पुस्तकालयभाग ११

१७ माघ २०१८ बिक्रमी सरदारी जम्मू

शाह पातशाह तेरी उडीक, बण निमाणी मात रखाईआ। मेरे नाल जो पिच्छे गई बीत, की कुझ दस्सां दयां दुहाईआ। जिध्धर वेखां नज़र आउण शरीक, दुःख दर्द ना कोए वंडाईआ। मेरी छाती उत्ते गुर अवतारां मारी लीक, पीर पैग़म्बर गए हद्द बणाईआ। जिउँ भावे तिउँ तूं करीं ठीक, तेरे हुक्मे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी वंड मोहे ना भाईआ। तेरी वंड अड्डो अड्ड, वरन बरन गोत बणाईआ। पीर पैग़म्बरां भन्ने मेरे हड्ड, आपणा बल वखाईआ। अड्डो अड्ड निशाना गड्ड, आपणा राह गए चलाईआ। मैं जाणा तूं वस्सें पार हद्द, तेरा किनारा नज़र किसे ना आईआ। आपणी वड्याई पिच्छे गए छड्ड, अग्गे संग ना कोए लै जाईआ। जिध्धर वेखा डूँग्घी खड्ड, सच महल्ल ना कोए सुहाईआ। बिन भगतां तेरी बणे ना कोई यद्द, लख चुरासी रही कुरलाईआ। जुग चौकड़ी मैं वेखे

नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोटन कोटि तेरी सरनाई गए ढट्ठ, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। इक्को कह गए वसें घट घट, आदि अन्त ना कोए समझाईआ। दीन मज़्हब शरअ शरीअत पा पा वट्ट, आपणे बन्ने गए बणाईआ। कोई कहे ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश कोई कहे जट्ट, कोई नीचो नीच सदवाईआ। कोई कहे मैं खोल्हे चौदां हट्ट, कोई कहे त्रिलोकी मेरी छाहीआ। कोई कहे पुरख समरथ, कोई फतिह डंका रिहा वजाईआ। सब तेरा गाउँदे गए जस, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मेरी छाती गए वढ्ढ, उत्ते शरअ छुरी चलाईआ। मेरे बुढ्ढे होए हड्ड, अन्त बल नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरे हुक्म अंदर गई बज्झ, सब दे चरनां हेठां बैठी आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। जुग चौकड़ी चुकया भार, साची सेव कमाईआ। अन्तिम कलयुग गई हार, मेरा बल ना संग निभाईआ। प्रभ तेरे अग्गे इक्क पुकार, मैं इक्को आस तकाईआ। मेरा पिछला दुःख निवार, बण दर्दी दर्द वंडाईआ। वरन बरन कर ख़ुआर, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। मानस दे इक्क अधार, मनुख एका गुण समझाईआ। तेरी किरपा अंदर वसे सर्ब संसार, तेरी मेहर नाल एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पूरी आस कराईआ। मेरी आसा पूरी देणी कर, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। जुग चौकड़ी लँघाए डर डर, तेरा सुणया धुर फ़रमाणा। गुर अवतार आपणी गोदी धर धर, खलाए विच जहानां। अन्तिम सारे गए छड्ड छड्ड, तोड़ निभिआ ना कोए जवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान श्री भगवाना। मेहरवान हो दयाल, आपणी दया कमाईआ। तेरी लग्गी निभे नाल, एका घर वखाईआ। जुग जुग भगत भगवन्त बण दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। तूं जा के गुरमुखां अग्गे कर सुवाल, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साचा लेखा लिख लिख लेख, हरि लिखणहार समझाईआ। भगत दुआरा इक्को टेक, मिले मात सरनाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा खोल्हया भेत, भेव आप चुकाईआ। सदा सुहेला करे हेत, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। रुत्त बसन्ती इक्को चेत, पत्त डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाईआ। गुरमुख साचा सच महल्ला, हरि सज्जण आप वसाइंदा। डेरा रखे पार जला थला, जल थल राह विच ना कोए अटकाइंदा। ओथे मिले इक्क इकल्ला, एकँकार फेरा पाइंदा। जोती धार शब्दी रला, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। अग्गे जा के डाहवीं पल्ला, एका गुण समझाइंदा। जन भगतां पिच्छे तेरा कर जाए भला, तेरा दुःख गवाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे सला, सल दूजा ना कोए जणाइंदा। लेखा चुक्के राणी अल्ला,

मुहम्मद वंड ना कोए वंडाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना होए झल्ला, जात पात ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ फड़ के आया भल्ला, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। जुग जुग जो करदा रिहा वल छला, अन्तिम आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, गुरमुख दुआरा इक्क समझाइंदा। गुरमुख दर सच मुनारा, सोभावन्त आप सुहाईआ। निर्मल नूर जोत उज्यारा, महल अटल करे रुशनाईआ। शब्द नाद धुन जैकारा, सोहँ ढोला गाईआ। पड़दा ओहला विच संसारा, भेव कोए ना पाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अनुभव आपणी धार चलाईआ। दो जहानां हो उज्यारा, एका डंक सुणाईआ। साचे सन्तां दे सहारा, इक्को ओट रखाईआ। नेत्र लोचण नैण दरस दीदारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप सलाहीआ। गुरमुख वसे साचे धाम, धाम अवल्लड़ा आप बणाइंदा। जिथे वसे एको राम, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जिथे हस्से इक्को शाम, एका ख़ुशी मनाइंदा। जिथे देवे इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप समझाइंदा। जिथे जपाए सतिनाम, नाम सति आप हो आइंदा। सो साहिब श्री भगवान, आप आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम गुरमुखां मिल्या आण, भगत भगती वेख वखाइंदा। जोती जाता दो जहान, कुल्ली कक्खां अंदर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप प्रगटाइंदा। धरनी कहे मेरे भगवान, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। तेरा भगत मेरा निशान, लोकमात इक्क रखाईआ। सच्चा देणा झोली दान, बण निमाणी मंग मंगाईआ। कलयुग नाता तुट्टे विच जहान, जूठ झूठ दे खपाईआ। अग्गे गुरमुख सज्जण मिले सुजान, चतुर तेरी सरनाईआ। मैं वेखां दर्शन दर दर आण, घर घर फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को वर, तेरे भगत मंग मंगाईआ। तेरा भगत मेरा प्यार, मेरी टुट्टी गंढ्ढ वखाइंदा । तूं किरपा कर आप करतार, देवणहार सद अख्वाइंदा। मेरा दुखड़ा जाए जुग चार, अगला सुख इक्क सुहाइंदा। मैं तेरयां भगतां करां दरस दीदार, नेत्र आपणा नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरा भगत मेरा घर सुहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि तेरा खेल महान, तेरी इच्छया साची भिच्छया वस्त दो जहान तूं ही वरताइंदा।

भगतां संग हरि संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। भगतां कटे हउमे रोग, ममता मोह मिटाइंदा। भगतां देवे साचा जोग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। भगतां कढ्ढे झूठा खोट, जूठ झूठ रहिण ना पाइंदा। भगतन देवे भण्डार

अतोट, भण्डार हरि जू इक्को वार वरताइंदा । भगतां नाता तोड़े वरन गोत, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। भगतां जगाए निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भगतां आप मिलाइंदा। भगतन अंदर हरि का वास, हर घट वासी आप रखाईआ। भगतन अंदर खेल तमाश, गोपी काहन नाच नचाईआ। भगतन अंदर पुरख अबिनाश, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। भगतन अंदर भगती स्वास, स्वास स्वास आपणा रंग चढ़ाईआ। भगतन अंदर हो हो दास, बण दासी सेव कमाईआ। जन भगतां करे बन्द खुलास, एका आपणा बन्दन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा संग सहाईआ।

हे प्रभू मेरे समरथ, तूं वड्डा वड वड्याईआ। मैं सुणयां तेरा जस, दो जहान वज्जी वधाईआ। तूं भगतां मिलें हस्स हस्स, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। तूं पन्ध मुकाया नस्स नस्स, लोआं पुरीआं पार कराईआ। तूं प्रेम प्यार अंदर गया फस, आपणा बन्धन ना कोए जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए सखाईआ। हे प्रभू मेरे ठाकर, दीन दयाल रघुनाथा। तूं गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरी गाथा। दर आयां तूं देवे आदर, दीनन सहाई तिलोकी नाथा। तूं साहिब सुल्तान वड्ड बहादर, विष्न ब्रह्मा शिव गुर पीर अवतार तेरा दासी दासा। तूं आदि जुगादि सच्चा सौदागर, चरन कँवल देवे सच भरवासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी पूरी करनी आसा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं कलयुग अन्तिम तेरया गुरसिखां नाल वेखां तेरा तमाशा।

हरि तमाशा जिस वेखणा जग, धरनी हरि समझाइंदा। भगत प्यार अंदर जाए बज्झ, प्रीती प्रीत इक्क समझाइंदा। प्रेम अग्न विच जाए दझ, अग्नी तत्त ना कोए वखाइंदा। जगत शरअ पार करे हद्द, एका घर वखाइंदा। हरिसंगत विच बहे सज, सो जन हरि का दर्शन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम पड़दा लए कज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हरि तमाशा साची रास, हरि सच्चा सच जणाइंदा। शंकर वेखे उत्ते कैलाश, भेव अभेव चुकाइंदा। ब्रह्मा वेखे ब्रह्म प्रकाश, पारब्रह्म प्रगटाइंदा। विष्नूं वेख कहे शाबाश, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी कहे आदि जुगादि मैं भगतां साथ, सगला संग निभाइंदा। एथे ओथे दो जहानां होवां दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। कलयुग अन्तिम

वसां पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। जन भगतां पिच्छे लोकमात कटां आप बनवास, बिन जंगल जूह फेरा पाइंदा। मेरा भगत ना होए उदास, बिन भगती दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए फड़, अनडिठड़ी डोर इक्क रखाइंदा। धरनी कहे तेरा अज़ब तमाशा, मैं वेख होई हैरान। घट घट अंदर तेरा वासा, मेरे साहिब सच सुल्तान। खाली दिसे ना कोई पासा, मेरे भगत वछल भगवान। तूं गुरमुखां करे पूरी आसा, देवें दरस दान। मैं मंगां चरन भरवासा, बख्शिश करीं मेहरवान। तेरे दर ना जाए कोई निरासा, जो चरनी डिगे आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं होणा आप मेहरवान। मेहरवान मेरे दीन दयाल, मैं तेरी ओट तकाईआ। ख़ुश होई वेख तेरे गुरमुख लाल, घर घर वज्जे वधाईआ। बिन वेख्यो होयों दलाल, अनडिठड़ा रूप धराईआ। तेरी अवल्लड़ी वेखी चाल, तेरी सार कोए ना आईआ। तूं आपे पुछिआ हाल, आपणा फेरा पाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे अग्गे सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणे गुरमुखां नाल मिलाईआ। हरि जू मैं फिरके आई सब, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाया। तैनूं कोई ना सके लभ्भ, क्यों बैठा मुख छुपाया। साध सन्त कलयुग सुट्टे डूँग्घी खड्ड, बाहर सके ना कोए कढाया। इक्क दूजे दीआं कंडां रहे वढ्ढ, छुरी हँकार हथ्थ उठाया । दीन मज़्हब पा पा वंड, तेरा नाउँ रहे सलाहया। बिन तेरे नामे होए रंड, खाली बुत्त रहे कुरलाया। चार वरन वेख्या भेख पाखण्ड, पेखी जगत नज़री आया। कोई ना गावे तेरा इक्को छन्द, जिस गायां दुःख रहे न राया। मैं तेरयां भगतां दुआरे वेख्या एका अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाया। मेरा ख़ुशी होया बन्द बन्द, मैं पिछला दुःख भुलाया। मेरे नेत्र कालजे पाई ठंड, मेरा आत्म शांत कराया। धन्न भाग तूं गुरमुख चाढ़े चन्द, कलयुग अन्धेरा अन्त गंवाया। मेरी इक्को इक्क मंग, तूं बख्शीं सच सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, दूजी वस्त ना कोए मंगाया। हरि जू तेरी अचरज रीत, असचरज तेरी वड्याईआ। किधरे मन्दिर किधर मसीत, किधरे गुरुदुआर सुहाईआ। किधरे जाणे जणाए साचे गीत, किधरे गुर गुर करे पढ़ाईआ। किधरे वसें धाम अनडीठ, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। बाहरों तेरी करदे वेखे प्रीत, कलयुग जीव रसना जिह्वा ढोला गाईआ। अंदरों आत्म किसे ना वेखी ठंडी सीत, त्रैगुण अग्नी रही जलाईआ। मैं नेत्र खोल्ह वेख्या तेरी नज़री आई छोटी झीत, दूसर राह ना कोए रखाईआ। तेरी धारा वेखी बरीक, रूप रंग ना कोए वड्याईआ। मैं चल के आई नज़दीक, आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गे तेरा भगत वेख्या जिस दा दिसे ना कोए शरीक, एका रंग रिहा समाईआ। सदा तेरे मिलण दी रखे उडीक,

आत्म सेजा इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, जिस घर हरिजन लए मिलाईआ। आ वेख मिल्या मेला, सो पुरख निरँजण आप मिलाया। पहलों वेख्या इक्को गुरसिख सिँघ चेला, सिँघ रूप वटाया। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, दीनन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका घर बहाया। हरिजन वेख इक्को घर, घर बाहरी आप वखाइंदा। इक्क दूजे दा पल्लू फड़, बन्धन बंध रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप समझाइंदा। साचा घर सच मकान, हरि साचा सच जणाईआ। जिस गृह वसे श्री भगवान, सो मन्दिर सोभा पाईआ। जिस मन्दिर मिले धुर फ़रमाण, तिस मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गृह एका मन्दिर, खेले खेल अंदरे अंदर, आत्म परमात्म आपणा रंग वखाईआ।

१७ माघ २०१८ बिक्रमी शेखसर जम्मू

बीत रिहा हरि जुग चौथा, चार कुण्ट दुहाईआ। जीव जंत होया थोथा, थिर नज़र कोए ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्की रसना पोथा, बोध ज्ञान ना कोए जणाईआ। मुल्ला पंडत ग्रन्थी देण धोखा, हिरदे राम ना कोए वसाईआ। बाहरों सुणाउदे कूक लोकां, ऊँची नाद वजाईआ। अंदरों चुक्की ना किसे चूका, चुक्क पड़दा दरस कोए ना पाईआ। पारब्रह्म बेअन्त स्वामी अग्गे दस्सणा राह सौखा, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। तेरी सरन रहे ओटा, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साडी इच्छया पूर कराईआ। साचा मार्ग विच संसार, हरि साचा सच जणाईआ। सोहँ शब्द सति जैकार, चार वरन पढ़ाईआ। जन्म मरन दुःख दए निवार, दुःख सुख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क चलाईआ। साचा राह साची धारा, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। नाम सति ब्रह्म मति इक्क जैकारा, सोहँ रसना जिहव सुणाइंदा। एथे ओथे दए सहारा, आत्म परमात्म आपणा बन्धन पाइंदा। लेखा जाणे हरि निरँकारा, लेखा लेखे विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग सच्चा राह, सोहँ शब्द जगत मलाह, आत्म परमात्म बेड़ा आप चलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सच सलाह, गुर शब्दी मिले इक्क मलाह, पंज तत्त काया ना कोए वड्याइंदा।

१७ माघ २०१८ बिक्रमी तेज भान दे गृह शेखसर जम्मू

पुरख अबिनाशी दे धरवास, हरि चरन सरन सहारा। मैं नेत्र खोल्ह वेखां आकाश, उपर रोवे सूरज चन्न सितारा। कोई ना करे बन्द ख़लास, अन्त दिसे ना पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा नाम अधारा। नाम अधार दे भगवान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। तूं देवणहारा सच्चा दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। तेरा खेल दो जहान, दोए दोए रूप समाईआ। तेरा हुक्म सच फ़रमाण, हुक्मे अंदर सर्ब लोकाईआ। तेरा मन्दिर धुर मकान, हउं सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा होणा अन्त सहाईआ। अन्त सहाई होणा भगवान, एका दर तकाया। मैं सेवा करां महान, बण सेवक रूप वटाया। लख चुरासी देवां पकवान, घर घर रिज़क सुबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे हाल सुणाया। अग्गे हाल तेरे दस्स, मैं आपणी कथा रही सुणाईआ। लख चुरासी तेरे जीव जंत मैनूं चरनां हेठां रहे झस्स, उपर आपणा भार पाईआ। तेरे हुक्म बद्धी किसे पासे ना सका नस्स, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। पापीआं भार चुक्क चुक्क गई थक्क, मेरी औध वहाईआ। मैं बुढड़ी मेरा टुट्टा लक्क, हड्डी रीड़ रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म कर किरपा आपणी गोदी चक्क, मैं दर दर दयां दुहाईआ। दुष्टां हँकारीआं कोलों मेरा पड़दा ढक, मंगी तेरी इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरा सीस वेख खुल्ल्हा झाटा, नेत्र नैणां नीर वहाया। मेरा कोए ना करे पूरा घाटा, मेरी झोली ना कोए भराया। मैं तक्क के आई नेड़े वाटा, दर तेरे पन्ध मुकाया। तूं अमृत दिता गोबिन्द बाटा, एका वार मुख चुआया। इक्क खुल्हाया सच्चा हाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी मंगां सरन सरनाया। दिशा मेरी औध वेख वेला अन्त, अन्त अन्त कुरलाईआ। चारों कुण्ट कोई ना संगी जीव जंत, जीव जंत देण दुहाईआ। कोई ना मिल्या साध सन्त, साध सन्त नज़र कोए ना आईआ। जिध्धर वेखां गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी इक्को आस पुचाईआ। मेरी इक्को आस ख़ुदा, वेख ख़लक रही कुरलाईआ। मैं तेरे उत्तों होई फ़िदा, आपणी फ़ितरत मात मिटाईआ। तेरयां पीरां पैग़म्बरां मेरा तन मन विधा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हाल वेख मेरे माहीआ। तेरे पीर तेरे पैग़म्बर, तेरी रहिमत विच सरनाईआ। रच के गए जगत अडम्बर, अड्ड अड्ड राह चलाईआ। आपणा करके गए सुअम्बर, अल्ला राणी नाल प्रनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे सज्जण सच गुसाईआ। पीर पैग़म्बर वेख फकीर, फिकरा इक्को इक्क सुणाइंदी। हथ्थ पैर

वज्झा जंजीर, शरअ तन्द ना कोए तुड़ाइंदी। मैं अन्त होई हकीर, आपणा बल गुवाइंदी। तूं साहिब बेनज़ीर, तेरे अग्गे वास्ता पाइंदी। तूं बदल मेरी तकदीर, तकसीर तेरे हथ्थ वखाइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी रहिमत मंग मंगाइंदी। तेरी रहिमत मेरे रहिमान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मेरी छाती चढ़े पंज शैतान, नव खण्ड देण दुहाईआ। जूठे झूठे ढोले बह बह गाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा भुल्लया नाउँ श्री भगवान, तेरी भगती हथ्थ किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद खोल्ह दुकान, जगत हट्ट रहे चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा अग्न तत्त बुझाईआ। मेरा अग्नी तत्त दे बुझा, मैं एका मंग मंगाई। दूई द्वैती पड़दा दे उठा, मेरे साहिब सच्चे सांई। ज़ात पात दे मिटा, एका रंग रंगाईं। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दे समझा, एका गुण वखाईं। मैं घट घट रिहा समा, हिन्दू मुस्लिम हर घट थाईं। पिछला लहिणा दे चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ तेरी वड्याई। पुरख अबिनाशी मर्द मर्दाना, एका गुण समझाइंदा। चार जुग मेरा खेल महाना, जुग जुग आप कराइंदा। गुर अवतारां दे दे दाना, सच निशाना मात रखाइंदा । पीर पैग़म्बरां दे कलामा, कलमा अमाम आप पढ़ाइंदा। दीन मज़्हब प्रगटा इस्लामा, आपणा इस्म छुपाइंदा। बरदे बणा बणा हुक्म दए ग़ुलामा, साची सेवा सच कराइंदा। जगत नौबत इक्क दमामा, दर दर आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। करे खेल वंडे हदूद, हद्द आपणी आप बणाईआ। आपे दस्से सच अरूज, उलफत विच कदे ना आईआ। किसे नूं कहे मैं तेरा महबूब, किसे राम राम समझाईआ। किसे कहे वसे बिन कलबूत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। चार जुग वंड अपार, जुग जुग करदा आया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश खेल न्यार, हरि सज्जण आप खिलाया। हिन्दू मुस्लिम वेख विचार, ईसा आपणी गंढ्ढ पुवाया। गोबिन्द सूरा कर त्यार, साबत सूरत आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। आपणा खेल करे करतार, भेव कोए ना पाइंदा। वंडां पाए विच संसार, वंड वंड आपणी ख़ुशी मनाइंदा। पीरां नाल पीर कराए तकरार, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अछल अछल आप कराइंदा। पैग़म्बर नाल पैग़म्बर लड़ा, लड़ आपणा लए छुडाईआ। किसे नूं कहे इक्क ख़ुदा, एका नूर अलाहीआ। किसे नूं कहे वाहिगुरू बेपरवाह, वाहिगुरू फतहि गजाईआ। किसे हथ्थ कलमा शरअ दए फड़ा, शरीअत वंड वंडाईआ। किसे हथ्थ तलवार दए टिका, चण्ड प्रचण्ड नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। किसे नूं कहे ख़ुदावंद करीम,

ख़ुद आपणी खेल कराइंदा। किसे कहे सतिनाम सच्ची तक्सीम, सचखण्ड दुआर वखाइंदा। किसे नूं कहे अल्फ़ ये सीन, नुकता नून ना कोई जणाइंदा। किसे नूं कहे पैंतीस अक्खरी होए अधीन, अक्खर अक्खर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। किसे कहे बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक़ समाईआ। किसे कहे एकँकार, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। किसे कहे राम राम प्यार, रमिआ हर घट थाईंआ। किसे कहे कृष्न कृष्न शंगार, मोर मुक्ट सीस सुहाईआ। किसे कहे भगत दुआर, हरि भगवान फेरा पाईआ। किसे कहे दुष्ट दमन सरदार, जिस मिली माण वड्याईआ। किसे कहे वेखे जुग चार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। किसे कहे आदि जुगादि पसार, जुग जुग खेल कराईआ। किसे कहे गुर अवतार, किसे नबी रसूल वखाईआ। किसे कहे पढ़ पढ़ वेद चार, किसे शास्त्र सिमरत रिहा सुणाईआ । किसे कहे गीता ज्ञान उज्यार, किसे अंज़ील कुरान जणाईआ। किसे कहे साची बाणी मारे बाण, बाण निराला तीर चलाईआ। किसे कहे फतिह जैकार, फतिह डंका इक्क लगाईआ। किसे कहे रमिआ संसार, किसे कहे निरगुण वसे धाम न्यार सच्चा माहीआ। करे खेल अगम्म अपार, आपणी कार आप कमाईआ। दीन मज़्हब वेख सलाम, शरअ शरीअत खेल कराईआ। नाम सति सति निशान, सति सतिवादी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल इक्क इकल्ला, हरि सच्चा आप कराइंदा। आप वसाए जगत महल्ला, जुग जुग वेख वखाइंदा। राम कृष्न फड़ाया आपे पल्ला, ईसा मूसा उँगली लाइंदा। मुहम्मद उठाया आपे झल्ला, आपणी झलक जणाइंदा। नानक निरगुण जोत आपे रला, जोती जोत समाइंदा। गोबिन्द संदेस एका घला, पुरख अकाल मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आप कराइंदा। साची वंड हरि सुल्तान, निरगुण वंडी वंड कराईआ। दीन मज़्हब मात निशान, कलयुग बन्धन पाईआ। गुर अवतार कर बलवान, पीर पीरां नाल टकराईआ। वेखे खेल श्री भगवान, आपणा बल आप अज़माईआ। दूर दुराडा नौजवान, विच मैदान कदे ना आईआ। धुर फ़रमाणा दे फ़रमाण, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। रण भूमी खेल महान, हरि सच्चा सेव कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। आपणा रंग रंगे निरँकारा, एका रंग रंगाइंदा। खड़ग खण्डा दे कटारा, तीर कमान चिल्ला हथ्थ फड़ाइंदा। प्रगट हो विच संसारा, सरगुण सरगुण नाल टकराइंदा। वेखे विगसे करे विचारा, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जुग जुग हौला करे भारा, दुष्ट हँकारी आप खपाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलयुग अन्तिम वेस धराइंदा। चारों कुण्ट कहे ललकार, ऊँची कूक कूक सुणाइंदा। पीर पीर करे खुआर, दर दर दर फिराइंदा। नीहां हेठां गोबिन्द बाले

दए सवाल, तरस ना कोए कमाइंदा। मैं घाली पूरी घाल, प्रभ दी साची सेव कमाइंदा। मेरा वज्जे इक्को ताल, जूठ झूठ नाच नचाइंदा। मेरा विछिआ सच्चा जाल, लख चुरासी विच फसाइंदा। मेरा संगी बणया काल, घर घर डौरू वाहइंदा। चारों कुण्ट होण बेहाल, सिर अन्तिम ना कोई उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाइंदा। आपणी खेल करे गोबिन्द, महिमा आपणे हथ्थ रखाइंदा। धरनी तेरी लख चुरासी बिन्द, तेरी गोद बहाइंदा। नाल रलाए सुरपति इन्द, करोड़ तेतीसा संग निभाइंदा। शंकर लथ्थे अन्तिम चिन्द, सहिँसा रोग मिटाइंदा। ब्रह्मा करे सर्ब बख्शिंद, ब्रह्म मेरा इक्क बख्शाइंदा। विष्नूं कहे गुणी गहिन्द, हरि आपणी खेल कराइंदा। पहलों जीव जंत लगाए निन्द, मूँह थुक्कां नाल भराइंदा। फिर फड़ फड़ कढ्ढे जिंद, राए धर्म आप उठाइंदा। अन्तिम खाली करे जीउ पिण्ड, जगत खेड़ा ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी धरत धवल आप समझाइंदा। धरनी सुण अन्तिम बात, हरि बातन आप जणाईआ। तेरी पुच्छण आया बात, रूप अनूप वटाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। पीर पीरां टुट्टे साक, सज्जण सैण ना कोए बणाईआ। नाता तुट्टे जगत पाठ, पूजा संधया ना कोई कराईआ। रहिण ना पाए तीर्थ ताट, तट किनारा ना कोए वड्याईआ। तेरे उत्ते कोई ना दिसे झूठा हाट, झूठी वस्त ना कोई वकाईआ। कोए ना करे तेरा घात, छुरी फड़े ना कोए कसाईआ। कोई ना पटे डूँग्घा खात, माया लए दबाईआ। कोई ना वेखे मार झात, नेत्र नैण उठाईआ। सब उतारे इक्को घाट, एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया आप कमाईआ। तेरी मैंढी गुंदे सीस, एका एक जणाइंदा। तेरी रच्छया करे जगदीस, बल आपणा आप धराइंदा। जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, कीती घाल लेखे पाइंदा। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां देवे इक्क हदीस, एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दर्दी दर्द वंडाइंदा। तेरी दर्द मिटे दुःख, हरि दुखियां गले लगाईआ। इक्क उपजावे साचा सुख, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतां करे उज्जल मुख, देवे माण वड्याईआ। सिँघ रूप पए बुक्क, एका भबक लगाईआ। कूड़ कुड़यारा जाए मुक्क, आपणा मुख छुपाईआ। जूठा झूठा बूटा जाए सुक्क, हरया फेर ना कोए कराईआ। मनमुखां मुख पए थुक्क, गुरमुखां दए वड्याईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत्त, तेरी रुत्त सुहाईआ। तेरी फलवाड़ी जाए फुट, बूटा लोकमात वखाईआ। तूं नेत्रां वेखणा उठ, चारों कुण्ट लहर लहराईआ। साहिब सतिगुर प्या तुट्ठ, तेरा दुःख रिहा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हौला भार आप कराईआ। तेरे सिर तों लथ्थे भार, हरि साचा आपे लाहइंदा। तूं सेवा करीं जुग चार, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा।

तेरे दर रोवण यार चार, मुहम्मद वास्ता गल विच पाइंदा। ऊँची कूक कूक करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। मेरी मदद कर मेरे मददगार, इक्को मंग मंगाइंदा। मेरी सदी गई हार, सद्दा गुर गुर आप सुणाइंदा। मेरी बद्धी छुट्टी विच संसार, मेरी उम्मत गंढ्ढ ना कोई पुवाइंदा। डूँग्घी भँवरी डिगी मूँह दे भार, फड़ बांहों ना कोई उठाइंदा। मेरा दुखड़ा सुणे ना कोई मीत मुरार, मक्के काअबे संग ना कोई निभाईआ। मेरा हुज़रा होया ख़ुआर, मेरी महिराब ना कोई सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन दुआरा मंगे वर, खाली हथ्थ वखाइंदा ख़ाली हथ्थ कटी लब, मुछ दाढ़ी नज़र ना आईआ। वड्डा छोटा ना कोई कद्द, बल्ल आपणा ना कोई जणाईआ । बुढ्ढा शेख़ बुढ्ढे हड्ड, रो रो दए दुहाईआ। सदी चौधवीं गई लद, वेला वक्त वहाईआ। मेरा मुक्का पैडा ना कोई हद्द, अग्गे राह ना कोई वखाईआ। पुरख अबिनाशी दर दुआरयों दिता कढ्ढ, ना होए कोई सहाईआ। संगी साथी गए छड्ड, चार यारी ना तोड़ निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। वेख धरनी दर पुकार, मुहम्मद रिहा सुणाईआ। बौहड़ी विछड़े मेरे यार, यारी तोड़ ना कोए निभाईआ। धरनी दए ना कोई आधार, मैं आपणी उम्मत एहदी गोद बहाईआ। फड़ फड़ हड्डीआं खा गई विच संसार, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भेव ना जाणे राईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, इक्क दूजे आप जणाइंदा। धरनी दिता मुहम्मद सहारा, मुहम्मद उम्मत धरती विच दबाइंदा। अन्त दोहां मेला इक्क किनारा, हरि जू आपणा पत्तण इक्क वखाइंदा। इक्क आवे इक्क जावे दोवें रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। धरनी कहे चुक्या ना जाए भारा, मुहम्मद कहे मेरा सीस ना भार उठाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल दो जहान वसे बाहरा, आपणा हुक्म वरताइंदा। इक्क दूजे दी कढ्ढो वगारा, सिर नाल सिर वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाइंदा। सीस नाल सीस लओ वटा, हरि साचे सच जणाया। मुहम्मद अग्गों मारे धा, सुण मेरे ख़ुदा ख़ुदावंद राया। मैथों लख चुरासी भार चुक्या ना जा, आपणा बल ना कोई जणाया। मैं आपणी उम्मत ना सक्या उठा, अन्त संग ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोई सरनाया। धरनी दोए जोड़ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी लख चुरासी दा चुक्कया भार, दर तेरे सेव कमाईआ। मेरे उत्तों पत्तत पापी देणे मार, दुष्ट हँकारी रहिण ना पाईआ। साचे भगत कर उज्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा हौला हो जाए भार, दुःख रहे ना राईआ। कलयुग देणा दर दुरकार, मुहम्मद देवे ना फेर सलाहीआ। छोटा बाला लैणा उठाल, सतिजुग साचे

जन्म दुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी खेल वेखों चाँईं चाँईंआ। तेरी खेल वेखण दा चाउ घनेरा, मैं इक्को ओट तकाईआ। चार जुग भुलाया कर कर हेरा फेरा, गुरू गुर गुर सेव कमाईआ। अन्तिम कलयुग पाया फेरा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी ढाहया ढेरा, ख़ाकी ख़ाक वखाईआ। चल के आएयों नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ना कोई सञ्झ ना सवेरा, एका नूर दरसाईआ। जन भगतां बध्धा बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। इक्को वसाया सच्चा खेड़ा, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। मैं पुच्छण आई केहड़ा केहड़ा, जिस देवें माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं ब्रह्म विष्न शिव इन्द चुकाया झेड़ा, जन भगतां देवां माण वड्याईआ। ब्रह्मण्ड वखावां आपणा वेहड़ा, एका कुण्डा लाहीआ। धरनी देवां तैनूं गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। करां हक़ हक़ निबेड़ा, एका गुण समझाईआ। तूं वेखीं गुरमुख मेरा, एका घर रिहा वखाईआ। उथे चढ़े चाओ घनेरा, वज्जे इक्क वधाईआ। उथे ब्रह्मा होए ढह ढेरा, माया ममता मोह चुकाईआ। गुरमुख कहे तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ ढोला रहे गाईआ। पुरख अबिनाशी करके आया वड्डा ज़ेरा, विष्नूं भगवान नाउँ धराईआ। जे कोई कहे सिँघ शेरा, शेर आपणी भबक वखाईआ। इक्को वखाए सच्चा खेड़ा, जिस खेड़े वसया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे साचा दान, दुखियां दुःख दए गंवाईआ।

