१३ माघ २०१८ बिक्रमी बीबी दीपो दे घर दोसत पुरा
यारड़े दा सत्थर चंगेरा, मिले माण वड्याईआ। ना चन्द ना कोए अन्धेरा, एका नूर समाईआ। ना दूर ना वसे नेड़ा, घर बैठा सहिज सुभाईआ। झूठा दिसे भठ खेड़ा, तन माटी ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, साचा सत्थर इक्क समझाईआ । साचा सत्थर हरि निरँकार, एका एक मनाया। गुर अवतार मंगण वारो वार, जुग जुग सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, एका ओट रखाया। चरन कँवल दे अधार, सच शरन शरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सत्थर इक्क बणाया। साचा सत्थर चरन कँवल, कँवल चरन चरन कँवल मिले वड्याईआ। मिले वड्याई उपर धवल, जिस जन आपणी तन सेज हेठ वछाईआ। उपर बहे निराकार सांवल सवल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको सत्थर आपणा आप वखाईआ। साचा सत्थर लग्गे चंगा, जिस जन बूझ बुझाइंदा। रूप रेख ना कोए रंगा, नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि इक्क अनन्दा, अनन्द अनन्द वखाइंदा। वज्जे ताल बण सारंगी सरंगा, एका राग अल्हाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्दा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे तोर आपे पन्धा, आपे इस्म इस्म नाल मिलाइंदा। आपे आज़म होए बख्शंदा, आपे सत्थर हेठ सुहाइंदा। आप मिटाए सगली चिन्दा, सुख सांतक आप प्रगटाइंदा। आपे होए गहर गम्भीर गुणी गहिन्दा, आपे गोबिन्द मेल मिलाइंदा। आपे गोबिन्द धार सागर सिन्धा, अमृत प्याला आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सत्थर इक्क बणाइंदा। साचा सत्थर साची सेव, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। नूरी जल्वा नूरी तेज, नूर नुराना रिहा वखाईआ। शब्द अगम्मी एका भेज, धुर फ़रमाणा दए सुणाईआ। बिन नेत्रां रिहा वेख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि अन्त वटाए भेख, भेख अवल्लड़ा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सत्थर इक्क वड्याईआ। साचा सत्थर एका धार, हरि धारी धार रंगाइंदा। किसे दिस ना आए विच संसार, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। गोबिन्द वेख्या एका वार, एका घर ख़ुशी रखाइंदा। नाता तुट्टा सर्ब संसार, मात पित पूत मोह ना कोए वखाइंदा। एका मंग मंगी दरबार, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। किरपा कर मेरे निरँकार, मैं इक्को ओट रखाइंदा। सत्थर चंगा तेरे प्यार, जगत सेज ना कोए हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। साचा सत्थर होया सोहणा, हरि सोहणा रूप वटाया। निरगुण सरगुण मिल्या मोहणा, मोह मोह आपणे नाल मिलाया। पिछला लेखा जिस ने धोणा, अग्गे राह चलाया। साचे सत्थर तेरा वेखे चारो कोनां, चारों जुग फोल फुलाया। जिस अग्गे गोबिन्द सोहणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। चढ़ के सेज कदे ना सौणा, चिंता दुःख ना कोए रखाया। पुरख अकाल एका गाउणा, वाह वाह वज्जदी रहे वधाया। देवे सुनेहड़ा उनिंजा पवणा, पवण पवणां विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सत्थर इक्क रखाया। साचा सत्थर कर त्यार, त्रैगुण अतीता खेल कराईआ। गोबिन्द सुण तेरी पुकार,
गोबिन्द आपणी ख़ुशी मनाईआ। करां खेल अपर अपार, भेव कोए ना पाईआ। बाडी बणा बण तरखाण, साची घाड़त लवां घड़ाईआ। निरगुण रूप हो श्री भगवान, लोकमात फेरा पाईआ। तेरी सूलां सेज कर परवान, आप आपणे अंग लगाईआ। तेरे अन्तर मार ध्यान, आपणा पर्दा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सत्थर दए विछाईआ। साचा सत्थर विछे वछाउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण जामा पाउणा, जोती जोत जोत वेस वटाइंदा। पलँघ रंगीला इक्क वखाउणा, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। तख्त निवासी तख्त सुहाउणा, साचा तख्त आप बणाइंदा। जिस सेज उत्ते गोबिन्द सुवाउणा, सो सेज ना किसे वखाइंदा। सत्थर हंढाया लेखे लाउणा, यार यारी नाल निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को सत्थर रखे चंगा, आदि जुगादि ना होए मंदा, मंद वासना ना कोए रखाइंदा।
१३ माघ २०१८ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह
पिण्ड शोन ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड खेल महान, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। तख्त निवासी शाह सुल्तान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्मरान, एका एक जणाइंदा। पंचम उठो नौजवान, एका रंग वखाइंदा। चरन कँवल करो ध्यान, शरन शरनाई इक्क समझाइंदा। विष्नूं लेखा चुक्के आण, भगवन आपणी झोली पाइंदा। ब्रह्मे अन्तिम आए हान, वेला वक्त चुकाइंदा। शंकर मुके जगत शान, हरि साचा आप मिटाइंदा। सुरपति इन्द होए वैरान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। ध्रू अन्त करे कल्याण, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। बल बावन खेल खेल महान, बल आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची कार कमाइंदा। सचखण्ड बैठ श्री भगवान, आपणी खेल कराईआ। मुर्शद मुरीद देवां बान, शहिनशाह बेपरवाहीआ। सच संदेश इक्क फ़रमाण, एका वार सुणाईआ। आदि जुगादी सच निशान, साचा हथ्थ रखाईआ। पंचां देवे एका दान, एका वस्त झोली पाईआ। एका शब्द इक्क कान, एका घर वखाईआ। एका इष्ट श्री भगवान, एका नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। सचखण्ड सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाइंदा। निरगुण निरवैर इक्क इकल्ला, पुरख अबिनाशी सोभा पाइंदा। जोती जोत आपे रला, नूर नुराना डगमगाइंदा। पंचम फड़े आपणा पल्ला, पंचम मोह वधाइंदा। पंचम अंदर आपे रला, रूप रंग रेख ना
कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड आपणी खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी एकँकारा, अकल कला वड्याईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, आप आपणा हुक्म समझाईआ। पंचम देवे इक्क सहारा, एका ओट जणाईआ। एका मन्दिर उच्च मनारा, महल अटल वड्याईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, नूर नुराना कर रुशनाईआ। कमलापाती खेल अपारा, अपरम्पर धार चलाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, आप आपणा भाउ चुकाईआ। रागी नादी वसे बाहरा, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। बोध अगाधी खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड साचा दुआरा, धुर दरबारी आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यारा, निरगुण आसण लाइंदा। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणी कारा, करनी किरत आप कमाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आपणी धारा आप चलाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़ा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। श्री भगवान सति हुलारा, सति सतिवादी आप हलाइंदा। पारब्रह्म करे खेल अपर अपारा, आपणा राह आप चलाइंदा। पंचम मेला एका वारा, एका माण रखाइंदा। गुरमुख देवे सच दुआरा, सच महल्ल बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा सच घर, सच घर सचखण्ड दुआर आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा दीपक जोत, एका एक जगाईआ। आपे वसया साचे कोट, साचे बंक वड्याईआ। आपे