११ माघ २०१८ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बाबूपुरा ज़िला गुरदासपुर
धुर फ़रमाणा हरि निरँकार, हरि एका एक सुणाइंदा। सुत शब्द हो त्यार, तेरी सेवा सच लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। त्रैगुण माया दए उठाल, इक्क हुलार लगाइंदा। पंज तत्त सुरत संभाल, आलस निंद्रा सर्ब गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा पुरख अथाह, एकँकार सुणाईआ। सुत दुलारे उठ उठ जा, प्रभ साचा हुक्म सुणाईआ। चारे जुग लए उठा, एका हुक्म सुणाईआ। चारे वेद भेव खुल्हा, पर्दा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेशा इक्क सुणाईआ। धुर संदेश श्री भगवान, एका एक सुणाइंदा। उठ सुत मेरे बलवान, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। चारे खाणी बाणी जेरज अण्डज, सेत्ज उत्भुज वेख वखाइंदा। चारे बाणी बण हुक्मरान, एका आपणा हुक्म मनाइंदा। चारों कुण्ट ध्यान, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वंड वंडाइंदा। दहि दिशा कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेशा आप सुणाइंदा। धुर संदेशा श्री भगवन्त, एका एक जणाईआ। उठ सुत सृष्ट सबाई दे साचे कन्त, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। जिउँ ल्या लख चुरासी ज्ञान तत्त, घाड़त घड़ घड़ रूप वटाईआ। खेल खलाया आदि अन्त, जुगा जुगन्त वेस वटाईआ। नाम प्रगटाया मणीआ मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क अल्हाईआ। सच संदेशा हरि परवान, एका एक जणाइंदा। उठ सुत मेरे बाल नादान, पुरख अबिनाशी आप जगाइंदा। लोआं पुरीआं मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी वंड वंडाइंदा। सूरज चन्द तेरी आण, रवि ससि तेरी शरन रखाइंदा। करोड़ तेतीसा तेरा फ़रमाण, हुक्मी हुक्म
जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा आप घलाइंदा। सच सुनेहड़ा देवे हरि, हरि हरि वड्डा वड वड्याईआ। पूत सपूते जाए वर, दर वर आप समझाईआ। इक्क उठाउणा नारी नर, नर नरायण बूझ बुझाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे वड़ वड़, काया कवरी फोल फुलाईआ। सुरत सवाणी आपे फड़ फड़, आपणा बन्धन पाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़ पढ़, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। साचा हुक्म आदि पुरख, एका वार जणाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हिरख़, चिंता चिखा ना कोए जलाइंदा। जुगा जुगन्तर ना करे तरस, जो घड़या भन्न वखाइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श, कुरा कायनात फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप सुणाइंदा। सच संदेशा मन्न लै मीत, मित्र प्यारा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखी रीत, नव नौ चार खेल कराईआ। गुर गुर देवे नाम गीत, गीत गोबिन्द गोबिन्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप समझाईआ। एका हुक्म हरि करतारा, हरि जू आप जणाइंदा। उठ वेख चल संसारा, चारों कुण्ट आप भुवाइंदा। एका दस गुर अवतारा, जुग जुग आपणा आप छुपाइंदा। थिर घर खोल्ह इक्क किवाड़ा, हरि मन्दिर आप उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप उठाइंदा। सुत दुलारा शब्दी रंग, आपणी लए अंगड़ाईआ। किरपा करी सूरे सरबंग, मेरे घर वज्जी वधाईआ। चरन कँवल दिता अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। इक्क सुणाया सच्चा छन्द, धुर फ़रमाण प्रगटाईआ। मेरा ख़ुशी होया बन्द बन्द, बन्दीख़ाना ना कोए वखाईआ। मेरी नंगी ना होवे कंड, सिर रखे हथ्थ शहिनशाहीआ। मैं वेखां खण्ड ब्रह्मण्ड, निरगुण सरगुण घर घर फोल फुलाईआ। मैं लहिणा देणा चुकावां सूरज चन्द, किरन किरन विच समाईआ। मैं फेरा पावां विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। मैं वेखां झूठ पाखण्ड, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मैं वेखां बत्ती दन्द, कौण हरि जू रहे गाईआ। मैं तोड़ां सर्ब घुमंड, ना कोए रखे माण वड्याईआ। मैं करां खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाईआ। मैं टुट्टी देवां गंढ्ढ, मेरे हथ्थ प्रभ वड्डी वड्याईआ। मैं लख चुरासी करां रंड, सीस कन्त ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक्क लगाईआ। मेरी सेवा गई लग्ग, हरि शब्द उठ ललकारया। मैं प्रगट होवां विच जग, खेलां खेल अपर अपारया। निरगुण नूर दीपक जावां जग, मेटां अन्ध अँध्यारया। गुरमुखां वेखां उपर शाह रग, घर मन्दिर चढ़ चुबारया। त्रैगुण साड़ां अग्नी अग्ग, तत्तव तत्त इक्क अंग्यारया। मैं जुग जुग वेखां हद्दो हद्द, हद्द पार किनारया। मैं सच निशाना देवां गड्ड, दो जहानां हो उज्यारया। मैं भगतां दर लवां सद्द, सच संदेशा देवां विच संसारया। मूर्ख मुग्ध जावां छड्ड, जुग
जुग खेल करां अपारया। मेरा अमृत नाम मध, दिवस रैण ख़ुमारया । मैं भगतां अंदर जावां बज्झ, दिस किसे ना आ रिहा। मैं गुरमुखां कोल बहवां सज, करां खेल अगम्म अपारया। मैं लाहवां इक्क लज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिका रिहा। मैं ग़रीबां दर ग़रीब निवाज, हरिजन साचे नाल रला ल्या। मैं लख चुरासी साजण साज, घट घट आपणा रूप धरा रिहा। मैं जुग जुग देवां दाज, नाम निधाना झोली पा रिहा। मैं अगम्म अगम्मड़ी लावां वाज, रसना जिह्वा ना कोए हिला रिहा। मैं लख चुरासी रचां काज, नौ खण्ड पृथ्मी अखाड़ा इक्क वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, सुत शब्द ख़ुशी इक्क मना ल्या। सुरत शब्द चढ़या चाअ, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। मैं दो जहानां वेखां आ, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। मैं विष्न ब्रह्मा शिव लवां उठा, एका हुक्म सुणाईआ। मैं तेई अवतार लवां जगा, नेत्र नैणां नींद खुल्हाईआ। मैं ईसा मूसा भेव दयां खुल्हा, आपणा पर्दा लाहीआ। मैं मुहम्मद अहिमद ठोकर दयां लगा, ठाकर दिती सच शरनाईआ। मैं नानक निरगुण लवां मिला, गोबिन्द आपणी गोद सुहाईआ। मैं डंका सच दयां वजा, राउ रंकां आप सुणाईआ। दुआर बंका दयां वड्या, जिस दुआरे फेरा पाईआ। साचा धनुष लवां उठा, नाम चिला इक्क वखाईआ। पुट्ठा गेड़ा दयां दुआ, लख चुरासी आप भुवाईआ। जीव जंत झेड़ा दयां मुका, साध सन्त रहे कुरलाईआ । नार कन्त नाता दयां तुड़ा, घर घर नेत्र नीर वहाईआ। जन भगतां काया चोली रंग दयां चढ़ा, आप आपणी सेव कमाईआ। एका नाद दयां सुणा, धुन आत्मक कर शनवाईआ। एका अक्खर दयां पढ़ा, सोहँ शब्द बेपरवाहीआ। नानक निरगुण गया गा, अन्तर अन्तर विच रखाईआ। गोबिन्द लिख के गया समझा, सोहँ भथ्था तीर कमान दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी दिता एका वर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सुत शब्द उठ बलकारे, बल आपणा आप रखाईआ। महल अटल वेखे उच्च मनारे, ऊँचो ऊँच बेपरवाहीआ। मेल मिलावा धुर दरबारे, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। पाया पुरख इक्क करतारे, कुदरत कादर वेख वखाईआ। आदि जुगादि मददगारे, मेरा साचा संग निभाईआ। जुग जुग वज्जदे रहिण नगारे, गुर अवतार रहे सुणाईआ। भगत वेखे आप दुलारे, चार जुग दे विछड़े लए मिलाईआ। सन्तां देवे नाम हुलारे सच हलूणा इक्क वखाईआ। गुरमुख गोद आप बहाले, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुरसिखां प्रीती निभे नाले, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। मार्ग दस्से इक्क सुखाले, एका पूजा एका पाठ एका नाम जणाईआ। आदि जुगादि सदा सद करे प्रितपाले, प्रितपालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दिता वर, जन भगतां घाल आपे घाले। सुत शब्द घर हो त्यार, थिर घर कुण्डा लाहया। पहलों दरस करे निरँकार, दोए
जोड़ चरन सीस झुकाया। तेरा हुक्म मेरी सरकार, सिर आपणा मैं टिकाया। मैं जावां विच संसार, रूप अनूप वटाया। लख चुरासी नौ खण्ड खोल्हां इक्क किवाड़, आपणा पर्दा आप उठाया। खेल करां अपर अपार, लिख्या लेख ना कोए समझाया। सब दा लहिणा देणा लवां विचार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मेरे सिर रख हथ्थ, एका मंग मंगाईआ। तूं पर्दा मेरा लैणा ढक, ढाकण को पति मेरे साँईंआ। मैं दो जहान गावां तेरा जस, तेरे नाउँ वड्याईआ। गुर अवतारां देवां दस्स, प्रभ प्रगट होया सच्चा माहीआ। किसे ना चलणा कोई वस, सब दा लेखा दए मुकाईआ। उठो वेखो नट्ठ नट्ठ, वेला गया हथ्थ ना आईआ। हरि शरनाई जाओ ढट्ठ, जे होवे मेहरवान दया दए कमाईआ। पहला लेखा देवे कट, अग्गे आपणे मार्ग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं तेरी ओट तकाईआ। तेरी ओट रख भगवान, एका आस तकाइंदा। मैं देवां घर घर फ़रमाण, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम आया निहकलंक बली बलवान, जिस नूं नानक गोबिन्द गाइंदा। सति सतिवाद झुलाए निशान, सति पुरख निरँजण आप रखाइंदा। खाणी बाणी लहिणा चुक्के जीव जहान, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। उठो बाल नादान, हरि रहिमत आप कराइंदा। आदि जुगादी बागबान, जगत फुलवाड़ी वेख वखाइंदा। सब दा कलमा अञ्जील कुरान, कातब लिख लिख लेख वखाइंदा। सो साहिब सच्चा सुल्तान, लिख्त विच कदे ना आइंदा। उठो वेखो नेत्र खोल्हो करो पछाण, परवरदिगार वेस वटाइंदा। मुकामे हक़ हो प्रधान, अमाम अमामा इक्क निशान, प्रगट होया विच जहान, दिस किसे ना आइंदा। मैं देवण आया पैग़ाम, उठ के चलो करो सलाम, असलामालैकम इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, इक्क तेरी ओट तकाइंदा। उठो ब्रह्मण ब्रह्म ज्ञान, हरि साचा सच जणाईआ। चौथा जुग अन्त होया प्रधान, कलयुग आपणा रंग वखाईआ। चारों कुण्ट होण हैरान, सिंमल रुक्ख रिहा लहराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ बैठे बेईमान, बेवा रूप नज़री आईआ। हरि खावंद किसे ना मिल्या आण, ख़ालक ख़लक रिहा रवाईआ। जिस नूं लभ्भदे बीआबान, जंगल जूह उजाड़ फेरा पाईआ। जिस दा उठ उठ करदे ध्यान, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। जिस दा पढ़ पढ़ देंदे ज्ञान, रसना जिह्वा हलाईआ। जिस दी सिफ्त करे अञ्जील कुरान, महिमा गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। जिस दा वेद करन ज्ञान, पुराण अठारां देण सालाहीआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत कहिण प्रधान, सच प्रधानगी रिहा कमाईआ। जिस नूं बाणी कहे श्री भगवान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सो प्रगट होया अन्तिम आण, वेस आपणा आप कराईआ। उठो वेखो पाँधी राही करे खेल महान, हरि आपणी खेल कराईआ।
जन भगतां देवे अनमंगया दान, करता कीमत कोए ना लाईआ। सरन सरनाई विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा कीता भुल्ल ना जाईआ। पुरख अबिनाशी हरि अभुल, एका गुण जणाया। शब्द सुत तूं पाउणा मुल, लख चुरासी तेरे हट्ट वकाया। नाम कंडे तोलना तोल, नानक तेरां तेरां गया समझाया। भाग लगाउणा साची कुल, कुल कुलवन्त एह समझाया। गुरमुख वेखीं साचे फुल्ल, पत्त डाली नाल महकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाया। सुण पुत्त मेरे लाल दुलारे, हरि दूहला तोहे बणाइंदा। मेरे भगत सदा कुँवारे, बिन तेरे ना कोए प्रनाइंदा। चार जुग मैं देंदा रिहा लारे, गुर अवतार मात घलाइंदा। कोई राम कोई कृष्न पुकारे, कोई ईसा मूसा सालाहइंदा। कोई कहे मुहम्मद मेला चार यारे, यारी यारां नाल निभाइंदा । नानक बोले हरि निरँकारे, निरँकार निरँकार इक्क सालाहइंदा। गोबिन्द कहे पुरख अकाल सदा जैकारे, जै जै कार आप कराइंदा। असीं बण के आए वणजारे, जगत साचा हट्ट चलाइंदा। आओ रल के सारे कढ्ढीए हाढ़े, दोए दोए सीस झुकाइंदा। किरपा करे पुरख करतारे, आप आपणी दया कमाइंदा। मातलोक विच असीं सारे हारे, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। आपे अर्श आपे फर्श आपणे रथ आपे चाढ़े, जुग गेड़ा आप भुवाइंदा। आप बणाए साचे लाड़े, सेहरा सीस आप टिकाइंदा। आप उतारे आपणे खारे, साचा सगन आप मनाइंदा। आपे साचे घोड़े चाढ़े, साची वाग आप गुंदाइंदा । आपे खेल करे न्यारे, निरगुण आपणा रंग वखाइंदा। आपे आपणी जोती जोत संगारे, साची दुल्हन आप बणाइंदा। आपे बण विचोला फेरे मारे, एथे ओथे खेल वखाइंदा। कलयुग अन्तिम किरपा करे आप निरँकारे, आपणा बल आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। सुणया संदेशा तेरा भगवान, हउँ बालक ना कोए चतुराईआ। मैं दर ते डिगा आण, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी कीआ खेल विच जहान, गुर अवतार नाल रलाईआ। तेरा नाउँ बाणी मारया बाण, अणयाला तीर चलाईआ। तेरे जीव तैनूं ना सके पछाण, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। मैं रचे वेद पुराण, मैं वेद व्यास दिता दान, मैं कृष्न सुणाया एका गान, आपणा राग अल्हाईआ। मैं ईसा मूसा कर प्रधान, मुहम्मद एका अल्फ़ वखा एका दर समझाईआ। मैं नानक निरगुण दे दे माण, गोबिन्द गोबिन्द घोड़ चढ़ाईआ। अन्तिम सारे तेरी चरन डिग्गे आण, दोए जोड़ मंगण शरनाईआ। तेरी महिमा श्री भगवान, कोई कथ ना सके राईआ। मैं भिखक मंगां दान, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। कलयुग तेरा रंग खेल महान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जिउँ भावें तिउँ दे दे दान, मेरी कोई ना माण चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, आपणी
ख़ुशी मनाइंदा। साचा मार्ग देवां दस्स, एका राह चलाइंदा। तूं लोकमात जाणा नस्स, साचा राह वखाइंदा। मेरे भगतां दा गाउणा जस, जस वेद पुराण कम्म किसे ना आइंदा। मैं अन्तर अन्तर जावां वस, आपणा घर सुहाइंदा। जे कोई तैनूं पावे शक्क, अग्गों आपणा रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द एह समझाइंदा। सुत शब्द हो अधीन, अदना हो हो सेव कमाईआ। मेरा रूप दर महीन, बेनज़ीर नज़र कोए ना पाईआ। मैं तेरा नूर वखावां सीन, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। मैं नाता तोड़ां त्रैगुण तीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों बोल, एका शब्द सुणाया। तेरे नाल करां कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाया। प्रगट होवां उपर धौल, धवला, हौला भार कराया। साढे तिन्न हथ्थ अन्तर जावां मौल, सम्बल आपणा गढ़्ह बणाया। गोबिन्द देवां एका पौहल, अमृत आपणा आप प्याया। निरगुण हो के वसां कोल, पुरख अकाल वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाया। अन्तिम वेला देवां दरस, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। तेरी मेटां पिछली हिरस, हवस ना कोए वधाईआ। कर किरपा करां तरस, रहिमत रहिमान कमाईआ। भाग लगावां माटी फर्श, ख़ाकी ख़ाक वड्याईआ। आपणे बल आपणे डौले फरक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणे आउण दा दस्सां वेला, हरि जू आख सुणाया। नाल रखावां आपणा चेला, गोबिन्द रंग रंगाया। दो जहानां सज्जण सुहेला, निरगुण हो हो वेस वटाया। घर घर दर दर जा जा चाड़्हा तेला, साचा सगन मनाया। गुरमुख वेखां साची वेला, लोकमात आप फिराया। लख चुरासी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बेला, डूँग्घी कंदर धीर ना कोए धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। कलयुग अन्तिम जाणा आ, आलमगीर आप समझाइंदा। हरिजन साचे लए जगा, जागरत जोत इक्क वखाइंदा। हरि नाम लवां पढ़ा, सोहँ अक्खर इक्क ध्याइंदा। आपणा रूप लवां प्रगटा, प्रगट आपणी खेल कराइंदा। सच दुलारा लोकमात लवां बणा, आपणी सेव कमाइंदा। साचे भगत दवां विच टिका, टिक्का मस्तक एका लाइंदा। साची चोग दवां चुगा, माणक मोती मुख सुहाइंदा। आपणी गोद लवां बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। किला कोट दयां वसा, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। सच नगारा दयां वजा, नाम नौबत हथ्थ उठाइंदा। मैख़ाना दयां खुल्हा, आबेहयात प्याला आप प्याइंदा। अहिबाब राबाब दयां वजा, तन्दी तन्द ना कोए वखाइंदा। कागद कलम छाही लेखा दयां मुका, लिख लिख लेख ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी एका मार्ग देवां ला, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। पंडत पांधे मुलां शेख़ मुसायक पीर एका घर लवां बहा, तसबी मणका ना कोए भुवाइंदा।
धोती बोदी टिक्का जंजू सब दा दयां मिटा, एका रंग रंगाइंदा। कलमा कलाम दयां पढ़ा, अंग अंग ना कोए कटाइंदा। साबत सूरत दयां वखा, सोभा आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र मौका दयां वखा, साचा वक्त आप सहाइंदा। सुत शब्द हो ख़ुशहाल, प्रभ अग्गे करे अरजोाईआ। सतिगुर पूरे हो दयाल, जिउँ मोहन शब्द वक्त देणा वखाल, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी घाली तेरी घाल, गुर अवतार सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखां तूं किस बिध उठाए आपणे लाल, आपणी गोद बहाईआ। पुरख अबिनाशी हो कृपाल, एका वार सुणाईआ। देवां माण सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारे सोभा पाईआ । पहला दर सिँघ पाल, दूजे सवरन मिले वड्याईआ। तीजे जगत जगदीशा होए ख़ुशहाल, चौथे मनजीता वज्जे वधाईआ। पंचम गुर गुर गुरदयाल लाल, गुर गुर गोद सुहाईआ। नानक लेखा कर परवान, पूरा दए कराईआ। पंचम पावे एका माण, गुर एका इष्ट वखाईआ। लोकमात हो प्रधान, आपणी कल धराईआ। सचखण्ड दा सच मकान, सति सतिवादी आप बणाईआ। आपणे भगत कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। सति सतिवादी इक्को साता दूआ लिख्या दो जहान, दोए दोए रूप निरगुण सरगुण आप कराईआ। बहत्तर अंक इक्क वखाण, राउ रंक देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। सतिजुग दा सति निशान, आप चढ़ाए श्री भगवान, सच दुआरे दए झुलाईआ। दूजा हुक्म देवे धुर फ़रमाण, तूं सुणना ला ला कान, हरि साचा सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका नर, नर हरि वड्डी वड्याईआ। हरि वड्डा शहिनशाह, शाह पातशाह अख्वाईआ। देवे इक्क सलाह, सलाहगीर आप हो जाईआ। पीर फ़कीर दस्तगीर पैग़म्बर लए उठा, एका हुक्म जणाईआ। पुरख अबिनाशी लेखा मंगे आपणा आपणा लओ मुका, वेला अन्तिम अन्त आईआ। पाँधी बण बण बिखड़े राह, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची रीत रिहा सुणाईआ। साची रीत हरि अनमोल, अनमुलड़ी कार कमाइंदा। गुर अवतारो आओ दस्सो की कुछ तुहाढ्ढे कोल, कवण वस्त हथ्थ रखाइंदा। सारे कहिण प्रभ तेरी शरन हउँ तेरे चरन घोली घोल, आपणी वस्त ना कोए रखाईआ। तेरा नाउँ वजा के आए ढोल, सृष्ट सबाई आख सुणाईआ। अन्तिम तोले हरि जू तोल, तोलणहारा इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिउँ भावे तिउँ चल रजाईआ। आपणी रजा ना चलां सक, सो पुरख निरँजण आख सुणाया। मैं भगतां हथ्थ फड़ाई नथ्थ, जिउँ चाहण देण भुआया। मैं भाणा ना सकां डक्क, मेरा नैण नैण शरमाया। कबीर चढ़ के बोलया हक़, हक़ हक़ मेरा ख़ुदाया। कलयुग जीव सारे कहिण हरि का नाम झूठी शक्ति, अग्गे नज़र कोए ना आया। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर गुर अवतारां
दी मिसल कीती ठप्प, अग्गे अपील ना कोए रखाया। बहत्तर भगतां दिता हक़, वसीअतनामा आप जणाया। आपे खा के डिगा प्रेम फट्ट, गोबिन्द सूरा आपणा ख़ून नीहां हेठ दबाया। जोती जोत विच्चों होया प्रगट, मात पित ना कोए बणाया। पारब्रह्म विक्या भगतां हट्ट, आपणा चित ना कोए रखाया। हो निमाणा गया ढट्ठ, आपणा बल ना कोए जणाया। भगत दुआरा माण चुकाए अठसठ, सर सरोवर कोई रहिण ना पाया। नौ खण्ड पृथ्मी खेड़ा होया भट्ठ, सत्थर यारड़ा इक्क हंढाया। नेत्र रोवण तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलाया। इक्क मुहम्मद उठे झट्ट, आपणा बल रखाया। चार यारां करे अकट्ठ, एका मता पकाया। अल्ला राणी लए करवट, आपणा मुख भुवाया। चलो रल के सारे परवरदिगार शरनाई जाईए ढट्ठ, साडा बेड़ा दए तराया। रल मिल लाहा लईए खट्ट, चौदां लोक रहे कुरलाया। नबी रसूलां इक्को मति, एका तत्त जणाया। दर जाए सत्थर बहीए घत्त, आपणा खावंद लईए मनाया। जिस दा कलमा रहे रट, लिख लिख लेख वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। चार यार मारन धा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडे विच ना कोई साह, बल नज़र कोए ना आईआ। साडीआं भुजां दा तूं बल बांह, तीजा देवे ना कोए वड्याईआ। असीं सारे करदे ना, तेरे संग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल समझाईआ। मुहम्मद कहे अल्ला राणी हो त्यार, आपणी खाहिश नाल मिलाईआ। तेरे नाल करां प्यार, प्यार प्यार विच समाईआ। चल के करीए दर पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरी उम्मत गई हार, उल्मा करे ना कोए पढ़ाईआ। झूठी मुहब्बत फसया संसार, सुहबत तेरी ना कोए सुणाईआ। तसबी मणका कर ख़ुआर, ऐनलहक नाअरा ना कोए लगाईआ। उठ चल के करीए दीदार, नेत्र नैण दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। अल्ला राणी खोल्हे ताक, आपणा घूँगट रही उठाईआ। मुहम्मद तेरे नाल ना मेरा कोई साक, तेरी शरअ बन्धन ना कोए रखाईआ। मेरा इक्को नाता नाल एका पाकी पाक, बण बरदी सेव कमाईआ। मेरे नक्क ना दिसे नथ्थ सुहाग, सुकी मींढी रही वखाईआ। मैनूं दर दवारिउँ दिता काढ, एका धक्का लाईआ। नित रोवां करां याद, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । मेरा माही सुणे फरयाद, मैं नित नित ख़ुशी मनाईआ। तेरी उम्मत विच फसाद, फस के निकल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। अल्ला राणी खोल्हे पलक, नैण नैण उग्घाड़या। मेरे ख़ुदा दे दे झलक, तेरा विछोड़ा मोहे सता रिहा। चौदां लोक ना जाणा अटक, चौदां तबक ना कोए विचारया। मैं बिरहों मारी रही भटक, कर तरस मेरे प्यारया। चरनां कोलों ना देवीं हटक, मैनूं तेरा इक्क सहारया। बिन
कुरवों देणा झटक, तेरा प्रेम इक्क रसा रिहा। मैं अद्धविचकार रही लटक, ना कोई दिसे आर पार किनारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा चरन सहारया। मैं खोल्ह कान सुत्ती बिसात, तेरा ध्यान लगाईआ। तूं स्वांगी रचया स्वांग, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैं कोझी कमली रखी तांघ, नित तेरे दरस तिहाईआ। बिन तेरे रखां होर ना कोई सांझ, दूजा अंग ना कोए लगाईआ। फड़ बाहों लैणा काढ, दोए जोड़ मंगां शरनाईआ इक्को करना सच्चा लाड, आपणी गोद बहाईआ। चरन कँवल देणी दाद, एका दुआर राग सुणाईआ। हज़ारा दरूद ना कोई याद, हज़रत तेरी मंगां शरनाईआ। मैं ख़ादम होवां खाद, ख़ालक तेरी सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी तेरी ओट तकाईआ। मैं तेरे दर दी बांदी, सेवक बण बण सेव कमाईआ । मैं कलयुग थक्की मांदी, दर तेरे ते आईआ। मैं गीत तेरे गाउँदी, ढोले मेरे माहीआ। मेरी कट विछोड़े वाली फांदी, आप आपणा मेल मिलाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी झुल्ले आंधी, साचा मेघ ना कोए बरसाईआ। मुलां शेख़ मुसायक भुल्ले वेख सोनां चांदी, माया ममता मोह वधाईआ। मैं बिन तेरे दरस कुछ ना पींदी ख़ांदी, दिवस रैण रहां तिहाईआ। आ मिल साँईंआ मैं वैरागण कूंज कुरलांदी, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रहिमत आप कमाईआ। तेरे उत्ते रहिमत दवां करा, हरि ख़ुदावंद आप सुणाइंदा। तेरा विछोड़ा दयां गवा, साचा संग निभाइंदा। साचा मार्ग दयां वखा, एका राह समझाइंदा। मेरयां भगतां चरन डिग्गीं जा, मेरा वस कोए ना जाइंदा। जे तैनूं देण पनाह, मैं हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। तेरा पिछला बख्शां सर्ब गुनाह, अग्गे भगतां नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। अल्ला राणी कर कबूल, लख लख शुकर मनाया। साहिब तेरा सच्चा असूल, मोहि निमाणी भाया। मैं तेरे भगतां मंगां चरन धूढ़, आपणे मस्तक टिक्का लाया। तूं जाईं ना मैनूं भूल, मैं भुलड़ी राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। अल्ला राणी सुण लै गल्ल, हरि साचा सच जणाइंदा। पहली चेत्र आउणा चल, चाल निराली इक्क वखाइंदा। पुरख अबिनाशी करे वल छल, बण किरसाणा हल चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। अल्ला राणी नैण उग्घाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, कवण कूटे दएं मलाईआ। मक्का काअबा होए खुआर, जगत हुजरा ना कोए वड्याईआ। मात महिराब होई बेज़ार, आपणी दीद खुल्हाईआ। कवण घर तेरा मुनार, कवण मलाल रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी कहे करतार, एका हुक्म सुणाईआ। मेरा सिख सच्चा सरदार, जो बैठा आसण लाईआ। मैं उस दा सेवादार, उत्ते चढ़ के
सेव कमाईआ। दूर दुराडे आउँदे तक्कां पुरख नार, नेत्र नैण उठाईआ। अल्ला राणी तूं मटयार, तेरा जोबन कवण हंढाईआ। दुःख झलणा पवे संसार, सहिक सहिक मिले वड्याईआ। जन भगतां कोलों पुछण आण सच दरबार, कवण वेला प्रभ लए मिलाईआ। अग्गों सारे कहिण सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोल जैकार, तेरा दुखड़ा दए मिटाईआ। घर मिले कन्त भतार, नार सोभावन्त वड्याईआ। तेरी मुक्के जुदाई जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। उधर सद रिहा इकल्ला, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। हाए हाए ख़ाली दिसे महल्ला, सगला संग ना कोए निभाइंदा। बौहड़ी बौहड़ी रुस्सी अल्ला, रुस्सी नार ना कोए मनाइंदा। दुहाई दुहाई परवरदिगार छुडाया पल्ला, पल्लू हथ्थ ना कोए वखाइंदा। उठ के उम्मत दल आया चला, चल चल आपणा पन्ध मुकाइंदा। अग्गे वेखे बूटा हुल्ला, फल कोए नज़र ना आइंदा। सब सुक्के नाल बुलां, आबेहयात ना कोए प्याइंदा। मसला ना कोई सुणाए मुलां, आयत शरायत ना कोई पढ़ाइंदा। इधर उधर वेखे मैं भुल्ला, साचा राह नज़र ना आइंदा। सिर ते मारे हथ्थ दिसे ना कुल्ला, कुल्ली कक्खां ना कोए बहाइंदा। नेत्र खोल्ह वेखे झल्ला, विच अग्ग ना कोए टिकाइंदा। अन्तर वेखे अमृत डुल्ला, प्याला सरूर ना कोए फड़ाइंदा। अग्गों मिले आप तान्हा मेहणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। उठ मुहम्मद वेख तकदीर, तदबीर दिती बदलाईआ। तेरी उठी पीर वहीर, चार कुण्ट नज़री आईआ। तैनूं वज्जा शरअ ज़ंजीर, शर्म हया गंवाईआ। तेरी मिटे कल लकीर, फतवा हरि जू दिता लाईआ। तैथों रुसया तेरा पीर, मुर्शद देवे ना कोए वड्याईआ। तूं मन्न जा अन्त अखीर, एका मति समझाईआ । दर जाए नक्क नाल कढ्ढ लकीर, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। औखी घाटी इक्क अख़ीर, अख़ीर चढ़ जाईं मिले सांईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। मुहम्मद उठ उठ बल धारे, आपणा ज़ोर लगाइंदा। वाह वाह तेरा खेल मेरे परवरदिगारे, भेव कोए ना आइंदा। मैं आवां तेरे दुआरे, बण दरवेश सेव कमाइंदा। तूं दे के आया लारे, चौदां सदीआं वंड वंडाइंदा । मैं कीते खेल अपारे, आपणा हुक्म सुणाइंदा। अन्तिम वेला आया किनारे, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर सीस झुकाइंदा। तेरे दर झुके सीस, सजदा निउँ निउँ सुट जणाईआ। किरपा कर हरि जगदीश, जुगत तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं मन्नां तेरी हदीस, हज़रत तेरी शरनाईआ। मैनूं वखाल नाल शब्दी चीस, तेरा दुःख झल्लया ना जाईआ। सदी चौधवीं फड़ फड़ कहे ना लेट, गोडे गिट्टे ना दए रगड़ाईआ। मेरी छिल्ली गई पीठ, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ। मेरी वेख ना पहली
नीत, मेरी भुल्ल भुल्ल बख्शाईआ। तोबा तोबा मैं फेर ना जावां विच मसीत, मुलां कोए ना बांग सुणाईआ। मैनूं दस्स दे आपणी रीत, मैं रहिवां नित शरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी चरन सच्ची वड्याईआ। वेख प्रभ मैं गया थक्क, तेरा पन्ध मुकाया। छड्ड दयां नक्क नथ्थ, शरअ रही भुवाया। मैं डिगा डूँग्घी खड्ड, ना सके कोए उठाया। मेरे बुढ्ढे होए हड्ड, मेरा दुःख ना कोए वंडाया। मैं तेरी उपज्या यद, तूं मेरा हो सहाया। पुरख अबिनाशी अग्गों होया गद गद, हस्स हस्स सुणाया। मैं सिँघ तारा लवां सद्द, तेरा दुखड़ा लवां वंडाया। उह पिछला चोर ठग्ग, तेरी ठग्गी दए भुलाया। करां खेल आपणी हद्द, हरिजन साचे नाल रलाया। मुहम्मद कहे मैं तेरे चरन जावां लग्ग, दूजी ओट ना कोए तकाया। धन्न भाग सिँघ तारा वंडाए मेरा अद्ध, ज़िकर ज़िकर नाल रलाया। कौण वेला हरि जू लवीं कढ्ढ, डूँग्घी भँवरी आप रखाया। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, एका हाल सुणाया। पहली चेत्र आउणा नस्स, साचा सगन मनाया। उथे मेरे भगतां दा होणा इक्ट्ठ, इक्ट्ठ एका वार कराया। उथे गोबिन्द होणा प्रतख, हरि सतिगुर आप कराया। करे खेल पुरख समरथ, समझ विच किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जस भगतां हथ्थ फड़ाया।
गुरमुख तेरा मीतड़ा, हरि एका एकउंकार। काया चोली रंगे चीथड़ा, देवे वड्याई विच संसार। धाम वखाए इक्क अनडीठड़ा, महल अटल उच्च मनार। जगत सुणाए एका गीतड़ा, सोहँ शब्द शब्द जैकार। नाता तुट्टा मन्दिर मसीतड़ा, हरि पाया इक्क दुआर। होया पतित पुनीतड़ा, दुरमत्त मैल दए उतार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत रस इक्क वखाल। कलयुग अन्तिम अन्त बीतड़ा, सतिगुर पूरा होए रखवाल । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे साचे लाल। मेरे लालन लाल प्यारया, गुरसिख दरस वखा। तेरे नाम वणजारया, सदा रखां मिलण दा चाअ। मैं घर घर फेरा मारया, बण सेवक सेव कमा। तूं आ के दे दीदारया, फड़ लै मेरी बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कोलों मंगे पनाह। गुरमुख तेरा सच सहारा, सो पुरख निरँजण आप तकाइंदा। तुध बिन मिले ना कोई दुआरा, घर कोए नज़र ना आइंदा। तेरे नाम दा हरि वणजारा, गुरसिख तेरे गीत गाइंदा। कर किरपा दे प्रेम भण्डारा, सतिगुर पूरा अग्गे झोली डाहइंदा। कलयुग अन्तिम खेल कीआ न्यारा, आपणी खेल वखाइंदा। जिस नूं लभ्भदे रहे सचखण्ड दुआरा, सो सचखण्ड निवासी गुरसिखां घर घर वेख वखाइंदा। रातीं सुत्तयां
देवे पहरा, ठग्ग चोर यार कोई नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे मेल मिलाइंदा। गुरसिख तेरी महिमा अकथ, ब्रह्मवेता कथ ना सके राईआ । गुरमुख तेरा अगम्मी रथ, सतिगुर पूरा आप चलाईआ। गुरमुख तेरा नाम वथ, वस्त अमोलक हरि वरताईआ। गुरमुख तेरा प्रेम रस, दो जहान मिट्ठा तत्त ना कोए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे होया वस, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। सोहँ शब्द दस्स के गया फस, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच समाईआ। चार कुण्ट ना सका नस्स, तेरा प्रेम घेरा पाईआ। अन्तिम बह गया कर के बस, झल्ली जाए ना तेरी जुदाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सदा संग रखाईआ। गुरसिख कहे मैं नहीं मन्नदा, तूं अछल अछल अख्वाया। जुगा जुगन्तर सब नूं डंनदा, जो घड़या भन्न वखाया। कोटां विच्चों इक्क दा बेड़ा बन्नदा, ध्रू प्रहिलाद रिहा सुणाया। जुगो जुगन्त आपणा नाम सुनेहड़ा घल्लदा, आपणा फेरा कदे ना पाया। सदा सदा सद रिहा छलदा, अछल अछल खेल कराया। मैं की जाणा तूं मेरे वल दा, मेरा संग निभाया। पुरख अबिनाशी कहे मैं करां खेल घड़ी घड़ी पल पल दा, आपणी सेव कमाया। मैं रातीं सुत्तयां तुहाढ्ढे पासे थल्लदा, आपणा दरस वखाया। मैं तुहाढ्ढे प्रेम अंदर विच लोकमात पलदा, होर खाणा पीणा मोहे कुछ ना भाया। मैं जोती अंदर जोत रलदा, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां सदा सद सद वड्याईआ।
१२ माघ २०१८ बिक्रमी सन्त सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
मेहरवान दर बरदा तेरा रसूल, बेवसी विच रिहा कुरलाईआ। मेरी आरज़ू कर कबूल, मेरी खैर दए दुहाईआ। तूं कातिल मैं तेरा मकतूल, मुनतकल लिख्या दए कराईआ। आदि जुगादि तेरा सच असूल, सुलाह तेरी वड वड्याईआ। गुनाहगार गया भूल, बेपरवाह तेरी पनाह तकाईआ। एका फ़रमाण दे माकूल, मुख़बर होर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क तकाईआ। हरि नज़र नज़र रहिमाना, रहिमत एका मंग मंगाईआ। कलमा कुल अमामा, ईमानउला तेरी पढ़ाईआ। बिस्मिल रूप तेरा निशाना, कर वणज बण कसाईआ। आपणी हथ्थीं दे जुरमाना, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मेरा मिटदा जाए निशाना, नूर नज़र दिस ना आईआ। तुलबा तालब ना कोए पढ़ाणा, तालीम गनीम ना कोए सुणाईआ। कातब कलाम ना कोए पढ़ाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र एका पाईआ। मेहर नज़र पा मेरे करीम, कर्म कांड तेरा खेल। तूं कुदरत कादर गणी गनीम, एथे ओथे तेरा मेल। तूं
अन्तिम मेरी करी तक्सीम, आप वसया धाम नवेल। मेरा लिख्या अल्फ़ ये भेव ना पाया डण्डा मीम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बण सज्जण सुहेल। अल्फ़ ये तेरी धार, तरा तरा समझाईआ। बकर रूप करतार, बेसबर तेरी वड्याईआ। सुध अंदर खेल करी न्यार, पर्दानशीं मुख ना किसे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवेश तेरी आस तकाईआ। दर दरवेश होया दिलगीर, नेत्र नैणां नीर वहाया। तुं साहिब मैं हकीर, तेरी सेव कमाया। मेरा लहिणा अन्त अख़ीर, निगहबान दए चुकाया। मैं तेरा बणाया बणया पीर, मेरी उल्फ़त ना कोए वड्याआ। तूं शफ़कत दे धीर, जस तेरा एका गाया। मेरे नेत्र नैण झल्लया ना जाए नीर, तेरा सीर हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मेरा तुट्टा मान तकब्बर, तसबी मणका ना कोए भुवाईआ। अग्गे होवे ना कोए सबर, सबर सबूरी ना कोए वखाईआ। चार यार छुट्टा मेरा टब्बर, अल्ला राणी ना संग निभाईआ। तूं इक्को उठया शब्द पीर बब्बर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रहे कुरलाईआ। चौदां लोक वसण पर हद्द, बैठे सीस झुकाईआ । दरोही मेरी मेरे पिच्छे ना कोई लग्गे मगर, मेरी चले ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं पूरी करनी सध्धर, तूं सालार सच्चा शाहीआ। दर आयां देणा कदर, कुदरत कादर वड वड्याईआ। मैं पढ़ के आया बदर, बिहतरीन तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिरे मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरे सिर रख हथ्थ, हथ्थकड़ी दे तुड़ा। चरन दुआरे जावां ढट्ठ, पहली भुल्ल बख्शा। अग्गे आपणी देणी मत्त, मेरे निरगुण नूर ख़ुदा। मैं सदा गावां तेरा जस, पुनह पुनह पुनह मंगां पनाह। तूं अग्गों मिलीं हस्स हस्स, मैं दुक्खड़ा लवां गवा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं मंगां इक्क दुआ। दुआ मंगां करां सजदा, सीस सीस झुकाईआ। परवरदिगार मैं तेरा बरदा, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। सदी चौधवीं फिरां डरदा, मेरा वेला अन्त गया आईआ। मेरा पासा जाए हरदा, बाहों फड़ ना कोए रखाईआ। मैं जीउदा तेरे अग्गे मरदा, मरी मेरी लोकाईआ। पीसण पीस मैं तेरा पाणी भरदा, बण गोली सेव कमाईआ। झाड़ू देवां तेरे दर दर दा, आपणा माण गंवाईआ। मैं जाणा तूं सब नूं घड़दा, मढ़ी गौर तूं सवाईआ। तेरे अग्गे कोई ना अड़दा, जो आया सो उठ उठ चल जाईआ। तूं करें खेल नर हरि दा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तोबा तोबा मैं कन्न दोवें फड़दा, दोहां कन्नां उत्ते हथ्थ टिकाईआ। बौहड़ी बौहड़ी हाए हाए करदा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेरा भाणा सदा जरदा, तेरे भाणे रिहा समाईआ। जे तूं मैनूं मात ना घल्लदा, क्यों करदा मात पढ़ाईआ। मैं नहीं जाणयां तूं सदा छलदा, अछल अछल खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, मेरे
साहिब सच्चे साँईंआ। साहिब साँईं सच्चे महबूब, मेहर कर हरि मेहरवाना। तेरी काया तेरा कलबूत, अंदर तेरा नूर नुराना। पंज तत्त चोला मेरा अधभूत, थिर रहे ना विच जहानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिले तेरा परवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड्डा मर्द मर्दाना। बाहरों दिसे अंदरों ओहले, पर्दा परदे विच छुपाईआ। बण दईआ आपणे रंग मौले, मौला आपणी खेल कराईआ। आपणी धार अंदरों सोहँ बोले, गुरसिख रसना बाहर कढ्ढाईआ। सदा सुहेला वसे कोले, घर विच आसण लाईआ। बाहरों किसे नज़र ना आवे वसया काया चोले, चोला आपणा आप बदलाईआ। बाहरों गुरसिख कोझे कमले भोले, अंदर बैठा सच्चा माहीआ। बिन कंडिउँ बिन वट्टउँ तोल साचा तोले, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। बिन कहारा पाए आपणे डोले, डोली आपणे कंध रखाईआ। थिर घर दा कुण्डा खोल्हे, सचखण्ड वसाईआ। फेर निरगुण हरि अग्गों बोले, आ गुरसिख मिल चाँईं चाँईंआ । मेरे घर तेरे सोहले, एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थोड़ा भेत अजे रखाईआ।