर विच ख़ुशी रखाईआ। नानक गोबिन्द मारे वाजां, शब्दी शब्द सुणाईआ। भगत भगवन्त साजन साजा, पिच्छे फिरे वाहो दाहीआ। राग तम्बुर छड्डया जगत साजा, इक्को अनहद राग सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों काढा, सतिगुर आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सतिगुर चरन सतिगुर शरन हरन फरन दए खुल्हाईआ। हरन फरन खुल्ल्हे अक्ख, नेत्र नैण खुल्हाईआ। दरस दिखाए हो प्रतख, रूप अनूप वटाईआ। सतिगुर पूरा पुरख समरथ, सर्बकला भरपूर हर घट रिहा समाईआ। पहलों गुरसिखां दुआरे आप जाए ढट्ठ, फिर गुरसिख लए मनाईआ। फिर सुणाए आपणा पाठ, गुरमुख लए पढ़ाईआ। धुरदरगाही साची दात, लोकमात वरताईआ। हरिभगत बणाए इक्क जमात, द्वैती पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, दस्त बदस्त वस्त फड़ाईआ। दस्त बदस्त देवे ना करे उधार, उधारनहारा आया। डुबदे पाहन लए तार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। गुर अवतार करन विचार, पुरख अबिनाशी खेल कराया। प्रगट होया विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाया। जूठ झूठ करे खुआर, माया ममता मोह चुकाया। एका नाम शब्द बोल जैकार, चार वरनां दए समझाया। कलयुग कूड़ी क्रिया दए निवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण साचे लए फड़, एका पल्लू हथ्थ रखाया। एका पल्लू नाम डोर, हरिजन आप फड़ाईआ। शब्द वेखे अन्धघोर, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। घर घर वड़े पंज चोर, दिवस रैण करन लड़ाईआ। आपणा बल उसार ना सके कोई जोड़, सृष्ट सबाई रोवे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा करे प्यार, दुःख दर्द दए निवार, दूई द्वैती करे खुआर, हउमे हंगता गढ़ तोड़े हँकार, आत्म परमात्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ।