पुस्तकालयभाग ११

११ माघ २०१८ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह सद्दा ज़िला गुरदासपुर

निर्धन सरधन एका माण, एका रंग रंगाइंदा। अंदर बाहर इक्क ध्यान, घट घट वेख वखाइंदा। गृह गृह मन्दिर इक्क मकान, घर घर सोभा पाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सतिगुर पूरा आप झुलाइंदा। आत्म ब्रह्म सच ज्ञान, सच सुच्च दृढ़ाइंदा। हरिजन साचे कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। तत्तव तत्त निगहबान, पंचम सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाइंदा। पंचम तत्त तत्त प्यारा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। हरि हरि खेल अपर अपारा, आदि जुगादि कराईआ। गुर गुर रूप विच संसारा, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ। नाम नाम नाम जैकारा, जै जै कार करे लोकाईआ। वाहवा गोबिन्द शब्द मुरारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग समाईआ। गुरमुखां करे सद प्यारा, चरन प्रीती इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन सरधन निर्धन एका घर बहाईआ। निर्धन सरधन एका रंग, इष्ट गुरदेव इक्क अख्वाइंदा। सति सति दानी बुध बबेक, त्रैगुण माया ना लाया सेक, मेटणहारा पहली रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निराकार निरवैर लेखा जाणे आदि दशमेश, दहि दिशा फेरा पाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, सेवा लाए विष्न ब्रह्मा महेष गनेश सोभा पाइंदा। लेखा जाणे ·षीकेस, गोवर्धन धारी इक्क आदेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन सरधन निर्धन साचा संग निभाइंदा। निर्धन

सरधन आत्म घर, घर घर विच वेख वखाइंदा। बन्द कवाड़ी खोल्ह दर, दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। साचे हुजरे आपे चढ़, महल अटल सोभा पाइंदा। निष्अक्खर आखर आपे पढ़, चौदां विद्या माण गवाइंदा। चौदां लोक रहे डर, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। चौदां तबक शरन शरनाई गए पड़, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन आप तराइंदा। निर्धन सरधन तारे गोपाल, हरि गोबिन्द वड्ड वड्याईआ। हरिजन वेखे अनमुलड़े लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण अतीता एका ठांडा सीता पाया तोड़ जंजाल, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ा खेल कराईआ। पतित पुनीता एका देवे नाम सच्चा धन माल, सति सतिवादी आप वरताईआ। नाता तोड़ जगत जंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ । एथे ओथे चले नाल, जन्म जन्म मूल चुकाईआ। सच वखाए सच्ची धर्मसाल, चार दीवार ना कोए बणाईआ। निरगुण बैठा पुरख अकाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गुर अवतार करन सवाल, अग्गे ख़ाली झोली डाहीआ। किरपा कर दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी नेहकामी त्रिलोकी तेरी वड वड्याईआ। अन्त सब नूं खाया काल, पंज तत्त काया चोला गए तजाईआ। तुध बिन होए बेहाल, बेहबल नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निर्धन सरधन सरधन निर्धन तेरा बंस अख्वाईआ। निर्धन सरधन तेरा बंस, हरि जू आख सुणाइंदा। कोटन कोटि वेखां सहँस, सहँस सहँसर वेख वखाइंदा। गुरमुख विरला मेरी अंस, अंगीकार आप कराइंदा। मनमुख दुष्ट सँघारे जिउँ कान्हा कंस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन आपणी गोद बहाइंदा। निर्धन देवे माण, दया कमाइंदा। शाह पातशाह श्री भगवान, हथ्थ किसे ना आइंदा। जुग जुग तिन्हां मेटे आण, भगवन आपणी बूझ बुझाइंदा। सति दुआरा खोल्ह दुकान, नाम वस्त इक्क वकाइंदा। मनमुख भुल्ले जीव नादान, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन आपणे दर बहाइंदा। निर्धन मेला एकँकार, हरि साचा सच कराईआ। सो पुरख निरँजण शब्द रूप, हरि पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। एकँकारा इक्क अधार, चरन शरन शरनाईआ। आदि निरँजण कर प्यार, जोती जोत लए मिलाईआ। अबिनाशी करता ठांडा दरबार, सचखण्ड दुआरा इक्क समझाईआ। श्री भगवान बेड़ा करे पार, शौह दरयाए ना कोए रुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पावे सार, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। ईश जीव खेल न्यार, जगदीश आप कराईआ। कुदरत कादर वेखे वेखणहार, ख़ालक ख़लक गया समाईआ। निर्धन साजण मेल मिलाए आप गिरधार, गिरवर आपणी सेव कमाईआ। सरगुण होए आप पनिहार, बण बण चाकर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन आपणे घर वखाईआ। निर्धन होए साचा गुरसिख, गुर गुर बूझ बुझाइंदा।

