१४ माघ २०१८ बिक्रमी देव सिँघ दे गृह शोन ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड सुहञ्जणा हरि दरबार, आदि निरँजण आप लगाइंदा। दुःख दर्द भय भञ्जणा शाह सिक्दार, भूपत भूप आसण लाइंदा। आदि जुगादि सज्जणा एकँकार, अकल कल आपणी खेल खलाइंदा। तख्त निवासी सुहाए बंक दुआर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। निरगुण निरगुण बण चोबदार, दर दरवेश अलख जगाइंदा। हुक्मी हुक्म सति वरतार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला आप सजाइंदा। सच महल्ला गया सज, सो पुरख निरँजण आप सजाया। हरि पुरख निरँजण चढ़या भज्ज, निरगुण आपणा बल धराया। एकँकार जैकारा बोले गज्ज, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाया। आदि निरँजण ताल जाए वज्ज, पुरख अकाल आप वजाया। अबिनाशी करता होए गद गद, आपणा रंग आप चढ़ाया। श्री भगवान इक्क निशान देवे बन्न्ह, सच दुआरे आप झुलाया। पारब्रह्म प्रभ कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न मेरी वड्याआ। करया खेल सच मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाया। निरगुण अग्गे निरगुण गया मन्न, एका दूजा भउ चुकाया। आपे बेड़ा आपणा बन्न्ह, हरि आपे खेल कराया। करे खेल श्री भगवन, रूप रेख ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वसाया। सचखण्ड वसया सच महल्ला, हरि जू हरि हरि आप वसाइंदा। निरगुण नूर इक्क इकल्ला, अजूनी रहित आसण लाइंदा। दीपक दीप आपे बला, जोती जोत रुशनाइंदा।
सच सिँघासण पुरख अबिनाशण एकँकार हरि निरँकार आपे मल्ला, सोभावन्त श्री भगवन्त आदि अन्त एका रंग रंगाइंदा। पुरख बिधाता इक्क इकांता खेले खेल नारी कन्त, आदि अन्त जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। श्री भगवाना सच निशाना दो जहाना हो मेहरवाना, इक्क इकल्ला आप झुलाइंदा। धुर फ़रमाणा देवे दाना जीव जहाना, राग अनादी नाद सुणाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच मकाना, दीपक जोत जगे महाना, दीआ बाती कमलापाती ना होर वखाइंदा। भूपत भूप राज राजाना, एका देवे धुर फ़रमाणा, सति संदेशा नर नरेशा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप सुणाइंदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, करे खेल निगहबाना, आपणी धार हरि करतार आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड महल्ले आपे चढ़ ना कोई सीस ना कोई धड़, निराकार निरवैर आपणा आसण लाइंदा। हरि जू साचा आसण ला, तख्त निवासी सोभा पाईआ। सचखण्ड बैठ सच्चा शहिनशाह, आपणा बल धराईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, हुक्मी हुक्म खेल कराईआ। शब्दी सुत सेवा ला, विष्न ब्रह्मा शिव करे कुड़माईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां घाड़त घड़ा, गगन मंडल करे रुशनाईआ। सूरज चन्द चन्द चमका, चन्द चांदनी इक्क चमकाईआ। त्रैगुण मेला सहिज सुभा, पंचम जोड़ जोड़ आप आपणा बन्धन पा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा रंग आप वखाईआ। चारे खाणी खेल महानी, शब्दी बाणी धुर दी राणी, एका राग एका कान एका ब्रह्म इक्क ज्ञान, इक्क भगवान एका वार हरि निरँकार, दो जहान आपणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, साचे तख्त सोभा पाईआ। साचे तख्त हरि जू चढ़या, इक्क इकल्ला एकँकार। साचे मन्दिर आपे वड्या, निरगुण नूर उज्यार। निरगुण निष्अक्खर आपे पढ़या, वेद कतेब ना कोए सार। विष्न ब्रह्मा शिव पूत सपूता आपणी गोदी आपे धरया, आपे करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अगोचर खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र लोचण नैण ना कोए रखाइंदा। शब्द शब्द शब्दी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। खेल खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। लख चुरासी बण ठठयारा, घड़ घड़ भाण्डा अंदर वड़ वड़ आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा खेल निरगुण सरगुण करे मेल, जोती जाता सज्जण सुहेल, आपणा बन्धन पाइंदा। आपणा बन्धन हरि हरि पा, हरि जू खेल कराईआ। जुग चौकड़ी वेस वटा, रूप अनूप धराईआ। नाद अनादी ढोला गा, शब्दी शब्द सुणाईआ। अक्खर अक्खर आप पढ़ा, जगत विद्या संग रखाईआ। आपणा भेव आप छुपा, पर्दा ओहला इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, धुर फ़रमाणा आपणा हुक्म वरताईआ। धुर फ़रमाणा वरते वरतार, हरि सज्जण आप वरताइंदा। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर भेव कोए ना आइंदा। जुग चौकड़ी विच संसार, लुक लुक वेस वटाइंदा। सरगुण अंदर डूँग्घी गार, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। शब्द अगम्मी तार सितार, बिन तन्दी तार वजाइंदा। रसना जिह्वा कर प्यार, जीव जंत समझाइंदा। ऊँची कूक कूक वाजां मार, एका हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहावणा, सोभावन्त करतार। जुग जुग वेस वटावणा, निरगुण सरगुण लए अवतार। लख चुरासी बेड़ा हरि चलावणा, मँझधार वेख संसार। गुरमुख विरले गोद बहावणा, जिस देवे दरस दीदार। आत्म परमात्म रंग चढ़ावणा, रंग चलूल एका वार। सच निशान इक्क वखावणा, आत्म अन्तर खोल्ह कवाड़। हरि हरि गीत एका गावणा, एका मन्दिर इक्क दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। खेल अपारा हरि निरँकारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, एकँकारा दए सहारा, आदि निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। श्री भगवान सच अखाड़ा, अबिनाशी करता बहत्तर नाड़ वजाए ताड़ा, पारब्रह्म आपणा राग अल्हाईआ। इक्को सोहे सच दुआरा, निर्मल जोत जगे उज्यारा, चार दिसे ना कोए दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करनहार करतार। सचखण्ड दुआरा एका मलड़ा, सोभावन्त हरि निरँकार। सच संदेश एका घलड़ा, शब्दी शब्द धार। गुर अवतार फड़ाए पलड़ा, आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर जुग चौकड़ी बन्न्हे धार। जुग चौकड़ी बन्न्हे धार, आपणी बणत बणाइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतार, लख चुरासी खेल कराइंदा। गुरमुख सज्जण लए उभार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। कमलापाती कँवल नैण खोल्ह किवाड़, साची ताकी आप तुड़ाइंदा। साकी बण बण देवे जाम अपार, मधुर जाम इक्क प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग एका चौकड़ ना कोई सिहारी ना कोई अउँकड़, कन्ना मुक्ता ना कोए रखाइंदा। कन्ना मुक्ता ना कोए बिन्दी, अक्खर अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। दीन दयाल सर्ब गुण ठाकर इक्क बख्शंदी, दीनन आपणी दया कमाईआ। उर्दू फ़ारसी ना कोए पढ़ाई हिन्दी, लफ़ज़ लफ़ज़ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप चलाईआ। आपे दूल्हा आपे दुल्हण, दोए दोए रूप धराईआ। आपे मालण आपे फूलण, आपे बरख़ा रिहा लगाईआ। आपे कन्त आपे कन्तूहलण, आपे बह बह ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, आपणा रंग वखाईआ। आपे फूलण आपे सेज, आपे सोभा पाइंदा। आपे जोती आपे तेज, आपे रंग चढ़ाइंदा। आपणा आप आपे वेख, आपे ख़ुशी मनाइंदा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोए मूंड मुंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा ना कोए महेष, सुरपति रंग ना कोए रंगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं ना कोए देस, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पंडत पांधा ना कोई दिसे मुलां शेख़, तसबी माला ना कोए रखाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत ना कोई दिसे बालू रेत, सागर सरोवर ना कोए जणाइंदा। भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख करे ना कोई हेत, पंज तत्त चरन नत नाता नाता ना कोए जुड़ाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ ना कोई सरोवर ना कोई तट, ना कोई वणजारा ना कोई हट्ट, वस्त वस्त ना कोए वखाइंदा। ना कोई संगी ना कोई साथ, ना कोई देवे हथ्थो हथ्थ दात, ना कोई दिवस ना कोई रात, पिता मात ना कोए जणाइंदा। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ना कोई नार दिसे कमज़ात, ना कोई डूँग्घा रखे खात, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। इक्क इकल्ला पुरख समरथ, आपणी महिमा जाणे अकथ, आप चलाए आपणा रथ, जुग जुग आपणी सेव कमाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव राह चलाइंदा। अन्तिम पूरी करे आस, लेखा सर्ब मुकाइंदा। लोकमात होए उदास, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। नाता तुटणा पृथ्मी आकाश, मंडल मण्डप ना कोए वड्याइंदा। अन्तिम पूरे होए सास, स्वास पवण ना कोए वधाइंदा। घर घर बैठे होए निरास, आसा पूर ना कोए कराइंदा। जिस ने उपजाई आपणी शाख़, सो आपणी हथ्थीं वढ्ढ वखाइंदा। अन्तिम करनी ढेरी खाक, ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। कोई ना दिसे सज्जण साक, वेले अन्त छुडाइंदा। चारों कुण्ट बैठे झाक, नाता नज़र कोए ना आइंदा। थल्ले दिसे ना कोई खाट, तक्कीआ सीस ना कोए टिकाइंदा। काया बस्त्र गया पाट, हथ्थीं तन्द ना कोए लगाइंदा। चारों कुण्ट आया घाट, घाटा पूर ना कोए कराइंदा। किसे नज़र ना आए त्रिलोकी नाथ, तिन्नां लोकां मुख भुआइंदा। किसे कम्म ना आए पूजा पाठ, पढ़ पढ़ रसना जिह्वा सर्ब गाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे आप पुरख समरथ, आपणी कल आप वरताइंदा। चार जुग दी क्रिया करनी देवे मथ, उपर आपणा बल धराइंदा। अभिमानीआं माण जाए ढट्ठ, मोह ममता ना कोए रखाइंदा। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, गेड़ा गेड़े विच रखाइंदा। जन भगतां मार्ग एका दस्स, आपणी बूझ बुझाइंदा। सचखण्ड निवासी आए नट्ठ, लोकमात फेरा पाइंदा। हरिसंगत कर इक्क इक्ट्ठ, आपणा रंग चढ़ाइंदा। नाता तुट्टा मढ़ी गौर मट्ठ, शिवदुआला नज़र कोए ना आइंदा। सारे सत्थर बैठे घत्त, मन्दिर मसीत सर्ब कुरलाइंदा। इक्को यारड़ा होए प्रगट, गोबिन्द पूरी आस कराइंदा। देवे एका साची वथ, नाम ख़ज़ाना आप वरताइंदा। लेखे लाए रत्ती रत्त,
रतन अमोलक आपणी गोलक गुरमुख आप टिकाइंदा। बीज बीजे साचे वत, पत डाली आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा वेस आप धराइंदा। वाहवा हरि जू धरया वेस, वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। जन भगतां वेखे काया देस, परदेसों चल के आया माहीआ। किसे ना लभ्भे रूप रेख, रंगत रंग ना कोए वखाईआ। इक्को मेला दस दस्मेश, विछड़यां लए मिलाईआ। अंदर बाहर रहे हमेश, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। नानक लेखे लाई खूंडी भूरी खेस, बण चरवाहा सेव कमाईआ। अन्तिम कर इक्क आदेश, एका मंग मंगाईआ। तूं साहिब सुल्तान नर नरेश, शहिनशाह वड्डी तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि रहें हमेश, ना मरे ना जाईआ। तेरा कोए ना पाए भेत, तेरी महिमा गणत गिणी ना जाईआ। तेरा इक्को सच्चा हेत, चरन सरन सच्ची शरनाईआ। आपणे नेत्र मैनूं वेख, मेरा नेत्र आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। हरि जू अग्गों कहे हस्स, एका शब्द सुणाया। निरगुण धार निरगुण दस्स, निरगुण मेला मेल मिलाया। सच दुआरे आउणा नस्स, सचखण्ड इक्क वखाया। अग्गे वेखे जोत प्रकाश, नूर नुराना डगमगाया। दोए जोड़ करे अरदास, प्रभ अग्गे बेनन्ती इक्क सुणाया। हउँ चाकर सेवक तेरा दास, मैं सेवक सेव कमाया। तेरी वस्त तेरी रास, तेरे हट्ट विकाया। सर्ब गुणा गुण तूं ही तास, हथ्थ तेरे वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल कराइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार । नानक निरगुण हुक्म सुणाइंदा, हुक्मी हुक्म सति वरतार। एका वस्त झोली पाइंदा, नाम सति कर प्यार। जीव जंत वरताइंदा, ऊँच नीच आधार। राउ रंक समझाइंदा, चार कुण्ट जैकार। चल चल आपणा पन्ध मुकाइंदा, बण पाँधी विच संसार। हरि गुण हरि आपे गाइंदा, इक्क वजाए रबाब सितार। अन्तिम इक्को मंग मंगाइंदा, दोए जोड़ करे निमस्कार। तेरा अन्त कोए ना पाइंदा, बेऐब परवरदिगार। कलयुग अन्त अन्धेरा छाइंदा, चारों कुण्ट होए धूआँधार। तुध बिन कोए ना पार लँघाइंदा, गुर अवतार गए हार। पीर पैग़म्बर खेल कराइंदा, ख़ालक ख़लक कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र कर एका वार। मेहर नज़र करीं करतार, एका मंग मंगाईआ। कवण बिध कलयुग उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। तेरे भगतां मिले तेरा दुआर, सरन तेरी शरनाईआ। पुरख अबिनाशी सुत दुलार, एका गुण जणाईआ। तेरी इच्छया भरां भण्डार, जो मंगे सो देवां झोली पाईआ। नानक निरगुण बोल कहे पुकार, तूं निरगुण निहकलंक तेरी वड्डी वड वड्याईआ। तूं आवीं विच संसार, आपणा वेस वटाईआ। आपे वेखीं आपणी कार, जो घट घट रिहा कमाईआ। आपे भगत आपे लईं उभार, तेरी वंड ना किसे वंडाईआ। तूं दीन मज़्हब शरअ ईमान
तों वसया बाहर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका ब्रह्म जणाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, एका हुक्म सुणाईआ। करां खेल अपर अपार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। छत्ती जुग दा तेरा उधार, नानक गुर गुर दयां चुकाईआ। लोकमात बण सिक्दार, सच सिक्दारी इक्क कमाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क मनार, महल अटल करां रुशनाईआ। भगत सुहेले अंदर वाड़, बाहर बह बह ख़ुशी मनाईआ। आओ वेखो जिस करना दीदार, बिन दीदयां दयां वखाईआ। जिस नूं लभ्भदे जंगल विच पहाड़, कोटन कोटि धूंणीआँ लाईआ। जिस दे पिच्छे होए ख़ुआर, घर घर फेरा पाईआ। सो साहिब सतिगुर प्रगट होए पुरख अकाल, आपणी कल वरताईआ। दे दरस करे निहाल, क्यामत इक्को झोली पाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लालन आपणे हट्ट विकाईआ। नाता जोड़ जगत जंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। अन्त अन्त ना खाए काल, राए धर्म ना दए सजाईआ। करे आप सदा प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत हरिसन्त वेखे हरि जू आपणे लाल, मुर्शद मुरीद आशक माशूक शिकवा शाकूक सब दा दए चुकाईआ। एका आपणी रख तौफीक, पीरन पीर वेखे रफीक, करे खेल लाशरीक, कलयुग मेटे अन्धेरा तारीक, जिस दी मुहम्मद ईसा रख के गए उडीक, सो प्रगट होवे ना कोए बणाए फ़रीक, फ़िरका रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि जन जन हरि आपणे संग रखाईआ।