१२ माघ २०१८ बिक्रमी दीदार सिँघ दे घर बाबू पुरा
आदि जुगादि मेरा सति विहारा, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण खेल न्यारा, निराकार आप कराइंदा। महल अटल उच्च मनारा, सोभावन्त सुहाइंदा। नूर नुराना परवरदिगारा, बेऐब वेस वटाइंदा। मुकामे हक़ सांझा यारा, शाह सुल्ताना आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आदि जुगादि खेल अवल्ला, हरि एका एक जणाईआ। जुग जुग फड़ावां आपणा पल्ला, एका बन्धन पाईआ। सच संदेशा हरि हरि घल्ला, नाम नाम वड्याईआ। गृह गृह मन्दिर आपे रला, घर घर रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाईआ। आदि जुगादि मेरी धार, मेरा रंग वखाईआ। सेवा ला गुर अवतार, साची सेव समझाईआ। एका नाम दे आधार, लोकमात प्रगटाईआ। अठ्ठे पहर दरस दीदार, नूर नूर दरसाईआ। चरन धूढ़ी धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आदि जुगादि खेल अपारा, जुग जुग आप कराइंदा। जागरत जोत कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, रूप रंग ना कोए वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख ना भेव कोए जणाइंदा। आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह
सर्ब शुकर मनाइंदा। करे कराए आपणी कारा, करता पुरख आपणी खेल कराइंदा। ना कोई रखे मददगारा, आपणा बल आप धराइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव दस्से करतार, हरि सच्चा वड्डा वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, वेस अनेक धराईआ। कलयुग मंगी मंग भिखार, दर आपणी झोली डाहीआ। हरि जू देणा सच भण्डार, एका वस्त वरताईआ। मैं छोटा बाला बाली बुध तेरी जाणा ना सार, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। आपणी गोदों दिता उठाल, लोकमात बहाईआ। धरत मात करे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाईआ। कलयुग उठया छोटा बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरा खेल जगत निराला, मैं अन्जाण भेव ना आइंदा। एका मार्ग दस्स सुखाला, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाइंदा। जुग जुग चली अवल्लड़ी चाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचे सुत छोटे बाल, बाली बुध जणाईआ। मेरा जल्वा नूर जलाल, नूरो नूर रुशनाईआ। खेलां खेल दो जहान, अवण गवण समाईआ। त्रैभवन देवां एका दान, त्रै त्रै बूझ बुझाईआ। तेरा लेखा निगहबान, तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप जणाईआ। आपणा राह दस्से मौला, आपणी मेहर कमाइंदा। तेरे नाल कीता कौला, तेरा दुःख वंडाइंदा। तूं उपर जाणा धरनी धवला, धरत तेरी सेज सुहाइंदा। तूं उच्ची कूक कूक रौला पाउणा, एका हुक्म मनाइंदा। जूठ झूठ ढोला गाउणा, एका ढंग समझाइंदा। पहला बोला सर्ब भुलाउणा, हरि हरि नाम हट्ट ना किसे विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाईआ। कलयुग उठ करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। मैं इकल्ला की करां विच संसार, मेरी चले ना कोई वड्याईआ। इक्क दे दे मददगार, जिस नाल मता पकाईआ । तेरा लहिणा देवां कर्ज़ उतार, प्रभ मेरे सच्चे साँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे खुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां दया कमाइंदा। कलयुग तेरे सिर ते एका ताज, साचा हुक्म सुणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी रच काज, सत्तां दीपां नाल मिलाइंदा। इक्को इक्क मार अवाज़, कूड़ी क्रिया बन्धन पाइंदा। माया ममता तेरा खाज, तेरी तृष्ना भुख वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप जणाइंदा। ताज रख ना चढ़े चाअ, कलयुग रो रो दए दुहाईआ । इक्क इकल्ला की करां जा, बल आपणा ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनासी हो सहा, एका गुण समझाईआ। तेरा मददगार देवां बणा, अथर्बण एका अक्ख खुल्हाईआ। ऐड़ा नालों लवां लाह, पहला अंक समझाईआ। निरगुण सरगुण खेल करा,
खेलां खेल वड वड्याईआ। एका नाअरा दयां जणा, एका ढोला गाईआ। आपणा नाउँ लवां वटा, अल्ला आलमीन रुशनाईआ। पंज तत्त देवां एका थाँ, एका घर वखाईआ। चारे अक्खर मेल मिला, अहिमद नाउँ धराईआ। अहिमद मोड़ा आपे पा, चारे अक्खर वंड वंडाईआ। चौथे जुग मुहम्मद खेल करा, चारे बन्धन पाईआ। चारों कुण्ट नौबत दयां वजा, एका नाद सुणाईआ। सब दी आबरू दयां मिटा, इज्ज़त किसे रहिण ना पाईआ। तेरा मेला सहिज सुभा, घर साचे दयां कराईआ। इक्क दूजे नूं मिलण फड़ फड़ बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग अग्गों मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। कवण वेला चाढ़े रंग, मेरा तन सुहाया। कवण वक्त वज्जे मृदंग, मुहम्मद बन्धन पाया। कवण वेला तरीकी चन्द, कलमा कलाम पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण रूप खेल कराया। खेल करां अपर अपार, हरि साचा सच जणाईआ। पहला एका कर त्यार, दूजा तीजा विच छुपाईआ। एका चौका कर प्रधान, चार चार वंड वंडाईआ। एका चौका इक्क निशान, दोहां मेल मिलाईआ। चौदां चौदां हो प्रधान, देवे माण वड्याईआ। मुहम्मद लुकया ज़िमी असमान, अद्धविचकार फिराईआ। खेले खेल बी महिबान, बीदो आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। चौदां चौदां खेल अपारा, हरि हरि आप जणाइंदा। आदि सिफ़रा अन्त सिफ़रा खेले खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। दोहां सिफ़रा बण वणजारा, चौदां हट्ट विकाइंदा। चौदां अग्गे रखे धारा, सिफ़र सिफ़र नाल मिलाइंदा। एका चौदस कर त्यारा, बरस बरस वंड वंडाइंदा। अन्तिम करे पार किनारा, तेरा लहिणा मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग साचा राह वखाइंदा । कलयुग अन्तिम चढ़या चाअ, मन मन विच वज्जी वधाईआ। धन्न सुभाग मेला लए मिला, घर सच्चे मेरे माहीआ। दरगाह दिआ सच्चा थाँ, धुरदरगाही सच्चे साँईंआ। नेत्र नैण दरस देणा करा, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। मैं तक्कां तेरा राह, बण बण पाँधी राहीआ। तेरा हुक्म मन्नां बेपरवाह, भुल्ल कदे ना जाईआ। सृष्ट सबाई झूठे धन्दे देवां ला, तेरा नाउँ भुलाईआ। मूँह विच रखावां सूर गां, बण बण जगत कसाईआ। तेरे जीवां उत्ते छुरी बिन तेरे देवां फिरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वंड आप वंडाईआ। कलयुग कहे देणा बल अपार, बलधारी दया कमाईआ। मैं वेखां जा संसार, तेरी मात लोकाईआ। एका वस्त वंडां आपणी वार, घर घर फेरा पाईआ। दर दर भरां कूड़ भण्डार, जूठ झूठ नाल रलाईआ। आसा तृष्ना दे आधार, माया ममता मोह वधाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह कर त्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच वसाईआ। जीव जंत बणावां नार विभचार,
साची सेज ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल कराउणा आप, मेरे साहिब सच्चे हरि साँईंआ। मेरा वधाउणा मात प्रताप, बेपरवाह मेरे गोसाँईंआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी करावां पाप, छुरीआं वखावां हथ्थ कसाँईआ। नाता तोड़ां पूत बाप, माता प्रेम ना कोए रखाईआ। सब नूं भुलावां तेरा जाप, जूठ झूठ देण गवाहीआ। काया चोला सब दा जाए पाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं एका मंग मंगाईआ। आपणा बल दे करतार, बलहीण मंग मंगाइंदा। मैं वेखां तेरा संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर की की खेल कराइंदा। हुण आई मेरी वार, मैं आपणा रंग चढ़ाइंदा। मैं आपणी गोदी चुक्कां गुर अवतार, फड़ फड़ साचा फतवा लाइंदा । जेहड़ा तेरा नाउँ लए पुकार, उस दी पुट्ठी खल्ल लुहाइंदा। जेहड़ा मंगे तेरा दीदार, उस नूं लोहां उत्ते बहाइंदा। जेहड़ा कहे मेरा यार, उस दा सीस धड़ अड्ड कराइंदा। जेहड़ा कहे पुरख अकाल, उस दे बच्चे नीहां हेठ दबाइंदा। आपणा करां हल्ल सवाल, फिर तेरा वास्ता पाइंदा। मैं घालण आवां घाल, लोकमात सेव कमाइंदा। इक्को बणना तूं दलाल, मैं साची मंग मंगाइंदा। मेरा कर्म वेखीं हक़ हलाल, झूठ झूठ नाल मिलाइंदा। किसे पत्त रहिण ना देवां डाल, सब दी जड़्ह उखड़ाइंदा। मैं निक्का तेरा बाल, चौथे जुग फेरी पाइंदा। मेरे नाल दे दे काल, काल नगारा सब दे सिर ते आप वजाइंदा। कोई दिसे ना मात ख़ुशहाल, राउ रंक सर्ब रवाइंदा। साध सन्त करां बेहाल, सुरती सुरत भुवाइंदा। त्रैगुण माया पा जंजाल, लख चुरासी बन्न्ह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणा गुण समझाइंदा। कलयुग सुण बाले निक्के, निक्की निक्की गुफ़तार सुणाईआ। तेरे हथ्थ फड़ाए झूठे सिक्के, लोकमात चलाईआ। राज राजानां लाउणे टिक्के, कूड़ी क्रिया इक्क छाहीआ। रस करने सारे फिके, मिट्ठा नज़र कोए ना आईआ। कागज़ काले करने चिट्टे, वारता वारतलाप समझाईआ। जीव जंत सारे रोवण कूक कूक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरे किते, सत्त दीप तेरी शरनाईआ। लख चुरासी तेरी चक्की पीसे, पीसन पीस सेव कमाईआ। सब दे करने ख़ाली ख़ीसे, नाम धन्न दौलत ना कोए रखाईआ। तेरा वेला फेर छेती बीते, हरि जू लए मिलाईआ। गुर अवतार धरन अंगीठे, कलयुग अग्नी अग्ग लगाईआ। कोटन कोटि काल पिच्छे बीते, अग्गे वेला दयां समझाईआ। आप चलावां आपणी रीते, साचा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, बण दलाल दया कमाईआ। कलयुग घाले आपणी घाल, हरि साचा सच जणाइंदा। हरि जू अन्तिम वेखे आण, निरगुण रूप वटाइंदा। करे खेल श्री भगवान, आपणा रंग रंगाइंदा। तेरा वेखे झूठ मकान, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। एका चौका कर
प्रधान, चार चार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला आप मिलाइंदा। अन्तिम मेल मिलाए आण, मिलणहार करतारा। करे खेल दो जहान, दोए दोए रूप निराकारा। लख चुरासी वेख कूड़ प्रधान, कूड़ो कूड़ जगत पसारा। आपणी वंड वंडे आण, अलख अगोचर अगम्म अपारा। बहत्तर नाड़ी दिता दान, पंज तत्त काया वज्जे ताड़ा। बहत्तर भगत करे परवान, देवे नाम अधारा। सति सतिवादी नौजवान, सिफ़र वखाए सर्ब संसारा। सत्तरां करे आप कल्याण, गुर गोबिन्द मीत मुरारा। साता चौका इक्क निशान, सति सतिवादी चौथे घर पावे सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। साता चौका जोड़ अंक, अंक नाल मिलाईआ। चौहत्तरां मेला एका बंक, एका घर समझाईआ। नाम निधाना लाए डंक, इक्क आवाज़ सुणाईआ। जिस ने खेल रचया आदि सो वेखणहारा अन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। आपणा नाउँ जणाए एका मंत, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ । तेरे अन्त करन दी साची बंत, आपे लए बणाईआ। लोकमात बणाए साची संगत, हरिसंगत नाउँ रखाईआ। सच दरबार बणाए जनत, स्वर्ग जनत दोवें रहे शरमाईआ। उपर बैठे हरि जू कन्त, सच सिँघासण सोभा पाईआ। थल्ले रखे आपणे भगत देवे माण वड्याईआ। कलयुग तेरी झोली पाए जगत, लख चुरासी वंड वंडाईआ। आपणी किसे ना वखाए हरक्त, रूप रंग रेख ना कोए धराईआ। तेरे विच्चों आपणे भगत कढ्ढे तेरी बरक्त, तेरी रत्त नचोड़ वखाईआ। जिन्हां विच ना रखे कोई शिरक्त, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। बाकी सब कोलों करे नफ़रत, आपणा मुख भुवाईआ। कलयुग वेले अन्त सब नूं पाए ग़फ्लत, गूढ़ी नींद सवाईआ। करे खेल हाज़र हज़ूर हज़रत, आपणे भगतां हाज़री लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा बन्ने्ह धड़त, धड़वाई मुहम्मद नाल रलाईआ। अन्तिम लुटे दुकान कोई मिले ना आड़त, वही खाता सब दा दए गवाईआ। जिस ने घड़या घाड़त, सो भन्नणहार आईआ। गुरसिख हरिजन हरिभगत मेरी अमानत, तेरे विच रखाईआ। तैनूं मातलोक घल्लण तों पहलों दिती जमानत, आपणी जामनी आप रखाईआ। जे करें विच ख्यानत, दो जहान ना देवां थाईंआ। मेरा भगत सदा सही सलामत, सही इक्को वार पाईआ। तेरे विच लग्गे ना कोई अलामत, माया बन्धन ना कोए रखाईआ। दूजे दर ना होण मंगत, किसे अग्गे ना झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे कर, आपणा रंग वखाईआ। तेरे भगतां दी की पछाण, कलयुग वास्ता पाइंदा। लख चुरासी जीव जहान, भेव कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। सच्चा दस्सां इक्क निशान, एका रंग चढ़ाइंदा। मैं प्रगट होवां आण, निरगुण रूप धराइंदा। फिर दस्सां साचा गाण, सोहँ शब्द सुणाइंदा। तूं कलयुग सुणना ला के कान,
कवण दुआरे गुरमुख सोभा पाइंदा। जिस हिरदे वसे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो मेरा भगत अख्वाइंदा। तिस दुआरे जा के करीं सलाम, सच्चा हुक्म सुणाइंदा। मैं देवां इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर उहनां दे चरनां हेठ दबाइंदा । मैं फड़ाया आपणा दाम, दामनगीर आप अख्वाइंदा। मैं भर प्याला प्याया जाम, मदि एका रस वखाइंदा। जिस दा दरस करन आए राम, कृष्न आपणा मुक्ट लाइंदा। ईसा मूसा करे ध्यान, दूर दुराडा नैण उठाइंदा। मुहम्मद नेत्र नैण शरमाण, धूढ़ी टिक्का मस्तक चुक्क चुक्क लाइंदा। नानक गोबिन्द कहिण वार वार तेरी खेल श्री भगवान, तूं साडी कीती घाल लेखे पाइंदा। सत्थर यारड़ा हंढाया विच जहान, सूलां सेज सोभा पाइंदा। अन्तिम आपणे गुरसिख वेखें आण, मेरी ख़ाली झोली भराइंदा। नीहां हेठां दब्बे नौजवान, उत्ते भगत महल्ल सुहाइंदा। दूजे पासे वेख्या मार ध्यान, बल आपणा बल रखाइंदा। तिन्न जुग मैं करदा रिहा ध्यान, कवण वेला मेरा मेल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम नाल रख्या सिँघ गुरदयाल, मेरी पूरी आस कराइंदा। मैं हुण बैठा सुरत संभाल, पंजा आपणे नाल मलाइंदा। मैं जट्ट किसे दी गलण ना देणी दाल, मुहम्मद नेड़े रहिण ना पाइंदा। अनपढ़ किसे दा करे ना कोई हल्ल सवाल, जगत विद्या धक्का लाइंदा। मैं गोबिन्द गोदी सुट्ट के आया आपणा लाल, डल्ला झल्ला खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन भगतां पल्लू ना किसे फड़ाइंदा।
बिन नाते जोड़या जोड़, एका बन्धन पाया। बिन घोड़यों चढ़ाया घोड़, शब्दी रंग रंगाया। बिन तोड़यां निभाए तोड़, आपणा संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणी गोद बहाया। गुरसिख ना होए निरासा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। मिल्या चरन सच्चा भरवासा, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अंदर वड़ वड़ कीता वासा, घर घर विच सोभा पाईआ। आपणा खोल्हे आप खुलासा, भेव अभेद जणाईआ। गुरसिख सोना कंचन पासा, एका रंग वखाईआ। पिता पूत दए दिलासा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरसिख तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्क भरवासा, एका घर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां सदा संग रखाईआ। गुरसिख तेरा उच्चा दर, हरि दर्दी आप रखाया। जिस जन चरन कँवल उपर ल्या धर, धरनी धरत माण रखाया। फड़ बाहों लए जड़्ह, आप आपणा बन्धन पाया। नाता तुट्टे जगत डर, जुग इक्को इक्क समझाया। घर बैठयां मिल्या दर, जंगल जूह ना फेरा पाया। बिन सरोवर नुहाए सर, दुरमति मैल धुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि गुर गुर खेड़ा इक्क वसाया। गुर गुर खेड़ा गोबिन्द घर, हरि हरि सेव कमाईआ। गुरमुख डेरा पहले दर, बंक दुआर सोभा पाईआ।
जिस गृह सतिगुर पूरा जाए वड़, फेर निकल कदे ना जाईआ। जे कोई कहे सतिगुर गया मर, भुल्ली भरम लोकाईआ। जे कोई कहे गोबिन्द गया डर, थुक्कीं मुख भराईआ। हरि जू कहे मैं भगतां ल्या वर, मेरी होई मात कुड़माईआ। इके सेजा बैठे रल, एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त साजण कराए चरन धूढ़ी मजन, दुरमति मैल मैल धुआईआ।
पतित पापी तुटया नाता, करे पुनीत दया कमाईआ। साहिब सतिगुर जिस जन जाता, तिस देवे माण वड्याईआ। आवण जावण तुट्टा साका, जून जून ना कोए भुआईआ। एको मेला हरि समराथा, आपणा बन्धन पाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जिस जन आपणा दरस वखाईआ। जो जन चरन सीस निवाए माथा, तिस मस्तक लेख गंवाईआ। बिधना रोवे हथ्थो हाथा, प्रभ की खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्तत पापी एका रंग रंगाईआ। पत्तत पापी कोई ना डेरा, जिस मिली शरन शरनाईआ। दुःख कटे हरि जू बन्धन तेरा, जन्म जन्म दा दुःख गंवाईआ। जन भगतां कारन मारया फेरा, होर किरत ना कोई कमाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरसिख आप नखेड़ा, वक्खरी चाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्तत पुनीत पवित कर कर, घर घर आपणे रंग वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दर दर्शन देवे आण, तिस घर सुर नर मुन जन विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ।
लोकाई दा छड्ड झेड़ा, सतिगुर झेड़ा आप मुकाइंदा। खेड़े तेरा वसे खेड़ा, खिड़ी गुलज़ार बहार लगाइंदा। दूर वसदा आया नेड़ा, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जिस ने देणा उलटा गेड़ा, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। तेरा आपे बन्न्हे बेड़ा, रसना लोभ विकार गवाइंदा। झूठी संगत छड्ड झेड़ा, हरिसंगत नाल मिलाइंदा। फिर तूं कहीं तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को घर सुहाइंदा। गुरसिखां वल वेख कर लै वड्डा जेरा, शराब मास किसे कम्म ना आइंदा। अन्तिम साथी झूठे होणा ढेरी ढेरा, ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। गुरसिख तेरा रंग सदा सन्झ सवेरा, दो जहान नूर चमकाइंदा। करे हरि हक़ निबेड़ा, कीती सेवा सब दी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली भुल्ल बख्शाइंदा । इच्छया पूरन पूरी आस, गुर पूरा आप कराइंदा। जन्म जन्म दी मिटी प्यास, दरसी दरस वखाइंदा। मानस जन्म आया रास, पूरब लहिणा
लेखे पाइंदा। हरि भगती भगतां मेटे ना शाख़, पत डाली आप महकाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, आपणे संग मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे इक्क वर, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा।
सृष्ट सबाई फिरे निरास, चार वरन कुरलाईआ। दरोही ख़ुदाए पृथ्मी आकाश, मख़लूक दए दुहाईआ। साध सन्त सुत्ते विच प्रभास, गुलशन बहार ना कोए वखाईआ। गुरमुखां लग्गी इक्क प्यास, प्रभ मिलण दी ओट तकाईआ। सतिगुर पूरा प्रगट हो साख्यात, निरगुण आपणा खेल कराईआ। जन भगतां देवे दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। सर्ब जीआं दा बण माई बाप, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर दान दान दान मेहर हरि नज़र नज़रीआ इक्क कराईआ।
कक्खां कुल्ली सच्चा रंग, रंगत रंग अपारा। सोहणी सेज सच पलँघ, वाहवा सोहया सच दुआरा। करे खेल सूरा सरबंग, मित्रां मिले मित्र प्यारा । लेखा चुकाए जशोदा नंद, कान्हा कृष्न कृष्न अधारा । जगत ग्वाले चुक्का पन्ध, बिन्दराबन पार किनारा। फिरे चार कुण्ट मंगी मंग, जंगल जूह विच उजाड़ा। कवण वेला फेर मिले मेरा मुकंद, मनोहर लख़मी नरायण गिरवर गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। तिस ग्वाले ग्वाल पाल, गनेश दए वड्याईआ। बण चले विच जहान, कोटन कोटि पूर पार कराईआ। तेरा अन्तिम मेला श्री भगवान, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। हुण गऊआं बछड़े वेखीं विच बीआबान, फेर हरिसंगत दए वखाईआ। तेरा रखे घर सच्चे माण, काली कुलीउँ कढ्ढ अर्श उत्ते बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म जन्म दा लहिणा सब दा रिहा मुकाईआ ।
टुट्टी गंढ्ढ पावे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल। नाम दे दाता दे ठंड, तोड़ झूठ जंजाल। जीअ जन्म करे बख्शंद, बख्शिश आपणी कर दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रखाए आपणा लाल। टुट्टी गंढ्ढी कृपानिध, आपणी दया कमाईआ। ना कोई जाणे जीवण बिध, कवण वेला आत्मा नाता जाए छुडाईआ। हरिसंगत मिल के कारज होया सिद्ध, जन्म जन्म विच वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
हरि किरपा हरि प्यार, हरि हरि नाम दृढ़ाया। हरि किरपा शब्द अधार, गुर शब्दी शब्द सुणाया। हरि किरपा सोहे बंक दुआर, गृह मन्दिर भाग लगाया। हरि किरपा दूत दुष्ट करे ख़ुआर, नाम खण्डा इक्क चमकाया। हरि किरपा गुरसिख गुर सतिगुर करे प्यार, मन मणका मन भुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जगत बण बण विचोला आपणा भेव खुल्हाया।
जन्म जन्म दी चुक्की घाल, घाली घाल लेखे पाईआ। जन्म जन्म दा चुक्या काल, काल ग्रास ना फेर खाईआ। जन्म जन्म दा छुट्टया जंजाल, जीवण जुगत मिली वड्याईआ। कर किरपा मिल्या दीन दयाल, दीनन दया कमाईआ। इक्को वार हल्ल कीता सवाल, अग्गे फेर ना कोई पढ़ाईआ। दर साचे दए बहाल, उठे कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे शाह कंगाल, शाह पातशाह सच्ची शहिनशाहीआ।
साची चिट्ठी नाम परवाना, एका एक फड़ाईआ। गुरसिख तेरा गोबिन्द निशाना, गुर गुर आप चलाईआ। भगत भगवन्त बणाया सच मकाना, उच्च महल अटल रुशनाईआ। सदा सद दिसे श्री भगवाना, बैठा आसण लाईआ। गुरसिख होए निगहबाना, दूर दुराडे रिहा तकाईआ। आ मिल मेरे नौजवाना, तेरी नित उडीक रखाईआ। गुरसिख तूं प्रेम सिक्खी दा सच्चा कान्हा, तेरी सिक्खी तेरे बिना रही कुरलाईआ। मेरी आशा तेरा गाणा, गा गा मेरी कुड़माईआ। तेरा नाउँ दो जहानां, दो जहान तेरा जस गाईआ। तेरे पिच्छे प्रगट हो के आया विष्नूं भगवाना, निहकलंक नाउँ रखाईआ। इक्क दूजे नूं रल मिल दयो माणा, गुरसिख गुर गुर एका घर वड्याईआ। नाम निधान गाउणा सोहँ गाणा, गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। हरि का आउणा होया परवाना, गुरमुख मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा रखे माणा, आपणा माण ना कोए रखाईआ।
गुरसिख गुर गुर इक्को टेक, एका ओट जणाईआ। जिस लोकमात विच ल्या वेख, लख चुरासी फोल फुलाईआ। फड़ बाहों कीती बुध विवेक, आपणी दया कमाईआ। अन्त ना लग्गे कोई सेक, अग्नी अग्ग तत्त बुझाईआ। तेरा चेतन सदा चेत, चतुर तेरा रूप बणाईआ। जिस जन आपणा खोल्हे भेत, सो निउँ निउँ लागे पाईआ। गुर सतिगुर करे हेत, प्रेम प्यार इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाईआ।
गुरसिख कदे ना होए इकल्ला, इक्क इक्क नाल मिलाईआ। गुरसिख तेरा सतिगुर फड़या पल्ला, तेरा संग निभाईआ। गुरसिख तेरे आत्म अन्तर सिँघासण मल्ला, बैठा सेज सुहाईआ। गुरसिख तेरे प्रेम अंदर रला, एका रंग वखाईआ। गुरसिख तेरे नूर बला, जोती जोत नूर रुशनाईआ। गुरसिख तेरा मेटया सल्ला, दूई द्वैती दुःख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन गुरमुख गुरसिख तेरे पिच्छे फिरे हो के झल्ला, झलक आपणी आप वखाईआ।
गुरसिख तेरी सदा तांघ, हरि सतिगुर आप रखाईआ। तेरे प्रेम दी अनडिठी कांघ, आपणी धार वखाईआ। निरगुण करे स्वांगी स्वांग, आपणा भेख वटाईआ। वाह वाह घर घर वेखे महीना माघ, गुरमुख रल मिल नुहावण रहे नुहाईआ। दाता दातार सद रखे याद, भुल्ल कदे ना जाईआ। बिन गुरमुखां सुणे ना किसे फरयाद, देवणहार सर्ब सजाईआ। जिस बणाया आदि जुगादि, सो गुरमुखां मिलण आया चाँईं चाँईंआ। रल मिल वजाओ सच्चा नाद, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी वड्याईआ।
१२ माघ २०१८ बिक्रमी मुनशा सिँघ मेला सिँघ बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
विछोड़ा कटया चार जुग, कोटन कोटि काल बता। दरस करदा रिहा लुक लुक, लोकमात वेस वटा। अन्तिम पैंडा गया मुक्क, वेला अन्तिम गया आ। आपणा पर्दा दिता चुक्क, नूरो नूर कर रुशना। सिँघ शेर हो के रिहा बुक्क, भय भउ दए गवा। गुरसिख गोदी लए चुक्क, आप आपणी सेव कमा। जन्म जन्म दी मेटे भुक्ख, अमृत आत्म जाम प्या। उज्जल करे मुख, लोकमात वड्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा दए कटा। विछोड़ा कटया जुग चार, चाल निराली इक्क वखाईआ। बिन गुरमुखां हुंदा रिहा खुआर, किसे सार ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर फिर फिर गया हार, आपणा पन्ध मुकाईआ। मिले ना ढोई मैनूं मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर, मठ बैठे मुख भुआईआ। कलयुग अन्त करी विचार, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। गोबिन्द सूरा लवां उठाल, आपणे नाल मिलाईआ। उहदी निभे मेरे नाल, मैं उस दे नाल नेंह लगाईआ। उठ के करे अग्गों सवाल, एका मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, तेरी ओट शरनाईआ। मेरे मेल विछड़े लाल, जो सरसे गया रुड़्हाईआ। तेरे पिच्छे होया कंगाल, पिता पूत भेंट चढ़ाईआ। अन्त किहा सुणी मुरीदां हाल, मेरे मुर्शद सच्चे माहीआ। मैं तेरी घालण लई घाल, तूं कीती घाल लेखे पाईआ। मेरा इक्को
इक्क सवाल, मेरे गुरसिख दे मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त विछोड़ा दए कटाईआ। जुग जुग विछोड़ा कटया, होया रिहा सदा बेज़ार। कलयुग अन्तिम आपणा स्वांग पलटया, निरगुण नूर जोत उज्यार। कदी लभ्भदा रिहा विच्चों वट्टया, धन्ने जट्ट कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विछोड़ा मेटे अन्तिम वार। जगत विछोड़ा जगत अवल्ला, जुग जुग आप रखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर भगत तारया इक्क इकल्ला, इक्क इक्क वेस वटाया। कलयुग अन्त वसाए सच महल्ला, दर साचा आप बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा रिहा कटाया। जगत विछोड़ा कटण आया कट के आपणा फाह। एका मार्ग दस्सण आया, निरगुण बण मलाह। सनमुख बह के हस्सण आया, निरगुण रूप धरा। प्रेम प्यार अंदर फसण आया, लोकलाज गवा। मनमुखां कोलों नट्ठण आया, आपणा मुख छुपा। अमृत मेघ वेखण आया, साची सेवा आप लगा। गुरमुखां कोलों लाह खट्टण आया, आपणी झोली अग्गे डाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा दए मुका। वेखो जगत विछोड़ा मुक्कदा, हरि सच्चा आप मुका। आपे होया निमाणा प्रेम भिक्ख दा, आपणी तृष्ना भुख वधा। आपे दुखीआ होया विछोड़ा दुःख दा, दुःख सहि ना सके रा। बल धार आपे उठदा, निरगुण नूर जोत जगा। सचखण्ड बह के आपणे कोलों पुछदा, जावां केहड़े राह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रिहा पन्ध मुका। मुके विछोड़ा कलयुग अन्त, हरि सतिगुर आप मुकाईआ। गुरमुख तेरे मिलण दी बणत, बण बनवारी आप बणाईआ। जिउँ राम हिरदे वसया हनवन्त, तिउँ गुरसिखां विच समाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। किस बिध कटां विछोड़ा, हरि आपणा मता पकाइंदा। अग्गे वक्त रहि गया थोड़ा, भेव कोए ना पाइंदा। दो जहानां पैंडा लम्मा चौड़ा, बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। आपे बणया नौजवान बांका छोहरा, आपणा बल आप रखाइंदा। आपणी इच्छया फड़या घोड़ा, शब्दी शब्द पलाणा पाइंदा। सोलां कलीआं उत्ते दौड़ा, आसण सिँघासण आप सुहाइंदा। चारे जुग चारे रासां जोड़ जोड़ा, आपणे हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणाइंदा। साची बणत बणाए करतार, आपणी दया कमाईआ। निरगुण घोड़ा कर त्यार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। प्रगट हो शाह अस्वार, शस्त्र बस्त्र आप सजाईआ। सीस रख सच्ची दस्तार, शाह पातशाह आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घोड़े रिहा उठाईआ। शब्द घोड़ा हो त्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। मैं सेवक आया तेरे दुआर, बण बरदार सेव कमाइंदा। तूं होवें उत्ते अस्वार, मैं लख लख ख़ुशी
मनाइंदा। मैं लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फिरां एका वार, देर पलक कोए ना लाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखां अखाड़, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वार मेरे उपर चढ़, मैं इक्को आस रखाइंदा। मेरे उत्ते कस पलाणा, प्रभ मेरी मन अरज़ोईआ। शाह पातशाह बण साचा राणा, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। इक्क वार दे धुर फ़रमाणा, दो जहान फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। पुरख अबिनाशी वड बलवान, एका गुण समझाया। साचे अस्व तेरा ध्यान, एका वार जणाया। पहलां खेल दस्सां महान, आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। आपणा भेव खोल्ह करतार, एका गुण जणाईआ । तेरे उत्ते होवां अस्वार, आपणा आसण लाईआ। चौथा पौड़ कर त्यार, सत सत नाल कुड़माईआ। चौथे जुग कर ख़ुआर, दयां माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म मन्न लै कहिणा, हरि साचे सच जणाया। तेरे उत्ते हरि जू बहणा, आपणा आसण लाया। तूं मन्नणा हुक्म भाणा सहिणा, सिर सिर सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा सुणाया। शब्दी घोड़ा हो त्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। पहली दिशा कर विचार, कवण कूटे फेरा पाइंदा। कवण मेला मेले तेरा संसार, कवण घर चरन टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी किहा बोल, एका वार सुणाया। मैं पहलों जाणा आपणयां भगतां कोल, दूजा दर ना मोहे भाया। जा के उठावां सुत्ते अनभोल, कलयुग गूढ़ी नींद सवाया। अमृत देवां नाभ कौल, एका वार मुख चुआया। पकड़ उठावां उपर धौल, धरनी धरत धवल वड्याआ। मैं गोबिन्द नाल करया कौल, गुरमुख तेरे लवां मिलाया। तेरी हथ्थीं प्याई पौहल, आपणा खण्डा विच फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाया। साचा घोड़ा प्या हस्स, मुख मुख सालाहीआ। तूं शाह पातशाह हो के क्यों होयों सिखां वस, की तेरी वड्डी वड्याईआ। उह तेरे कोल नहीं आए नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों कहे बस बस, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। मैं गुरमुखां हिरदे गया वस, लूं लूं विच समाईआ। तेरे उत्ते पाखर टी रख, जीन आपणे हथ्थ कसाईआ। उपर बैठ पुरख समरथ, एका अड्डी रिहा लगाईआ। शब्दी घोड़ा नट्ठा सरपट, आपणा पन्ध मुकाईआ। लोकमात भगत दुआरे गया डट, नेत्र वेख ख़ुशी मनाईआ। तेरा साहिब सोहणा हट्ट, जो ल्या आप खुल्हाईआ। उस विच बह जा हो प्रगट, आपणा नूर कर रुशनाईआ। भगतां मेट विछोड़ा फट्ट, उपर आपणी पट्टी बंधाईआ। मैं सिर तेरे चरनां उत्ते बैठा
सुट्ट, आपणा माण गंवाईआ। एथे तेरे भगतां दा दिसे इक्ट्ठ, दूजा कोए नज़र ना आईआ। जिध्धर वेखां एधर उधर वसया घट, घट घट रिहा समाईआ। अग्गे कोई मार्ग दस्स, मैं बण सेवक सेव कमाईआ । मैं की जाणा तेरयां भगतां कोल केहड़ा रस, रस अमृत तेरी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा विछोड़ा आप कटाईआ। वेखो विछोड़ा कटण आया, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। कूड़ी जड़्ह पुट्टण आया, गुरमुख साचे लाल उठाल। आपणी गोदी चुक्कण आया, बण बण सच्चा प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल निराल। जगत विछोड़ा होया दूर, हरि सतिगुर आप कराईआ। गुरमुख मनशा सदा भरपूर, भर भर वेख वखाईआ। आपणा मेला करे ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। पहलों वसदा रिहा दूर, नेड़े हो हो दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा दए चुकाईआ। जगत विछोड़ा चुक्के बिध, बिध आपणी आप बणाईआ। जन भगतां करे कारज सिद्ध, साची सिख्या आप समझाईआ। नाता तोड़ नौ निध, अठारां सिद्ध धक्का लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाईआ। सेवा लग्गे जोत अकालण, आपणी सेव समझाईआ। बण के आई मात मालण, वेस अनेक वटाईआ। जन भगत दुआरे घाले घालण, भेव कोए ना पाईआ। दासी बण बण करे सवालण, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। जोत अकालण बण बण बरदी, दर दर सेव कमाईआ । जन भगतां कोलों फिरे डरदी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हौली हौली अंदर वड़दी, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख नाउँ आपे पढ़दी, पढ़ पढ़ रही सुणाईआ। गुरमुख अग्न आपे सड़दी, सड़ सड़ ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाईआ। जोत अकालण चुक्क के खारी, दर दर अलख जगाइंदी। होका देवे दर दर राही, गली गली फेरा पाइंदी। लोकमात मैं रही कँवारी, आपणा हाल सुणाइंदी। मैं पहलों वेखण गई बुढ्ढा शेख़ रत्ती दाढ़ी, सूही मैहन्दी नाल रखाइंदी। मैं वेख उहनूं होई शर्मसारी, आपणा नैण शरमाइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल निरगुण जोत आप समझाइंदी। बुढ्ढा शेख़ छड्डया दर, आपणा पल्लू छुडाया। मुड़ के आई आपणे घर, घर विच मता पकाया। केहड़ी बिध लवां कर, आपणा रंग वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धन्दे आप लगाया। जोत अकालण कर त्यारी, आपणा बल रखाईआ। चारों कुण्ट फिरे वारो वारी, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। अन्तिम आई साचे दरबारी, गुरमुख बैठे आसण लाईआ। इक्को नाम इक्क जैकारी, सोहँ ढोला रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि हरि नर आप कराइंदा। जोत अकालण दए सहारा, साचा राह वखाइंदा। मेरा भगत सदा कँवारा, लोकमात ना कोए प्रनाइंदा। जा उठ जा के कढ्ढ हाढ़ा, जे तेरे उत्ते रहिमत कमाइंदा। तूं बण सुलखणी नारा, घर साचा इक्क वखाइंदा। उथे मिले सच प्यारा, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। जोत अकालण करे विचार, आपणा मता पकाईआ। किव जावां गुरमुखां दे दरबार, आपणा नैण उठाईआ। कुछ भेंटा लै ला नाल आधार, जा जा भेंट चढ़ाईआ। कर प्रेम गुंदा सोहणा हार, कली कली नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा समझाईआ। साची कली विच संसार, लोकमात नज़र ना आईआ। वल छल आप निरँकार, आपणा भेव जणाईआ। गली गली होका दे बण के नार मुटयार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, तेरी सार कोए ना पाईआ। तूं फिर फिर जाईं हार, आपणा पन्ध मुकाईआ। फिर आउणा चल दरबार, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। जोत अकालण मार फेरा, आपणा पन्ध मुकाया। चारों कुण्ट वेख्या झूठा डेरा, साचा रंग ना कोए चढ़ाया। माया ममता पाया घेरा, पल्लू सके ना कोए छुडाया। काम क्रोध प्या झेड़ा, घर घर दए दुहाया। कवण बन्न्हे मेरा बेड़ा, देवे अन्त चलाया। वसदा दिसे ना कोए खेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। मुड़ घर आई आपणे घर, बेहाल दए दुहाईआ। कोई ना लम्भया साचा नर, नारी रही शरमाईआ। प्रभ अग्गे आ खलोती चरन फड़, दोए जोड़ जोड़ शरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, मैं एका मंग मंगाईआ। एका दे दे साचा वर, सीस मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस दी सेजे जावां चढ़, रंग रंग नाल मिलाईआ। नाता तुट्टे पंज तत्त धड़, काया कोट ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि ना जावां मर, जन्म जन्म ना कोए वटाईआ। इक्क वखा सच्चा दर, जिथे विछोड़ा रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, एका गुण रिहा समझाईआ। मेरे भगतां दा जाए पल्ला फड़, तेरे उत्ते रहिमत देण कमाईआ। मैं उहनां दा विछोड़ा दिता हर, उह तेरा विछोड़ा देण कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाईआ। कवण वार कवण थित, हरि साचे सच जणा। कवण वेला करन हिेत्त, दर आपणे आप बुला। कवण घर मिले मित्त, मित्र प्यारा सहिज सुभा। मैं उडीक रखी नित्त, जुग चौकड़ी काल गए बिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार दए समझा। एका वार दवां सलाह, हरि साचा सच जणाइंदा। एका दरस रिहा वड्या, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। पहली चेत्र रिहा आ, चेतन सब नूं आप कराइंदा। गुर गोबिन्द लवां
उठा, आपणा हुक्म मनाइंदा। उहदे गुरसिख उहनूं दयां वखा, नेत्र नैणां नाल मिलाइंदा । जगत विच्चों दयां बणा, साचा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप जणाइंदा। गोबिन्द करे सच विहार, हरि साचा सच जणाईआ। तेरा भगतां नाल बणाए प्यार, एका घर दए वड्याईआ। आपे वेख वेख होए ख़ुशहाल, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। वाह वाह मेरे उठे साचे लाल, जिन्हां मेरी बणत बणाईआ। धन्न भाग पाया पुरख अकाल, अकल कल वड्याईआ। जगत विछोड़ा कट जंजाल, आपणी गोद बहाईआ। अन्त काल ना खाए काल, कलयुग क्रिया रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां विछोड़ा रहिण ना पाईआ।