१० माघ २०१८ बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह महराजपुर ज़िला गुरदासपुर
आदि जुगादि सतिगुर धारा, सति सतिवादी आप चलाइंदा। गुर गुर रूप शब्द अपारा, निरगुण निराकार खेल कराइंदा। भगती भगत नाम वणजारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सन्तन सति सति सति सहारा, सति पुरख निरँजण आप रखाइंदा। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। गुरसिखां वखाए इक्क दुआरा, दर दर आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा रंग वखाइंदा। सतिगुर धार पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराइंदा। गुर गुर रूप ना मरे ना पए जम्म, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। भगत भगवन्त बेड़ा बन्न्ह, जुग जुग सेव कमाइंदा। सन्तन देवे नाम धन्न, जुग जुग आप वरताइंदा। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्न, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। गुरसिखां राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपणी कार कमाइंदा। सतिगुर सच्चा बेपरवाह, पुरख अकाल अख्वाईआ। गुर गुर रूप बण मलाह, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम समझाईआ। सन्त सुहेले लए मिला, मेल मिलावा सहिज सुखदाईआ। गुरमुख सज्जण लए रखा, आप आपणी बूझ बुझाईआ । गुरसिख रंग दए रंगा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वेस वटाईआ। सतिगुर पूरा हरि समरथ, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। गुर गुर रूप चलाए रथ, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। जन भगतां देवे एका वथ, नाम अमोलक आप वरताइंदा। सन्तां हिरदे आपे वस, हरि हरि आपणा रूप जणाइंदा। गुरमुखां मार्ग एका दस्स, पाँधी साचे पन्ध रखाइंदा। गुरसिखां आत्म जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपणा बन्धन आपे पाइंदा। सतिगुर पूरा सति करतार, सति सतिवादी दया कमाईआ। गुर गुर रूप विच संसार, जोती जाता भेख वटाईआ। भगतन करे सच शृंगार, साचा बस्त्र इक्क पहनाईआ। सन्तन देवे दरस दीदार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। गुरमुखां फिरे पिच्छे अगाड़, बण सेवक सेव कमाईआ। गुरसिखां करे प्रकाश बहत्तर नाड़, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपणा मार्ग आपे लाईआ। सतिगुर पूरा सति सतिवाद, सो पुरख निरँजण भेव ना आइंदा। गुर गुर रूप खेल ब्रह्माद, ब्रह्मादी रंग वखाइंदा। भगत भगवन्त आपे लाध, जुग जुग मेल मिलाइंदा। सन्तन देवे साची दाद, दर घर साचे आप वरताइंदा। गुरसिख लख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद बहाइंदा। गुरसिखां करे साचा लाड, पिता पूत खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी क्रिया आप समझाइंदा।
आपणी क्रिया हरि निरँकार, आदि जुगादि कमाईआ। लख चुरासी कर त्यार, घट घट वासा पाईआ। निरगुण सरगुण दए अधार, एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। आपणा भेव हरि जू खोल्ह, आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी तोले साचा तोल, नाम खण्डा इक्क रखाइंदा। जुगा जुगन्तर रहे अडोल, डुल कदे ना जाइंदा। एका वस्त रखे कोल, अतोट अतुट वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप समझाइंदा। साचा मार्ग हरि करतार, आपणा आप जणाईआ । शाहो भूप वड सिक्दार, हुक्मी हुक्म हुक्म फिराईआ। गुर अवतार बण सेवादार, लोकमात सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा बन्धन आप वखाईआ। आदि बन्धन दिता पा, एका हुक्म वरताया। जुगादि लेखा दए मुका, दिस किसे ना आया। नव नौ चार खेल खला, सो पुरख निरँजण रंग चढ़ाया। ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचा, नटुआ आपणा स्वांग वखाया। बोध अगाध शब्द जणा, गुर अवतार पढ़ाया। निरगुण जोत कर रुशना, नूर नुराना इक्क दरसाया। चरन चरन सरोवर इक्क नुहा, सर अमृत इक्क वखाया । लेखा जाणे दो जहान, भेव किसे ना आया। अलख अगोचर बेपरवाह, करता पुरख आपणे रंग समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी क्रिया आप समझाया। आदि जुगादि आपणा पर्दा आप चुकाया। पर्दा चुक्के श्री भगवान, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। प्रगट होए नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग वेखे आण, जुग आपणी वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण भूमका वसे श्री भगवान, कवण दर सोभा पाईआ। कवण मन्दिर सुहाए मकान, कवण बंस दए वड्याईआ। कवण कूट होए प्रधान, चारे दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, एका आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी वसणहारा सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण धार आपे रला, सरगुण दिस किसे ना आइंदा। सति सिँघासण एका मल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। आदि जुगादी हरि हरि रंग, आपणा आप रंगाया। जुग जुग सेज हंढाई पलँघ, गुर अवतारां अंदर डेरा लाया। एका नाम वजा मृदंग, साचा राग सुणाया। नव नौ चार आपे लँघ, आपणा मुख छुपाया। गीत सुहागी गाया छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाया। आपणा लेखा जाणे लेख, लिख्त विच ना आया। आदि जुगादि अवल्लड़ा भेस, निरगुण निरगुण लए वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी ल्या वेख, अन्तिम पन्ध
मुकाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर कर गए आदेस, हरि साचे सीस निवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। गुर अवतार सीस झुका, आपणा पन्ध गए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, तेरा भेव कोए ना पाईआ। कोए राम कोए कृष्न गया अख्वा, ईसा मूसा कोए सालाहीआ। कोई मुहम्मद सीस रिहा झुका, कोए कलमा कलाम करे पढ़ाईआ। कोई नानक निरगुण मंगे दान पनाह, कोई गोबिन्द रिहा जस गाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल मेरा पिता मां, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव हरि जणाउणा, एका एक पुरख अकाल। नौ नौ चार पन्ध मुकाउणा, खेले खेल दीन दयाल। सचखण्ड दुआर लोकमात प्रगटाउणा, गुरमुख वेखे साचे लाल। सच सिँघासण सोभा पाउणा, शब्दी शब्द बणे दलाल। लख चुरासी फोल फुलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नौजवान। सचखण्ड दुआरा लोकमात, हरि सतिगुर आप बणाईआ। गुर गुर देवे एका दात, एका वस्त वखाईआ। भगत भगवन्त बन्न्हे नात, चरन शरन शरनाईआ। सन्तां देवे साची गाथ, एका एक पढ़ाईआ। गुरमुखां अग्गे मुक्के वाट, दूजा राह ना कोए चलाईआ। गुरसिख विके ना किसे हाट, करता कीमत आपे पाईआ। खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। प्रगट होए पुरख समरथ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाम जणाए महिमा अकथ, चार वेद भेव ना राईआ। पुराण अठारां जाण ढट्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैण नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा देवे खोल्ह, बेअन्त हरि निरँकारा। नाम अगम्मी वजाए ढोल, तेरा शब्द इक्क नगारा। जन भगतां वसे सदा कोल, साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर मनारा। आत्म अन्तर जाए मौल, मौला रूप सिरजणहारा। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत झिरना झिरे न्यारा। देवे वड्याई उपर धवल, इक्क किनारा। ना कोई जाणे पांधा रौल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कारा। कलयुग अन्तिम करनी कार, करता पुरख आप जणाईआ। निरगुण नूर हो उज्यार, सच निशान सोभा पाईआ। लोकमात इक्क दरबार, सति पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। साचे भगतां करे प्यार, आप आपणी गोद बहाईआ। एक रंग देवे चाड़्ह, उतर कदे ना जाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सच दुआरे देवे वाड़, दरगाह मिले माण वड्याईआ। अग्नी ना लग्गे तत्ती हाढ़, सांतक सति सति कराईआ। गुरमुख बणाए साचे लाड़, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। आपणा खेल करे भगवान, भगवन आपणी
दया कमाइंदा। निरगुण नूर हो बलवान, बल आपणा आप धराइंदा। लोकमात सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। सचखण्ड दुआरा सच मकान, दर घर साचे आप बणाइंदा। भगत भगवन्त कर परवान, आपणा मेल मिलाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। साची सखीआं सच्चा काहन, हरि सतिगुर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि गोबिन्द, गहर गम्भीर कराईआ। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, चिंता रोग रहिण ना पाईआ। दरस वखाए गुणी गहिन्द, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दए वड्याईआ। सच दुआरा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। आपणी इच्छया आपणे विच्चों कढ्ढ, लोकमात प्रगटाइंदा। छत्ती जुग दी साची हद्द, नानक लेखा पूर कराइंदा। आपे जाणे अड्डो अड्ड, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। धर्म निशाना इक्को गड्ड, दो जहान झुलाइंदा। भगत भगवन्त आपे सद्द, आपणा मेल मिलाइंदा। विष्नूं ब्रह्मे तेरा ब्रह्म नद, पारब्रह्म आप वजाइंदा। शंकर त्रिशूल आपणा सट्ट, एका हुक्म फ़रमाइंदा। गुरसिख मेरे विके हट्ट, दूसर हथ्थ ना कोए लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप बंधाइंदा। सच दरबारा सचखण्ड, हरि साचा सच बणाईआ। कलयुग तेरी अन्तिम वंड, करे बेपरवाहीआ। नाता तोड़ नौ खण्ड, सत दीप मुख भुआईआ। लहिणा चुक्के सूरज चन्द, मंडल मण्डप ना कोए वड्याईआ। गीत ना गाए कोए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल हरि करना, कलयुग अन्तिम वेस वटाया। वेखणहारा चार वरना बरना, वरन बरन विच कदे ना आया। जुगा जुगन्तर तरनी तरना, हरिजन साचे लए तराया। निरभउ होए कदे ना डरना, भय आपणा सर्ब समझाया। सचखण्ड दुआरे आपे चढ़ना, थिर घर चरनां हेठ रखाया। एका अक्खर आत्म पढ़णा, परमात्म दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दए वड्याआ। सच दरबारा एका वार, हरि लोकमात बणाईआ। नव नौ चार होए खुआर, कूक कूक देण दुहाईआ। छत्ती जुग तेरा आधार, नानक निरगुण सीस उठाईआ। गोबिन्द सूरा कर पुकार, अन्तिम एका ओट तकाईआ। सति पुरख निरँजण पुरख अकाल, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दर घर साचे सोभा पाईआ। सेवा लाए काल महांकाल, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। एथे ओथे रिहा सुरत संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द एका आस, हरि हरि ओट रखाईआ। सचखण्ड वसे पुरख अबिनाश, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सर्ब गुणा आपे गुणताश, गुणवन्त वड वड्याईआ। लेखा जाणे पृथ्मी
आकाश, लोआं पुरीआं फोल फोलाईआ। आपे लाया पवण स्वास, लख चुरासी ईश जीव प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। नर नरायण दाता एक, गुण औगुण ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि हरि साची टेक, गुर अवतार रखाइंदा। नाम निधाना इक्क बबेक, लोकमात प्रगटाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत्त ना बन्धन पाइंदा। वसणहारा काया खेत, घट घट जोत जगाइंदा। आत्म सेजा रिहा लेट, दिस किसे ना आइंदा। दस दस मास मात गर्भ ना आए पेट, जूनी जून ना कोए भुआइंदा। जुग जुग बणे खेवट खेट, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। जन भगतां करे हेत, नित नवित वेस वटाइंदा। पहली पहली वारी रुत्त बसन्ती चेत, आपणी रुत्त वखाइंदा। नव नौ चार चौकड़ी जुग किसे ना दिता भेत, आपणा पर्दा आप छुपाइंदा। कलयुग अन्तिम आपणी खेल लए खेड, खिलाड़ी वेस वटाइंदा। लख चुरासी वेखे कौड़े रेठ, घर घर आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि भगत भगवन्त आपणे दर बुलाइंदा। भगत भगवन अन्त कल, कल आपणी आप धराईआ। लहिणा चुक्के बावन बल, बलधारी वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण अछल अछल, आप आपणा भेव छुपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप जणाईआ। आपणा खेल हरि हरि दस्स, दहि दिशा समझाइंदा। सचखण्ड दुआरा जाए वस, लोकमात प्रगटाइंदा। रविदास चुमारा वेखे हस्स हस्स, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाइंदा। कबीर जुलाहा आए नस्स, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। भगत भगवान गायण जस, सोभावन्त सर्ब सालाहइंदा। वेखो खेल पुरख समरथ, लोकमात आप कराइंदा। साडा खेड़ा कीता भट्ठ, जन भगतां खेड़ा आप वसाइंदा। सानूं आपणा नाम दस्स, रसना जिह्वा दिवस रैण छुहाइंदा। कलयुग अन्तिम गुरमुखां होया दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। अठ्ठे पहर वसे साथ, बण संगी संग निभाइंदा। आप सुणाए आपणी गाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सालाहइंदा। सच दुआरा वेखणा, कबीर रिहा सुणाईआ। जिस दा रूप ना कोई रेखना, सो पुरख रिहा बणाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसना, ना कोई मूंड मुंडाईआ। नाल रलाए गुरू दस दस्मेशना, दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जामा धरया भेखना, नज़र किसे ना आईआ। भेव ना जाणे औलीआ पीर शेख़ना, पीर पैग़म्बर ना कोए चतुराईआ। तिस साहिब को करीए आदेशना, जिस साडी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, लोकमात सुहाया। दर घर वसया हरि जू कन्त, कन्तूहल वेस वटाया। मेल मिलाए भगत भगवन्त, भगवन आपणे रंग रंगाया। नाता जोड़े साचे सन्त, सति सतिगुर होए सहाया। गुरमुखां देवे
नाम मणीआ मंत, मन का मणका आप भुआया। गुरसिखां गढ़्ह तोड़े्ह हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क जणाया। मेल मिलाए साची संगत, शरअ संग ना कोए हंढाया। जिउँ नानक लाया अंग अंगद, तिउँ गुरमुख लए तराया। इक्क बणाए साची संगत, अमृत जाम प्याया। नाता तोड़े भुख नंगत, सच भण्डारा आप वरताया। गुरसिख होए ना फिर मंगत, दूजे दर ना मंगण जाया। ना कोई पांधा ना कोई पंडत, गुर शब्द ज्ञान दृढ़ाया। नाता तोड़े जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज ना कोए फिराया। आप बणाए मानस बुत्त मानस आपणी गोद रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप बहाया। सचखण्ड दुआरे गुरसिख बहणा, हरि साचे सच जणाईआ। मन बस्त्र पाउणा एका गहिणा, एका रंग चढ़ाईआ। दर्शन करना एका नैणां, दोए लोचण बन्द वखाईआ। हरिसंगत मन्न हरि जू कहिणा, हरि सज्जण संग रखाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डायणा, वेले अन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाईआ। आपणा भेव जणाए जन, जन जननी वेख वखाइंदा। उठो राग सुणो कन्न, हरि कन्त कन्तूहल मनाइंदा। भाण्डा भरम देवे भन्न, भउ अवर ना कोए वखाइंदा। डुबदा बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरयाए पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप बहाइंदा। सचखण्ड दुआरे जाणा आ, हरि सतिगुर इक्क आवाज़ लगाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। करे कराए सच न्याँ, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई आप भुलाए , झूठे धन्दे लाईआ। एको भुलया हरि का नाँ, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। मूँह विच एका सूर गां, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार गए मुख भुआ, वेले अन्त देवे ना कोए गवाहीआ। सचखण्ड दरबारा हरि जू रिहा लगा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गुर अवतार लए बुला, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। उठो वेखो आपणा राह, लोकमात ध्यान लगाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले मिले ना कोई सच्चा थाँ, थान थनंतर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध आप मुकाईआ। गुर अवतार आउण दुआरे, दर दुआरे आप जणाइंदा। उठो वेखो विच संसारे, कल की खेल कराइंदा। किसे नज़र ना आए राम उज्यारे, कान्हा कृष्न ना कोए मनाइंदा। ईसा मूसा ना कोए चितारे, कलम कलाम ना कोए पढ़ाइंदा। मुहम्मद नाता तुट्टा चार यारे, अल्ला राणी मुख शरमाइंदा। नाम सति ना कोई वीचारे, जूठी झूठी गंढ्ढ पुआइंदा। फतहि डंक ना कोए जैकारे, पुरख अकाल ना नज़री आइंदा। गुर का शब्द ना कोए विचारे, अज्ञान अन्धेरा छाइंदा। गोबिन्द सूरा मारे ललकारे, एका बोल जणाइंदा। ईसा राह तक्के आ मेरे पिता मैं तेरे सहारे, तेरी ओट रखाइंदा। वेद व्यास करे निमस्कारे, निउँ निउँ सीस
झुकाइंदा। नानक निरगुण कहे पुकारे, एका ओट जणाइंदा। अन्तिम कल महांबली उतरे विच संसारे, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। गोबिन्द कहे देवे हुलारे, मोहि साची गोद बहाइंदा। एका नाम बोल जैकारे, चार वरन उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वसाइंदा। साचा घर वसाए एक, एका हरि रघुराया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे वेख, नेत्र नैण उठाया। पुरख अबिनाशी अग्गे चले ना कोई पेश, नेत्र नैण नैण शरमाया। विष्नूं छड्डे आपणी सेज, बाशक तशक अंग ना लाया। ब्रह्मा तोड़े आपणा हेत, ब्रह्म ब्रह्म ना कोए वड्याआ। शंकर सुट्टे त्रसूल विच खेत, आपणा माण ना कोए जणाया। नेत्र रोवण मुलां शेख़, हाहाकार दए दुहाया। पंडत पांधे ना पाया भेत, पढ़ पढ़ विद्या वाद वधाया। ग्रंथी पन्थी खेडां रहे खेड, गोबिन्द नज़र किसे ना आया। वेखो खेल महीना चेत, चेतन सब नूं दए कराया। जन भगतां करे हेत, आपणा मेल मिलाया। जुग जन्म दे विछड़े वेख, आपणी गंढ्ढ पुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। हरिजन तारे पुरख अकाल, गुर अवतार देण गवाहीआ । सचखण्ड बहे सच्ची धर्मसाल, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, अन्त कन्त लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप सुहाईआ। सच दुआरा हरि सुहाउणा, कलयुग तेरी अन्तिम वार। सच सिँघासण आसण लाउणा, निहकलंक नरायण नर अवतार। गुर अवतारां दर बलाउणा, हुक्मी हुक्म खेल अपार। पूरब लहिणा सर्ब चुकाउणा, लेखा रहे ना विच संसार । चार वेदां पन्ध मुकाउणा, पुराण अठारां बेड़ा पार। गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाउणा, अञ्जील कुरान ना कोए विचार। खाणी बाणी आप मुकाउणा, करे खेल अगम्म अपार। छत्ती राग ना किसे सुनाउणा, राग साज ना कोए सतार, दीन मज़्हब ना कोए बनाउणा, शरअ शरीअत ना कोए अधार। एका ब्रह्म सर्ब दरसाउणा, आत्म अन्तर इक्क अधार। एका अक्खर आप पढ़उणा, कलयुग तेरी अन्तिम वार। चौथे जुग पन्ध मुकाउणा, छत्ती छत्ती कर विचार। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां आप पढ़ाउणा, सच संदेशा देवे एका वार। विष्न ब्रह्मा शिव हरि जू गाउणा, उच्ची बोल बोल जैकार। पुरख अबिनाशी वेख वखाउणा, आप आपणा बल धार। साचे भगतां माण दुआउणा, दीन दुनी चों कढ्ढे बाहर। सचखण्ड दुआरे आप बहाउणा, करे कराए सच प्यार। गुरसिख इक्क सरोवर नुहाउणा, मैल रहे ना विच संसार। पुरख अबिनाशी इक्को पाउणा, गुर सतिगुर दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दर सद्दे गुर अवतार। गुर अवतार करो त्यारी, त्रैगुण आपणा आप जणाईआ। वेखो कलयुग हुंदी खुआरी, ना सके कोए बचाईआ। धीआं भैणां करन वणज वपारी, पिता पूत ना कोए वड्याईआ । कन्त छड्डे एको नारी, जगत विभचार
रही कमाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारी, रसना जिह्वा हिलाईआ। अठसठ कर कर थक्के पाणी, दुरमति मैल ना कोए धुवाईआ। फिर फिर थक्के चारे खाणी, लख चुरासी जून वखाईआ। किसे संग ना चले राजे राणी, अन्तिम नाता गए तुड़ाईआ। गुर शब्द ना मिल्या साचा हाणी, वेले अन्त होए सहाईआ। करे खेल पुरख सुल्तानी, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। चार जुग दी कहे कहाणी, पहली कथा ना कोए पढ़ाईआ। तेई अवतार दस्स दस्स गए निशानी, पीर पैग़म्बर नाल मिलाईआ। नानक गोबिन्द कहे प्रभ दिसे पद निरबाणी, घर सच्चे सच्चा माहीआ। निरगुण जोत नूर नुरानी, जल्वा जलाल इक्क वखाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे जोधा सूरबीर बली बलवानी, आपणा बल आप रखाईआ। तोड़े गढ़्ह मान अभिमानी, माया ममता मोह मिटाईआ। सतिजुग वखाए इक्क निशानी, साचे भगत लए प्रगटाईआ। आपे बणे दाता दानी, देवणहार आप हो जाईआ। करे खेल इक्क लासानी, दिस किसे ना आईआ। चार वरना बणे बानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रलाईआ। दूसर संग ना कोए मेल, मेल मेल मिलावा ना कोई वखाइंदा। वसणहारा धाम नवेल, आपणा रूप वटाइंदा। लेखा जाणे गुरू गुर चेल, गुर चेला बन्धन पाइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेल, साचा संग निभाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी करे वेहल, जगत अखाड़ा आप लगाइंदा। मनमुख गए धर्म राय दी जेल, वेले अन्त ना कोए छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वसाइंदा। सचखण्ड दुआरा वसे जग, हरि जागरत जोत जगाया। करे खेल सूरा सरबग, आपणा बल रखाया। दीपक जोत जाए जग, अन्ध अन्धेर मुकाया। आपे जाणे पार किनारा हद्द, हदूद आपणी आप बणाया। गुरू गुरदेव लए सब सद्द, इष्ट दृष्ट दए जणाया। जुग जुग भेजे अड्डो अड्ड, हुक्मी हुक्म सुणाया। अन्त चरनां हेठां छड्डे दब्ब, घर साचे आप टिकाया। कलयुग अन्तिम एका वार कराए हज्ज, साचा काअबा आप खुल्हाया। शरअ शरीअत दीन मज़्हब दी लाहे लज, द्वैती पर्दा दए चुकाया। सिँघ शेर एका वार पए गज्ज, दो जहानां भबक सुणाया। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उठ उठ कहिण प्रभ साडा पर्दा कज्ज, प्रभ हथ्थ तेरे वड्याआ। साडी उम्मत होई निलज्ज, शरअ ईमान ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से साचा दर, तुध बिन अवर ना कोए सहाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, एका शब्द सुणाईआ। वेखो सारे करो विचार, चार जुग भेव चुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यार, इक्क इकल्ला रिहा कराईआ । तुसां सेवा कीती बण बण ख़िदमतगार, ख़ादम वेखे चाँईं चाँईंआ। शब्दी नाद सुणाया बोल जैकार, कलमा आलमीन पढ़ाईआ। लिख लिख लेख दिता अधार, जीव जंत समझाईआ। मार्ग
दस्स आए संसार, बण पाँधी राह चलाईआ। मुकामे हक़ वसे परवरदिगार, नूर नुराना नूर धराईआ। लाशरीक सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर रिहा समझाईआ। एका वार सुणाया सति, हरि साचे सच जणाया। आप वेखो अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। भरमे भुल्ली मज़्हब ज़ात, जमात साची ना कोए बणाया। माया ममता बणया ख़ात, एका हरि जू नाम भुलाया। प्यारी रखी पुत्तर धीआं दात, वेले अन्त ना कोए सहाया। नाता जुड़या पिता मात, भैण भईआ मेल मिलाया। दूर दुराडे तक्कण साक, सगला पन्ध वखाया। अन्तिम कोई ना उतरे पूरे घाट, झूठा बन्धन एका पाया। उठो गुर अवतार वेखो आपणे साथी आपणा साथ, हरि साचा रिहा सुणाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ करदे पाठ, पढ़ पढ़ आपणा वक्त लँघाया। फिर फिर थक्के तीर्थ ताट, अठसठ सर उपाया। जूठे झूठे विके हाट, आपणी कीमत ना कोए रखाया। रसना जिह्वा रस रहे चाट, लोभी लोभ लोभ हल्काया। काम चेसटा मंगे खाट, कामनी आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, गुर अवतार रिहा वखाया। उठो वेखो गुर अवतार, मात की की खेल कराइंदा। भाई भैण करन प्यार, अठसठ मुख शरमाइंदा । दोए दोए नैण लओ उग्घाड़, राह साचा सच जणाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद लग्गा अखाड़, कलयुग कूड़ा नाच नचाइंदा। वेसवा रूप होए संसार, सच शृंगार ना कोए कराइंदा। चारों कुण्ट होए ख़ुआर, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां इक्क वखाइंदा। गुर अवतार लओ तक्क, हरि साचा सच जणाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार सके कोई ना डक्क, लिख लिख लेख गए समझाईआ। पुरख अबिनाशी तुहाढ्ढी करनी उत्ते गया अक्क, सब दा लेखा दए मुकाईआ। धरत मात भार चुक्क चुक्क गई थक्क, अन्त बैठी सीस झुकाईआ। पतिपरमेश्वर मेरे उत्ते ना कोई करीं शक्क, भुल्ली तेरी लोकाईआ। लख चुरासी तुट्टी सुहाग नथ्थ नक्क, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ । जिउँ भावे तिउँ पर्दा ढक, पत्त तेरे हथ्थ रखाईआ। मैं फिर के आई मदीना मक्क, उच्चे हुजरे फेरा पाईआ। किसे दुआरे दिसे ना हक़ीक़त हक़, हक़ हक़ हक़ ना कोए सुणाईआ। मैं पैंडा मुकाया नट्ठ नट्ठ, कलयुग बण बण पाँधी राहीआ। मैनूं दूर परे ना देवीं धक्क, खुलड़े केस रही वखाईआ। मेरा कालजा गया फट, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। सिर मेरे हथ्थ रख, इक्क तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, आदि जुगादि होईं सहाईआ। मैं तक्क के आई आस, बेआस मरां तिहाईआ। अग्गों कहे पुरख अबिनाश, धरनी दए समझाईआ। तूं जाणा मेरे भगतां पास, ढह ढह चरन शरन सीस झुकाईआ। मैं ओथे आउणा खास, पहली चेत्र वेख वखाईआ। तेरी करां बन्द ख़लास, गुरमुख नाल रलाईआ। तूं करना
हास बलास, गोबिन्द मिले चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ा करे नास, बाले नीहां हेठ दबाईआ। बल बावन वसे पास, आपणा संग निभाईआ। ब्रह्मे मेला शाहो शाबाश, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। शंकर होए अन्त निरास, दर आए सीस झुकाईआ। सुरपति इन्द रोवे मेरी करोड़ तेतीसा चुक्की शाख़, पत डाली रहिण ना पाईआ। मुहम्मद कहे मेरा करना घात, सजदा निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अल्ला राणी कहे मेरा बस्त्र गया पाट, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। तेई अवतार कहिण साडा टुट्टया साक, लोकमात रहिण ना कुड़माईआ। नानक कहे तूं पाकी पाक, निरगुण तेरी वड वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरे सिख लगाउणे आपणे घाट, जो सरसे आया रुड़ाईआ। मैं तक्की तेरी वाट, सूलां सत्थर सेज हंढाईआ। सुनेहड़ा दे के पुछीं वात, यार यारड़ा लईं मिलाईआ। तेरे हुन्दयां मैनूं दिसे ना अन्धेरी रात, तेरा नूर मेरी रुशनाईआ। तूं पिता तूं मेरा बाप, पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। तेरी सेजा सोहवां खाट, सच सिँघासण देणा विछाईआ। तेरा नूर मेरी लाट, ललाट देणी जगाईआ। मैं फेर ना आया आन बाट, गुज़री कुक्ख ना कोए सुहाईआ। एका उतरया तेरे घाट, आपणे बेड़े लैणा चढ़ाईआ । तूं अन्तिम आया लोकमात, निहकलंक नाउँ रखाईआ। तेरा डूँग्घा दिसे खात, अतोट अतुट बेपरवाहीआ। नेत्र नैण इक्क वार वेख मार झात, तेरी झाकी मेरी वड्याईआ। जन भगतां बणाउणा सच्चा साक, सगला संग तजाईआ। नाता तोड़ना ज़ात पात, शरअ बन्धन ना कोए रखाईआ । इक्क जपाउणा आपणा नाम पुरख समराथ, एका इष्ट देव वड्याईआ। इक्क चढ़ाउणा साचे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कोटन कोटि तेरे चरनां थल्ले त्रिलोकी नाथ, बैठे सीस झुकाईआ। तेरा नाउँ पूजा पाठ, बिन तेरे कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां लैणा मिलाईआ। अग्गों कहे श्री भगवान, निरगुण निरगुण आख सुणाया। गोबिन्द मेरा इक्क निशान, हरिभगत रूप प्रगटाया। कलयुग अन्तिम वेखां आण, निहकलंका जामा पाया। सम्बल वसां सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। आपणी दया कमाए दयाल, दीनन दए वड्याईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, आपणी बूझ बुझाईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, लाल अनमुलड़े नाउँ धराईआ। नव नौ चार चौकड़ी जुग दी पूरी करे घाल, घाली घाल पांए थाईंआ। चरन कँवल वखाए सच धर्मसाल, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। ऐथे ओथे करे प्रितपाल, प्रितपालक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां संग रखाईआ। भगतां संग सदा सहायक, सतिगुर साहिब सुल्तान। निरगुण सरगुण मिल्या नायक, आदि जुगादी निगहवान पवित पुनीत पाकी पाक, नाम निधाना देवे दान। हरिजन आप बणाए आपणे गाहक, लख चुरासी कर पछाण। बन्द कवाड़ी खोल्हे ताक,
