१३ माघ २०१८ बिक्रमी किशन सिँघ दे घर अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
पंच प्रधान करन सलाह, सचखण्ड ख़ुशी मनाईआ। होए परवान विच दरगाह, हरि जू हरि हरि ल्या मनाईआ। एका दर ल्या बहा, देवे माण वड्याईआ। एका अक्खर ल्या गा, आपणा नाउँ पढ़ाईआ। एका इष्ट ल्या मना, गुरदेव एका नज़री आईआ। एका मिल्या सच मकां, महल अटल रुशनाईआ। एका पुरख पकड़ी बांह, अकाल अकाल दया कमाईआ। एका दिती सच सरना, चरन शरन सच्ची शरनाईआ। असीं रल मिल ढोले रहे गा, नाउँ निरँकार वड्याईआ। असीं नेत्र रहे उठा, नैण नैण उठाईआ। किरपा करी बेपरवाह, लोकमात वज्जी वधाईआ। साडी सेवा लेखे ला, पहला लेखा दिता चुकाईआ। आपणे भगतां ल्या जगा, साडे संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराईआ। पंच प्रधाना चढ़या चाअ, हरि पंच पंच रंग वखाया। दरगाह साची बैठे आ, नानक लेखा पूर कराया। वाह वाह मिल्या हरि बेपरवाह, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। दरगाह साची तेरी पकड़ी बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाया । इक्क जपाया आपणा नाँ, मन्त्र अन्तर इक्क वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। पंचां चढ़या एका रंग, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। वाह वाह मिल्या हरि सरबंग, सूरबीर शहिनशाहीआ। साडा आवण जावण कटया फंद, आपणी गोद बहाईआ। कर प्रेम चढ़या चन्द, चन्द चांदनी इक्क रुशनाईआ। साडा ख़ुशी बन्द बन्द, अंग अंग डगमगाईआ। इक्क पाया परमानंद, अनन्द अनन्द विच प्रगटाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, एका बख्शिश रिहा कराईआ। उठो गाओ ढोला सोहँ छन्द, वेला अन्तिम गया आईआ। ब्रह्मे मुक्या अन्तिम पन्ध, प्रभ लहिणा दए चुकाईआ। शंकर तोड़े आपणी गंढ्ढ, साची गंढ्ढ पुआईआ। सुरपति रोवे नेत्र अन्ध, नैणां नीर नीर वहाईआ। ध्रू कहे मैनूं चरनां सद्द,
मेरा वेला वक्त गया विहाईआ। सिँघ गुरदयाल कहे मेरा सुण लै छन्द, एका एक वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
पंचां मिल्या इक्क प्यार, हरि बन्धन साचा पाया। पंचां देवे इक्क आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एका करे शृंगार, सेहरा सीस बंधाया। एका देवे नाम जैकार, जै जैकारा आप सुणाया। पंज बणे सति सरदार, सति सतिवादी आप बणाया। करे खेल अगम्म अपार, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाया। पंजे उठे उठे बल धार, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। सिँघ पाल कहे पुकार, उठो वेखो हरि की की खेल रचाईआ। सवरन नेत्र रिहा उग्घाड़, चरन सरन मिली शरनाईआ। मनजीता मन जित्त कहे ललकार, मैं आपणा आप ल्या बचाईआ। जगदीशा कहे मेरा जगत छुट्टा दुआर, सच दुआरा मिल्या चाँईं चाँईंआ। सिँघ गुरदयाल कहे मैं सब दा यार, एथे ओथे बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। पंजे रल के करन निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। असीं सचखण्ड सच्ची बणी हरि सच्ची सरकार, पंचम देणी माण वड्याईआ। तेरा हुक्म मन्नीए मेरे निरँकार, तूं साडा हुक्म आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा समझाईआ। पुरख अकाल हो दयाल, एका वार सुणाया। उठो मेरे साचे लाल, हरि लालन रंग रंगाया। मेरा जोबन लोकमात अठारां साल, रंग रंग आपणा आप रंगाया। मैं जा के वेखणा आपणा लाल, जिस कोधरा भेंट चढ़ाया। नानक लग्गी निभी नाल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। ब्रह्मा वेख वेख होए बेहाल, प्रभ साचा खेल की वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाया। ब्रह्मा वेखे नेत्र खोल्ह, नैण नैण उग्घड़ाईआ। उठ शंकर किहा बोल, एका वार सुणाईआ। शंकर कहे इन्दर ना रहीं अनभोल, इक्क संदेशा रिहा जणाईआ। करोड़ छिआनवें तेरे कोल, तेरा बन्धन पाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा मौल, आपणा रंग वखाईआ। पुरख अबिनाशी गुरसिखां नाल करे कौल, कर कर कौल रिहा निभाईआ। चलो चल के वेखीए उपर धौल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ । पंचां मिल्या धुर फ़रमाणा, हरि हरि आप जणाया। रल मिल गाओ एका गाणा, एका नाद वजाया। अमृत आत्म ब्रह्म ब्रह्मे तेरे हथ्थ रखाणा, एका कलस रिहा वखाया। शंकर निउँ निउँ मन्ने भाणा, साचा नाम समझाया। इन्दर तेरी सेव महाना, मेघ मेघला रूप वटाया । लालन वेखणा बाल अञ्याणा, गुर गोपाला गोद बहाया। किरन किरन
मेघ बरसाणा, स्वांती सति सति कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा विहार आप समझाया। किरन किरन बरसे मेघ, दिवस दिवस नाल मिलाईआ। जन भगतां आपणा दस्सण आया भेत, खोल्ह खोल्ह समझाईआ। तुहाढ्ढी सुक्की कीती हरी फुलवाड़ी काया अंदर खेत, मेघ मेघ इक्क बरसाईआ। गुरमुखां पिच्छे अर्जन सिर पुवा के गया तत्ती रेत, अग्नी तत्त तत्त जलाईआ। उहदे पिच्छे हरि जी करे हेत, गुरमुखां लए उठाईआ। आपणे नेत्र आपे आ के लए वेख, गुरसिख लभ्भण किते ना जाईआ। करे खेल पहली चेत, चात्रिक अमृत मेघ बरसाईआ। हरिजन रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तत्ती अग्ग ना लग्गे महीना जेठ, हाढ़्ह तपस ना कोए तपाईआ। दरस वखाए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख एका नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। पंच प्रधान गाउँदे गीत, एका ढोला गाईआ। वाह वाह सतिगुर तेरी प्रीत, प्रीतीवान तूं आप बणाईआ। सतिजुग चलाए साची रीत, साचा खेल वखाईआ। असीं बैठे दर तेरे अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। तेरा लेखा रिहा बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी इक्को ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी कर ध्यान, एका रंग जणाईआ। आपे पंच करे परवान, आपे साची चले हुक्म रजाईआ। साचा बणे इक्क विधान, पारब्रह्म प्रभ आप बणाईआ। हथ्थ फड़ाए इक्क निशान, दो जहानां दए झुलाईआ। गगन पतालां पावे आण, ब्रह्मण्ड खण्ड शरनाईआ। इक्क इकल्ला होए हुक्मरान, शाह पातशाह इक्क शहिनशाहीआ। एका मन्दिर इक्क मकान, गुरुदुआर इक्क समझाईआ। एका इष्ट श्री भगवान, दूजा देव ना कोए मनाईआ। एका तट तीर्थ अशनान, इक्क सरोवर दए नुहाईआ। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, जगत विद्या ना कोए लड़ाईआ। एका चिला तीर कमान, नाम खण्डा इक्क वखाईआ। एका जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। एका लेखा जाणे गोपी काहन, मंडल मण्डप रास रचाईआ। एका सुरती वेखे सीआ राम, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। एका कलमा जाणे कलाम, एका आयत शरायत पढ़ाईआ। एका जाणे सतिनाम, एका अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। एका देवे जीआ दान, जीवण जुगत आप समझाईआ। पंचां बख्शे चरन ध्यान, शरन शरन शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पंच प्रधान करन पुकार, इक्क आवाज़ सुणाईआ। जिउँ साडा बेड़ा दिता तार, तिउँ हरिजन लै मिलाईआ। जिस देवे इक्क नाम अधार, तिस साडे नाल मिलाईआ। जो जन तेरा करे दरस दीदार, अद्धविचकार ना कोए रुड़्हाईआ। जो जन बोले नाउँ तेरा जैकार, तिस जूनी जून ना फेर भुआईआ । जिस घर दर दर्शन देवे जा दीदार, तिस घर दे नौकर देणे तराईआ।
साडी पुनह पुनह निमस्कार, पतित पुनीत देणे बणाईआ। तूं सुणनहारा सिरजणहार, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। साडा भैणां भाईंआ नाल प्यार, पिछला बंस रहे समझाईआ। हरिसंगत साडा घर बार, दूजा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। जे तुट्ठां दे आधार, जिन तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका झोली रहे वखाईआ। जे ना साडा मन्नें कहिणा, तैनूं सच आख सुणाईए। बिन भाईंआ भैणां असां ना रहिणा, तेरे सचखण्ड ना कोए वड्याई ए। असीं बाले छोटे वेखीए नैणां, बिरध बालां राह तकाईए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बण भिखक मंग मंगाईए। जे ना पूरी करे आस, नेत्र नैणां नीर वहाया। असीं चल के जाणा लालो पास, एका गुण समझाया। लोकमात गुरसिखां दा होया दास, फड़ बाहों लओ मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साडे हथ्थ टिकाया। पुरख अबिनाशी कर विचार, एका शब्द जणाइंदा। वेखो नानक लालो कीआ प्यार, मेरा बन्धन पाइंदा। मैं सेवक बणया विच संसार, घर साचे सेव कमाइंदा। करोड़ तेतीसा नाल करन जाए दीदार, इन्दर मेघ ख़ुशी बरसाइंदा। शंकर बाशक तशका गल तों लाहे हार, आपणा पन्ध मुकाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म ब्रह्म करे प्यार, आप आपणा रंग रंगाइंदा। विष्नूं ख़ुशी ख़ुशी वरताए भण्डार, हरिसंगत झोली पाइंदा। अबिनाशी करता आप वखाए दीदार, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। दस्स के जाए सच विहार, जो करनी मात कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणी करनी दस्से हाल, लिख लिख लेख समझाया। गुरसिख तेरे नेड़ ना आवे काल, हरि जू एका धक्का लाया। अन्त वेखे आपणे लाल, नित नित आपणा संग रखाया। मिल मिल घालण लई घाल, सोहँ ढोला साचा गाया। घर अमृत भरया ताल, सर सरोवर इक्क नुहाया। बन वट्टयां लए भाल, आउँदा जांदा नज़र ना आया। एका देवे सच्चा धन माल, नाम निधाना झोली पाया। आपे बणया रहे रखवाल, दिवस रैण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप सुहाया । साचा घर सुहाउणा आप, आपणी सेव कमाईआ। गुरमुख तेरा वड प्रताप, हरि प्रतापी दए कराईआ। एका अक्खर अक्खर जाप, साची करे पढ़ाईआ। एका गुर एका हाट, एका वणज दए कराईआ। एका नाम एका दात, एका एका वार वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साचा घर सोभावन्त, सोभनीक आप सुहाइंदा। पंचम तुहाढ्ढी बणाए बणत, साचा खेल कराइंदा। गुरमुख उठाए साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाइंदा। मेल मिलावा नार कन्त, एका दर बहाइंदा। काया चोली रंग बसन्त, बण ललारी आप रंगाइंदा। रसना जिह्वा मणीआ मंत, आत्म परमात्म आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, साचा खेल कराइंदा। गुरमुख उठाए साचे सुत, सति सतिवादी दया कमाइंदा। पंचम वेख होए खुशहाल, वाह वाह वज्जी वधाईआ। सतिगुर सुरत रिहा संभाल, गुरमुख बाले गोद रखाईआ। निरगुण हो के बणया दलाल, आपणा वणज वखाईआ। जगत जुग चली अवल्लड़ी चाल, दिस किसे ना आईआ। पंच पंच लए उठाल, एका बूझ बुझाईआ। उठो वेखो मेरे लाल, हरि लालन रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करया खेल दिती दात, दाता दानी आप वरताइंदा। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, कूड़ अमावस रहिण ना पाइंदा। नाता तुट्टा ज़ात पात, ऊँच नीच ना वंड वंडाइंदा। दरस वखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला फेरी पाइंदा। लख चुरासी वेखे मार झात, पर्दा ओहला आप रखाइंदा। अक्खर वक्खर सुणाए गाथ, सोहँ ढोला आप जणाइंदा। सर्बकला आपे समराथ, दीनण आपणी गोद बहाइंदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां दया कमाइंदा। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। बण बण पूत वेखे पिता मात, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। वेखो हरि चलाए राह, रहिमत आप कमाईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, हस्त कीटां फेरा पाईआ। एका चप्पू दिता ला, वञ्झ महाणा होर ना कोए रखाईआ। एका कन्ढ्ढे बैठा आ, डूँग्घी भँवरी पार कराईआ । गुरमुख साचे लए चढ़ा, आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग लाए पन्थ, भेव कोए ना पाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई ग्रन्थ, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। साचा नाद ना सुणाए कोए संख, असंख असंख संख वजाइंदा। बिन सतिगुर पूरे किसे ना आए कोई अलख, सतिगुर पूरा आपणे गुरमुख आप उठाइंदा। राम चुक्या इक्क धनुख, जनक सपुत्तरी नाल प्रनाइंदा। गुरसिख तुहाढ्ढी हरि जू बणाए बणत, सीता सुरती सब दी आप प्रनाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दुःख ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी विच्चों परख, नाम कसवट्टी उत्ते लाइंदा। आपणयां उत्ते आपे कीता तरस, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। लख चुरासी रही भटक, हरि नज़र किते ना पाइंदा। जगत लोकाई रही लटक, रस्सा फास ना कोए कटाइंदा। माया छुरी रही झटक, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। गुरमुख सज्जण रहे निधड़क, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चार जुग गुर अवतारां कोलों जो रहि गया फरक, हुण एका दूर कराइंदा। · सिद्धी सड़क, सचखण्ड दुआरा राह वखाइंदा। गुरसिख
राह विच ना जाणा अटक, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। तुं चलणा तोर मटक मटक, सतिगुर तेरा अग्गे पिच्छे सेव कमाइंदा। अग्गे वेख जाए झलक, हरि जू की की रंग वखाइंदा। ना कोई नेत्र ना कोई पलक, इक्को जोत डगमगाइंदा।
तेरे मिलण दा रखे इश्क, इश्क चेतन इक्क जणाइंदा। गुरसिख तेरा वेखे दृष्ट, आपणा इष्ट आप मनाइंदा। कलयुग काया होई भृष्ट, दुरमति मैल ना कोए धुआइंदा। ना कोई शार पाशा खेल जाए टांक जिसत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचां एका रंग वखाइंदा। पंच प्रधान बन्न्हे बंस, आपणी ख़ुशी मनाईआ। वेखो हरि जू आपणा राह रिहा दस्स, साचे राह पाईआ। हरि जू मिले नस्स नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। हिरदे अंदर आपे वस, आपणा पर्दा लाहीआ। पंच विकारा देवे झस्स, तृष्ना भुख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे गले लगाईआ। दीन दयाल गोदी चुक्क, हरिजन ख़ुशी मनाइंदा। करोड़ तेतीसा साची बरखा फूलण उत्तों रहे सुट्ट, अंदर किरन किरन बरसाइंदा। गुरसिख तेरे अंदरों सोमा फुट्ट, हरि जू आप प्रगटाइंदा। इक्क भण्डारा दवां अतुट्ट, तोट कदे ना आइंदा। आपे चढ़ के वेख्या चोट, साची चोटी आसण लाइंदा। एथे ओथे इक्को ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे आप तराइंदा। तारनहारा आया जग, दर दर सेव कमाईआ। गुरमुख सज्जण साचे सद्द, बह बह ख़ुशी मनाईआ। मैं कर के आया पार हद्द, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखो मैनूं करना ना अड्ड, झल्ली ना जाए जुदाईआ। मैं पिच्छे पंज तत आया छड्ड, हरिसंगत रिहा समझाईआ। कढ्ढण आया डूँग्घी खड्ड, आपणा राह जणाईआ। गुर अवतार गए लद, रहिण कोए ना पाईआ। इक्क दूजे दा करीए हज्ज, घर विच ख़ुशी मनाईआ। गुरसिख वेखीं जाईं ना भज्ज, तेरा विछोड़ा मोहे रिहा सताईआ। मेरी लज्जया तेरे हथ्थ, तेरी पत्त मेरी वड्याईआ। तेरा वासा सीआं साढे तिन्न हथ्थ, मैं ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा समाईआ। एथे ओथे गावां तुहाढ्ढा जस, वाह वाह वज्जदी रहे वधाईआ। आओ रल मिल इक्क दूजे नूं हाल दईए दस्स, पंच वेखण चाँईं चाँईंआ। आ प्रेम प्यार अंदर जाईए फस, गलवकड़ी पाईए दोहां बाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लालो तेरे घर दए वड्याईआ। लालो तेरा घर महल्ला, ऊचोे उच्च सुहाया। उत्तों आया इक्क इकल्ला, एथे हरिसंगत नाल मिलाया। आप फड़ाया आपणा पल्ला, साचे पल्लू गंढ्ढ दुवाया। निहचल धाम उच्च अटल्ला, हरिू जू आप सुहाया। पावे सार जलां थलां, डूँग्घी कंदर फोल फुलाया । सच संदेशा एका घल्ला, हुक्मी हुक्म मनाया। जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। पहले जन्म दा मेटया सल्ला, अग्गे आपणी गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महल्ला दए वड्याआ। सच महल्ला वड अटारी, ऊँचो ऊँच बणाईआ। निरगुण जोत वसे निरँकारी, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। घर विच खोल्हे घर विच बारी, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। गुरमुख साचे लए सिंगारी, वड सिंगार सोहे शरनाईआ। साचे घोड़े
देवे चाड़्ही, शाह अस्वार वड्डी वड्याईआ। लेखे लाए चरन छुहाई दाढ़ी, नेत्र नैण नैण मिलाईआ। इक्को प्रेम इक्क प्यारी, एका प्रीतम एका नारी, एका सेज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लालन एका रंग चढ़ाईआ। चढ़या रंग गुलाल, रूप रंग रेख आप बणाया। आपे सुणे मुरीदां हाल, गोबिन्द आपणा वेस वटाया। निरगुण शब्दी बण दलाल, साचे मार्ग लाया। इक्क दूजे दा पुच्छे हाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाया। चलया राह अगम्मड़ा, पुरख अगम्म आप चलाईआ। जन भगतां मात पित बणया अम्मी अम्मड़ा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। लहिणा चुक्के हड्ड मास नाड़ी चमढ़ी चमड़ा, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। देवे दरस दर दुआर खलड़ा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुरमुखां भारी करे पलड़ा, · । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत नाम रंगत एका रंग चढ़ाईआ।
कुल्ली कक्ख सोहणा मन्दिर, मन वासना नज़र ना आईआ। गृह वसया हरि जू अंदर, घर बैठा आसण लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे खण्डर, गुरसिख तेरा खेड़ा रिहा वसाईआ। कोई ना चढ़े उच्ची मंज़ल, मंज़ल मकसूद हथ्थ किसे ना आईआ। सारे राह विच हो के गए बेदल, सतप्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। सूफ़ी फ़कीर गा गा गए गज़ल, नग़मा नाम सुणाईआ। अन्तिम सब दे सिर ते आई अज़ल, अज़र कोए रहिण ना पाईआ। लालो तेरे उत्ते कीता फ़ज़ल, रहिमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाढी बाढीआं नाल रलाईआ । सोहे कुल्ली जिथे वरसे नूर, सो धाम सोभावन्त। गुरमुख आत्मा तेरी भरपूर, घर मिल्या सच्चा कन्त। जिस नूं लभ्भदे दूर, सो नेड़े आया अन्त । अठ्ठे पहर हाज़र हज़ूर, घर मेला नारी कन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को कुल्ली वेखे सोभावन्त। गुरमुख कुल्ली कक्ख कक्ख करे पुकार, तिनका तिनका दए दुहाईआ। मेरी रख पति विच संसार, मैं तेरी ओट तकाईआ। मैं तेरे गुरसिखां दा पर्दा बैठी ढक, तूं मेरी लाज रखाईआ। मेरी कोई हार ना कोई जित्त, चार दीवार ना बणत बणाईआ। मैं वेंहदयां मन्दिर जाए ढट्ठ, उच्चे टिल्ले नज़र किते ना आईआ। लालो तेरा खेड़ा जाणा वस, सतिजुग साचे वज्जे वधाईआ। क्यों श्री भगवान गया दस्स, ना कोई मेटे ना मेट मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस कुल्ली अंदर गया वस, सो कुल्ली सोभा पाईआ।
संगत नालों बहुती उडीक, हरि जू आप रखाइंदा। संगत वासा जगत तारीक, हरि जू आपणा शरीक ना किसे बणाइंदा। आवे जावे बिन तारीक, निक्का निक्का आपणा रूप वखाइंदा। गुरसिखां दी सदा तारीक, रातीं सुत्तयां दरस वखाइंदा। अन्तिम मेला करे ठीक, आप आपणे रंग रंगाइंदा। पहलों सिक्खी हरि जी आप करन दी प्रीत, फेर गुरसिखां प्रीत सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद आपणे अंग लगाइंदा। प्रीत करनी जे ना सिखदा, करदा की करतार। भगतां लेख किस बिध लिखदा, जगत चलदा किवें विहार। वेखो खेल साहिब अनडिठ दा, अनडिठड़ी करे कार। पहलों बणया आप जिस जिस दा, तिस सज्जण लए तार। जगत नेत्र किसे ना दिसदा, अंदर अंदर करे प्यार। सदा भुक्खा प्रेम भिक्ख दा, पुरख अबिनाशी भिक्खक भिख्या मंगे गुरसिख तेरे दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार।
१३ माघ २०१८ बिक्रमी अच्छर सिँघ दे गृह अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
हरि नाम रंग अपारा, बिन रंगत हरि चढ़ाइंदा। हरि नाम रंग अपारा, नज़र किसे ना आइंदा। हरि नाम रंग अपारा, काया चोली चोले नाल बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम वखाइंदा। हरि का नाम आत्म रंग, अन्त दाता आप रंगाईआ। हरि का नाम सदा संग, सदा सदा सुखदाईआ। हरि का नाम डोर पतंग, सुरती सुरत बंधाईआ। हरि का नाम गीत सुहागी छन्द, गोबिन्द गोबिन्द करे वड्याईआ। हरि का नाम परमानंद, परम पुरख मिलाईआ। हरि का नाम टुट्टी गंढ्ढ, आपणा बन्धन पाईआ । हरि का नाम करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, नूर नूर नूर रुशनाईआ। हरि का नाम सदा बखशिंद, पतित पापी लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम चखाईआ। हरि नाम सर्ब गुण, गुणवन्ता गुण जणाइंदा। हरि का नाम याद लए सुण, जन प्राणी मात सुणाइंदा। हरि का नाम छाण पुण, लख चुरासी आप कराइंदा। हरि का नाम लए चुण, गुरमुख सज्जण बाहर कढाइंदा। हरि का नाम साची धुन, आत्म राग सुणाइंदा। हरि का नाम गुरमुख विरला जाए सिख कन्न सुण, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम समझाइंदा। हरि का नाम सच भण्डारा, हरि साचा सच वरताईआ। हरि का नाम ठंडा ठारा, सांतक सति कराईआ। हरि का नाम अमृत धारा, निझर झिरना आप झिराईआ। हरि का नाम खोल्हे किवाड़ा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। हरि का नाम मेटे धाड़ा, पंचम मोह चुकाईआ।
हरि का नाम रंग चाढ़े गाड़्हा, रंग रतड़ा इक्क वखाईआ। हरि का नाम पावे सारा, डूँग्घी गारा काया कवरी फोल फुलाईआ। हरि का नाउँ वखाए सच दुआरा, हरि सतिगुर शरन शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे नाम बूझ बुझाईआ। हरि का नाम सूरबीर, वड्ड बलवान अख्वाइंदा। हरि का नाउँ निराला तीर, अणयाला आप चलाइंदा। हरि का नाम इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, घर घर विच भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप पढ़ाइंदा। हरि का नाम निष्अक्खर धार, धरनी धवल ना कोए वड्याईआ। हरि का नाम रहे जुग चार, जुग जुग वेस वटाईआ । हरि का नाम गावण गुर अवतार, रसना जिह्वा हिलाईआ। हरि का नाम भगतां मिले भगत दुआर, भगवन बूझ बुझाईआ। हरि का नाउँ सन्तन करे प्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। हरि का नाम गुरमुख लए निकाल, गुर मीत दए खुल्हाईआ। हरि का नाम गुरसिखां वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच भेव चुकाईआ। हरि का नाम तोड़े जंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। हरि का नाउँ वड्डा संसार, वड वड्डा आप वड्याइंदा। हरि का नाउँ आदि जुगादि, विवहार विवहारी आप कराइंदा। हरि का नाम घट घट रिहा पसार, लख चुरासी डेरा लाइंदा। हरि का नाम सच्ची गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल कराइंदा। हरि का नाउँ सदा जैकार, ब्रह्मण्ड खण्ड एका नाअरा लाइंदा। हरि का नाम अतुट भण्डार, वरभण्डी आप वरताइंदा। हरि का नाम तेज कटार, मनमुख गुरमुख दोवें पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। हरि का नाउँ तिक्खी धार, धार धार धार विच प्रगटाईआ। हरि का नाम जगत विकारा करे ख़ुआर, मात मोह चुकाईआ। हरि का नाम कराए दरस दीदार, हरि सतिगुर लए मिलाईआ। हरि का नाम भाण्डा भरम भउ भन्ने बण ठठयार, आपणा थथवा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप सालाहीआ। हरि का नाउँ सच्चा हट्ट, हटवाणा आप खुल्हाइंदा। हरि का नाम साची वथ, वस्त अमोलक विच रखाइंदा । हरि का नाम महिमा अकथ, कथ कथ ना कोए सुणाइंदा। हरि का नाम साचा रथ, जुग जुग बेड़ा मात रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। हरि का नाम सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। जन भगतां करे प्यार, मित्र प्यारा नाउँ धराईआ। अंदर वड़े डूँग्घी गार, आपणा आसण लाईआ। जिस वेले गुरसिख कढ्ढण बाहर, तूंही तूंही रिहा सालाहीआ। रसना करे जैकार, एका नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप दरसाईआ। हरि का नाउँ हरि का दरस, दरस दरस कराइंदा। हरि
का नाम अर्श फर्श, काया कुरा डेरा लाइंदा। हरि का नाम मेटे हरस, तृष्ना दुःख मिटाइंदा। हरि का नाम अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त बुझाइंदा। हरि का नाम नाता तोड़े स्वर्ग नरक, सचखण्ड दुआर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे आप सुणाइंदा। हरि का नाउँ सच्चा राग, रागी राग भेव ना आईआ। हरि का नाम जगत त्याग, सच त्यागी वेस वटाईआ। हरि का नाम नाम वैराग, बण वैरागी राह तकाईआ। हरि का नाम हँस बणाए काग, कागों हँस उडाईआ। हरि का नाम धोवे दाग, दुरमति मैल धुआईआ। हरि का नाम दीप जोत जगाए चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। हरि का नाम बणे सज्जण साक, घर मेला सहिज सुभाईआ। हरि का नाम खोल्हे ताक, दूई पर्दा आप उठाईआ। हरि का नाम पूरा करे घाट, पूरब लेखा लेखे लाईआ। हरि का नाम नेड़े दस्से वाट, प्रभ मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप उपाईआ। हरि का नाउँ वड्डा दूल्ह, हरि सतिगुर आप प्रगटाया। हरि का नाम फूलण फूल, पत्त डाली आप महकाया। हरि का नाउँ चुकाए मूल, बाकी कोई नज़र ना आया। हरि का नाम सोभा पाए सच सिँघासण बिन पावे चूल, बाडी बणत ना कोए बणाया। हरि का नाम जो जन जपे भूल, तिस भुलड़े राह दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाम वड्याआ। हरि का नाम सदा अड्ड, वक्खरी धार चलाइंदा। हरि का नाम वसे उपर शाह रग, नौ दुआरे दिस ना आइंदा। हरि का नाम हरिजन बध्धा साचा तग, धीरज जत इक्क वखाइंदा। हरि का नाम पर्दा लए कज्ज, ढाकण को पति खेल वखाइंदा। हरि का नाम सच नगारा जाए वज्ज, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाइंदा। हरि का नाम गुरमुख सके ना कोए छड्ड, जिस जन आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी चुक्के डर, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। नाम जपया जपाया जपत, जपत सुख पाया। जन्म जन्म दी मेटे तप्त, तृष्ना भुख गंवाया। करे पुनीत पापी पतित, पतित उधारन होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए बूंद रक्त, जिस जन आपणी दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर रखे ठंडी छाया।