१८ माघ २०१८ बिक्रमी गूढ़ा राम दे घर शेख़सर जम्मू

कलयुग अन्तिम मंगण दात, पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। परवरदिगार असीं तेरी ज़ात, तेरे नूर विच समाईआ। तेरे हुक्मे फड़ी कलम दवात, शाही शहिनशाह नाल रलाईआ। तेरा कलमा लिख्या तेरी याद, याददाशत मात बणाईआ। तेरा संदेसा कायनात, हक़ हक़ समझाईआ । तेरा नेत्र खोल्हया खुल्ल्हा ताक, साडे हथ्थ ना कोई वड्याईआ। तेरा वेख्या जगत घाट, बण बण पाँधी राहीआ। तेरी नज़र ना आई सच लुगात, जिस विच्चों अल्फ़ ये देवें पढ़ाईआ। तेरी बातन सुण सुण थक्के बात, भेव कोए ना आईआ। आलमीन तेरा जाणे कोई ना हालात, हल्ल सुवाल ना कोए कराईआ। तेरा बाग बगीचा इक्क बाग़ात, बागबान वड वड्याईआ। बिन तेरे अन्त होए वफ़ात, फतवा सब ते सादर लाईआ। कर किरपा सुण लै बात, तुध अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा लेखा कायनात, सके ना कोए मिटाईआ। तेरा डूँग्घा दिसे ख़ात, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। तेरा खेल बहु बिध भांत, अनक कल तेरी वड्याईआ। बिन तेरे अन्धेरी रात, चौधवीं चन्द मुख शरमाईआ। ना कोई निभावे

सच्चा साथ, सगला संग तजाईआ। साडा मस्तक वेख माथ, पूरब लेखा तेरी झोली पाईआ। गल पल्लू मूँह विच घास, सजदा सीस झुकाईआ। साडा कलमा तेरा स्वास, स्वास स्वास अलाईआ। ना कोई पुंन ना सबाब, सोहबत तेरी इक्क समझाईआ। बिन तुध मिले ना हयात आब, आबे हयात ना कोई प्याईआ। सदी चौधवीं लँघी विच ख़ुवाब, ख़ुवाजा खिजर दए दुहाईआ। मेरी सोहे ना सच महिराब, महबूब नज़र कोए ना आईआ। रोशन होए ना कोई आफ़ताब, नूर नूर ना कोए दरसाईआ। साचा बणे ना कोई अहिबाब, मिल मिल आपणा हाल सुणाईआ। तन वज्जे ना तत्त रबाब, तार सितार ना कोई हिलाईआ। तेरे अग्गे होए ला जवाब, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। तेरी झल्ल ना सके ताब, साडा बल ना बल वखाईआ। किरपा कर शाह नवाब, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। चरन घोड़े दे रक़ाब, सच सिँघासण आसण लाईआ। दो जहानां मार अवाज़, गफ्लत सब दी दे मुकाईआ। तेरी पढ़ पढ़ थक्के निमाज, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा जल्वा दिसे ना ग़रीब निवाज, नेत्र नैण रहे तरसाईआ। साडा डुब्बदा जाए जहाज़, बेड़ा बन्ने ना कोई लाईआ। चारों कुण्ट थक्के भाज, बण बण पाँधी राहीआ। सच्चा दिसे ना कोई समाज, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। मक्के काअबे ना कोई हाज, हाजी हज्ज ना कोई वखाईआ। साडी कोई ना रखे लाज, साडा संग ना कोई निभाईआ । साडा खुल्लण लग्गा पाज, जगत मुलम्मा रहिण ना पाईआ। कन्नां विच पा पा उँगलां मारदे अवाज़, हू हू अल्ला अल्ला हक़ हक़ नाअरा सुणाईआ । चौदां सदीआं रख के बैठे रहे ताज, सीस आपणे छत्र झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर रहे कुरला, करबला दए दुहाईआ। प्रभ मिले सच मलाह, बेड़ा पार कराईआ। वेले अन्त होणा फ़नाह, ना सके कोई बचाईआ। ना उम्मत बख्शे गुनाह, नबी रसूल ना कोए वड्याईआ। बिन रस्सीउँ लग्गा फाह, गल फ़ासी एका पाईआ। बिन खावंद तुट्टा नक़ाह, मुख नक़ाब ना कोई टिकाईआ। बिन छुरीउँ हलाल होई गां, जबां आपणा आप रहे कराईआ। तेरा कलमा भुलया सच्चा नाँ, तेरी रहिमत नज़र किसे ना आईआ। तूं इमामा सिर इमाम, रसूलां सिर रसूल सच्चा शहिनशाहीआ। असीं बरदे तेरे गुलाम, दर दरवेश बैठे सीस झुकाईआ। तोबा तोबा कर सलाम, सलामा अलैकम रहे सुणाईआ। असीं सुणदे रहे तेरा पैग़ाम, इक्क ध्यान लगाईआ। तैनूं सके ना नेत्र पछाण, रूप रंग तेरा नज़र किसे ना आईआ। असीं भुल्ले बाल अञ्याण, साडी चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग अन्तिम सुणया तूं प्रगट होयों श्री भगवान, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। एका देवें सच्चा दान, बण दाता दानी आप वखाईआ। असीं चरनी डिगे आण, इक्को ओट तकाईआ। तेरी सरन साडा

इमान, दूजी शरअ ना कोई वखाईआ। तेरा कलमा सच कलाम, एका राग अल्हाईआ। तूं साहिब जाणी जाण, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए सरनाईआ। पीर पैग़म्बर मारन नाअरा, एका एक सुणाया। तूं प्रगट होयों पीर ज़ाहरा, हज़रत तेरी वड वड्याईआ। चार जुग गुर अवतार तेरे नाउँ दा करदे रहे मुशइरा, खाणी बाणी आप सुणाया। तूं सब तों वसया बाहरा, तेरा भेव किसे ना आया। तूं गहर गम्भीर गहरा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहया। लोक परलोक दो जहान चौदां तबकां बण के निरगुण करें सैरा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणी सैरगाह बणाया। बिन तुध होए जगत अन्धेरा, धूंआँधार ना कोए मिटाया। तेरे हुक्मे वरते कहरा, कहर लहर इक्क वखाया। बिन तेरे कलमे होया बहरा, साचा राग ना कोई सुणाया। चारों कुण्ट झूठा डेरा, जगत अडम्बर वेख वखाया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ नौ सत्त ना कोई दिसे साचा शेरा, आपणी भबक दए वखाया। कूड़ कुड़यारा पाया घेरा, कलयुग आपणा बल धराया। असीं सेवा करं कर कर वड्डा ज़ेरा, साडा ज़ोर रिहा ना राया। साडे विहिंदयां उजड़न लग्गा साडा खेड़ा, ना सके कोई बचाया। नबीआं नाल नबीआं पाया झेड़ा, बण विचोला ना कोई छुडाया। बिन तुध बन्न्हे ना कोई बेड़ा, परवरदिगार मेरे ख़ुदाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पीर पैग़म्बर रहे कुरलाया। पीर पैग़म्बर नेत्र नीर, नैण नैण वहाईआ । तेरे हुक्मे शरअ ज़ंजीर, कड़ी कड़ी नाल बंधाईआ। तेरे हुक्मे पढ़ी तकबीर, तदबीर तेरी शहिनशाहीआ। तेरा जल्वा सच तस्वीर, तेरी तसबी नाल मिलाईआ। तेरे हथ्थ साडी तकदीर, जिउँ भावे लए चलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद इक्क दूजे दे छोटे वीर, भाई भाईआं वल वेख वखाईआ। साडी अल्फ़ी लीरो लीर, काली कफ़नी रही कुरलाईआ। साडी होई अन्त अख़ीर, वेला वक्त वहाईआ। साडा आपणा आप होया दिलगीर, सांतक सति ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर इक्को हथ्थ टिकाईआ। पीर पैग़म्बर मारन धाह, धरत धवल हिलाया। तेरे उत्ते करे गुनाह, खण्डां खंजर हथ्थ चमकाया। छोटे बाले तेरे अंदर दए दबा, निर्दोष दोष लगाया। तूं हो खामोश आपणी गोद लै सुवां, तैनूं तरस ज़रा ना आया। लोक परलोक नेत्र नैण नीर रहे वहा, विष्न ब्रह्मा शिव दए दुहाया। वेखो पीरां नाल पीर रहे टकरा, शरअ शरअ नाल लड़ाया। करे खेल आप ख़ुदा, अवल्लड़ी चाल आप चलाया। पहलों मुहम्मद कलमा दिता पढ़ा, एका आयत सुणाया। फिर गोबिन्द दिता समझा, फतिह जैकारा इक्क अल्हाया। दोहां बल दिता वधा, आप आपणा हुक्म वरताया। इक्क दूजे हथ्थ कंडा दिता फड़ा, आप आपणा मुख छुपाया। करके धोखा गोबिन्द धड़ा दिता बणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। पीर पैग़म्बर कहिण हउँ ख़ाकी ख़ाका, तन माटी ख़ाक खपाईआ। तूं बेऐब परवरदिगार बाकी बांका, नूर ज़हूर इलाहीआ। आदि जुगादि जुगो जुग तूं बड़ा लड़ाका, घर घर छेड़ां रिहा छिड़ाईआ। अछल अछल बेमुहताज चलाका, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं पहलों खिच्चे आपणा खाका, लकीर लकीर विच मिलाईआ। फिर गुर अवतारां सुणावें साका, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। किसे कराएं पंज वक्त निमाजा, किसे अमृत बाटा हथ्थ फड़ाईआ। किसे कहें मैं तेरा सच्चा आका, किसे कहें इक्क पारब्रह्म सरनाईआ । नानक कहे तूं सब दा पड़दा ढाका, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मुहम्मद कहे मेरा पूरा करदे घाटा, तेरे अग्गे आपणी झोली डाहीआ। गोबिन्द कहे मैं वेखां तेरा खेल तमाशा, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। नानक कहे प्रभ सब दा राखा, घट घट रिहा समाईआ। मुहम्मद कहे प्रभ दे दे दातां, तेरी इक्को ओट तकाईआ। गोबिन्द कहे तूं मेरा पिता माता, तेरा संग विछड़ ना जाईआ। नानक कहे पुरख अकाल सब दा नाता, हर घट आपणा बन्धन पाईआ। मुहम्मद कहे मेरी सच्ची जाता, तेरी ज़ात विच्चों प्रगटाईआ। गोबिन्द कहे मेरा तेरे अंदर वासा, दूजे घर ना कोई वड्याईआ। नानक कहे प्रभ सर्ब भरवासा, सिर सभना हथ्थ टिकाईआ। मुहम्मद कहे मेरी मुक्की वाटा, अन्तिम वेला गया आईआ। गोबिन्द कहे मैं करां हासा, दर तेरे ख़ुशी मनाईआ। नानक निरगुण कहे पुरख अकाल वेखे तमाशा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पीर पैग़म्बर गुर अवतार आपणे रंग रिहा वखाईआ।