इक्क वखाए सच मकान। फड़ उतारे आपणे घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे चतुर सुजान। हरिजन चतुर सुजानयां, तेरी महिमा अपर अपार। तेरे वस होया श्री भगवानयां, दर दर फिरे बण भिखार। तेरी वड्याई गाए राग तरानयां, आपणी ख़ुशी करे विचार। तूं मर्द मर्द मर्दानयां, सच मर्दानगी नाम अधार। जोधा सूरबीर बलवानयां, नाता तोड़ सर्ब संसार। घर साचा इक्क पछानयां, हरि मिल्या गुर करतार। तुट्टा माण अभिमानयां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। हरिजन तेरा प्यार अवल्लड़ा, जगत जुगत ना जाणे रीत। पुरख अबिनाशी जाणे इक्क अकल्लड़ा, आदि जुगादी साची रीत। निरगुण निराकार निरवैर अजूनी रहित फड़ाए पलड़ा, पारब्रह्म प्रभ इक्क अतीत। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण दर दरवाज़े खलड़ा, हरिजन गाए तेरे गीत। जोती धार शब्दी रलड़ा, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे सच प्रीत। प्रीतम प्यारा, पीआ पीआ आप दृढ़ाईआ। गुरसिख तेरा धाम न्यारा, निहचल दए वड्याईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख थक्की शाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, गुरमुख तेरे चरनां सीस झुकाईआ। तेरा मेला हरि निरँकारा, एका घर दए वखाईआ। सब दी पावे सारा, त्रैभवन धनी वड वड्याईआ। चौदां लोकां पार किनारा, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाईआ। अग्गे सतिगुर मिले प्यारा, फड़ बाहों गले लगाईआ। गुरसिख आए मेरा दुलारा, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। गुर गोबिन्द दए हुलारा, साचा झूला रिहा झुलाईआ। वाह वाह वज्जदी रहे सतारा, तन तन्दन तार हलाईआ। जिस मिल्या एकँकारा, लहिणा देणा दए मुकाईआ। घर वखाए ठांडा दरबारा, कबीर जुलाहा रिहा जस गाईआ। बहत्तरां भगतां इक्क मनारा, मोहन माधव आप बणाईआ। दिवस रैण बण रखवारा, दूर दुराडे वेखे चाँईं चाँईंआ। सत्तरां खेल करे न्यारा, सति सतिवादी गुण दिआ । साता चौका जगत विहारा, चौहत्तर एका बन्धन पाईआ। चौथे जुग चार वरन अखाड़ा, चार कुण्ट वखाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण साचा लाड़ा, सति सतिवादी वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार कराईआ। एका दर एका घर इक्क वणजारा, दूजी वस्त हट्ट खुल्हाईआ। तीजे नैण नैण उग्घाड़ा, चौथे चौथे पद रसाईआ । पंचम पंचम नाद शब्द धुन्कारा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। छेवें घर खेल न्यारा, आपणी छप्परी आपे छाईआ। धन्ना जट्ट करे पुकारा, मिले गुसाँईं मेरा माहीआ। करे खेल आप निरँकारा, वेस अवल्लड़ा आप वखाईआ। कलयुग अन्तिम दए सहारा, एका गुण गया समझाईआ। निहकलंक आवे आपणी वारा, जुग चौकड़ी काल बताईआ। जन भगतां देवे नाम सहारा, सोहँ अक्खर कर पढ़ाईआ। मन्दिर बणाए इक्क दरबारा, जगत डेरा देवे ढाहीआ। आपे करे आपणी
कारा, हरि हरि भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भगतां आपे लए मिलाईआ। कवण बिध मिलाए भगत, नेत्र नैण रहे उठाईआ। कवण वखाए आपणी शक्ति, शरअ बन्धन दए तुड़ाईआ। कवण रूप करे हरक्त, निरगुण नूर नूर धराईआ। कवण दुआरे होए प्रगट, जोती जामा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। नानक कबीर रिहा पुकार, एका ढोला गाया। निरगुण वेखो विच संसार, हरि जू खेल कराया। प्रगट होया अगम्म अपार, आपणा राह चलाया। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, हरिजन साचे विच बहाया। शब्द सुनेहड़ा दिता एका वार, धुर दरबारे आप सुणाया। गुर अवतार रहिणा ख़बरदार, पीर पैग़म्बर नाल रलाया। सब दा लहिणा देणा रिहा विचार, भुल्ल कोए ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि इक्क निशान, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी अनाद अनादी बोध अगाधी दो जहान श्री भगवान, एका रंग वखाया।