१४ माघ २०१८ बिक्रमी धिरता सिँघ दे गृह कलानौर ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड सोहे हरि दरबार, सो पुरख निरँजण आसण लाईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यार, हरि पुरख निरँजण ख़ुशी मनाईआ। इक्क इकल्ला हो त्यार, एकँकारा बल वखाईआ। आपे जाणे आपणी धार, आदि निरँजण नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप सुहाईआ। सच दरबार गया लग्ग, सति पुरख निरँजण आप लगाइंदा। जोधा सूरबीर सरबग, शाह पातशाह खेल कराइंदा। नाम नगारा गया वज्ज, अनाद नादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप वड्याइंदा। सच दरबारा सोभावन्त, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादि बणाए बणत, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप लगाईआ। सच दरबारा हरि निरँकारा, एका घर लगाइंदा। एका हुक्म इक्क वरतारा, शाह पातशाह इक्क सुणाइंदा। एका मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, एका घर सोभा
पाइंदा। एका नाम नाद जैकारा, एका हक़ हक़ सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप बणाइंदा। सच दरबारा गया बण, हरि साचा आप बणाईआ। करे खेल श्री भगवन, महल अटल उच्च रुशनाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए वड्याईआ। निराकार आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, निरवैर रूप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सच दरबारा हरि करतार, करता पुरख आप लगाइंदा। भूपत भूप बण राजान, शाह पातशाह आसण लाइंदा। आदि आदी इक्क फ़रमाण, पुरख अकाल आप सुणाइंदा। सति सतिवादी नौजवान, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे आपे चढ़, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। तख्त निवासी सोहे तख्त, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। ना कोई जाणे वेला वक्त, थित वार ना कोए समझाइंदा। ना कोए बूंद ना कोए रक्त, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। आप बणाए आपणी बणत, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड हरि खेल अवल्ला, एका एक कराईआ। अजूनी रहित वसे सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहाईआ। मूर्त अकाल एका नूर जोती बला, नूर नुराना डगमगाईआ। सच संदेश नर नरेश एका घल्ला, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक्क वखाईआ। सच दरबारा श्री भगवान, आदि पुरख बणाइंदा। एका हुक्म एका हुक्मरान, हुक्मी हुक्म इक्क भुआइंदा। एका एक वखाए सति निशान, शाह पातशाह आप झुलाइंदा। एका पाए साची आण, सिर सिर हुक्म मनाइंदा। एका खेल करे महान, भेव अभेद रखाइंदा। एका वसे सच मकान, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आपे खड़, रूप अनूप आप वटाइंदा। सच दरबार सुहाया, पुरख अकाल अगम्म। निरगुण आसण लाया, करे कराए आपणा कम्म। शब्दी सुत उठाया, बिन माता पिता जम्म। साची गोद सुहाया, करे खेल श्री भगवन। एका नाउँ वड्याआ, नाउँ निरँकारा चढ़या चन्न। साचे मार्ग आपे लाया, देवे धुर फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल महान। खेल महाना श्री भगवाना, सचखण्ड निवासी आप कराईआ। जोधा सूरबीर बली बलवाना, नौजवाना बल आपणा आप रखाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म हुक्मराना, धुर फ़रमाणा एका एक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क जणाईआ। सच संदेशा हरि करतार, एका एक सुणाइंदा। शब्द सुत हो त्यार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी होए पार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग आई अन्तिम वार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। हुक्म देणा एका वार,
गुर अवतार उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। करोड़ तेतीसा दे हुलार, सुरपति नाल मिलाइंदा। रवि ससि दए उठाल, नेत्र नैण खुल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड बोल जैकार, एका नाद सुणाइंदा। लख चुरासी कर विचार, त्रैगुण माया मोह रखाइंदा। पंचम तत्त वेख अखाड़, बूंद रक्त नाच नचाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी गार पर्बत टिल्ले एका राह जणाइंदा। समुंद सागर वेख धार, जल थल महीअल आप समझाइंदा। वेद शास्त्र खोल्ह किवाड़, सिमरत पुराण नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत उठ बल धार, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग आई अन्तिम वार, पुरख अबिनाशी खेल वखाईआ। निरगुण नूर हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। निहकलंका लए अवतार, नाम डंका इक्क वजाईआ। दो जहानां कर ख़बरदार, चौदां लोक नैण खुल्हाईआ। चौदां तबक मार मार, एका नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जिमी असमाना दए हुलार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क समझाईआ। साची सेवा कर साचे सुत, सो पुरख निरँजण आप जणाया। करे खेल अबिनाशी अचुत, लोकमात वेस वटाया। कलयुग औंध गई पुग, वेला अन्तिम आया। गुर अवतार पीर पैग़म्बरां पैंडा गया मुक्क, पाँधी बण बण पन्ध मुकाया। लख चुरासी बूटा रिहा सुक्क, हरया नज़र कोए ना आया। सफ़ल ना दिसे माता कुक्ख, जन जनणी दए दुहाया। चारों कुण्ट अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। जीव जंत उज्जल करे ना कोई मुख, नेत्र नैण सर्ब शरमाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर रिहा बुक्क, आपणा बल धराया। अमृत सोमा किसे ना पए फुट, निझर झिरना ना कोए झिराया। निर्मल जगे ना कोई जोत, अन्ध अन्धेरा एका छाया। नाता बज्झा वरन गोत, आत्म परमात्म ना कोए मिलाया। हरि जू मिले ना काया कोट, झूठा गढ़्ह बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क समझाया। धुर फ़रमाणा देवे निरँकार, हरि शब्दी सेव लगाईआ। कलयुग आई अन्तिम वार, पुरख अबिनाशी खेल कराईआ। लहिणा देणा वेखे गुर अवतार, चार जुग चौंकड़ मूल चुकाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, साचा हुक्म सुणाईआ। चल आ आउणा विच संसार, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा एका वार जणाईआ। सच संदेशा ल्या सुण, हरि सतिगुर आप सुणाया। चार जुग दा वेखणा गुण, अवगुण नाल मिलाया। सर्ब पुकार लए सुण, इक्क इकल्ला फेरा पाया। लेखा जाणे रिख मुन, भेव अभेद आप चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि वरताउणा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच दरबार इक्क सुहाउणा,
सोभावन्त बेपरवाहीआ। निरगुण उपर आसण लाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुर अवतार दर मंगाउणा, लेखा सब दा वेखे थाउँ थाईंआ। पीर पैग़म्बर दर दरबार बाहर बहाउणा, एका हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण शरमाउणा, नेत्र सके ना कोए उठाईआ। करोड़ तेतीसा ढोला गाउणा, एका नाद वजाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सब ने पल्लू छुडाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा अगम्म अपारा, एका एक सुहाईआ। कलयुग वेखे अन्त किनारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार लै अवतारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, वरन बरन फोल फुलाईआ। जीव जंत खोल्ह किवाड़ा, घट घट आसण लाईआ। छुपया रहे ना विच संसारा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, अचरज खेल कराइंदा। निरगुण रूप बण मलाह, लोकमात फेरा पाइंदा। सरगुण देवे सच सलाह, एका नाम जणाइंदा। गोबिन्द मेला सहिज सुभा, पुरख अकाल मनाइंदा। सम्बल डेरा एका ला, सच तख्त वड्याइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, एका वार सुणाइंदा। खेले खेल दो जहां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वेख वखाइंदा। लेखा जाणे थाउँ थाँ, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दुआरा खेल न्यारा, निरगुण दाता आप कराइंदा। निरगुण दाता हरि दातार, दयावान वड्डी वड्याईआ। लोकमात हो उज्यार, साची घाड़त आप घड़ाईआ। चारे खाणी पावे सार, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चारे जुग बन्ने्ह धार, चारे वेद भेव चुकाईआ। चारे वरनां खोल्ह किवाड़, चार यारी दए समझाईआ। चारों कुण्ट बोल जैकार, चौथे पद खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। कलयुग वरते हरि जू कल, अकल कला वरताइंदा। जुगा जुगन्तर अछल अछल, आपणा वेस वटाइंदा। आप आपणा जाणे बल, कलयुग पन्ध मुकाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती शब्दी आपे रल, निरगुण वेस वटाइंदा। सच सिँघासण एका मल, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप समझाइंदा। सच दरबारा लगाउणा मात, पारब्रह्म जणाइंदा। लख चुरासी वेखे मार झात, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा तोड़े साक, बन्धन बंध ना कोए रखाइंदा। करोड़ तेतीसा उतरे आपणे घाट, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग सुत्ते डूँग्घे ख़ात, पार किनारा ना कोए जणाइंदा। धूंआँधार मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाइंदा। जन भगतां पुछे आपे वात, सन्त सुहेले आप मिलाइंदा। गुरमुखां दरस दखाए इक्क इकांत, नूरो नूर डगमगाइंदा।
गुरसिखां देवे साची दात, नाम भण्डार आप वरताइंदा। नाता तुट्टे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। अन्तर आत्म एका गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कमलापात, गुरमुख नारी आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारा आप बणाइंदा। सच दरबारा बणाए बणत, घाड़त आपणी आप घड़ाईआ। आपे जाणे आदि अन्त, मध आपणी खेल कराईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग जुग रूप धराईआ। लेखा जाणे साध सन्त, बेअन्त वड वड्याईआ। महिमा गाए आप भगवन्त, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। हरिजन मेला साचे कन्त, कन्त कन्तूहल दए शरनाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका नाम मणीआ मंत, बिन रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साची कार, करे कराए करनेहार, निरगुण सरगुण पावे सार, रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप लोकमात आप प्रगटाईआ। सति सरूप सति सतिवादी सति पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड आपणा रंग रंगाइंदा। आपे होए आदि जुगादी, जुग करता वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबार इक्क वखाइंदा। वेखो हरि दरबार, हरि जू आप बणाया। लख चुरासी ना पावे सार, नेत्र नज़र किसे ना आया। सृष्ट सबाई होई विभचार, धीरज सति ना कोए रखाया। कलयुग मारे झूठी मार, एका खण्डा हथ्थ उठाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार सुट्टे मूँह दे भार, कोई सके ना बल धराया। आसा तृष्ना कर खुआर, माया ममता जीव भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबार आप सजाया। सच दरबार साहिब सुल्तान, सति पुरख निरँजण आप सुहाईआ। कलयुग खेल करे महान, भेव कोए ना पाईआ। लहिणा देणा चुक्के जीव जहान, बाकी कोए रहे ना राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुक्के आण, हरि पाँधी आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक्क समझाईआ। सच दरबार इक्क सुहाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। लोकमात आप लगाउणा, पहली चेत्र रुत्त सुहाइंदा। गोबिन्द सूरा दर बुलाउणा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। पिछला लेखा सर्ब चुकाउणा, खाता खाता आप भराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाउणा, सत्तां दीपां पर्दा लाहइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, राजन राज ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आप वंडाइंदा। साची हरि जू वंडे वंड, एका बन्धन पाईआ। कलयुग मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा चढ़े चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, पारब्रह्म बेपरवाहीआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। साचा बन्धन हरि पाउणा, एका वार जणाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार मंगाउणा, दर दरवेश खेल कराइंदा। धुर फ़रमाणा इक्क सुणाउणा, एका नाम दृढ़ाइंदा। सोहँ ढोला सब ने गाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। सोहँ ढोला गाउणा गीत, हरि सतिगुर दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम गया बीत, लोकमात रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ साची रीत, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। पुरख अकाल इक्क अतीत, सच सिँघासण सोभा पाईआ। एका रंग हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क मसीत, गुरदुआर इक्क वखाईआ। एका नाम हरि अनडीठ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, जिस जन आपणा रस चखाईआ। एका गाओ गोबिन्द गीत, पुरख अकाल इक्क शरनाईआ। मानस मानुख जन्म लैणा जीत, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर सच्चा मीत, मित्र प्यारा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां एह समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुलां शेख़, हरि जू हरि हरि आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम मिटी रेख, लेखा होर ना कोए वखाइंदा। लहिणा देणा देवे गुर दस्मेश, दहि दिशा आपणी वंड वंडाइंदा। दर बुलाए विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर एका हुक्म जणाइंदा। तिस साहिब को सदा आदेस, जो हुक्मी हुक्म फिराइंदा। तिस अग्गे चले ना कोई पेश, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी करनी आपे वेख, गुर अवतार नाल मिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करया वेस, वेस अनेका खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप समझाइंदा। पीर पैग़म्बर खोल्हो अक्ख, हरि आखर आप जणाइंदा। मुर्शद मुरीद लओ रख, एका हुक्म सुणाइंदा। मुलां शेख़ करो पक्ख, साची वंड वंडाइंदा। अन्त निबेड़ा हक़ो हक़, हक़ हक़ीक़त आप जणाइंदा। मुकामे हक़ हो प्रतख, परवरदिगार सोभा पाइंदा। लाशरीक वसे घट घट, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आप सुणाइंदा। सच दरबार सुणाए इलाही नूर, आलमीन समझाईआ। एका नाद एका तूर, दूर दुराडा आप जणाईआ। एका सर्बकला भरपूर, बेअन्त बेपरवाहीआ। एका बन्न्हे सच दस्तूर, कलमा कलाम आप पढ़ाईआ। धुर फ़रमाणा देवे नबी रसूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैग़म्बर आप जगाईआ। पीर पैग़म्बर जाणा जाग, कलयुग वेला अन्तिम आया। चौदां तबक वेखो साक, मुहम्मद नाल रलाया। अल्ला राणी वेखो पाक, पाकी पाक रूप धराया। चारों कुण्ट लैणा झाक, कवण रिहा संग निभाया। अन्तिम सब ने होणा ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण रिहा समझाईआ।
गुर अवतार पीर पैग़म्बर करो ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। कवण घर उपजे ज्ञान, कवण करे सच पढ़ाईआ। ब्रह्मण ब्रह्म ना सके पछाण, मुस्लिम मसल्ला हक़ ना कोए विछाईआ। सिख सिख्या करे ना कोए परवान, निरगुण नानक मेल ना कोए मिलाईआ। ईसा देवे ना कोए पैग़ाम, पैग़म्बर गोद ना कोए उठाईआ। ब्रह्म करे ना कोए परवान, ईश जीव ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट होई वैरान, चार वरन पई लड़ाईआ। किसे ना दिसे सच ईमान, शरअ इलम ना कोए पढ़ाईआ। घर वड़्हया पंज शैतान, अठ्ठे पहर दुखदाईआ। किसे मिल्या ना सच्चा काहन, गोपी रास ना कोए रचाईआ। किसे पाया ना एका राम, सीता सुरती दए दुहाईआ। किसे गाया ना सतिनाम, नाम सति ना वज्जी वधाईआ। किसे मिल्या ना गोबिन्द आण, गुर गुर बैठा मुख छुपाईआ। चारों कुण्ट दिसे बीआंबान, साचा फुल्ल ना कोए महकाईआ। कलयुग करे अन्त वैरान, आपणा बल धराईआ। पुरख अबिनाशी हुक्मरान, साचा खेल कराईआ। लेखा जाणे जीव जहान, जगत जुगत आपणी वंड वंडाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण, जीव जंत पढ़ ना सके वखाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारे दए वड्याईआ। सच दरबारे हरि जू चढ़या, तख्त निवासी आसण लाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुलां शेख़ पंडत पांधा आपे फड़या, एका नाम बन्धन पाया। लख चुरासी बण ठठयार भाण्डा घड़या, अन्त श्री भगवन्त आपे भन्न वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठा दरया, प्रभ अबिनाशी खेल निरगुण करया, बैठे सीस झुकाया। ना जीवत ना मरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाह, आदि जुगादी बेपरवाह, जुग जुग बेड़ा रिहा चला, कलयुग वेखे आपणा थाँ, थान थनंतर आप सुहाया। थान थनंतर सोहया, हरि साचा आप सुहाइंदा। धुरदरगाही लै के आया ढोआ, एका नाम आप वरताइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोआ, बेअन्त सर्ब गाइंदा। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया, एका रंग समाइंदा। आपणे जिहा आपे होया, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराईआ। सतिजुग बन्न्हे साची धारा, सति सतिवाद करे पढ़ाईआ। जन भगतां मेले इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। एका इष्ट गुर अवतारा, एका देवा देव समझाईआ। एका नाम बोल जैकारा, कलमा कलाम इक्क पढ़ाईआ। एका राम कृष्न सहारा, एका ईसा मूसा रंग वटाईआ। इक्क मुहम्मद दए आधारा, एका चार यार मिलाईआ। एका सतिनाम बन्ने धारा, एका नानक निरगुण शरनाईआ। एका फ़तेह बोल जैकारा, गोबिन्द डंक वजाईआ। एका वसे सब तों बाहरा, दिस किसे ना आईआ। एका निरगुण निहकलंक लए अवतारा, लोकमात जोत प्रगटाईआ। एका खण्डा इक्क कटारा, चण्ड
प्रचण्ड इक्क चमकाईआ। एका अमृत ठंडा ठारा, घर घर प्याला दए प्याईआ। एका दीआ बाती जोती कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। एका सज्जण मीत मुरारा, सगला संग निभाईआ। एका पंचम करे प्यारा, पंचम पंच मुख सालाहीआ। एका वसे धाम न्यारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। एका खोल्हे बन्द किवाड़ा, थिर घर ताकी आपे लाहीआ। एका वसे धूआँधारा, सुन अगम्म समाईआ। एका विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यारा, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। एका पंचम तत्त लगाए अखाड़ा, एका अनहद नादी नाद वजाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका जुग जुग वेस वटाईआ। एका वेद शास्त्र सिमरत करे प्यारा, एका गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। एका अञ्जील कुरानां दए हुलारा, तीस बतीसा एका गाईआ। एका खाणी बाणी खोल्ह दुआरा, वरन बरन करे पढ़ाईआ। एका रागी नादी वसे बाहरा, छत्ती राग भेव ना राईआ। एका अठसठ तीर्थ जाणे तट किनारा, मन्दिर मसीत मट्ठ गुरुदुआरा फोल फुलाईआ। एका हट्ट एका वणजारा, एका वस्त आप वरताईआ। एका मन्दिर इक्क मनारा, अस्थिल रूप इक्क समझाईआ। आदि अन्त खेल अपारा, मध आपणी धार वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पार किनारा, छत्ती छत्ती बन्धन दए तुड़ाईआ। कलयुग जूठ झूठ कर खुआरा, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। सतिजुग बन्न्हे साची धारा, सति पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। हरि भगतां मेले आपणे दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। अठ्ठे पहर नाद धुन्कारा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सर सरोवर ठंडा ठारा, दुरमति मैल धुआईआ। कागों हँस हँस उडारा, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। भगतां खोल्हे इक्क भण्डारा, साचा नाम आप वरताईआ। राज़क रिज़क रहीम परवरदिगारा, बेऐब वेस वटाईआ। फर्ज़ंद सुत वेखे आप दुलारा, गुरमुख गुरसिख मुर्शद मुरीद गुर चेला वेस वटाईआ। जीवण जुगत जगत दए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप लगाईआ। सच दरबार पुरख करतार, अबिनाशी आप लगाइंदा। जन भगतां करे इक्क प्यार, एका घर वखाइंदा। नेत्र लोचण दरस दीदार, दीद ईद वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, ब्रह्मा वेता भेव ना आइंदा। विष्नूं रोवे ज़ारो ज़ार, शंकर आपणी त्रसूल सुटाइंदा। बाशक सेजा ना कोए प्यार, सागों पांग ना कोए हंढाइंदा। पुरख अबिनाशी करे कार, आपणी किरत आप कराइंदा। पिछला लेखा रहे ना विच संसार, अगला पन्ध आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह विच संसार, सति सतिवादी आप चलाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका रूप वटाईआ। दीन मज़्हब कर ख़ुआर, ज़ात पात मोह तुड़ाईआ। ऊँच नीच ना कोए विचार, एका ब्रह्म समझाईआ। एका गुरू दए वखाल, शब्दी शब्द नाउँ धराईआ। एका इष्ट पुरख अकाल, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। आदि जुगादि चले
नाल नाल, जन्म मरन विच ना आईआ। सेवा लाए काल महांकाल, राए धर्म नाल मिलाईआ। चित्रगुप्त आप उठाल, साची सिख्या इक्क समझाईआ। लाड़ी मौत कर दलाल, जीव जहानां बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच दुआरे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरे वंडी वंड, वंडणहार गोपाला। कलयुग अन्तिम नंगी करे कंड, ना दिसे कोए रखवाला। सृष्ट सबाई रोवे वरभण्ड, लख चुरासी होए बेहाला। किसे नज़र ना आए गुज़री नंद, चारों कुण्ट अन्धेरा काला। कोए ना गाए साचा छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल मात निराला। करे खेल निराली जोत, अकाली भेव कोए ना पाइंदा। धुरदरगाही सच्चा माली, श्री भगवान आपणी खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाली, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म आपे भाली, मिल मिल सक्खी साचा काहन आपणा रंग वखाइंदा। भगत भगवन्त चढ़ाए लाली, लाल गुलाला रंग इक्क वखाइंदा। दीपक जोत वखाए साची थाली, गगन मंडल सोभा पाइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श गगनंतर पाताली, डूँग्घी धार फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अथाह बेपरवाह निरगुण आपणा रंग वटाइंदा। निरगुण रंग अनमोल, दिस किसे ना आईआ। कलयुग तोले आपणे तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। जीव जंत साध सन्त रहे अनभोल, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआरा लोकमात देवे खोल्ह, सेवक सेवा आप कमाईआ। हरिजन साचे रख अडोल, लख चुरासी विच्चों लए तराईआ। आत्म अन्तर शब्द अगम्मी एका बोल, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सरगुण अंदर निरगुण मौल, उलटा करे नाभ कौल, अमृत झिरना इक्क झिराईआ। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखे घर घर, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हरि जी फिरना, आपणा बल रखाइंदा। लख चुरासी अंदर वड़ना, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरि सन्त भगत आपे फड़ना, चार जुग दे विछड़े मेल मिलाइंदा। मढ़ी गोर कदे ना सड़ना, त्रैगुण अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। नेत्र खोल्हे हरना फरना, रूप अनूप आप समझाइंदा। साचा घाड़न हरि जू घड़ना, घाड़त घड़नहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग चले साची धार, सतिगुर पूरा आप चलाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, एका घर बहाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका धुन सुणाईआ। एका घर मंगलाचार, एका वज्जे वधाईआ। एका निरगुण जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ । एका बणया कन्त भतार, लख चुरासी सखी रिहा हंढाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, गुरू इष्ट इक्क वखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पारब्रह्म
बेपरवाहीआ। ज़ात पात शरअ मज़्हब ते वसया बाहर, जूठा झूठा बन्धन ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए उठाल, एका रखे अग्गे सवाल, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्हो आपो आपणे वेखो लाल, जीव जंत जंत समझाईआ। कवण वसे धर्मसाल, कवण मन्दिर बैठा सुरत संभाल, कवण मस्जिद सजदा सीस झुकाईआ। सारे वेख होए हैरान, अंदर किसे ना दिसे ज्ञान, रसना जिह्वा रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब नूं रिहा समझाईआ। सारे सुणो करो ध्यान, हरि जू हरि सुणाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलया ज्ञान, अज्ञान नाल मिलाया। रसना पढ़ पढ़ जिह्वा कह कह कर वखान, अंदर वड़ दरस किसे ना पाया। इक्क दूजे नूं कहिण श्री भगवान, आपणे घर ना किसे बहाया। नानक गोबिन्द कहे वखान, सृष्ट सबाई एह समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण नूर नूर धराया। निरगुण नूर जोती धार, निहकलंक वड्याईआ। महांबली उतरे आपणी वार, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। सम्बल वसया धाम न्यार, साचे बंक वड्याईआ। एका शब्द बोल जैकार, ब्रह्मण्ड खण्ड लए उठाईआ। एका खण्डा तेज़ कटार, नाम चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। जेरज अंड मारे मार, उत्भुज सेत्ज दए खपाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। रंग चलूल एका चाड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर रखे हथ्थ समरथ, हरिजन आप तराया। कलयुग वेखी पिछली वथ, सब दा लहिणा दए मुकाया। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, हरिजन साचे लए समझाया। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाया। पंच विकारा देवे झस्स, पंचम मोह मोह मिटाया। आपे करे पूरी आस, हरिजन साचे लए तराया। दरस वखा पुरख अबिनाश, आपणा भेव चुकाया। लहिणा देणा मुके पृथ्मी आकाश, अप तेज़ वाए ना रंग वखाया। मन मति बुध करे दास, एका शब्दी डंक वजाया। लेखा जाणे पवण स्वास, पवण पवणी फेरा पाया। नाता तोड़ दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराया। हरिजन तारे आप हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नाम भण्डारा एका भर, वस्त अमोलक आप वरताईआ। निरभउ चुकाए झूठा डर, भय अवर ना कोए वखाईआ। इक्क नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धुआईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, जूठ झूठ दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन लए वर, बरन अठारां पन्ध मुकाईआ। बरन अठारां मुक्के पन्ध, कलयुग अन्तिम वार। सृष्ट सबाई एका छन्द, गाए सर्ब संसार। आत्म अन्तर इक्क अनन्द, निजानंद उरधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरिजन साचे लाए पार। हरिजन तेरा पार किनारा, सतिगुर पूरा आप वखाईआ। नाता तुट्टा जीव संसारा, शाकत निन्दक दुष्ट दुराचारा संग ना कोए वखाईआ। गुरमुख मेल इक्क दुआरा, एका घर वज्जे वधाईआ। गृह गृह मिले मीत मुरारा, गुर गुर रूप वटाईआ । पंचम सखीआं मंगलाचारा, एका गीत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए फड़, सतिजुग साचा राह वखाईआ। नानक मेला सच्चे गुरसिख, जिस सिख्या सतिगुर भाईआ। अंदरों कढ्ढे झूठी वख, माया मोह गंवाईआ। पंच विकारा छड्डे हित्त, काम क्रोध ना कोए लड़ाईआ। सेवक रहे नित नित, बण चाकर सेव कमाईआ। नानक सतिगुर ना देवे पिट्ठ, जो गुरसिख रहे शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साची रीत रिहा समझाईआ। गुरसिख पहलों कर त्यारी, आत्म अन्तर दए अधार। पंज तत्त नाता तोड़ विकारी, जूठा झूठा मोह प्यार। काया महल्ल वेख अटारी, उच्चो ऊँच अगम्म अपार। अंदर लभ्भे फिर जोत निरँकारी, जो गुरसिख सिख्या करे विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नानक निरगण गुरसिख साचे करे प्यार। सतिगुर जाणी जाण, नानक गया समझाईआ। पहलों करे आप पहचान, पहचान विच किसे ना आईआ। मन अंदर खेल महान, छिन्न छिन्न रूप वटाईआ। जिस सतिगुर करे ज्ञान, अक्खर अक्खर दए पढ़ाईआ। तिस सथिर रहे ध्यान, मन वासना ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे गुरसिखां अंदर वड़ वड़ महल्ले चढ़ चढ़ सुरती फड़ फड़, बिन बोल्यां दए समझाईआ। गोबिन्द सूरा गुरसिख मीत, इक्को इक्क वखाइंदा। जो गुर की जाणे रीत, तिस सतिगुर वेख वखाइंदा। अंदर वेखे धाम अनडीठ, अनडिठड़ी कार कराइंदा । पहलों मन नूं लैणा जीत, मन वासना सर्ब मिटाइंदा। फिर गोबिन्द करे प्रीत, अंदर वड़ वड़ बूझ बुझाइंदा। परखणहारा साची नीत, वल छल विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदरगत आप जणाइंदा। काया अंदर डूँग्घी गार, कोटन कोटि वासना विच भराईआ। मन मनुआ फिरे वारो वार, दहि दिशा फेरा पाईआ। गुरमुख विरला लए सुरत संभाल, मन बन्धन एका पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख तेरी काया जे सुच्ची होए धर्मसाल, फिर गोबिन्द अंदर डेरा लाईआ। अंदरे अंदर हल्ल करे सवाल, बिन बूज्झयां बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गोबिन्द खेल हरि, हरि जू आपणा आप वखाईआ। नानक गोबिन्द पाउणा औखा, रसना जिह्वा सर्ब कुरलाइंदा। जगत विकार देवे धोखा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कोई ना वेखे काया कोठा, अंदर वड़ ना दरसन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तरगत ब्रह्म मति एका तत्त,
बिन रत्ती रत्त आप समझाइंदा। अन्तरगत ब्रह्म ज्ञान, निष्अक्खर हरि पढ़ाईआ। बिन पुछयां पुछे आण, नानक गोबिन्द दरस अजे ना पाईआ। नेत्र रूप ना सके पछाण, नूर नूर ना कोए वखाईआ। गीत सुणया ना अगम्मी कान, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। अंदर सेजा होई वैरान, सतिगुर उत्ते बैठा ना चाँईं चाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गोबिन्द गुरमुख विरले आप मिलाईआ।