धुरदरगाही लेखा लिख, पूरब लहिणा आप मुकाइंदा। नाम सन्तोखी पाए भिक्ख, धीरज जत्त सत दृढ़ाइंदा। सति सतिवादी नेत्र पेख, पेख पेख खुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख एका दर वखाइंदा। गुरसिख तेरी निर्धन धार, निराकार चलाईआ। जुग जुग करे सच प्यार, लोकमात वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। निहकलंक लए अवतार, जोती जोत करे रुशनाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए उठाल, आप आपणी गोद बहाईआ। दीन दयाल ठाकर करे प्रितपाल, प्रितपालक बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा देवे सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन आपणी बूझ बुझाईआ। निर्धन बोले गुर विचार, गुरमती हरि जणाइंदा। शब्द गुर इक्क संसार, जुग जुग वेस वटाइंदा। पंज तत्त काया करे प्यार, कंचन गढ़्ह सुहाइंदा। मन मति बुध दए आधार, साची सुध वखाइंदा। पंच विकारा करे युद्ध मारे मार, नाम खण्डा हथ्थ रखाइंदा। सूरबीर पए कुद्द आपणा बल आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन आपणा घर बणाइंदा। निर्धन बणया तेरा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। लोकमात चुक्या डर, वेले अन्त ना कोए सजाईआ। सो साहिब घाड़न ल्या घड़, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। डूँग्घी भँवरी आपे वड़, काया कवरी फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म नुहाए साचे सर, काग हँस रूप वटाईआ। एका सईआं नारी नर, नर नरायण आप समझाईआ। लहिणा देणा चुक्के चोटी जड़्ह, हद्द आपणी खेल वखाईआ। गुरसिख सज्जण आपे फड़, आपणी गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण मेला इक्क दातार, दाता दानी आप कराईआ। निरगुण निरगुण नेत्र रो, निर्धन आख सुणाया। एका नाउँ हरि हरि सो, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाया। हँ ब्रह्म एका हो, दूसर रूप ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ एका नाम समझाया। हँ ब्रह्म हरि पसारा, चार खाणी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण शाह सिक्दारा, साची कार कमाईआ। हँ ब्रह्म घट घट अधारा, पंज तत्त रथवाहीआ। सो पुरख निरँजण मीत मुरारा, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण निरगुण दए सहारा, आत्म परमात्म संग निभाईआ। सोहँ साचा शब्द जैकारा, चार जुग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन देवे नाम दात, दरस वखाए इक्क इकांत, रूप अनूप दरसाईआ। सोहँ नाम साचा धन्न, हरि सज्जण सच जणाइंदा। राए धर्म ना देवे डंन, चित्रगुप्त ना लेख वखाइंदा । हरि का राग एका कन्न, गुर गुर शब्द अल्हाइंदा। गुरमुख विरला जाए मन, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आप वसाए काया तन, अजपा जाप आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन आपणा अक्खर पढ़ाइंदा। निर्धन पढ़णा एका

अक्खर, हरि हरि जू आप जणाया। जुग जुग सब तों रिहा वक्खर, तन मन ना किसे समाया। कोई कहे वसे ओहले बज़र कपाटी पत्थर, साची सिला ना कोए हटाया। कोई कहे चढ़ के बैठा सिख़र, निरगुण नूर नज़र ना आया। कोई कहे इस दा कोई नहीं चित्र, रूप रंग ना कोए जणाया। पारब्रह्म कहे मैं गुरमुखां मित्र, जुग जुग वेस वटाया। आदि जगादि मात पितर, पिता पूत गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण एका जोग जणाया। निर्धन तेरा साचा जोग, हरि साचा सच सुहाइंदा। आत्म सेजा हरि हरि भोग, सब दा हरि हरि रंग वखाइंदा। जन्म कर्म ना होए वियोग, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाइंदा। एथे ओथे सच संजोग, नारी कन्त सोभा पाइंदा। दरस वखाए इक्क अमोघ, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। लहिणा देणा चुक्के चौदां लोक, सच सलोक जिस सुणाइंदा। चरन दरस मुक्ती मोख, गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबाइंदा। पुरख अकाल इक्को ओट, अन्तिम जोती जोत मिलाइंदा। निर्धन चुक्के आलणयो डिग्गे बोट, आपणी गोद बहाइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती जाता खेल खलाइंदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखे ओत पोत, बंस सरबंस आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे नाम दान, लेखा जाणे दो जहान, जून अजूनी ना कोए भुवाइंदा।

११ माघ २०१८ बिक्रमी बूड़ सिँघ वजीर पुरा ज़िला गुरदासपुर

एका ओट हरि निरँकार, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जुग जुग लए मात अवतार, रूप अनूप आप वटाईआ। भगत भगवन्त बणे मीत मुरार, आप आपणा भेव चुकाईआ। सन्तन देवे दरस दीदार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। गुरमुख साचे लए उठाल, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। गुरसिख वेखे साचे लाल, लख चुरासी फोल फुलाईआ। एका देवे नाम धन माल, साची वस्त आप वरताईआ। अन्तकाल ना खाए काल, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट ओट समझाईआ। एका ओट पुरख अकाल, आदि जुगादि दया कमाइंदा। जन भगतां घालण आपे घाल, घाली घाल लेखे पाइंदा। एथे ओथे हल करे सवाल, बण सालस सेव कमाइंदा। जुग जुग करां अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट हरि समझाइंदा। एका ओट गुर अवतार, सो पुरख निरजण इक्क रखाईआ। दर दर मंगदे गए बण भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तूं करता

कादर करनेहार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। साचा सईआ सिरजणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट हरि जणाईआ। एका ओट पुरख समरथ, भगत भगवान ध्यान लगाइंदा। एका देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। करे कराए पूजा पाठ, साचा मन्त्र अन्त दृढ़ाइंदा। इक्क नुहाए साचे ताट, तीर्थ सरोवर आप वखाइंदा। इक्क उतारे पार घाट, सच किनारा आप बणाइंदा। एका मेटे अन्धेरी रात, निरगुण नूर जोत जगाइंदा। एका लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। एका बणे पिता मात, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। आपणा दरस वखाए इक्क इकांत, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट ओट जणाइंदा । एका ओट पुरख अगम्म, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता दुःख ना कोए जणाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास दम, दम दमां विच समाईआ। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कर्म कांड ना कोए वड्याईआ। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेट सेव कमाईआ। एका राग सुणाए कन्न, नाद अनादी आप वजाईआ। भाग लगाए पंज तत्त काया माटी तन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट आप समझाईआ। एका ओट इक्को आस, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे प्यास, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। पंच विकारा होवे नास, एकँकारा दया कमाइंदा। निरगुण नूर होए प्रकाश, आदि निरँजण जोत जगाइंदा । अबिनाशी करता होए दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। श्री भगवान रचाए रास, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। पारब्रह्म सर्ब गुणतास, गुणवन्ता खेल कराइंदा। जन भगतां सदा वसे पास, साचा संग निभाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, अप तेज वाए खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट हरि आपणी आप जणाइंदा। इक्को ओट इक्को मति, एका एक वड्याईआ। एको करे सच्चा हित्त, हरिजन साचे लए तराईआ। एका जाणे गति मित, मित गत आपणे हथ्थ रखाईआ। एका आवे जावे नित नवित, जुग जुग वेस वटाईआ। ना कोई वार ना कोई थित, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। करे खेल आप अनडिठ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। लख चुरसी सुत्ता दे कर पिट्ठ, आपणा मुख ना किसे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट हरि शरन शरनाईआ। एका ओट हरि शरन, हरिजन आप जणाइंदा। एका खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। एका दाता तरनी तरन, तारनहार आप हो जाइंदा। एका गुर वरनी वरन, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। एका नाता तोड़ अठारां बरन, बरन आत्मक आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट एका घर वखाइंदा। एका ओट दीनन दीन, दयानिध जणाईआ। एका साहिब वड