पंजां देवे ओट, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा गुण आप समझाईआ। साचा गुण हरि निरँकार, आपणा आप जणाइंदा। पहला लेखा मुक्के सर्ब संसार, बाकी कोए रहिण ना पाइंदा। जुग चौकड़ी बीते काल, कोटी कोट रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर वेस वटाइंदा। बोध अगाध बोल जैकार, शब्दी नाद वजाइंदा। आत्म परमात्म दए अधार, जीव जंत समझाइंदा। राती रुत्ती थिती वार, बरस मास रुत्त सुहाइंदा। कागद कलम कर प्यार, लिख लिख लेख जणाइंदा। काया बस्त्र तन शृंगार, सरगुण रंग चढ़ाइंदा। सर सरोवर तट तीर्थ किनार, जल थल महीअल डेरा लाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत रिख मुन आप भुआइंदा। समुंद सागर डूँग्घी गार, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। एका शब्द नाद धुन्कार, आदि जुगादी आप वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भर भण्डार, त्रैगुण मेला जोड़ जुड़ाइंदा। पंज तत्त तत्त अखाड़, आप आपणा नाच नचाइंदा। मन मति बुध दए अधार, निरगुण सरगुण झोली पाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर त्यार, खाणी बाणी नाल मिलाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैख़री धार, वरन वरनी झोली पाइंदा। खेले खेल अगम्म अपार, एका अक्खर आप धराइंदा। ब्रह्मा वेता
कर त्यार, चारे वेद मुख सालाहइंदा। शास्त्र सिमरत कर त्यार, वेद पुराणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा सब समझाइंदा। पिछला लेखा देवे दस्स, पंचम माण वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पैंडा मुक्या नस्स नस्स, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। कर प्रकाश थक्के रवि ससि, जगत अन्धेर ना कोए गंवाईआ। गुर अवतार गए थक्क थक्क, लोकमात कर पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर खोल्ह हट्ट, जगत वणज गए कराईआ। अन्तिम सब दा लेखा प्या ख़ात, ख़ाता कोए ना फेर वखाईआ। कलयुग आई अन्धेरी रात, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। लख चुरासी लभ्भे ना कोए वाट, नौ खण्ड पृथ्मी दए दुहाईआ। सत्तां दीपां तुट्टा नात, नाता बिधाता ना कोए जुड़ाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, साचा पूत ना गोद सुहाईआ। सृष्ट सबाई लुट्टी ज़ात पात, आत्म ब्रह्म ना कोए वखाईआ। ईश जीव करन घात, हथ्थ छुरी जगत कसाईआ। चारों कुण्ट पढ़ पढ़ गाथ, रसना जिह्वा करी हल्काईआ। हरि जू दिसे किसे ना साथ, बैठा मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां खेल रिहा खलाईआ। पंजे नैण खोल्हो लओ तक्क, हरि जू आख सुणाया। लख चुरासी भाण्डा सख, हरि का नाम ना कोए वखाया। मन सुआन रिहा लक, जूठ झूठ मुख धराया। काया अंदर रख्या ढक, दिस किसे ना आया। कूड़ी क्रिया विक्या हट्ट, साचा वणज ना कोए कराया। माया ममता लग्गा फट, द्वैती पर्दा ना कोए उठाया। कर कर खेल बाजीगर नट, कलयुग आपणा स्वांग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका राह जणाया। पंचम एका राह जणाइंदा, कर किरपा गुण निधान। चार जुग दी कीती आप वखाइंदा, लोकमात वेख मार ध्यान। चार यारी पन्ध मुकाइंदा, चारों कुण्ट आए हाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा सति संदेशा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। इक्को भूप इक्क नरेशा, राज राजान इक्क अख्वाइंदा। इक्को ठाकर इक्क आदेशा, एका निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। एका नूर एका वेसा, एका घर सुहाइंदा। एका लेख एका लेखा, लिखणहार इक्क हो जाइंदा। एका करनी एका पेशा, एका किरत कमाइंदा। एका वसे साचे देशा, घर साचा आप सुहाइंदा। एका उपजाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, साचे धन्दे लाइंदा। एका पाए भरम भुलेखा, वल छल धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाइंदा । एका एक एकँकार, एका हथ्थ वड्याईआ। एका करे सर्ब पसार, वेखे चाँईं चाँईंआ। एका शब्द नाद धुन्कार, एका राग राग अल्हाईआ । एका अमृत ठंडा ठार, सर सरोवर इक्क समाईआ। एका गुर पीर अवतार, पीर पैग़म्बर इक्क वड्याईआ। एका खाणी बाणी पावे सार, एका करे सच पढ़ाईआ। एका अवणी गवणी फिरे अगम्म अपार,
त्रैभवण धनी वेस वटाईआ। एका वसे महल्ल अटार, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। एका खेल करे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। एका लेखा लिखणहारा, आदि जुगादि समाया। जुग जुग रूप धरे न्यारा, भेव कोए ना पाया। निरगुण सरगुण दए आधारा, साची सिख्या इक्क समझाया। नाम वस्त सति भण्डारा, पुरख अकाल आप वरताया। गुर गुर रूप सेवादारा, बण सेवक सेव कमाया। भगत खुल्हाए बन्द किवाड़ा, आप आपणा पर्दा लाहया। सन्तन देवे इक्क सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। गुरमुख देवे सति दीदारा, नेत्र लोचण नैण जणाया। गुरसिख करे पनिहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा जणाया। पूरब लेखा जुग चार, कोटन कोटि जुग चौकड़ी बीत बिताईआ। नानक निरगुण पावे सार, छत्ती छत्ती भेव खुल्हाईआ। छत्ती लेखा धन्दूकार, छत्ती छत्ती आपणी गोद सुहाईआ। छत्ती राग दए आधार, एका दूआ कर प्यार, बहत्तर नाड़ वज्जे सितार, तन माटी भेव चुकाईआ। एका जोत नूर उज्यार, घर मन्दिर सोहे बंक दुआर, गृह आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा लेखे विच समाईआ। पूरब लेखा जाए लग्ग, हरि साचा आप लगाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, निरगुण आपणी जोत जगाइंदा। कलयुग लोकमात विच्चों देवे कढ्ढ, एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां देवे एका वर, एका शब्द सुणाइंदा। पंजे उठ होए प्रधान, आपणा बल रखाया। किरपा कर श्री भगवान, एका तेरी ओट रखाया। कवण बिध मेटें कूड़ निशान, लोकमात करें सफ़ाया। कवण बिध देवें इक्क ज्ञान, लख चुरासी दएं पढ़ाया। कवण वखाएं सच मकान, घर मन्दिर सोभा पाया। कवण नूर दरसाएं मेहरवान, नूर नुराना कर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्त खेल करां महान, वेद कतेब भेव ना आइंदा। लेखा जाणे ना कोए ज्ञान, सूझ बूझ ना कोए रखाइंदा। अन्तर वेखे ना कोए मार ध्यान, आप आपणा पर्दा पाइंदा। प्रगट होवां विच जहान, निरगुण नूर नूर धराइंदा। निहकलंक बण बली बलवान, आपणा बल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव हरि जू दस्से, साची ख़ुशी मनाईआ। पंजां नाल बह बह हस्से, वज्जे नाम वधाईआ। तीर निराला एका कसे, तिक्खी धार बणाईआ। गुरमुख लख चुरासी विच्चों कढ्ढे फसे, आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। पंजे उठ करन अरदास, दोए जोड़ सीस झुकाया। आपणा भेव दस्स खास, भेव अभेदा पर्दा लाहया। किस बिध सानूं सद्दया
पास, आपणा हुक्म मनाया। पंज तत्त काया चोला कर के आए नास, नाता मोह तुड़ाया। तेरा मिल्या सति प्रकाश, जोती जोत समाया। असीं बह गए बण के दास, दर तेरे सीस झुकाया। तेरा मंडल वेखी रास, गोपी काहन नचाया। तूं साडी करीं पूरी आस, जगत तृष्ना भुख मिटाया। चरनां हेठां दिता पृथ्मी आकाश, उपर साडा डेरा लाया। तेरी महिमा पुरख अबिनाश, हउँ कथ ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, किस बिध मेला मेल मिलाया। मेल मिलाया कवण धार, हरि जू दे बताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर सेवा कर कर आए गुर अवतार, लोकमात फेरा पाईआ। पीर पैग़म्बर तैनूं कहिन्दे रहे सच्चा यार, परवरदिगार मेरा ख़ुदाईआ। ऐनलहक़ सुत्ता पैर पसार, मुकामे हक़ सच्चा शहिनशाहीआ। सानूं तेरे ते प्या शक्क, साडा पर्दा दे चुकाईआ। किस बिध आऐ तेरे हट्ट, कवण वणज दिता कराईआ। सानूं पिछला लेखा भुलया झट्ट, इक्क तेरा दर्शन पाईआ। सरन सरनाई गए ढट्ठ, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। तेरा नूर लट लट, जोती जोत डगमगाईआ। तेरा नाम अगम्मी सट्ट, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पंचम ढह पए शरनाईआ। पुरख अबिनाशी दस्से हाल, पिछला भेव खुल्हाइंदा। गुरमुख सच्चा इक्को पाल, पाल पलोस आपणी सेव लगाइंदा। तेग़ हेठ घाली घाल, बहादर रूप वटाइंदा। अन्तिम रख के गया इक्क सवाल, एका ओट तकाइंदा। मेरा किछ नहीं तेरा पुत्त गोबिन्द लाल, तेरी झोली पाइंदा। तूं एथे ओथे राखा पुरख अकाल, तेरी ओट तकाइंदा। तूं मेरा करना हल्ल सवाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। इस बिध होया मात दलाल, कलयुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। खोल्हे भेव आप करतारा, आपणी महिमा आप जणाईआ। गोबिन्द सुत सुत दुलारा, गोदी गोद वड्याईआ। सेवक सेवा करे त्यारा, चाकर चाकरी इक्क समझाईआ। पुरख अकाल इक्क सहारा, एका ओट तकाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, चरन सरन सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहू मिझ बणाया इट्टां गारा, बाली बाले भेंट चढ़ाईआ। दोए बाले दोए लाल, दो जहानां खेल कराइंदा। एथे ओथे सच्ची धर्मसाल, हरि साचा आप बणाइंदा। पहली वारी गड्ड के गया निशान, दूजी वार आप झुलाइंदा। प्रगट हो के दिता दान, दाता दानी झोली पाइंदा। आपणे दर कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, कलयुग सीआं वंड वंडाइंदा। नौ दुआरे इक्क निशान, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। पिछला लेखा चुक्के आण, विष्न ब्रह्मा शिव उठाइंदा। सुरपति राजा इन्द होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। करे खेल श्री भगवान, बाली बाले आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची आप सुहाइंदा। दरगाह साची हरि का ज़ोर, ज़ोरावर दए वड्याईआ। आपणी हथ्थीं आपे तोर, आपे लए मिलाईआ। आपे फड़नहारा डोर, आकाश आकाश आप उडाईआ। आपे वेखे अन्ध घोर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा जणाईआ। पूरब लेखा दस्से मीत, हरि आपणी दया कमाइंदा। ज़ोरावर इक्क अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। गोबिन्द गाए इक्को गीत, पुरख अकाल मनाइंदा। नाता तुट्टा मन्दिर मसीत, घर साचे सोभा पाइंदा। सिँघ सवरन चलाई रीत, सोना रुपा ना रंग रंगाइंदा। ध्रू होणा अन्तिम सीत, हरि आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आप समझाइंदा। पिछला लेखा दस्से अहिवाल, हवाला आपणा आप जणाईआ। बल बावण खेल न्यार, साची वंड वंडाईआ। एथे ओथे करे ध्यान, वेखणहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा दए चुकाईआ। बल बावन पूरब लेखा, हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल नर नरेशा, आपणा हुक्म वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मेटी रेखा, कलयुग अन्तिम आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा आप मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम हरि जू लहिणा, हरिजन आप चुकाईआ। बल तेरा देवे देणा, देवणहार भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बल देणा तेरा एका मंत, हरि मन्त्र आप पढ़ाया। तेरा लहिणा चुक्या पिछला जीव जंत, जंत जीव ना वंड वंडाया। हरि जू मेला होया अन्त, अन्त लए मिलाया। आपणी महिमा जाणे अगणत, बेअन्त करे वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल तेरे दर, संगत पंगत रूप वटाया। संगत विच एका माण, हरि जू हरि रखाया। पंगत बिठाई पिछला लेखा जाण, कीता दान झोली पाया। अन्तिम दर कर परवान, पंचम नाल मिलाया। करे खेल श्री भगवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सचखण्ड सच निशान, सति सतिवादी इक्क झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। पंजे सुणो छोटे बाल, हरि साचा सच जणाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे घालण घाल, आपणी सेव कमाईआ। पहलों करया हल्ल सवाल, लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। आपणा भेव हरि निरँकारा, एका इक्क जणाइंदा। छत्ती जुग दा सच विहारा, छत्ती छत्ती वंड वंडाइंदा। बल तेरा बल दुआरा, बल बावन आप सुहाइंदा। लोकमात कर उज्यारा, चार वरन वखाइंदा। चार कुण्ट इक्क नगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त आप वजाइंदा। पंचम देवे सच निशानी, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ।
निरगुण जोत नूर नुरानी, लोकमात करे रुशनाईआ। भगत दुआरा इक्क लासानी, लाशरीक आप बणाईआ। लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ । पुरख अगम्मड़ा आपे जाणे आपणी बाणी, पिछली करे ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम चुक्के झूठी काणी, दूजी काण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाईआ। इस बिध होया सचखण्ड मेला, हरि जू आख सुणाया। एका घर वसे गुरू गुर चेला, गोबिन्द लिख्या पूर कराया। आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए जणाया। साहिब सुल्तान सज्जण सुहेला, पुरख अबिनाशी बेपरवाहया। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कर्म आप कराया। निहकर्मी करया कर्म अपारा, कर्म कांड ना कोए जणाईआ। पंचम वखाए इक्क मुनारा, लोकमात सुहाईआ। बहत्तरां देवे इक्क सहारा, एका ओट जणाईआ। कलयुग अन्तिम पार किनारा, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। फड़ के सुट्टे डूँग्घी गारा, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची क्रिया आप जणाईआ। साची क्रिया करे करतार, कुदरत कादर खेल खलाइंदा। लहिणा देणा चुक्के जुग चार, चारे खाणी झोली पाइंदा। सतिजुग सच करे विहार, सति सतिवादी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे हो त्यार, सच सलाह जणाइंदा। पंचम रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंजां माण रखाइंदा। पंजे आए साचे दर, हरि साचे आप बुलाया। सरन सरनाई मिल्या घर, घर मन्दिर डेरा लाया। निरभउ चुकाया दूजा डर, भय अवर ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाया। आपणा भेव दस्से श्री भगवान, महिमा आप सुणाईआ। पहली चेत दिवस महान, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक मंगया पंजां दान, दरगाह साची मिली वड्याईआ। पुरख अबिनाशी देवणहार श्री भगवान, आसा वन्त पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मेला जुड़या जोड़, सो पुरख निरँजण आप जुड़ाया। हरि पुरख निरँजण वेखे दौड़, आपणा पन्ध मुकाया। एकँकारा करे गौर, नज़र नज़र नाल मिलाया। आदि निरँजण करे चौर, बण सेवक सेव कमाया। अबिनाशी करता कहे मैं कढ्ढया जौहर, लख चुरासी विच्चों पंचम मुख रखाया। श्री भगवान कहे मैं चाड़्ह के आंदे घोड़, एका घोड़ा आप उठाया। पारब्रह्म कहे मैं लाया पौड़, उच्चा डण्डा इक्क वखाया। पंचम कहिण तूंही तूं गया बौहड़, मिली तेरी सरन सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे माण दुआया। दर घर साचे दिता माण, हरि जू आख सुणाइंदा। नानक निरगुण करे परवान, पहली चेत वंड वंडाइंदा। तुहाढ्ढा हाल पुच्छे
आण, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप सुहाइंदा। पहली चेत नानक मेला, निरगुण निरगुण दए कराईआ। पंचम सोहे साचा वेला, वाह वाह वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी बण विचोला, दो जहानां फेरा पाईआ। नानक गाया सोहँ ढोला, गुरमुख जै जैकार नाल रलाईआ। विष्नूं भगवान चुकाया ओहला, पर्दा पर्दा दए उठाईआ। होया इकरार पूरा कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मिलणा नानक धार, हरि साचा आप मिलाईआ। पंच परवान पंच प्रधान पंचे पावे दरगाह माण, पंचां का गुर एक ध्यान, ध्यान विच रलाईआ । पंजां नेत्र पेख श्री भगवान, आपणी ख़ुशी वखाईआ। उठो खोल्हो इक्क दुकान, एका हुक्म जणाईआ। सतिजुग बणे सति विधान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर विधान बणावणा, हरि आपणी किरपा धार। पंजां माण दवावणा , तख्त निवासी सच्ची सरकार। गोबिन्द सूरा नाल रलावणा, आप आपणा कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। पंच हो परवान, परम पुरख सीस झुकाईआ। असीं वेखणा आपणा राज राजान, कवण हुक्म रिहा सुणाईआ। निरगुण नूर हो प्रधान, आपणा दरस दए कराईआ। जोधा सूरबीर बलवान, पंचम मुख सीस ताज टिकाईआ। एका तख्त बहे राज राजान, दूजी सेज ना कोए सुहाईआ। आदि जुगादी सच्चा काहन, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पहली चेत देवे धुर फ़रमाण, जो करना सो रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा आप चुकाईआ। पिछला लेखा चुक्कणा, रहे ना विच संसार। सतिजुग साचा उठणा, पुरख अबिनाशी लए उठाल। साहिब दयाल एका तुट्ठणा, देवे नाम सच्चा धन माल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल कराउणा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सच सुच करे पढ़ाईआ। पंचम एका माण दिवाउणा, पंचम सिफ्त सालाहीआ। पंचम एका घर बहाउणा, एका मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह चलाए निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। सतिजुग उपजे विच संसार, संसा रोग रहे ना राईआ। भगवन मेला भगत दुआर, घर साचा सोभा पाईआ। एका अक्खर बोल जैकार, जै जैकारा दए सुणाईआ। चार वरन आधार, चार कुण्ट वेख वखाईआ। चार अक्खर उतरे पार, आत्म परमात्म वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहँ एका नाम सुणाईआ। सोहँ सच्चा हरि का नाम, आत्म परमात्म धार वखाइंदा। आदि जुगादी साचा काम, निरगुण सरगुण खेल
कराइंदा। पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, एका हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, पंचम मेला मेल मिलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर चेला एका घर बहाइंदा।
टूणा जादू ना सके पोह, जिस जन सतिगुर दया कमाईआ। काग़ज़ कलम शाही लिखण वाले सारे रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अंदर बाहर दुरमति मैल देवे धो, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। जो जन जपे जाप सोहँ सो, तिस घर टूणा जादू चले ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिंन ख़बीश भूत प्रेत हाकन डाकन सिर मुंडवाइंदा। ना घर ना बाहर खेत, पशू पंछी बन्धन पाइंदा। जो जन हरिसंगत हरि करे हेत, तिस गृह कोए ना फेरा पाइंदा। सदा रुत्त रहे बसन्ती चेत, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। बाकी कुछ थोड़ा जिहा रखे भेत, आपणा लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा।