१६ माघ २०१८ बिक्रमी तेज़ भान शेखसर जम्मू
बिन तारों रखी तन्दी, हरि सच सितार वजाइंदा। धरत मात मंग मंगी, खाली धवल वेख वखाइंदा। नेत्र रोवे सुहागण रंडी, धीरज धीर ना कोई धराइंदा। चारों कुण्ट होए वरभण्डी, सिर हथ्थ ना कोई रखाइंदा। मैं नेत्र नैण होई अन्धी, मेहर नज़र ना कोई टिकाइंदा। मैं चार जुग पई खानेबन्दी, मेरे बन्द ना कोई तुड़ाइंदा। मेरे सीने पावे ठंडी, तूं सब दी आस पुचाइंदा। मैं बिरहों वैरागण भागां मंदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, वर साचा इक्क मंगाइंदा। बिन तार वज्जे तन्द, तन्द तन्द नाल मिलाईआ। मेरे साहिब सुल्तान सदा बख्शंद, तेरे हथ्थ
वड्डी वड्याईआ। तूं दाता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर सदा समाईआ। मेरी मेट सगली चिन्द, धरत मात रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। बिन तन्दी वज्जे राग, हरि साचा आप अलाइंदा। धरनी धरत वैराग़, वैराग़ी रूप वखाइंदा। बण निमाणी गई जाग, आलस निंद्रा वेख वखाइंदा। तेरी आसा होई काग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। मेरे सालू लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोई धवाइंदा। नाता तुट्टा कन्त सुहाग, बन्धन सीस ना कोए तुड़ाइंदा। चारों कुण्ट जाणा जाग, आपणा डंक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्क सुहाइंदा। तार सितार एका धार, बिन तन्दी आप हिलाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, जुग जुग वेस वटाईआ। भगतां देवे भगती दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सन्त सुहेले आप पछाण, दर साचे लए मिलाईआ। गुरमुखां देवे नाम निधान, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। गुरसिख सच्चे लए पछाण, आत्म पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। बिन तन्दी नाउँ मृदंग, हरि सज्जण आप वजाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, भेव कोए ना आइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्द, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा भेव जणाइंदा। भेव जणाए श्री भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। खेले खेल जुगां जगंत, आदि जुगादि जुग जुग वेस वटाईआ। लख चुरासी वेखे जंत, घट घट रिहा समाईआ। गुरमुख मेला नार कन्त, सोभावन्त दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेल रिहा वरताईआ। धरनी धरत धवल रो, नेत्र नैणां नीर वहाया। खुलड़े केस रही खोह, बहबल आपणा रूप वटाया। मेरा नाता तुट्टा मोह, मेरा संग ना कोए रखाया। साध सन्त करन धरोह, धीआं भैणां रहे तकाया। तुध बिन सहाई ना को, सिर मेरे हथ्थ ना कोई रखाया। मैं फिर के आई त्रैलोअ, लोक परलोक वेख वखाया। कोई ना देवे ढोआ ढोअ, सब धक्का रहे लगाया। मेरे नाल ना सके कोई छोह, जात पात वंड वंडाया। मैं जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत आई टोह, तेरा नूर नज़र किसे ना आया। दीन मज़्हब बण बण बैठे गरोह, तेरी झूठी वंड वंडाया। हिन्दू मुस्लिम सूर गाँ रहे कोह, छुरी तेरे उत्ते चलाया। मैं इसे करके तेरे अग्गे रही रो, दोए जोड़ वास्ता पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी पूरी आस कराया। बिन तन्दी वज्जे तार, सो पुरख निरँजण आप वजाईआ। शब्दी शब्द बोध अगाध, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। एकँकारा
रखे याद, भुल्ल कदे ना जाईआ। आदि निरँजण देवे दाद, जोती जोत नूर रुशनाईआ। श्री भगवान मार आवाज़, एका राग सुणाईआ। अबिनाशी करता रखे लाज, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। पारब्रह्म सुवारे काज, करता पुरख होए सहाईआ। प्रगट हो ग़रीब निवाज़, दीनन दया आप कमाईआ। लख चुरासी वेखे भाज, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। जिस साजन तेरा ल्या साज, सो साहिब लए बचाईआ। तूं इक्को रखणी याद, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। कूड़ी क्रिया विच्चों लए काढ, साचे मार्ग पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, एका गुण समझाईआ। बिन तन्दी राग अवल्लड़ा, सच्चा आप वजाइंदा। वसणहारा सच महल्लड़ा, सच साची कार कमाइंदा। सच संदेसा एका घलड़ा, हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। निरगुण फड़ाए आपणा पलड़ा, दामन आपणे नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन तन्दी तार हिलाइंदा। ना तन्दी ना कोई तार, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाईआ। आसा अंदर इक्क प्यार, आसा आसा विच समाईआ। गुफ़त शनीद दीद निरँकार, आपणा रूप वखाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी धार चलाईआ। जुग चौकड़ी वेखे चार, गेड़ा आप भुवाईआ। लहिणा जाणे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर सेवा लाईआ। राती रुत्ती थिती जाणे वार, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। लेखा जाणे रवि ससि सूरज चन्न उज्यार, मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड करे रुशनाईआ। दाता दानी दो जहान हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे भण्डार, त्रैगुण एका बन्धन पाईआ। पंच तत्त वेख जगत अखाड़, लख चुरासी नाच नचाईआ। नटुआ नट खेल अपार, स्वांगी स्वांग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ। आपणा खेल दस्से हाल, हरि हरि आप जणाया। जुग चौकड़ी बीते काल, कोटन कोटि रूप वटाया। गुर अवतार बण बण दलाल, लोकमात गए समझाया। करे खेल दीन दयाल, दयानिध बेपरवाहीआ। अन्त हल्ल ना होया किसे कोलों सवाल, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कर कर गए सुणाया। एका नाम नाम धन माल, पुरख अकाल खज़ाना हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाया। आपणा खेल कर करतार, बिन तन्दी तार हिलाइंदा। घर घर बह बह करे विचार, सोचिआं सोच विच ना आइंदा। जुग जुग लेख अपर अपार, लेखा लेखे विच रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। धरनी धरत धवल दे सहार, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाइंदा। धरनी उठ कर ध्यान, हरि जू आप सुणाइंदा। चारों कुण्ट दिसे वैरान, साचा खेड़ा ना कोई वसाइंदा। भठ होया ज्ञान ध्यान, भेव अभेद ना कोई जणाइंदा। चारे वरन होए शैतान, शरअ शरीअत नाल मिलाइंदा। साचा राग ना सुणे कोई कान,
झूठा नाद सर्ब वजाइंदा। चार दीवारी मन्दिर मकान, इट्टां गारा नाल रखाइंदा। घट मन्दिर ना वेखे कोई मार ध्यान, बन्द ताक ना कोई खुल्हाइंदा। सतिगुर मिले ना किसे आण, दुखड़ा रोग ना कोई मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण आप जणाइंदा। एका गुण सुण लै पुत्तरी धी, हरि सच्चे सच जणाया। तेरी वंडी हरि जू सीं, साची वंड कराया। गोबिन्द बाले रखे हेठां नींह, तेरा दुखड़ा दए गंवाया। उत्ते बरखे गुरमुख मींह, अमृत मेघ बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप सुणाया। तेरा दु:ख वंडे दरद, बेदर्दी आप समझाइंदा। सब दे सिर तों छुरी हटाए करद, जिब्हा हलाल ना कोई वखाइंदा। प्रगट हो के आवे इक्को मरद, मर्द मर्दाना नाउँ धराइंदा। तेरे सिर ते देवे प्रेम फरद, खुल्ही गुत्त ना कोई वखाइंदा। अग्गे होण दा देवे हरज़, पिछला दुःख गवाइंदा। तेरा लाहवे आपे कर्ज़, मकरूज़ फेरी पाइंदा। तेरी सिद्धी करे नरद, नारद मुन ना वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव हरि जू दस्स, एका गुण जणाया। बाली कन्या उठ उठ हस्स, सिर तेरे हथ्थ टिकाया। तेरा साहिब होए वस, वेखीं चाँईं चाया। निरगुण लोकमात आए नस्स, रूप अनूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा होए सहाया। धरत मात कहे मैं रंडी, चारों कुण्ट कूक सुणाया। मेरा कोई ना संग करे वरभण्डी, साक सैण ना कोई बणाया। नक्क नथ्थ सुहाग ना कन्न डण्डी, सीस सीस ना कोई गुंदाया। मैं जाए बैठी कन्ढ्ढी, जिथे गुर अवतार किसे ना फेरा पाया। मैं भागहीण भागां मंदी, मेरा दुखड़ा ना कोई गंवाया। चारों कुण्ट वासना गंदी, सुगंधी नज़र कोए ना आया। मैं बौहड़ी फस गई फंदी, मेरा फंद ना कोई तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोई सहाया। तेरी कन्ढ्ढी लग्गे प्यारी, हरि साचा सच जणाइंदा। कलयुग तेरी आई वारी, अन्तिम तेरा लहिणा मुकाइंदा। प्रगट हो जोत निरँकारी, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। लहिणा चुकाए कृष्न मुरारी, मुकंद मनोहर मुक्ट आपणे सीस टिकाइंदा। जिस हथ्थ फड़ी कटारी, पंजे पाडों सुत सीस कटाइंदा। अन्तिम मंगे बण दर भिखारी, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। अश्वथामा नेत्र रोवे करे गिरयाज़ारी, नैण नीर नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। पंडत मंगे एका दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मैं भुल्ल गया भगवान, तेरा भेव ना राईआ। मैं मारे बाले नादान, रत्त धरत मात डुल्हाईआ। मेरी बुद्धि होई सवान, आसा काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरी देणी भुल्ल बख्शाईआ। अग्गों धरत मात कहे पुकार, एका गुण जणाया। सोलां कला कल अवतार, कृष्ना एह की
खेल रचाया। तेरे हथ्थों होया विभचार, छोटे बाले सीस कटाया। हुण पंडत करे गिरयाज़ार, वेला गया हथ्थ ना आया। मैं दर्द भरी करां पुकार, बण दर्दी दर्द वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। साचा खेल श्री भगवान, एका एक कराइंदा। धरत मात कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। अस्वथामा देवे ज्ञान, एका गुण वखाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे श्री भगवान, आपणा खेल कराइंदा। धरनी तेरा पूरा करे दान, दाता दानी वेस वटाइंदा। तूं कन्ढ्ढी डेरा मल्लीं आण, जिथे फेरा कोई ना पाइंदा। किरपा करे आप मेहरवान, साचे प्रोहित जन्म दवाइंदा। आप होए फेर निगहबान, नैण नैण नाल मिलाइंदा। नूरी तेज तेज भान, भान भान विच प्रकाश वखाइंदा। बिन पढ़यां इक्क ज्ञान, बिन विद्या भेव मुकाइंदा। तेरा नाता जोड़े विच जहान, साचा बन्धन पाइंदा। चल के आए श्री भगवान, तेरा लहिणा मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच विहारा शाहो भूप, हरि सतिगुर आप कराईआ। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख नज़र किसे ना आईआ। आपे वंडी आपणी कूट, आपे फेरा पाईआ। आपे देवे आपणा सच सबूत, लिखण पढ़ण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरत धवल तेरी पूरी आसा, आसावन्त कराइंदा। जुग चौकड़ी दे भरवासा, लहिणा मूल चुकाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी धार चलाइंदा। सदा सुहेला वसे पासा, विछड़ कदे ना जाइंदा। रल मिल सारे करो हासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कराइंदा। साची दया दयावान, हरि साचा सच जणाईआ। दरोनाचारज़ जिन्हां नूं दिता ज्ञान, एका करी पढ़ाईआ। सो तेरी कुक्खों जन्म लैण आण, उत्ते कन्ढ्ढी डेरा लाईआ। तिन्हां अन्त मिले भगवान, चारों कुण्ट लए उठाईआ। शब्द सुरत इक्क ध्यान, एका राग अल्हाईआ। चरन कँवल बख्शे माण, माण माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खेला, खेलणहार भेव ना आया। लेखे लाए गुरू गुर चेला, चेला आपणा नाम धराया। हरिसंगत हरि जू करे मेला, पहला दुःख गंवाया। वसणहारा धाम नवेला, लोकमात वेस वटाया। आदि जुगादि सज्जण सुहेला, जुग जुग आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार एका घर वखाया। प्रेम प्यार पाए गंढ्ढ, हरि गंढ्ढणहार गोपाल। आत्म अन्तर रखे ठंड, दीनां बंधप दीन दयाल। दूई द्वैती ढाहे कंध, इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल। एका नूर एका चन्द, एका जल्वा दए जलाल। एका तोड़े खानाबन्द, एका चले नाल नाल। इक्क वजाए सच रबाब तन्द, बिन तन्दी बण दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा श्री भगवान।
श्री भगवान की करे विचारा, आपणा जुग जुग मूल मुकाईआ। भगतां दर बणया रहे वणजारा, बण सेवक सेव कमाईआ। आदि अन्त कटदा रहे वगारा, बण वगारी फेरा पाईआ। गुरमुखां अग्गे कढ्ढदा रहे हाढ़ा, जिउँ धन्ने जट्ट सीस निवाईआ। आपे दोए दोए जोड़ करे निमस्कारा, अंदर वड़ वड़ सीस झुकाईआ। गुरसिख तेरा इक्क सहारा, दूजी ओट ना कोई तकाईआ। तेरा मन्दिर मेरा चुबारा, चार कुण्ट ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनरागी राग सुणाईआ। अनरागी गाए आपणा राग, राग नाद भेव ना राया। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म बेपरवाहया। वेस वटाए आदि जुगादि, जुग जुग रूप धराया। नाम जणाए बोध अगाध, शब्दी शब्द सुणाया। सन्त सुहेले आपे काढ, आप आपणी गोद बहाया। निरगुण सरगुण करे लाड, प्रेम प्यार इक्क वधाया। लेखा जाणे मोहण माधव माध, शब्दी शब्द सुणाया। बिन तन्दी वज्जे साज, सच तम्बुर हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आप जणाया। जुग जुग लेखा धरत मात, धुर दरबारी आप जणाइंदा। ना कोई कलम ना दवात, बिन शाही खेल कराइंदा। सदा सुहेला इक्क अकेला देवणहारा अनडिठड़ी दात, वस्त अमोलक नाम वरताइंदा। जुग जुग रखे डूँग्घा खात, भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम खोल्हे ताक, बण बरदा सेव कमाइंदा। धरत धवल तेरी सुत्ता खाट, गुरमुख आत्म सेजा इक्क हंढाइंदा। दो जहानां कट के आया वाट, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। चरन सरन सरनाई बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे नार कमजात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग लहिणा आप चुकाइंदा। जुग जुग लहिणा चुकावण खातर, हरि जू आपणी खेल कराईआ। गुर अवतारां स्नेहुड़ा दे दे पात्र, गुर गुर बाणी नाउँ धराईआ। मन मति बुध ना बणे चातर, चतुराई कोए नज़र ना आईआ। जन भगतां देवे साचा आदर, दर साचे आप बहाईआ। सन्त सुहेले वेख बहादर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख नुहाए साचे सागर, दुरमति मैल धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा आप मुकाईआ। पूरब लहिणा हरिजन लैणा, देवणहार निरँकारा। कलयुग अन्तिम वेखणा नैणा, खेले खेल अगम्म अपारा। लख चुरासी भाणा सहिणा, चारों कुण्ट धूंआँधारा। धरत धवल तेरे तन साचा गहिणा, सतिजुग सच करे शृंगारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। अपर अपार हरि स्वामी, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। आदि जुगादि घट घट अन्तरजामी, अन्तर आत्मा बूझ बुझाईआ। निरवैर निरगुण सदा निहकामी, निहचल धाम डेरा लाईआ। आपणी इच्छया गुर गुर बाणी, गुर अवतारां आप सुणाईआ। सचखण्ड दी सच कहाणी, लोकमात प्रगटाईआ। लेखा जाणे चार खाणी, चारे बाणी रूप वटाईआ। सतिगुर
मिलावा गुर गुर हाणी, गुर गुर गुरमुख लए उठाईआ। दोहां विचोला अमृत बाणी, निझर झिरना मुख झिराईआ। आत्म सुरती बण सवाणी, हो निमाणी सेव कमाईआ। आप जणाए धुर फ़रमाणी, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। शहिनशाह शाह पातशाह हरि सुल्तानी, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्रेम आप वधाईआ। प्रेम अंदर प्रेम रख, हरि आपणा आप छुपाया। प्यार अंदर हो प्रतख, प्यार प्यार नाल मिलाया। प्रेम अंदर प्रेम ढक, आप आपणा पड़दा पाया। प्यार अंदर प्यार कर प्रगट, आपणा मेला मिलाया। करे खेल हरि समरथ, समरथ धार चलाया। लेखा जाणे अकथना अकथ, ना लेख कोई मिटाया। द्वापर दिती एका वथ, वस्त अमोलक झोली पाया। शब्द चलाए साचा रथ, बण सेवक सेव कमाया। हरिजन साचे कर इक्ट्ठ, एका घर बहाया। वस्त अमोलक देवे वथ, एका एका एक वरताया। चार जुग गवाउँदा आया आपणा जस, कलयुग अन्त जस भगतां आप सुणाया। प्रेम अंदर गया फस, प्यार एका बन्धन पाया। निरगुण रूप जाए नस्स, सरगुण आपणा घेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा आप चुकाया। लहिणा देणा चुकाए मकरूज़, कर्ज़ा आपणा आपे लाहीआ। कलयुग अन्तिम फसया विच हदूद, हद्द पार ना कीती राईआ। सखीआं लभ्भा इक्क महबूब, मिहबान ख़ुशी मनाईआ। जिस दा कलमा देवे सबूत, सो इमाम फेरा पाईआ। करे खेल बिन रूह कलबूत, पवण स्वास ना कोई चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहला लहिणा सर्ब मुकाईआ। साचा लहिणा दे दे राम, हरि भगतां आख सुणाया। जुग जुग तेरा करदे आए काम, निउँ निउँ सीस झुकाया। भगती ला ला कर रखे ग़ुलाम, सिर आपणा हुक्म वरताया। चार जुग दा रिहा पीण खाण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाया। फिर वी छुपया रिहों भगवान, आपणा दरस ना कदे कराया। इक्क वार दे के झलक दस्स निशान, फिर आपणा मुख छुपाया। साडी बन्द होई ज़बान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साडी इच्छया पूर कराया। इच्छया करे पूर, पूर गुसाँया। सदा वसे नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। निरगुण सरगुण रहे हज़ूर, हज़रत आपणा खेल कराया। पहला लहिणा चुक्के ज़रूर, अग्गे देणा झोली पाया। पिछला बख्शे सर्ब कसूर, अग्गे भगती ना कोए लाया। चार जुग हुंदा रिहा मज़बूर, गुर अवतार मात घलाया। आपणा दे दे छोटा नूर, जोती जोत कर रुशनाया। अन्तिम चाढ़े आपणे पूर, आपणा बेड़ा आप उठाया। कलयुग अन्तिम प्रगट हो के आया हज़ूर, आपणा पर्दा दए उठाया। आपणा नाम दए सरूर, शरअ शरीअत ना वंड वंडाया। त्रैगुण तपे ना तन तन्दूर, अमृत मेघ इक्क बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपणा दरस आप कराया। हरिजन साचे
करना दरस, हरि दरसी दरस कराइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हिवस हरस ना होर वधाइंदा। लख चुरासी विच्चों करे परख, परख परख आपणी झोली पाइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श, फर्श आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर आया परत, प्रतीनिध आपणा नाउँ धराइंदा। प्रतीनिध होया प्रधान, पंचम मेल मिलाईआ। बिन तन्दी गाए गाण, गावणहारा इक्क अख्वाईआ। बिन रागों करे पहचान, आपणी बूझ बुझाईआ। बिन विद्या देवे ज्ञान, एका अक्खर पढ़ाईआ। बिन लम्भयां मिले भगवान, बन खोजण कोए ना जाईआ। बिन मंग्गयां देवे दान, साचा नाम झोली पाईआ। बिन हथ्थां उठाए निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। बिन शाहा पाए आण, एका हुक्म सुणाईआ। बिन नेत्र करे ध्यान, वेखे थाउँ थाईंआ। बिन तीर मारे निशान, चिल्ला हथ्थ ना कोए उठाईआ। बिन वसे मन्दिर मकान, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। बिन दीवा बाती नूर महान, जोती जोत करे रुशनाईआ। बिन मात मात पित पूत जम्मया बाल निधान, गोदी गोद ना कोई उठाईआ। बिन मन्त्रीआं होया हुक्मरान, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। बिन खाध्याँ पीतिआं होया जवान, आपणा बल धराईआ। बिन नारी उत्पत करे सन्तान, विष्न ब्रह्मा शिव बणाईआ। बिन सद्दयां आवे विच जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भगतन मेला एका घर, सच दुआरा आप सुहाईआ। सच दुआरा सोभनीक, हरि साचे आप सुहाया। बिन परमात्मा ना कोई प्रीत, दूजा इष्ट ना कोई मनाया। बिन सतिगुर ना कोई रीत, दूजा राह ना कोई चलाया। बिन गुरचरन ना कोई मन्दिर मसीत, गुरुदुआर नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाया। बिन मिल्या ना होवे सांत, सांतक सति ना कोई वरताईआ। बिन प्रकाश ना मिटे रात, अन्त अन्धेर ना कोई गंवाईआ। बिन सतिगुर ना देवे कोई दात, नाम वस्त ना कोई वरताईआ। बिन गुरमुख उतरे ना कोई घाट, लख चुरासी मँझधार रुढ़ाईआ। बिन गुर शब्द ना कोई साक, जगत सज्जण ना कोई बणाईआ। बिन किरपा गुर ना खुल्ल्हे ताक, बन्द किवाड़ ना कोई खुल्हाईआ। बिन नेत्र नज़र ना आए हाट, गुर सतिगुर पूरा रिहा वखाईआ। कलयुग चोला रिहा पाट, कन्नी कन्नी कतराईआ। धरत मात ख़ुशी होए मेरी अन्त मुक्के वाट, कन्ढ्ढी मिल्या सच्चा माहीआ। मेरी सुफ़ल करे ज़ात, आपणी ज़ात नाल मिलाईआ। मेरी फिर होवे प्रभात, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ। मैं भगतां कोलों सुणां गाथ, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां रख्या साथ, तिन्हां निउँ निउँ लागां पाईंआ। दोए जोड़ टेकां माथ, ढह ढह पवां सरनाईआ। मेरी दुरमति मैल दिती काट, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। तूं मेरा सज्जण साक, मैं तेरा बन्धन
पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्क प्रेम आपणा नेम जुग जुग आप समझाईआ। हरि हरि सतिगुर साचा नेम, इक्को इक्क जणाया। दुष्ट दमन बिठाया कुण्ट हेम, चरन कँवल चित लाया। पारब्रह्म प्रभ कीआ प्रेम, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। इक्को देवे लहिणा देण, देणा आपणे हथ्थ रखाया। उठ बाले मन्न लै कहिण, साचा हुक्म सुणाया। मूर्त अकाल वेख आपणे नैण, पुरख अकाल फेरा पाया। इक्को साक इक्को सैण, इक्को सज्जण संग निभाया। इक्को मात पित भाई भैण, इक्को नार कन्त रंग चढ़ाया। इक्को पुरख देवे देण, देवणहारा फेरा पाया। तेरा प्रेम आया लैण, साची मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा प्रेम इक्क समझाया। प्रेम कीता दुष्ट दमन, एका ओट तकाईआ। पारब्रह्म आपणे अन्तर कीता गबण, भेव अभेद छुपाईआ। इक्क वखाया साचा हवन, घृत दीप ना कोई मिलाईआ। ना सुगंधी कोई पवण, सच सुगंधी इक्क सुहाईआ। तेरा नूर साचा रमन, तेरा जहूर वड्डी वड्याईआ। तूं मेरा लाउणा चमन, लोकमात फेरा पाईआ। मैं तेरा होवां जामन, एका पल्लू दयां फड़ाईआ। तूं पड़ौ्हणा शूद्र वैश क्षत्री जा के ब्रह्मण, एका इष्ट वखाईआ। नेत्र खोल्हना अक्खर बोलणा एका पुरख अकालण, दूजी होर ना कोई सरनाईआ। मैं करां तेरा पालण, गुज़री गोद सुहाईआ। तेग बहादर दा बणना लालन, लाल लाल रंग चढ़ाईआ। मैं खेलां खेल निरालण, भेव कोए ना पाईआ। तेरा मेला जोत अकालण, विछड़ कदे ना जाईआ। तूं घाली मेरी घालण, साची सेव इक्क समझाईआ। तेग बहादर हड्डीआं वेखणीआं बालण, त्रैगुण अग्न देणा जलाईआ। तूं करना इक्क सवालण, एका मंग मंगाईआ। मैं तेरा राह तक्का मेरे भगवानन, नेत्र नैण उठाईआ। मैं बाले आया तेरी गोद सवालण, तेरी झोली पाईआ। मैं गुरमुख आया उठालण, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। अन्तिम मंगण एका दानन, सूलां सत्थर हेठ विछाईआ। तूं हर घट जाणी जानण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा प्रेम रिहा समझाईआ। इक्को प्रेम देवे हरि, एका वार सुणाया। दुष्ट दमन चुक्के डर, भय ना कोई जणाया। सरगुण अंदर आपे वड़, निरगुण रूप वटाया। गोबिन्द सूरा नाउँ धर, सिँघ सिँघ वड्याआ। लोकमात सेवा कर, लख लख शुकर मनाया। अन्तिम मंगया इक्को घर, प्रभ अग्गे झोली डाहया। मैं सरन सरनाई जावां पड़, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तूं मेरी बांहों लैणा फड़, आपणी गोद बहाया। मैं छाती उत्ते जावां चढ़, आपणी ख़ुशी मनाया। मैं वसां तेरे घर, घर तेरा मोहे भाया। तूं चुकाया मेरा डर, मैं गुरमुखां डर रिहा मुकाया। अन्त फड़ावां तेरा लड़, तेरा तेरी झोली पाया। तेरा इक्को निष्अक्खर जावां पढ़, वाह वाह तेरी वड वड्याआ। गुर गुर रूप तूं ही नर, नर नरायण सच्चे शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, मेरी लग्गी तोड़ निभाया। तेरी लग्गी निभे तोड़, पुरख अकाल आप जणाइंदा। अन्तिम नाता ल्या जोड़, घर साचे आप बहाइंदा। कलयुग वाग लैणी मोड़, एका राह वखाइंदा। शब्द सरूपी शब्द घोड़, तेरा रूप वटाइंदा। लोकमात जाणा दौड़, साचा खेल वखाइंदा। लख चुरासी रीठा वेखणा मिट्ठा कौड़, एका हुक्म वरताइंदा। दो जहानां लाउणा पौड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाइंदा। आपणे गुरमुख वेखणे करके गौर, निगह निगह ना कोई बदलाइंदा। तेरा रचया कारज जाणा सौर, प्रेम प्रेम नाल निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। तेरा प्रेम मेरा रंग, दूजी अवर ना कोई वड्याईआ। तेरी सेज तेरा पलँघ, तेरा आसण मेरा सुखदाईआ। तेरा नाम तेरा मृदंग, मृदंग मेरी वड्याईआ। साहिब सुल्तान प्रभ तेरा संग, मैं विछड़ कदे ना जाईआ। इक्को मंगां साची मंग, तूं देणी चाँईं चाँईंआ। मैं छड्डया पुरी अनन्द, अनन्द तेरा इक्क मोहे भाईआ। मातलोक कहिन्दे गुज़री चन्द, एथे ना कोई पिता ना कोई माईआ। तूं साहिब इक्क बख्शंद, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। तेरे हुक्में अंदर लोकमात जावां विच वरभण्ड, निरगुण रूप वटाईआ। तेरा मंगां साचा संग, इक्को घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। लोकमात देवे साथ, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। कवण किनारा उतरे घाट, कवण मन्दिर वज्जे वधाईआ। कवण सज्जण रखे साक, आपणा संग निभाईआ। कवण किवाड़ खोल्हे ताक, आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण देणा समझाईआ। साचा गुण श्री भगवान, एका एक जणाया। तेरा प्रेम मेरा निशान, सच निशाना दए जणाया। तेरा मन्दिर मेरा मकान, घर साचा सोभा पाया। तेरा शब्द मेरा ज्ञान, राग अनादी आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाया। आपणा बन्धन आपे पा, हरि हरि खेल कराया। कलयुग अन्तिम बणां मलाह, तेरा बेड़ा मात चलाया। तेरी रखां ज़रूर सलाह, सालाह कार एका गुण समझाया। लख चुरासी जीव जंत चार वरन जपावां नाँ, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। चार जुग दे विछड़े भगत सन्त लवां मिला, गुरमुख सज्जण आप जगाया। तेरा मेला दयां मिला, मिल मिल सखीआं ख़ुशी मनाया। एका चन्द दयां चढ़ा, निरगुण नूर जोत रुशनाया। एका डंका दयां वजा, दो जहानां आप सुणाया। विष्न ब्रह्मा शिव दयां हिला, सोया कोए रहिण ना पाया। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, कलयुग खेड़ा देवां ढाहया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लहिणा देणा दयां चुका, खाणी बाणी झोली पाया। दर घर साचे बहणा दयां समझा, एका दूजा भेव चुकाया। इष्ट देव गुर इक्क वखा, पुरख अकाल एका नज़री आया। एका जाप दयां जपा, आत्म परमात्म रंग चढ़ाया। सोहँ ढोला इक्क सुणा, काया चोला
आप रंगाया। पड़दा ओहला दयां उठा, उठ उठ आपणा मुख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरि हरि साचे लए मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम सितार हरि निरँकार, बिन तन्दी तन्द वजाया।
१७ माघ २०१८ बिक्रमी तेज़ भान दे घर शेख़सर जम्मू
धरनी चढ़या एको चाअ, धवल रही समझाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या मलाह, खेवट खेटा बेपरवाहीआ। मैं कोझी कमली पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग जुग दे दुखड़े दए मिटा, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। मेरे विछड़े सज्जण दे मिला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। मेरे दुखड़े दर्द दए मिटा, दीनां नाथ फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रहिमत आप कमाईआ। धरनी धवल करे हासा, घर घर ख़ुशी मनाईआ। मिल्या मेल पुरख समराथा, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चल के आया शाहो शाबाशा, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मेरी रही ना कोई निराशा, निर्धन दए वड्याईआ। खोल्ह के दस्सां आपणा खुलासा, पहला हाल सुणाईआ। तूं करवट दे के सुत्ता रहिउँ पासा, मेरी सार कदे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ । धरनी कहे मैं दस्सा हाल, अहिवाल आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल कमाल, तूं करता रिहा कमाईआ। गुरमुख विरले भेजे लाल, मेरा संग निभाईआ। लख चुरासी तेरी चाल, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। त्रैगुण माया पा जंज़ाल, एका फन्द रखाईआ। ठग्ग चोर यार लुट्टण मेरा धन माल, मैं बैठी मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तेरी ओट रखाईआ। धरत मात नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाया। पुरख अबिनाशी वसया कोल, मेरा दुखड़ा दर्द गंवाया। हौली हौली रही बोल, आपणा दु:ख सुणाया। तूं मेरे नाल कीता कौल, पूरा कौल दे कराया। मैं तेरे उत्तों घोली घोल, घोल घोली सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तेरी आस रखाया। इक्को रखी तेरी आस, प्रभ मेरे सच्चे सांईआ। तूं मेरी बुझा प्यास, दर तेरे सीस झुकाईआ। तुध बिन खाली दिसन स्वास, मेरा जीवण कम्म किसे ना आईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, हथ्थ तेरे वड्याआ। कर किरपा अनाथा नाथ, दीनन तेरी ओट तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। धरनी धरत रही नच्च, आपणी घुंमर रही पाईआ। वेखो प्रभ आया सच्च, साची रीत चलाईआ। जिस दी अग्न अंदर गई मच्च, बिरहों रोग लगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। तैनूं वेख मेरा बदल्लया रंग, मेरे परीतम सच्चे माहीआ। चढ़या चाअ मैं वसां संग, एका आस तकाईआ। तेरे चरन कँवल सच्चा अनन्द, छुट्टी सर्ब लोकाईआ। तूं दुखड़ा मेरा करना खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा बेड़ा पार कराईआ। मेरा बेड़ा करदे पार, तेरी इक्को ओट रखाईआ। मैं कन्ढ्ढी बैठी आण, आपणा पन्ध मुकाईआ। अठ्ठे पहर तेरा ध्यान, एका नैण उठाईआ। तूं साहिब हो मेहरवान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं बाली बुध अञ्याण, बल आपणा ना कोए वखाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, तेरे हथ्थ तेरी शहिनशाहीआ। तेरा हुक्म मैनूं परवान, दे परवाना मेरे गुसांईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी पूरी आस कराईआ। मेरी पूरी होए आसा, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरी ओट तेरा भरवासा, तेरे लेखे लाइंदा। तेरा प्रेम तेरा दिलासा, तेरा संग निभाइंदा। तेरी खेल तेरा तमाशा, तेरे घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी दिशा आप सुहाइंदा। तेरी दिशा सोभावन्त, हरि साचे सच जणाया। तेरी महिमा गणत अगणत, लिख लिख लेख ना कोई समझाया। तेरी गोदी बैठे साचे भगत, भगवन मेल मिलाया। तेरी महिमा गाउण सन्त, धन्न धन्न तेरी वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाया। धरनी अग्गों खोल्हे अक्ख, आपणी पलक भुवाईआ। तूं साहिब नज़री आया इक्क समरथ, चरन तेरी सरनाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरा माण ना कोई वड्याईआ। तेरी सरनी गई ढट्ठ, एका मंग मंगाईआ। साचा मार्ग देणा दस्स, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। आपणा पन्ध मुकावां नस्स नस्स, बण बण पाँधी राहीआ। तेरे भगतां गावां जस, जिस दुआरे फेरा पाईआ । वेखीं लारा दे ना जावी नस्स, जुग जुग अछल अछल तेरी खेल तेरा भेत कोई ना पाईआ। मैं चार जुग दी थक्की मांदी करके बह गई बस्स, अग्गे बल ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी दया कमाईआ। धरनी कन्ढ्ढी तेरे रोड़े, पत्थर पाहन मिले वड्याईआ। कर किरपा जिउँ धन्ने बौहड़े, निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। तेरी छाती उत्ते बिठाए निक्के निक्के मोड़े, हरिजन साचे विच वसाईआ। चरन प्रीती एका जोड़े, आपणा बन्धन पाईआ। कलयुग अन्तिम आपे बौहड़े जगत विछोड़ा दए कटाईआ। चढ़ के आया साचे घोड़े, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। चार जुग दी मिटे औड़े, एका अमृत मेघ बरसाईआ। मिट्ठे करने फल कौड़े, आपणा रस वखाईआ। गुरमुखां हरि जू आपे बौहड़े, तेरा दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तेरा रोड़ा प्यारा पत्थर, प्यार प्यार नाल टपकाइंदा। तेरे उत्ते साचा सत्थर, हरि यारड़ा आप विछाइंदा।
तेरा नेत्र पूंझे अथ्थर, आपणी गोद बहाइंदा। फड़ के चोटी चाढ़े सिखर, हरिजन साचे नाल मिलाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां रखे आपे फिकर, बेफिकरा हो भुल्ल कदे ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम गावण आया ज़िकर, ज़ाहरा आपणा रूप धराइंदा। आपे मात आपे पित्तर, पूत सपूता गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा कंकर कंकर लेखे लाइंदा। कंकर कंकर वज्जे मृदंग, हरि मृदंगा आप वजाइंदा। घर घर चढ़ाए साचा रंग, बण ललारी सेव कमाइंदा। तेरे अंदर वड़ वड़ सूरा सरबंग, मोह ममता आप चुकाइंदा। तेरी सहोणी सेज पलँघ, पलँघ रंगीला आप वड्याइंदा। उत्ते बह बह गाए छन्द, छन्द सुहागी आप सुणाइंदा। वजाए सितार बिन तन्दी तन्द, बूड़ी नाल ना कोई रलाइंदा। आपे तुट्टी देवे गंढ्ढ, अग्गे आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। तेरा चुक्के रंडेपा रंड, साचा संग इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा कंकर आप सुहाइंदा। तेरा कंकर वेख्या ठीकर, हरि ठीकर भन्न वखाया। तेरा वैराग इक्क तीबर, तृष्ना भुख गंवाया। तेरा जागया बीर बब्बर, तेरा नविशतह दए वखाया। गल्ल लाए भरी चिकड़, दुरमति मैल धुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अंदर आप सुहाया। तेरे मन्दिर अंदर हरिभगत, भगवान आप बहाइंदा। लेखा जाणे तेरा जुगत, जगत जुग आपणा खेल कराइंदा। तेरा लहिणा चुकाए आपणे वक्त, वेला आपणा आप सुहाइंदा। तेरे खेड़े पाए बरक्त, नाम वस्त इक्क वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा मेल मिलाइंदा। तेरा मेला गुरसिख धार, गुर गुर दए वड्याईआ। तेरा मेला गुरमुख दरबार, मुख मुख आप सालाहीआ। तेरा मेला सन्त दीदार, सन्त साजन लए उठाईआ। मेरा खेल अगम्म अपार, जुग जुग वेस वटाईआ। डुब्बदे पाथर देवां तार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम आई तेरी वार, तेरा दुखड़ा दयां गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, नाम निधाना झोली पाईआ।
दर घर आई इक्को मंगण, भगतन नाता दे जुड़ा। दर दरवेश बणी मलंगण, बैठी सीस झुका। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हरि चाड़्ह इक्को रंगण, मेरा काला मुख धुवा। तूं आदि जुगादि जुग जुग कोटन कोटि त्रिलोकी वेखे त्रिलोकी नंदन, लोक परलोक चरनां हेठ दबा। करां निमस्कार दोए जोड़ बन्दन, बन्दीखाना दे तुड़ा। जुग चौकड़ी पाए फंदन, ना सके कोई बचा। तूं साहिब हारा टुट्टी गंढ्ढण, मेरे उपर दया कमा। मैं नेत्रहीण फिरां अन्धन, कर जोत नूर रुशना। मैं तेरे
भगतां दी चरन धूढ़ चुक्की बण के भंगण, सीस खारी लवां उठा। चारे कुण्ट गावां एका छन्दन, सोहँ ढोला दयां सुणा। तूं वेखणहारा जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज रिहा समा। तूं जुग जुग फड़या चण्ड प्रचण्डण, नाम खण्डा इक्क चमका। मैं सुहागी होणां रंडन, मेरा जगत रंडेपा दे कटा। मैं अन्तिम आई कन्ढ्ढण, तूं कन्ढ्ढी फेरा पा। मैं वेखा खेल विच वरभण्डन, ब्रह्मण्डन तेरी रज़ा। तेरे हुक्मे अंदर सूरज चन्दन, मंडल मण्डप रहे डगमगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली पा। एका वस्त दे अनमोल, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। तेरे भगतां वसां कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। बण डूंमणी वजावां ढोल, तेरा डंका हथ्थ उठाईआ। बण सुवाणी कुण्डा देवें खोल्ह, घर घर जोत जगाईआ। तूं साहिब मेरे अंदर जाणा मौल, तेरी रुत्तड़ी मोहे भाईआ। तेरे चरन कँवल मैं आपणी छाती उत्ते रखां होए निमाणी धौल, धरनी आपणा सीस झुकाईआ। तूं आपणा पर्दा देणा खोल्ह, मेरा घूँगट दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां मिलां चाँईं चाँईंआ। तेरे भगत मिलण दा चाअ, मैं नित नित उडीक रखाईआ। चार जुग गए विहा, चौंकड़ चौंकड़ पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर दे दे गए सलाह, मैनूं उँगलां नाल समझाईआ। अन्तिम आवे इक्क ख़ुदा, बेऐब रूप वटाईआ। तैनूं देवे सच पनाह, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मेरे बख्शे सर्ब गुनाह, पत्तत पापी पार कराईआ। तूं चरनी डिगीं आ, एका मति जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन होर ना कोई सहाईआ। दस्सया वेला आया नेड़े, आपणा पन्ध मुका। मैं छड्ड के आई सारे झेड़े, दर तेरे डिगी आ। मैं वसदे छड्डे खेड़े, इक्को मंगी चरन पनाह। तूं बन्न्हे मेरे बेड़े, मेरे पिछले बख्श गुनाह। मैनूं सच दस्स तेरे भगत केहड़े केहड़े, मैं चरनी डिगां जा। मेरे खुल्ल्हे होए वेहड़े, नौ खण्ड पृथ्मी वसया थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां पकड़ी बांह। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, आपणी ख़ुशी मनाईआ। उठ मार्ग देवां दस्स, एका वार समझाईआ। पिच्छे न्उँ ना वेखीं जाई नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। कंडी बैठा मेरा गुरसिख रिहा वस, मेरे विच ध्यान लगाईआ। तूं जा के चरनी ढट्ठ, मंग इक्क सरनाईआ। जे उह बहे दड़ वट्ट, चुप चुपीता मुख भुवाईआ। तूं सिर चरनां उत्ते सट्ट, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राह रिहा वखाईआ। एका राह लैणा तक्क, हरि सच्चा सच जणाइंदा। राह विच ना जाणा थक्क, एका मंज़ल पूर कराइंदा। उथे लेखा हक़ो हक़, घाटा कोए नज़र ना आइंदा। तूं जाणा हो अणझक, दर आयां ना कोए परताइंदा। तूं जा के रगड़ीं नक्क, एका गुण समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा
खेल आप कराइंदा। की करां मैं किधरे जावां, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट वेख वखावां, मेरा नैण मेरा संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट प्या रौला कागां कावां, हँस धार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव देणा दस्स, देणी सच सलाहीआ। आ दस्सां साचा भेत, हरि सज्जण सच सुणाया। भगत गुरमुख इक्को वेख, हरि सतिगुर आप बणाया। साचे वसया साहिब देस, सो देस रिहा समझाया। जिथे ना कोई मुल्ला ना कोई शेख़, पंडत पांधा ना कोई पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाया। उठ जाह जाणां भज्ज, हरि साचा सच जणाइंदा। गुरमुख दुआरे जाणा सज, घर साचा इक्क वखाइंदा। उह रखे तेरी लज्ज, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। पड़दा देवे मात कज्ज, दूजी वार ना कोए उठाइंदा । तूं लौहणी लोक लाज, हरि जू लज्जया विच कदे ना आइंदा। जिस रचया आपणा काज, सो तेरा काज पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से साचा राह, निरगुण शब्दी बण मलाह, आपणा बेड़ा आप वखाइंदा। साचा बेड़ा हरि करतार, भगतन हथ्थ वड्याईआ। जाह वेख पहली वार, सतिगुर पूरा रिहा समझाईआ। सेवा करन आया निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले रिहा चाड़्ह, फड़ फड़ बांहों उपर बहाईआ। तूं भी भिख्या मंग जा दुआर, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दरसन देवे आण, दरसी दरस आप कराईआ।