प्रबीन, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। एका नाउँ हरि हरि चीन, चिंता दुःख रहे ना राईआ। एका रंग चढ़ाए भीन्न, उतर कदे ना जाईआ। गुरमुख मेला जिउँ जल मीन, घर घर विच ख़ुशी रखाईआ। नाता तोड़ लोक तीन, त्रैगुण माया दए तजाईआ। इक्को साहिब होए अधीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को ओट तकाईआ। इक्को ओट हरि दातार, हरिजन हरि हरि आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे चार, कोटन कोटि काल बीताइंदा। नव नौ उतरे आपणे घाट, पार किनारा ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गा गा गए गाथ, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट आप रखाइंदा। एका ओट इक्क सुल्तान, शहिनशाह इक्क वड्याईआ। एका हुक्म कर हुक्मरान, आपणा हुक्मी हुक्म भुवाईआ। एका भूपत राज राजान, शाह सिक्दार इक्क अख्वाईआ। एका जुग जुग खेले खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। एका प्रगट होए नौजवान, बल आपणा आप धराईआ। एका डंक वजाए श्री भगवान, दूजा संग ना कोए रखाईआ। एका नाम कर प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी करे पढ़ाईआ। एका देवे सति ज्ञान, सत्त दीप आप समझाईआ। एका देवे साचा माण, विष्न ब्रह्मा शिव सरनाईआ। एका गुरमुख मेटे आण, गुर गुर रूप वटाईआ। एका नाद शब्द धुन्कान, घट मन्दिर आप वजाईआ। एका परम पुरख सुल्तान, पीत पीतम्बर सीस छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका ओट जणाईआ। गुर अवतार एका ओट, हरि तेरी अंस रखाईआ। तेरा नाउँ नगारा चोट, लोकमात सुणाईआ। जगत वासना कढ्ढे खोट, साचा मार्ग लाईआ। नाम सति सति अतोट, जुग जुग सेव कमाईआ। लिख लिख थक्के वारता पोथ, तेरा लेख ना कोए मुकाईआ। तेरा भेव अभेव गोझ, भेत किसे ना आईआ। तूं किसे ना आवें विच सोच, सोची सोच ना कोए समझाईआ। तेरे दर्शन नूं गुर अवतार रहे लोच, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तूं सद मानणी आपणी मौज, बेअन्त मेरे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची ओट इक्क वखाईआ। इक्को ओट इक्को नैण, नैण नैण नैण बिगसाईआ। पुरख अबिनाशी सारे कहिण, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जुग जुग चुकाए लैण देण, रूप अनूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ओट आप वखाईआ। मेरी ओट गए रख, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कलयुग अन्त होए प्रतख, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां मार्ग देवे दस्स, आपणी बूझ बुझाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर घर विच खोज खुजाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, दूर दुराडा नेड़े आइंदा। वसणहारा घट घट, आपणा पर्दा लाहइंदा। दूई द्वैत मेट फट्ट, एका पट्टी नाम बंधाइंदा । अमृत आत्म साचा चट, आपणा रस चखाइंदा। दुरमति मैल आपे कट, अज्ञान

अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट आप जणाइंदा। एका ओट रखी याद, याद याद याद विच मिलाईआ। कलयुग अन्त सुणे फ़रयाद, लहिणा देणा सर्ब चुकाईआ । भगत भगवन्त लए काढ, लख चुरासी विच्चों रखाईआ। एका देवे नाम दाद, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। मेल मिलावा मोहन माधव माध, आपणी धुन सुणाईआ। करे कराए साचा लाड, पिता पूत बाल सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट दए शरनाईआ । एका ओट शरन शरना, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। मरना डरना दए चुका, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साची सरना दए बहा, हरि चरन कँवल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रखी ओट आपे पूर कराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाइंदा।