१५ माघ २०१८ बिक्रमी धिरता सिँघ दे गृह कलानौर ज़िला गुरदासपुर
आदि जुगादि श्री भगवान, हरी हरि आपणा खेल कराइंदा। विष्नूं विश्व देवे दान, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म कर प्रधान, पारब्रह्म प्रभ वंड वंडाइंदा। शंकर देवे इक्क ज्ञान, साखायात रूप दरसाइंदा। शस्त्र अशतर इक्क महान, त्रै त्रै मूल वखाइंदा। शाह पातशाह इक्क हुक्मरान, शहिनशाह हरि खेल खलाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। विष्नूं देवे हरि हरि दात, दाता दानी दया कमाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म खात, एका घर वखाईआ। शंकर लेखा भोले नाथ, भोले भाउ समझाईआ। तिन्नां लेखा त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै बन्धन पाईआ। खेले खेल खेल तमाश, पंचम एका रंग चढ़ाईआ। लख चुरासी कर कर वास, घट घट सोभा पाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, रवि ससि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप चलाईआ। साची धार विष्न अंग, हरि सच्चा सच जणाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म सेज पलँघ, सो पुरख निरँजण आप हंढाइंदा। शंकर वजाए इक्क मृदंग, जो घड़या भन्न वखाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, आदि अन्त भेव कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह साची धार, विष्न विश्व आप चलाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म कर पसार, अंस बंस सोभा पाईआ। शंकर लेखा धूआँधार, सुन्न समाध रखाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। साची रीता विच संसार, जीव जंत वड्याईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी कर त्यार, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चार जुग बण पनिहार, सेवक साची सेव कमाईआ। अक्खर अक्खर कर त्यार, वेद वेद समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची बणत आप बणाईआ। साची बणत श्री भगवान, इक्क इकल्ला आप बणाइंदा। त्रै त्रै देवे एका
दान, एका वंड वंडाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, घट घट आसण लाइंदा। आत्म अन्तर इक्क महिमान, ईश जीव वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणे रंग आपे राता, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। आपे खेले खेल तमाशा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आपे करे पूरी आसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव हरि हरि खोल्ह, आपणा पर्दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण तोले तोल, तोलणहारा वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी एका बोल, अनादी नाद सुणाइंदा। सच वस्त हरि रखे कोल, गुर अवतारां आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन आपे पाइंदा। साचा बन्धन जुग चार, चार चार वंड वंडाईआ। गुर पीर खेल करतार, नूर नूर नूर दरसाईआ। पीर पैग़म्बर कर त्यार, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, आपणी बूझ बुझाईआ। सन्तां देवे नाम दलाल, जगत विचोला इक्क वखाईआ। गुरमुखां चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख वेखे साचे लाल, पूत सपूते गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल जुगो जुग, हरि करता आप कराइंदा। कलयुग औध गई पुग्ग, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। निरगुण रूप सरगुण अंदर जो रिहा लुक, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोत उजाला हरि गोपाला शेर हो के रिहा बुक्क, एका भब्बक लगाइंदा। दो जहान रखाए ओट, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताइंदा। लख चुरासी काया वेखे किला कोट, गढ़्ह मन्दिर फेरा पाइंदा। जन भगतां कढ्ढे झूठी वासना खोट, मन्त्र अन्तर ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। नाम भण्डारा दए अतोट, अतुल आप वरताइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, चतुर्भुज खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चले जग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। कूड़ कुड़यारा मात कढ्ढ, सच सुच आप वरताइंदा। चार वरन प्याए नाम मदि, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी वेखे यद, बंस सरबंसा फोल फुलाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पार हद्द, छत्ती छत्ती वंड आप कराइंदा। सतिजुग सच निशाना देवे गड्ड, दो जहानां आप झुलाइंदा। भगत भगवन्त आपे सद्द, दर साचे मेल मिलाइंदा। अनहद वजाए साचा नद, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। सच नगारा जाए वज्ज, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। लख चुरासी आपणा भार जाए लद, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंदर डेरा लाइंदा। मन वासना कोई कर ना सके बध, जगत कसाँई खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क लगाइंदा।
साचा मार्ग लग्गे राह, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। निरगुण सरगुण बणे मलाह, साचा बेड़ा आप चलाईआ। शब्द अगम्मी दए सलाह, एकँकार करे पढ़ाईआ। आदि निरँजण डगमगा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। सति सतिवादी वेस वटा, सति पुरख निरँजण रूप वटाईआ। निहकलंका नाउँ रखा, एका डंका राग अल्हाईआ। राउ रंकां दए जगा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठा, वेला अन्त दए समझाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द रोवे मारे धाह, जुग चौकड़ी बीते काल, काल सब नूं अन्तिम खाईआ। एका रहे दीन दयाल, दुनी नज़र कोए ना आईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता साचा पन्थ आप चलाईआ। साचा पन्थ चार वरन, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। एका पुरख एका सरन, एका नार रूप समझाइंदा। एका नाउँ हरि का बन्धन, दूजी विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। एका मन्दिर सारे वड़्हन, मन्दिर मस्जिद गुरदुआर एका रंग चढ़ाइंदा। एका भउ एका डरन, एका भय वखाइंदा। एका दाता खोल्हे हरन फरन, नेत्र लोचण नैण आप खुल्हाइंदा। एका नाता तोड़े मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाइंदा। एका होए घाड़न घड़न, भन्नणहार इक्क हो जाइंदा। एका होए चोटी चढ़न, घट घट आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। साचा राह हरि संसार, सति सतिवादी आप लगाईआ। सतिजुग साचे दए अधार, साचा सुत मात प्रगटाईआ। धरत मात दी गोद बिठाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगतन नाता नाल नाल, सगला संग निभाईआ। करे खेल पुरख करतार, कुदरत वेखे चाँईं चाईआ। प्रगट हो निहकलंक नर अवतार, नरायण आपणा वेस धराईआ। चतुर्भुज खेल न्यार, आदि भवानी वेस वटाईआ। अष्टभुज दर दरबार, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक्क इकल्ला एकँकार, अनक कल आपणी कार कराईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग सुणाए साची गाथा, करे खेल पुरख समराथा, अक्खर वक्खर नाम पढ़ाईआ। एका तीर्थ एका ताटा, एका पूजा एका पाठा, एका इष्ट देव मनाईआ। एका बन्धन एका नाता, एका अमृत एका बाटा, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। साचा राह पुरख सुल्तान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। एकँकारा देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आदि निरँजण नूर महान, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वड बलवान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। श्री भगवान सच निशान, दो जहान आप झुलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर परवान, आपणा लेखा आप चुकाइंदा। खेले खेल नौजवान, रूप रंग रेख
ना कोए रखाइंदा। कागद कलम होए हैरान, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। गुर अवतार मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली सर्ब डाहइंदा। पीर पैग़म्बर चरन कँवल करन ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। ईसा मूसा करन सलाम, मुहम्मद सजदा सीस झुकाइंदा। आदि जुगादी इक्क मेहरवान, जुग जुग खेल कराइंदा। कलयुग मिटे कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया ना कोए वखाइंदा। सतिजुग साचा होए प्रधान, नाम प्रधानगी नाल ल्याइंदा। चार वरनां देवे इक्क ज्ञान, बरन अठारां आप समझाइंदा। नाता तोड़ झूठ जहान, सच सुच इक्क समझाइंदा। घर घर मेला गोपी काहन, सुरती शब्द रंग वखाइंदा। घर घर लेखा सीता राम, राम रामा रूप धराइंदा। घर घर ईसा मूसा दए पैग़ाम, हक़ हक़ हक़ जणाइंदा। दर दर मुहम्मद पकड़े दामन दाम, दामनगीर फेरा पाइंदा। गृह गृह नानक निरगुण जणाए सतिनाम, नाम नाम वड्याइंदा। मन्दिर मन्दिर गृह गृह घर घर काया बंक चढ़ चढ़ गोबिन्द वेखे साचा लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। अन्तिम पंज तत्त काया खाए काल, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुरमुख गुरसिख चरन प्रीती हरि हरि निभे नाल, सन्त भगत भगवन्त आपणी गोद बहाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग अगम्म अथाह, हरि सज्जण आप लगाईआ। भगत भगवन्त लए उठा, साचे सन्तां लए मिलाईआ। गुरमुख राग दए अला, अनादी नाद सुणाईआ। गुरसिख सज्जण मेल मिला, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। दर दरवाज़ा इक्क खुल्हा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। ग़रीबनिवाज़ा दया कमा, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। अनहद वाजा नाद वजा, आपणी करे पढ़ाईआ। दिवस रैण फिरे भाजा, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम रचया काजा, लख चुरासी बन्धन पाईआ। खेले खेल देस माझा, सम्बल एका रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग खेड़ा देवे ढाहीआ। कलयुग खेड़ा जाए ढट्ठ, हरि साचा आपे ढाहइंदा। अन्तिम गेड़े उलटी लट्ठ, गेड़ा गेड़े विच फिराइंदा। नाता तोड़ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पन्ध मुकाइंदा। वसणहार घट घट, निरगुण उजाला नूर दरसाइंदा। शब्द अगम्मी एका सट्ट, ताल तलवाड़ा इक्क वजाइंदा। जन भगतां मार्ग जाए दस्स, दूसर दिस किसे ना आइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, रातीं सुत्तयां गोद बहाइंदा। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। हरिजन मेला आप प्रभ, प्रभ ठाकर आप कराईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, गुरमुख साचे लए जगाईआ। दर दुआरे साचे सद्द, सदा इक्क सुणाईआ। लख चुरासी मुक्की हद्द, अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। विष्नूं कहे मेरी यद, ब्रह्मा आपणा बंस
वड्याईआ। शंकर कहे पंज तत्त चोला दयां वढ्ढ, जो घड़या भन्न वखाईआ। पुरख अकाल महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने कहिण साडा चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम आया नस्स, लोकमात वेस वटाईआ। एथे ओथे दो जहान किसे ना चले कोई वस, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे सीस झुकाईआ। जिस भावे तिस लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरस दखाए हो प्रतख, नूर नुराना डगमगाईआ। हरिभगत लख चुरासी विच्चों करे वक्ख, आपणा बन्धन पाईआ। जुग जुग भगतां करे पक्ख, साचे सन्तां वंड वंडाईआ। मेल मिलाए नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। अमृत आत्म सति सरोवर देवे झट्ट, साची मदि आप प्याईआ। दुरमति मैल देवे कट, पतित पापी लए तराईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। लेखे लाए काया रत्त, रत्ती रत रत्त सुहाईआ। एका देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। सोहँ शब्द साची गाथ, चार वरन जै जैकार कराईआ। सतिजुग मिले साची दात, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। करे खेल पुरख समराथ, विष्नूं भगवान इक्क वड्याईआ। गुर अवतारां देवे दात, नाम अनमुल्ला झोली पाईआ। लख चुरासी भुल्ली नार कमज़ात, हरि कन्त नज़र ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दिसे अन्धेरी रात, सूरज चन्द बैठे मुख शरमाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी वाट, लेखा लेखा झोली पाईआ। तूं सौणा आपणी खाट, पुरख अबिनाशी दए सुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी एका राह चलाईआ। एका राह पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर आप चलाइंदा। एका रूप दरसाए ब्रह्म, ब्रह्म आपणा रंग रंगाइंदा। एका गोत एका वरन, अवरन खेल ना कोए कराइंदा । एका गुर एका सरन, इष्ट एका नज़री आइंदा। एका खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण इक्क दरसाइंदा। एका तोड़े मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाइंदा। गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले गुरू गुर चेले दरगाह साची एका घर वड़न, थिर घर साचा आप बणाइंदा। पौड़ी पौड़ी आपे चढ़न, साचा डण्डा नाम लगाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरि जू अन्तिम आया फड़न, बाहों पकड़ गोद बहाइंदा। करे खेल करनी करन, करता पुरख दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। करता पुरख करने जोग, हरिजन कीमत आपे पाईआ । मेल मिलावा धुर संजोग, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। हउमे हंगता कढ्ढे रोग, माया ममता दए खपाईआ। नाता तोड़ चौदां लोक, एका बख्शे शरन शरनाईआ। तन नगारे लग्गे चोट, घर नादी नाद सुणाईआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोत निरँजण सेव कमाईआ। गृह मन्दिर वेखे किला कोट, घर घर विच बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ।
गुरमुख वड्याई देवे माण, निमाणयां गले लगाइंदा। एका राग सुणाए कान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। एका रूप श्री भगवान, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। एका नज़री आए काहन, एका मंडल रास रचाइंदा। एका वेखे सच्चा राम, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका बंक बंक वड्याइंदा। एका भूपत राज राजान, शाह पातशाह इक्क अख्वाइंदा। एका हुक्म इक्क हुक्मरान, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाइंदा । एका विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, नाम निधाना इक्क पढ़ाइंदा। एका लख चुरासी कर प्रधान, त्रैगुण माया रंग रंगाइंदा। एका पंचम तत्त करे निशान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाइंदा। एका पंचम नाद सुणाए कान, रागी राग आप अल्हाइंदा। एका नौ दुआरे खोल्ह दुकान, जगत वासना विच भराइंदा। एका सुखमन टेढी बंक खेल करे महान, एका ईड़ा पिंगल आप सुहाइंदा। एका अमृत आत्म सर सरोवर देवे पीण खाण, तृष्ना भुख मुकाइंदा। एका बज़र कपाटी तोड़े गुण निधान, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। एका नज़री आए सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। एका सेजा कर परवान, साची सेजा सोभा पाइंदा। एका ब्रह्म मेले आण, पारब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, काया अंदर आप वड्याइंदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, चतुर्भुज भेव खुल्हाए गुझ, नीकन नीका ठांडा सीता पतित पुनीता, साची रीता आप चलाइंदा। धाम वखाए इक्क अनडीठा, मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, एका राग सुणाए माण रखाए अठारां अध्याए गीता, ज्ञान ध्यान अनुभव दृष्ट लेखा जाणे रामा वशिष्ट, विषेश आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। मेलण को दर इक्को गुर, आदि जुगादि समाया। लेखा जाणे धुरदरगाही धुर, सचखण्ड निवासी फेरा पाया। शब्द अगम्मी चढ़े घोड़, दो जहानां आप फिराया। निरगुण सरगुण जाए बौहुड़, आपणा पन्ध मुकाया। सतिगुर पूरे नूं गुरसिखां दी सदा लोड़, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आया। जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाया। जगत विकारा देवे हौड़, नाम खण्डा इक्क चमकाया । चरन प्रीती देवे जोड़, नाता बिधाता आप बंधाया। करे प्रकाश अन्ध घोर, अज्ञान अन्धेर चुकाया। सुरती शब्द बन्ने डोर, आकाश आकाश फेरा पाया। आपणे संग लए तोर, साचा बन्धन पाया। नाता तुट्टे मोर तोर, मैं तूं कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाया। उठ जाग गुरमुख मीत, मित्र प्यारा आप जगाइंदा। सतिगुर काया करे ठंडी सीत, अग्न मेघ ना कोए दरसाइंदा। सति सतिवादी वखाए साची रीत, साचा मार्ग आपे लाइंदा। गोबिन्द गाउणा गीत, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा । साहिब सुल्तान वसे चीत, चित वित ठगोरी कोए ना पाइंदा। अंदर सुत्ता जो दे कर पीठ, आपणी करवट फेर बदलाइंदा । धाम वखाए
इक्क अनडीठ, अनडिठड़ा रंग चढ़ाइंदा। तख्त निवासी सीस सुहाए पीतम्बर पीत, आप आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया जाए छुट, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ । सच सुच्च पए उठ, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। जन भगतां उपर आपे तुट्ठ, आपणा राह वखाईआ। अमृत जाम प्याए घुट, तृष्ना भुख मिटाईआ। नाता तोड़ वरन गोत, एका ब्रह्म समझाईआ। पुरख अकाल इक्को ओट, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां मेटे कूड़ी शाहीआ।
१५ माघ २०१८ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह हज़ातपुरा ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, दीनन दया कमाइंदा। जन भगतां देवे नाम दान, अनडिठड़ी झोली पाइंदा। राखा होए दो जहान, एथे ओथे सेव कमाइंदा। जो जन नेत्र नैण दर्शन करे आण, तिस पूजा पाठ ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर मन्त्र आप समझाइंदा। सतिगुर पूरा सूरबीर, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। गुरमुख देवे आपणी धीर, सति सन्तोख दृढ़ाईआ। माया ममता तोड़ ज़ंजीर, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा सीर, निझर झिरना आप झिराईआ। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आपणे हथ्थ रखाईआ। एका नाम साची वथ, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, जुग जुग वेस वटाइंदा। जुगा जुगन्तर चलाए रथ, रथ रथवाही दिस ना आइंदा। लख चुरासी पाए नथ्थ, घट घट आपणा आसण लाइंदा। शब्द अगम्मी अकथना अकथ, बिन रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। सगल वसूरे जाण लथ, जो जन सतिगुर पूरे दर्शन पाइंदा। नाता तुट्टे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ना कोए भुआइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। नाता तोड़ दस दस मास, मात गर्भ ना फेर फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन जपिआं जाप, आपणा प्रताप आप वखाइंदा। हरि का नाउँ सच्चा एक, घट घट रिहा समाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना सके वेख, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जीव जंत साध सन्त कोटन कोटि धर धर टेक, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। गुरमुख विरले करे बुध बिबेक, विवेकी आपणी दया कमाईआ। भाग लगाए काया खेत, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाईआ। भगत भगवन्त करे हेत, नित नवित आपणा दरस दिखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी
अचुत, चेतन रूप सच्चा शहिनशाहीआ। ना कोई वार ना कोई थित, सदा सुहेला इक्क अकेला हरिजन हरि हरि पार कराईआ। एथे ओथे दो जहान मात पित, पिता पूत गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दरस दरस दीदार, देवणहार आप करतार, निरगुण सरगुण खेल अपार, सरगुण आपणे रंग रंगाईआ। देवे नाम नाम अनमुल्ल, अनमुलड़ी दात वरताइंदा। भाग लगाए काया कुल, कुलवन्ता दया कमाइंदा। तोलणहारा साचे तोल, आपणे कंडे आप चढ़ाइंदा। गुरसिख उठाए आप अनभोल, सतिगुर पूरा वेख वखाइंदा। सुरती शब्दी जाए मौल, आत्म परमात्म एका गंढ्ढ पुआइंदा। उलटा करे नाभ कौल, अमृत झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विद्या जगत पाठ, हरि सतिगुर आप जणाईआ। अंदरे अंदर खोल्हे बज़र कपाट, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। अनहद शब्द वेखे आपणे घाट, नाद अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। एका शब्द हरि का मन्त्र, गुर गुर सेव कमाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, दिस किसे ना आइंदा। खेले खेल गगन गगनंतर, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां विच समाइंदा। जिस जन बणाए आपे बणतर, आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम नाम अनडीठ, मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, बिन रसना जिह्वा आप चखाइंदा। हरि का नाम हरिभगत लए चक्ख, दूसर रसन ना कोए लगाईआ। आपे रख्या सब तों वक्ख, साचे भाण्डे आप टिकाईआ। किरपा कर नरायण नर जिस जन देवे दस्स, गृह मन्दिर करे पढ़ाईआ। एका मकतब वखाए साचा हट्ट, पाठशाला इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाद एका धुन, एका शब्द सुणाईआ। शब्द नाद धुन सच्ची जैकारा, जै जैकार आप कराइंदा। घर विच घर खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। रसना जिह्वा वसे बाहरा, मन मति बुध भेव कोए ना पाइंदा। सुवास सुवास ना कोए हुलारा, पवण पवण ना कोए वखाइंदा। आपे जाणे रखणहारा, घर घर विच आप टिकाइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप तराइंदा। सतिगुर पूरा जाए तार, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। जगत विद्या ना कोए विचार, पढ़ पढ़ लेख ना कोए मुकाईआ। रसना जिह्वा गा गा थक्का संसार, आत्म रस हथ्थ किसे ना आईआ। पंडत पांधे मुलां शेख़ ग्रन्थी होए विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। गुरमुख विरला करे प्यार, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण निराकार निरवैर रागां नादां वसे बाहर, छत्ती राग भेव ना राईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत रोवण ज़ारो ज़ार, अञ्जील कुरान देण दुहाईआ। गुर अवतार बेअन्त बेअन्त कहिण पुकार, पारब्रह्म सच्ची शरनाईआ। नानक निरगुण कहे सर्ब संसार,
प्रभ वसया हर घट थाईंआ। गृह मिले आपणी धार, नूर नूर नूर दरसाईआ। पंचम सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाईआ। हरि का नाउँ लिखण पढ़ण तों बाहर, लेखा लिख ना कोए मुकाईआ। कागद कलम छाही होई बेज़ार, आपणा पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुरमुखां देवे आप भण्डार, सच भण्डारा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। जगत विद्या चुक्के लहिणा, रसना जिह्वा ना कोए समझाइंदा। जिस जन नेत्र दरस कराए नैणां, निज आत्म नैण खुल्हाइंदा। तिस गुरमुख साचे मन्दिर बहणा, घर साचा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। निष्अक्खर नाम आत्म रस, रस रसीआ आप जणाइंदा। हिरदे अंदर आपे वस, भेव अभेद जणाइंदा। सुखमन टेढी बंक मार्ग दस्स, ईड़ा पिंगल डेरा ढाहइंदा। जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। पंच विकारा कर कर नास, हउमे गढ़्ह तुड़्हाइंदा। आत्म परमात्म खेल तमाश, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। करे कराए खेल हरि जन वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म अन्तर नाम धर, साचे दर आप वसाइंदा। गृह वसे हरि का मंत, सतिगुर पूरा आप जणाईआ। नारी मिले साचा कन्त, सुरत शब्द होए कुड़माईआ । लेखा चुक्के आदि अन्त, मध आपणा बन्धन पाईआ। काया चोली चढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। मन वासना होई मंत, मन का मणका आप भुआईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। गढ़्ह तोड़्हे हउमे हंगत साचे मार्ग आपे लाईआ। हरिजन मेले साची संगत, संग आपणा आप वखाईआ। नाता तोड़ जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन पढ़यां देवे नाम निधान, काया मन्दिर विच मकान, सच सिँघासण बैठ श्री भगवान, एका रंग वखाईआ। गुरू ग्रन्थ कलयुग बाणी, बोध ज्ञान दृढ़ाया। नानक अंगद मेल भवानी, अमर अमरापद वखाया। रामदास सच निशानी, सर सरोवर इक्क जणाया। गुरू अर्जन गाए अकथ कहाणी, हरि साचा नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जीवां जंतां साधां सन्तां आपणा भेव आप समझाया। सतिजुग बणाए वेद चार, शास्त्र सिमरत नाल रलाईआ। पुराण अठारां कर त्यार, गीता ज्ञान आप समझाईआ। अञ्जील कुरानां दे सहार, तीस बतीसा सच हदीसा इक्क पढ़ाईआ। चारे खाणी बाणी चार करे विचार, जुग चौथे वज्जे वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। अगला खेल जाणे निरँकार, जीव जंत ना कोए वड्याईआ। नानक निरगुण सोहँ शब्द गा के गया धार, आत्म
परमात्म तेरी वड्याईआ। गोबिन्द अन्त सोहँ शब्द तीर भथ्था दस्स के गया कमान, एका एक बूझ बुझाईआ। नानक निरगुण मंगे दान, एका वस्त मंग मंगाईआ। कलयुग आउणा श्री भगवान, निरगुण नुर जोत रुशनाईआ। महांबली उतरे आण, मात पित ना कोए बणाईआ। गोबिन्द गुर सूरा कहे बलवान, निहकलंक वज्जे वधाईआ। सम्बल नगरी सच निशान, निरगुण निरवैर आप वखाईआ। डंका वज्जे दो जहान, दरोही दरोही करे ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ खेल महान, बेऐब आप कराईआ। कलयुग लहिणा देणा चुकाए विच जहान, लोकमात नाता तोड़ तुड़ाईआ। सतिजुग साचा होए प्रधान, साची सिख्या इक्क समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना रहे कोए निशान, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका गुरदुआर गुर गुर एका इष्ट जणाईआ। सृष्ट सबाई पूजा करे पुरख अकाल, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि गुर गुर बाणी आपणी महिमा आप सुणाईआ। पिछली वासना उठी बलवान, मन मनुआ रिहा जणाईआ। मेरा छुटण लग्गा पीण खाण, जगत विथ्या रिहा सुणाईआ। मैं खेल करदा अंदर महान, जिउँ भावे तिउँ चला रज़ाईआ। मति मतवाली होई निधान, आपणा नैण ना सके उठाईआ। बुध बाली बाल अञ्याण, बैठी मुख शरमाईआ । मेरी आसा जगत शैतान, चार कुण्ट दौड़ाईआ। धरया रूप नौजवान, मन आपणा रूप वटाईआ। साची सेजा कर परवान, उपर आया चाँईं चाँईंआ। आपणी हथ्थी अन्तिम देवे दान, झूठी माया गिरगट रूप वखाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कहे सिँघ सवरण नूं मिल्या आप भगवान, पिछला लेखा दए चुकाईआ। जो संगत विच मिल्या आण, तिस जम नेड़ ना आईआ। अंदरे अंदर नूर महान, नूर नूराना दए वखाईआ। राती सुत्तयां दर्शन देवे आण, करे मेहर मेहरवान वड गुसांईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणा झोली पाईआ।