१० माघ २०१८ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदासपुर
आदि जुगादी इक्क भगवान, हरि एका रंग समाइंदा। आदि जुगादी इक्क मकान, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण इक्क निशान, सति सतिवादी सति झुलाइंदा। हरि पुरख निरँजण इक्क परवान, दीनण आपणी दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण इक्क बलवान, बलधारी नाउँ रखाइंदा। सो पुरख निरँजण इक्क दुकान, सति पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण एका गान, नाम निधाना आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल खलाइंदा। आदि जुगादी इक्क भगवन्त, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण एका कन्त, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि अन्त लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि पुरख इक्क निरँजण, आदि निरँजण वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। सो पुरख निरँजण एका अंजन, एका नेत्र रिहा पाईआ। हरि पुरख निरँजण एका सज्जण, जुग जुग संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादि एका दाता, दाता दानी हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादि इक्क ज्ञाता, बोध ज्ञान दवाइंदा। सो पुरख निरँजण एका नाता, बन सच्चा कराइंदा। सो पुरख निरँजण पिता
माता, पुरख अबिनाशी नाउँ धराइंदा। हरि पुरख निरँजण साची गाथा, निष्अक्खर गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अमर नीर रूप वटाइंदा। आदि जुगादी एका हरि, वड्डा वड वड्याईआ। एका नर नर नरायण, रंग रेख रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घाड़न लए घड़, घड़न भन्नणहार ढह हराइंदा। एका सच सिँघासण सच चढ़, शाह शाबाश, सच्चा शहिनशाहीआ। सो पुरख निरँजण एका अक्खर जाए पढ़, जुगा जुगन्तर करे पढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण ना जन्मे ना जाए मर, जोती जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादि एका रंग, आदि पुरख समाइंदा। आदि जुगादी इक्क पलँघ, सति सतिवादी सेज हंढाइंदा। सो पुरख निरँजण इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच कराइंदा। हरि पुरख निरँजण एका छन्द, आत्म परमात्म ढोला गाइंदा। सो पुरख निरँजण एका चन्द, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कल आप वरताइंदा। आदि जुगादी एका ब्रह्म, पारब्रह्म प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण एका कर्म, निहकर्मी आप कमाईआ। हरि पुरख निरँजण एका धर्म, सति सतिवादी सच सच जणाईआ। सो पुरख निरँजण एका बरन, वरन गोत ना कोए रखाईआ। सो पुरख निरँजण एका शरन, शरनगत हरि रघुराईआ। हरि पुरख निरँजण एका करता करनी करन, कुदरत कादर खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग जुग वेस, अवल्लड़ा आप कराइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, पारब्रह्म बेअन्त भेव कोए ना पाइंदा। सो पुरख निरँजण सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष, शंकर दानी गंढ्ढ पुवाइंदा। सो पुरख निरँजण सदा आदेस, निउँ निउँ एका सीस झुकाइंदा। सो पुरख निरँजण आपे सुत्ता बासक सेज, विष्नूं आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आदि जुगादी इक्क ज्ञान, जुग जुग करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क निशान, जुग जुग आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण एका राम, रमक रमक समाईआ। सो पुरख निरँजण एका काहन, कँवल नैण वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क मुकाम, मुकामे हक़ नूर ख़ुदाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क असलाम, असलामालैकम आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण एका नाम, सतिनाम करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क महान, नूर नूर करे रुशनाईआ । हरि पुरख निरँजण एका सुरत पीण खाण, घर घर आप वरताईआ। सो पुरख निरँजण एका बाण, नाम अन्याला तीर चलाईआ। हरि पुरख निरँजण एका होए जाणी जाण,
अभुल बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण एका माण, एका ओट समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादी एका गुर, इष्ट देव गुर आप अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण सेवा नर, शरीअत साची सेव सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। सो पुरख निरँजण चढ़े घोड़, शाह सवारा फेरी पाइंदा। हरि पुरख निरँजण लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जाए बौहड़, जेरज अंडां वेख वखाइंदा। सो पुरख निरँजण वेखणहारा मिट्ठा कौड़, रस आपणा आप चखाइंदा। हरि पुरख निरँजण रिहा दौड़, दो जहानां फेरा पाइंदा। सो पुरख निरँजण करे गौर, गहर गवर गम्भीर भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आदि जुगादि एका रंग वखाइंदा। आदि जुगादी साची कार, करता पुरख आप कराईआ। सो पुरख निरँजण हरि करतार, एका सेज हंढाईआ। हरि पुरख निरँजण जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण शब्दी धार, शब्दी शब्द रूप धराईआ। हरि पुरख निरँजण कर पसार, पसर पसारा वेखे चाँईं चाँईंआ। सो पुरख निरँजण गुर अवतार, गुर गुर सेव लगाईआ। हरि पुरख निरँजण त्रैगुण मार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं रंग वटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जुग करता खेल कराइंदा। आदि जुगादि शब्द गुर मन्त्र, नमो नमो आप पढ़ाइंदा। सो पुरख निरँजण जाणे बिध अन्तर, घट घट वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण लेखा चुकाए गगन गगनंतर, वेस अनेक रूप धराइंदा। सो पुरख जुग जुग बणाए बणतर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। हरि पुरख निरँजण बुझाए बसन्तर, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। आदि जुगादि हो प्रतख, परम पुरख दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण जन भगतां करे पक्ख, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। सन्त सुहेले लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो पुरख निरँजण गुरमुखां मार्ग एका दस्स, आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण गुरसिखां हिरदे वस, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सो पुरख निरँजण कक्खों करे लख, लखों कक्ख कक्ख चलाईआ। सो पुरख निरँजण मनमुखां कोलों जाए नस्स, हथ्थ किसे ना आईआ। हरि पुरख निरँजण निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, जगत अन्धेर मिटाईआ। सो पुरख निरँजण करे खेल शाहो शाबाश, नैणां आपणा रूप धराईआ। हरि पुरख निरँजण मंडल मण्डप बह बह पावे रास, गोपी काहन आप नचाईआ। सो पुरख निरँजण लेखा जाणे दस दस मास, मात गर्भ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, नादी नाद सुणाईआ। आदि जुगादि एका धुन, हरि साचा सच
रखाइंदा। सो पुरख निरँजण एका गुण, गुणवन्ता आप प्रगटाइंदा। हरि पुरख निरँजण एका रसन, धरती धरत धवल वंडाइंदा। सो पुरख निरँजण सन्त सुहेले चुण, आपणे रंग रगाइंदा। हरि पुरख निरँजण लहिणा देणा देवे लिख तन मन, नेत्र वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप जणाइंदा। आदि जुगादि रचना रच, हरि रच रच वेख वखाईआ। आदि जुगादि नाम सच्च, सति भण्डारा मात वरताईआ। सो पुरख निरँजण काया कच्च, पंज तत्त माटी ख़ाक मिलाईआ। हरि पुरख निरँजण मन मनुआ नटुआ नच्च नच्च, लख चुरासी भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा खेल कराईआ। आदि जुगादि खेल अवल्ला, एकँकार कराइंदा। सो पुरख निरँजण वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण आदि निरँजण जोती बला, दीपक दीआ आप डगमगाइंदा। सो पुरख निरँजण शब्दी शब्द फड़ाए पल्ला, दिस किसे ना आइंदा। हरि पुरख निरँजण जन भगतां अंदर रला, घर घर विच सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण करे हल्ला, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। हरि पुरख निरँजण सच संदेशा एका घल्ला, नाउँ निरँकार आप सालाहइंदा। सो पुरख निरँजण हो हो फिरे झल्ला, भगत दुआरे फेरी पाइंदा। हरि पुरख निरँजण अलाही नूर अल्ला, अलाही रूप ना कोए वटाइंदा। सो पुरख निरँजण साचा भल्ला, पुरख अबिनाशी हथ्थ रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण मनमुखां लाहे खला, राए धर्म हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप छुपाइंदा। आदि जुगादि रिहा लुक, दिस किसे ना आईआ। सो पुरख निरँजण वसे अन्धेरे घुप्प, आपणा पर्दा पाईआ। हरि पुरख निरँजण रिहा बुक्क, सचखण्ड आसण लाईआ। सो पुरख निरँजण हरिभगत पहले लए चुक्क, आपणी गोद बहाईआ। हरि पुरख निरँजण कूड़ कुड़यारा कढ्ढे कुट्ट, सति दुआर रहिण ना पाईआ। सो पुरख निरँजण आपणी कुक्खों पए फुट्ट, गुर अवतार जन्म दुवाईआ। हीर पुरख निरँजण आपणा अमृत देवे घुट्ट, चरन सरन सरन शरनाईआ। सो पुरख निरँजण जाए तुट्ठ, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण लोकमात दा साचा बूटा पुट्ट, गुरसिख सचखण्ड दुआर लगाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण पए उठ, आलस निंद्रा विच ना आईआ। हरि पुरख निरँजण निर्मल जोत, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वणज रिहा कराईआ। आदि जुगादि वस्त अनमोल, हरि सज्जण आप वरताइंदा। सो पुरख निरँजण सद वसे कोल, विछड़ कदे ना जाइंदा। हरि पुरख निरँजण तत्तव तत्त कराए घोल, भेव कोए ना पाइंदा। सो पुरख निरँजण काम क्रोध लोभ मोह हँकार वजाए ढोल, डौरू डंका इक्क रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण जन भगतां पर्दा देवे खोल्ह, आपणी बूझ बुझाइंदा। सो पुरख
निरँजण बणया रहे अनभोल, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर सोभा पाइंदा। आदि जुगादी इक्क अटारी, अटल नाम रखाईआ। सो पुरख निरँजण एकँकारी, निराकार आकार बणाईआ। हरि पुरख निरँजण वणज वणजारी, एका वणज वखाईआ। सो पुरख निरँजण बण पनिहारी, सेवक साची सेव लगाईआ। हरि पुरख निरँजण करे कारी, करता पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, एका राग सुणाईआ। आदि जुगादी एका राग, एका हरि जणाइंदा। सो पुरख निरँजण एका नाद, धुर धाम आप वजाइंदा। हरि पुरख निरँजण शब्द साध, तत्त रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप प्रगटाइंदा। आदि जुगादी हरि बल धार, आपणी खेल कराईआ। निरगुण निरगुण दए आधार, शब्दी शब्द सालाहीआ। शब्द सुत कर त्यार, लोकमात वंड वंडाईआ । पंज तत्त दए आधार, गुर गुर रूप वखाईआ। गुर गुर बण बण सेवादार, चाकर सेव कमाईआ। नाम सति लै भण्डार, जीव जंत वरताईआ । राम राम सिरजणहार, एका रंग वखाईआ। काहन काहन दो जहान, मुकंद मनोहर वड्डी वड्याईआ। पीर पैग़म्बर दे दे दान, ईसा मूसा निशान रखाईआ। इक्क मसला एका आण, एका अल्फ़ करे पढ़ाईआ। एका नाम गुण निधान, नानक झोली पाईआ। एका डंका दो जहान, गोबिन्द फ़तेह सुणाईआ। अन्तिम ओट रखो भगवान, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा भेव आप छुपाईआ। एका ओट अन्तिम आस, एका घर रखाईआ। निरगुण जोत नूर प्रकाश, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। मूर्त अकाल ना होए विनाश, पारब्रह्म ना मरे ना जाईआ। प्रगट होए साख़िआत, शरअ मज़्हब ना कोए रखाईआ। अमाम अमामा होए कायनात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आपणा मन्त्र आप सुणाईआ। एका ओट एका दुआर, एका नैण उठाईआ। एका नूर इक्क उज्यार, एका एक करे रुशनाईआ। एका आवे जावे वारो वार, गुर अवतार सेव कमाईआ। नौ नौ चार होए खुआर, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, प्रभ तेरा भेव कोए ना पाईआ। तूं घड़न भन्नणहार समरथ करतार, तेरी महिमा तोहे बण आईआ। असीं वारी कर तेरी जुग चार, जुग चौकड़ी नाल रलाईआ। गुर अवतार गए हार, तेरा नाउँ पढ़ाईआ। भरमे भुला सर्ब संसार, ब्रह्म मति ना कोए जणाईआ। दर दर घर घर होए जीव गंवार, गुर ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदआले धूंआँधार, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। मुलां शेख़ मुसायक पीर होए गुनाहगार, औगण भरी सर्ब लोकाईआ। तुध बिन तेरा रहे ना कोई यार, नाता सारे गए तुड़ाईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ार कराईआ। एका मदद करनी
मददगार, तेरी ओट तकाईआ। चौदां लोक करन निमस्कार, चौदां तबक देण दुहाईआ। सागर करे विचार, हरि विचार विच ना आईआ। धरनी डिग्गी मूँह दे भार, ना सके कोए उठाईआ । चारों कुण्ट सब दे नैण होए शर्मसार, हरि का नाउँ ना कोए ध्याईआ। राए धर्म होया ख़बरदार, आपणी लए अंगड़ाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा कर्ज़ा दयां उतार, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश करां विचार, आत्म पर्दा सब दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि जुगादि जुग जुग तेरे हुक्म रजाईआ। तेरा हुक्म सति परवाना, परवानगी होर ना कोए जणाइंदा। तूं साहिब सच्चा सुल्ताना, शाह पातशाह अख्वाइंदा। जुग जुग मन्नया तेरा भाणा, तेरी ओट तकाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल महाना, भेव कोए ना पाइंदा। वेद व्यासा कर परवाना, लिख लिख लेख समझाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा नौजवाना, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए ज्ञाना, एका संग समझाइंदा। प्रगट होए निहकलंक नौजवाना, रूप रंग ना कोए रखाइंदा। महल्ल वसे धाम मकाना, अबचल नाउँ धराइंदा। इक्को तीर इक्क निशाना, दो जहानां आप लगाइंदा। इक्को इष्ट देव गुर श्री भगवाना, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। एका ब्रह्म करे परवाना, ईस जीव रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, निरगुण आपणा नाद सुणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए रसन स्वाद, रस आत्म इक्क रखाइंदा।
१० माघ २०१८ बिक्रमी चरन सिँघ दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदासपुर
हरि किरपा गृह मिले अनन्द, साचा सुख उपजाईआ। सुखी कराए बन्द बन्द, बन्धन तोड़ जगत लोकाईआ। लेखा चुकया बत्ती दन्द, हरि हरि नाउँ ध्याईआ। सदा सदा सद रखे ठंड, अग्नी तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा चरन छुहाईआ। चरन कँवल साचे गृह, घर मन्दिर आप सुहाया। हरिजन हरि का भाणा सहे, इष्ट देव गुर इक्क मनाया। दो जहान शक्ती सद रहे, घल्ला दुःख गंवाया। चरन दुआरे धाम अवल्लड़े बह, बह भउ मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाया। हरिजन रंग एका वार, लोकमात रंगाईआ। जन्म जन्म जन्म दए सुधार, मरन मरन मरन फंद कटाईआ। शरन शरन शरन इक्क दुआर, चरन चरन चरन कँवल शरनाईआ। बिरध बाल जवान उतरे पार, लेखे लग्गे जनणी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सुख घर आत्म आप उपजाईआ।