१८ माघ २०१८ बिक्रमी शिव सिँघ दे घर जम्मू
सच ख़ुदाए तोहे तोफ़ीक, तूं ही तूं अलाहीआ। दूसर दिसे ना कोए रफ़ीक, तारीफ़ तेरी ना कोए सुणाईआ। उम्मत मेरी मेरी बणी फ़रीक, फिरका आपणा आप वधाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा तारीक, नूर ज़हूर ना कोई रुशनाईआ। तेरी धार अनडीठ बारीक, बातन तेरी वड्याईआ। तूं साहिब सदा लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। तेरी महिमा बेनज़ीर, नज़र कोए ना पाईआ। तूं लेखा जाणे शाह हकीर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरी चोटी इक्क अख़ीर, कोटन कोटि बैठे अद्धविचकार डेरा लाईआ। तेरे बरदे पीर फ़कीर, फिकरा तेरा कहे गाईआ। तेरे दर मुहम्मद कढ्ढे लकीर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरा अन्त होया दिलगीर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मेरा अंग अंग करे पीड़, दर्दी दर्द ना वंड कोई वंडाईआ। जिध्धर वेखां दिसे भीड़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बणी भीड़,
अन्ध अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। आपणे रंग रंग मेहरवान, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। नाता तोड़ जगत शैतान, शरअ शरीअत रहिण ना पाईआ। एका सिदक तेरा ईमान, एका आलम उल्मा करे पढ़ाईआ। एका नुकता बेजबान, आपणा आप सुणाईआ। एका मन्दिर सच मकान, हक़ हक़ीक़त दए वखाईआ। एका उलफत दो जहान, एका अल्फ़ कर पढ़ाईआ । एका मीआ वड बलवान, आपणा बल धराईआ। मैं नीवां होए फिरां विच जहान, आपणा सिर झुकाईआ। चार कुण्ट दिसे वैरान, बाग़बान रिहा शरमाईआ। चौदां लोक ना कोई आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिमत रहीम इक्क कमाईआ। रहिमत कर मेरे महबूब, इक्को आस रखाईआ। तेरी कोई ना जाणे हदूद, पार किनारा हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा उच्चा वड अरूज, अर्श कुर्श तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादि सदा महिरूम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्धन बंध ना कोई रखाईआ। महिरम मेरे मेहरवाना, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। मैं मासूम तेरा बाला, भुल्ल भुल्ल बख्शाइंदा। तूं वेख मेरा हाला, बेहाल कुरलाइंदा। मैं लग्गा तेरी चाला, तेरी चाल चल चल खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवेश फेरी पाइंदा। दर दरवेश गया आ, अल्फ़ी चीर ना कोई रखाईआ। नंगी पैरी फेरा पा, तसबी हथ्थ ना कोई रखाईआ। दाढ़ी मुछ ना लब कटा, मैहन्दी रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भुल्ली मेरी उम्मत तेरा नाउँ ख़ुदाईआ। मेरी उम्मत तेरा संग, तेरे नाल बंधाया। तेरी रहिमत मेरा रंग, राम रहीम ख़ुदाया। तेरा नाद तेरा मृदंग, तेरा बरदा रिहा वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया। दर झुके सीस, शरअ शरअ वड्याईआ। तेरा कलमा इक्क हदीस, नबी रसूल देण गवाहीआ। तेरा नाउँ तीस बतीस, बन्दी बन्द वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा बन्धन बन्धन अपारा, हरि साचा सच जणाइंदा। पीर पैग़म्बर इक्क हुलारा, हरि इक्को इक्क उठाइंदा। आपे जाणे आपणा वररा, आपे घेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। महिमा जाणे दो जहान, दो जहानां सिफ्त सलाहीआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, सच प्रधानगी रिहा जणाईआ। प्रगट हो के आया विच मैदान, खाली हथ्थ फेरी पाईआ। गुर अवतार पीर वेख मार ध्यान, सच अखाड़ा रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप प्रगटाईआ। इक्क धड़े मुहम्मद सूरबीर, तेरा बल धराया। दूजे पासे कहे गोबिन्द तेरा झल्ले ना कोए
तीर, बेनज़ीर आप चलाया। नानक कहे तूं सब दा करें अख़ीर, थिर कोई रहिण ना पाया। पुरख अकाल कहे मैं कटा सब दी भीड़, जुग जुग भगतां सेव कमाया। मुहम्मद कहे मैं चोटी चढ़या अख़ीर, चौदां तबक फेरा पाया। गोबिन्द कहे मेरा दाता गुणी गहर, मेरे अंग संग समाया। नानक कहे प्रभ आपणे हथ्थ रखे इक्क शमशीर, आदि अन्त सब दा करे सफ़ाया। पारब्रह्म कहे मैं भगतां प्यावां साचा सीर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। मुहम्मद कहे हरि इक्क अमाम, कलमा इक्क जणाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पिता श्री भगवान, सद आपणी गोद बहाईआ। नानक कहे सब नूं करे परवान, सब दा पिता माईआ। अबिनाशी करता कहे मैं जन भगतां देवां दान, नाम अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाईआ। मुहम्मद कहे मेरा ख़ुदा, मेरे विच समाया। गोबिन्द कहे मेरे नालों ना होए ज़ुदा, सद सिर ते हथ्थ रखाया। नानक कहे हरि सब तों होए फ़िदा, जो बैठे ध्यान लगाया। पारब्रह्म प्रभ कहे मैं जन भगत मिलां सिध्धा, राह विच ना कोई अटकाया। जे कोई पुछे केहड़ा वड्डा, कोई दस्स ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे ख़ुशी मनाया। मुहम्मद कहे मैं मंगी मंग, चौदां तबक मेरी सरनाईआ। गोबिन्द कहे मेरी सेज पलँघ, प्रभ गोदी इक्क हंढाईआ। नानक कहे हरि करे सर्ब नूं भंग, सैभं रूप समाईआ। भगवान कहे मैं भगत चड़ावां साचे चन्द, लोकमात रुशनाईआ। गीत सुणावां इक्को छन्द, आपणा ढोला अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे मेरी वंड चौदां सद, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। गोबिन्द कहे तेरी पार करनी हद्द, वेला अन्तिम गया आईआ। नानक कहे पुरख अकाल आपणी उपजाए साची यद्द, बंस सरबंस आप सुहाईआ। भगत सुहेले लए सद्द, आप आपणे कोल बहाईआ। लख चुरासी विच्चों करे अड्ड, आपणी वंड वंडाईआ। नाम चढ़ाए साचे रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सोहँ अक्खर इक्को दस्स, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उपाईआ। हरिजन उपमा करे आप, आपणी सेवा आप लगाइंदा। हरिजन तेरा जपे जाप, जप जप आपणा सुख दरसाइंदा। हरिजन तेरा मिटे ताप, तीनो ताप नेड़ ना आइंदा। हरिजन तेरा कटे पाप, बण अपराधी वेस कमाइंदा। हरिजन तेरी वेखे जात, पहलों आपणी ज़ात गवाइंदा। हरिजन तेरी मिटे रात, जगत अन्धेरा आप छुपाइंदा। हरिजन तेरा देवे साथ, सगला संग आप जुटाइंदा। हरिजन तेरा लहिणा मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। हरिजन तेरी साची गाथ, गहर गम्भीर आप सुणाइंदा। हरिजन तेरा पूजा पाठ, हवन दीप आप वखाइंदा। हरिजन तेरा सज्जण साक, हरि सतिगुर आप हो आइंदा। हरिजन तेरा तन ख़ाकी ख़ाक, आपणी
ख़ाक नाल मिलाइंदा। हरिजन तेरा खोल्हे ताक, दूई पड़दा आप उठाइंदा। हरिजन तेरा बन्न्हे नात, नाता बिधाता आप जुड़ाइंदा। हरिजन तेरा पिता मात, पुरख अकाल इक्क अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन तेरा मेला श्री भगवन्त, हरि भगवन आप कराईआ। एका नाम मणीआं मंत, मन आसा पूर कराईआ। एका लहिणा चुक्के जीव जंत, जीवण जुगत समझाईआ। इक्क महिमा आदि अन्त, सदा सुहेला सच्चा माहीआ। सरगुण बणाए बणत, निरगुण वेस वटाईआ। मिल सखी हरि हरि कन्त, गीत गोबिन्द अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन वेखो बल दा माण, हरि साचा आप दवाइंदा। पीर पैग़म्बर सर्ब शरमाण, अग्गे ज़ोर ना कोई चलाइंदा। जिस नूं करके आए सलाम, सो साहिब वेस वटाइंदा। जिस दा पढ़दे आए कलमा कलाम, सो कायनात फेरा पाइंदा। जिस दे बणदे रहे ग़ुलाम, सो बण ग़ुलाम सेव कमाइंदा। जिस दा पींदे रहे जाम, सो भर प्याला जाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। भगतां देवे इक्क सहारा, इक्क ओट सरनाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपारा, निराकार वेस वटाईआ। धावत धावत पार किनारा, गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। पावत पावत गुरमुख दुआरा, गुर गुर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन उठया उठ बल धार, बल बावन खेल कराया। किरपा निध डूँग्घे सागर कर प्यार जीवत जुगत जुगत जणाया। मन्दिर महल्ल उच्च मिनार, भगत दुआरा बंक वड्याआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, बिन ताकी आप टिकाया। औखी घाटी विच संसार कर किरपा देवे चाड़्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कन्त मिलावा साची नार, सेजा सोहे कन्त भतार, रल मिल एका रंग रंगाया। अंग करे अंगीकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण संग निभाया।
री सखी घर आयो गोबिन्द, नेत्र नैण निहालया। मेरी सगली लथ्थी चिन्द, हरि पाया पुरख अकालया। नेत्र वेख्या गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, मेरा तुट्टा जगत जंजालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वेले दरस दिखा ल्या। री सखी मोहे चढ़या चाअ, घर मिल्या बनवारी। मेरे नेत्र नैण गया सुहा, दे के दरस दीदारी। मेरी हरस गया मिटा, एका दे के नाम ख़ुमारी। एका बन्धन गया पा, नाता तोड़ जगत विभचारी। मैं बैठी आस लगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारी। रे सखी उठ गाओ गीत, हरि माही सच्चा आया। जिस
बणाई मन्दिर मसीत, सो डेरा रिहा ढाहया। अग्गे दस्से आपणी रीत, साचा सोहला गाया । नाता तोड़े हस्त कीट, इक्को रंग रंगाया। मेरा साहिब सदा अनडीठ, अनडिठड़ा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी काया कीती सीत, सीतल धार मुख चुआया। री सखी उठ वेख गोबिन्द, घर घर फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणी कोझी कमली मिटी चिन्द, चिंता दुःख गवाइंदा। उहदे चरनां हेठ कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव फिरदे इन्द, दरस ना किसे वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। री सखी उठ मार झाकी, हरि सज्जण सच्चा आया। आपणी हथ्थीं खोल्ह ताकी, तेरा दर सुहाया। लहिणा देणा चुकाए बाकी, मूल रहे ना राया। मैं करके दरस खट्टी इक्को खट्टी, दूजी हरस ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। री सखी उठ मार ध्यान, हरि जू फेरा पाईआ। तूं बाली नढ्ढी बाल अञ्याण, मति बुध ना कोई चतुराईआ। तूं चरनी डिगी आण, सिर चरनां उपर टिकाईआ। भुल्ली रुल्ली करे परवान, मेरा साहिब सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। उठ सखी री वेख, हरि हरि हरि खेल कराइंदा। पिछला मेटण आया लेख, अगला लेखा आप जुणाइंदा। ग़रीब निमाणयां करे हेत, आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। री सखी उठ वेख महक, हरि महक महक महकाईआ। मैं निमाणी रही पेख, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। दर्शन पाया गई टहिक, बुलबुल एका चहिचहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए मिलाईआ। री सखी उठ लाग रंग हरि रंगण आप जणाइंदा। मिले मेल सूरा सरबंग, सूरत साख्यात प्रगटाइंदा। इक्क वखाए सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। भोग बिलास मोह करे खण्ड, काम क्रोध नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस वटाइंदा । दस्स सखी हरि वसे केहड़े खेड़े, कवण घर डेरा लाईआ। हरिजन तारे केहड़े केहड़े जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। किस बिध बन्न्हे मात बेड़े, लोकमात चलाईआ। चारों कुण्ट पए झेड़े, दीन मज़्हब लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। सुण सखी मेरी इक्को बात, प्यार प्यार नाल समझाईआ। उठ वेख मार झात, तेरे नैणां दयां वखाईआ। जन भगतां देवे सच्ची दात, लोकमात फेरा पाईआ। तूं बणीं रही ना नार कमजात, कुलखणी आपणा रंग वखाईआ। तेरा प्रभ मेलां तेरे साथ, तेरा दुखड़ा दए मिटाईआ। उहो गाउँदा भगतां गाथ, नित नित करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ । आ सखी वेख हरि, वेला अन्तिम
आईआ। भगत दुआरा खुल्हिआ दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जन्म जन्म विछड़े लए फड़, आपणा बन्धन पाईआ। गुरमुख अंदर गया वड़, सच सिँघासण डेरा लाईआ। नेत्र खोल्ह वेख शेख सर, शेखी सब दी रिहा मुकाईआ। कन्त सुहाग इक्को दर, जिस मिलयां सर्ब दुःख मिट जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईश जीव नार कन्त, कन्त नार बन्धन पाईआ।
१८ माघ २०१८ बिक्रमी फरंगी राम दे घर जम्मू
साचा नाउँ आपणा जस, जुग जुग आप सुणाइंदा। भगतां मार्ग सच्चा दस्स, हरि साचे राह चलाइंदा। सन्तन अंदर आपे वस, आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरमुखां पूरी करे आस, आसा मनसा पूर कराइंदा। गुरमुखां सदा रखे पास, आप आपणा बन्धन पाइंदा। हरि दा सेवक दासी दास, जुग जुग सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव खोल्ह निरँकार, निरगुण महिमा शब्द जणाईआ। शब्दी शब्द कर पसार, शब्द वेखे चाँईं चाँईंआ। शब्दी गुर रूप करतार, शब्द आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सिफ्त आप सलाहीआ। एका नाम सिफ्त सलाह, हरि साचा सच प्रगटाइंदा। एका नाउँ दो जहान, दो जहानां खेल कराइंदा। आपणा नाउँ दस्से हर घट थाँ, ब्रह्मण्ड खण्ड समाइंदा। एका नाउँ निरगुण सरगुण लए धरा, सरगुण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। गुरू गुर वेस लए प्रगटा, वेस अवल्लड़ा आप कराइंदा। खाणी बाणी लए रचा, रच रच आपणी खेल कराइंदा । वेद शास्त्र सिमरत लए बणा, वेद शास्त्र सिमरत आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। चारे खाणी चारे बाणी, चारे जुग लए समझा, चार वरन भेद चुकाइंदा। लोकमात होए रुशना, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। घर घर ढोला दए सुणा, घट घट अंदर राग सुणाइंदा। घर घर अमृत जाम दए प्या, साचा अमृत मुख चुआइंदा। जुग जुग विछड़े लए मिला, आत्म परमात्म मेल कराइंदा। घर घर पकड़े बांह, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। घर घर निथाव्याँ देवे थाँ, थान थनंतर इक्क वखाइंदा। घर घर ठंडी देवे छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। घर घर बणे पिता मांउँ, पूत सपूता वेख वखाइंदा। घर घर करे सच न्याउँ, जुग जुग झेड़ा आप मुकाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउं, कागों हँस उडाइंदा। घर घर निउँ निउँ लागे पाउँ, निवण सु अक्खर इक्क समझाइंदा। एका नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि प्रगटाइंदा। एका नाउँ पकड़े बांहों सच्चा मीत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। एका नाउँ सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ ।
एका नाउँ ठंडा सीत, अग्नी तत्त ना कोई रखाईआ। एका नाउँ सुहागी गीत, गुर गुर आप अल्हाईआ। एका नाउ रखे धाम अनडीठ, आप आपणे विच छुपाईआ। एका नाउँ चलाए साची रीत, जुग जुग राह चलाईआ। हरि का नाउँ पतित पुनीत, पापी लए तराईआ। एका रंग वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। हरि का नाउँ कराए सच प्रीत, पारब्रह्म सरनाईआ। हरि का नाउँ वसाए खेड़ा मन्दिर मसीत, गुरदुआरा मट्ठ इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप प्रगटाईआ। एका नाउँ राजन राज, भूपत भूप खेल कराइंदा। एका नाउँ साजण साज, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। हरि का नाउँ अचरज काज, सुरती शब्द बन्धन पाइंदा। हरि का नाउँ मारे वाज़, रसना जेहवा ना कोई हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आप धराइंदा। एका नाउँ महांबीर, बल आपणा आप वखाईआ। एका नाउँ साचा तीर, तीर निराला इक्क चलाईआ। एका नाउँ पीरन पीर, दस्तगीर इक्क अख्वाईआ। एका नाउँ सच्चा फ़कीर, फिकरा होर ना कोई बणाईआ। एका नाउँ बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आईआ। एका नाम देवे धीर, सति सन्तोख वड वड्याईआ। एका नाम कटे भीड़, हउमे रोग गंवाईआ। एका नाम बन्न्हे बीड़, बन्न्ह बेड़ा आप चलाईआ। एका नाम लख चुरासी वेलणे देवे पीड़, एका एक दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप दरसाईआ। एका नाउँ आदि अन्त, हरि साचा सच प्रगटाइंदा। एका नाउँ जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाइंदा। एका नाउँ भगत भगवन्त, भगवान आप वरताइंदा। एका मेला साजण सन्त, सति सति समझाइंदा। लेखा जाणे नारी कन्त, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। एका नाउँ मणीआ मंत, मन आसा पूर कराइंदा। एका नाउँ गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आप समझाइंदा। एका नाउँ गुरू गुरदेव, गुर गुर रूप धराईआ। एका नाउँ अलख अभेद, लिख्या कदे ना जाईआ। एका नाउँ करे साची सेव, जन भगतां सेव कमाईआ। एका नाउँ साचा मेव, अमृत फल इक्क खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाउँ हरि की धार, हरि हरि आप प्रगटाइंदा। एका नाउँ खेल अपार, अपरम्पर वेख वखाइंदा। एका नाउँ रहे जुग चार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। एका नाम वणज वापार, लख चुरासी वणज कराइंदा। एका नाउँ डुब्बदे पाथर देवे तार, पाहन आपणे अंग छुहाइंदा। एका नाउँ सति जैकार, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। एका नाउँ धर्म आधार, अधर्म रूप ना कोए वटाइंदा। एका नाउँ कर्म कांड ते वसया बाहर, क्रिया विच कदे ना आइंदा। एका नाउँ सच भण्डार, हरि सच्चा सच वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आप समझाइंदा।
एका नाउँ बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। एका नाउँ सच निशान, सति सतिवादी सति झुलाईआ। एका नाउँ राज राजान, शाह पातशाह नाउँ वड्याईआ। एका नाउँ हुक्मरान, हुक्मी हुक्म इक्क सुणाईआ। एका नाम होए प्रधान, दो जहानां खेल कराईआ। एका नाउँ देवे दान, आपणी वस्त आप वरताईआ। एका नाम वसे सच मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। एका नाउँ मर्द मर्दान, सच मर्दानगी दए जणाईआ। एका नाउँ बेपहचान, नज़र विच किसे ना आईआ। एका नाउँ विष्न ब्रह्मा शिव गाण, एका राग अल्हाईआ। एका नाउँ ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म ज्ञानी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप उपजाईआ। एका नाम हरि हरि अतुट, अतुट अतुट जणाइंदा। हरि का नाउँ सर्ब सृष्ट, जीव आत्म मेल मिलाइंदा। हरि का नाम खोल्हे दृष्ट, दीर्घ रोग मिटाइंदा। एका नाउँ मंगे रामा वशिष्ट, नेत्र निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाम धराइंदा। एका नाम साचा काहन, हरि घनईआ आप जणाईआ। एका नाम सच्चा राम, रम्मईआ लए मिलाईआ। एका नाम दए पैग़ाम, पीर पग़म्बर लए समझाईआ। एका नाम सतिनाम, नानक निरगुण करे पढ़ाईआ। एका नाम गुण निधान, गोबिन्द झोली पाईआ। एका नाम सच निशान, सति सतिवादी इक्क वखाईआ। एका नाम जुग जुग होए प्रधान, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। एका नाउँ कलयुग वेखे आण, लोकमात वेस वटाईआ। एका नाउँ प्रगट करे श्री भगवान, आप आपणी दया कमाईआ। एका नाउँ सोहँ शब्द जगत जीव जहान, जन्म मरन कटाईआ। प्रगट करे आप भगवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाउँ धराईआ। कलयुग अन्त करे कल्याण, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरि का नाउँ हरि समझाईआ।
१८ माघ २०१८ बिक्रमी कथा सिँघ दे घर पिण्ड मोइल जम्मू
पीर पैग़म्बर रहे नट्ठ, चार यारी नाल रलाईआ। दर दरवेश इक्क इक्ट्ठ, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। इक्क दूजे नूं रहे दस्स, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। सब दे खाली होए हथ्थ, अग्गे चले ना कोए वड्याईआ। कलमा नबी ना कोई नथ्थ, रसूल असूल ना कोई बिताईआ। जिस दा गाउँदे रहे जस, मुकामे हक़ हक़ ख़ुदाईआ। सो प्रगट होया साहिब समरथ, निरगुण आपणा नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाईआ। पीर पैग़म्बर करन विचार, हरि विचार विच कदे ना आईआ। सदी सदीवी होई ख़ुआर, सिर सदका ना कोई रखाईआ।
चारों कुण्ट धूआँधार, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। ऐनलहक ना कहे कोई पुकार, हक़ हक़ीक़त ना कोई समझाईआ। लाशरीक परवरदिगार, बेऐब रूप वटाईआ। साडी करनी पावे सार, पूरब लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। हुक्मी हुक्म करे फ़रमाण, धुर फ़रमाणा इक्क जणाईआ। सदा देवे एका दान, एका घर मंगाईआ। रुत्तड़ी सोहे भगत दुआर, लोकमात वज्जे वधाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। एका जाणे राम रूप करतार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त बेपवराहीआ। खेले खेल दो जहान, श्री भगवान आपणी कार कमाईआ। लहिणा देणा वखाए गोपी काहन, बण घनईआ नईया मात चलाईआ। शब्द अगम्मी दे पैग़ाम, पीर पीर करे पढ़ाईआ। अन्तिम सब नूं वेखे आण, बेपहचान रूप वटाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवे ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। दाता दानी नौजवान, बल आपणा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नूर ज़हूर आप कराईआ। नूर ज़हूर हरि अगम्म, अगम्मड़ा खेल कराइंदा। चौदां लोक बेड़ा बन्न्ह, चौदां तबक आप हिलाइंदा। लख चुरासी देवे डंन, जो घड़्हया भन्न वखाइंदा। भगत भगवन्त चढ़ाए साचे चन्न, मुर्शद मुरीद दया कमाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, कलमा कलाम आप जणाइंदा। एका जोत जगाए तन, दीपक दीआ डगमगाइंदा। एका बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेट सेव कमाइंदा। एका देवे सच्चा धन्न, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। पीर पैग़म्बर करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। एका विछड़या मीत मुरार, इलाही नूर ना कोए रुशनाईआ। मुकामे हक़ ना सांझा यार, हक़ीक़त करे ना कोई कुड़माईआ। राम रहीम रहिमान होया ख़बरदार, ख़बरदार करे लोकाईआ। एका चिल्ला तीर कमान, त्रैभवन धनी आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। साचा चिल्ला तीर कमान, श्री भगवान आप उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर परवान, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराइंदा। लेखा जाणे गोपी काहन, कृष्न मधुर धुन बंसरी नाम वजाइंदा। खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। नाद अनादी धुर फ़रमाण, शब्दी शब्द जणाइंदा। कलयुग अन्तिम लेखा मुक्के विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, वेद व्यासे नाल उठाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, साचे बंक सोभा पाइंदा। एका नाम गीता ज्ञान, दृष्ट इष्ट इक्क वखाइंदा। एका राम एका काहन, धुन अनादी इक्क वजाइंदा। एका सतिनाम सतिनाम करे परवान, धुर फ़रमाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर तेरा लहिणा तेरी झोली पाइंदा। साचा लहिणा देवणहार,
आदि जुगादि समाया। गुर अवतारां पावे सार, जुग जुग वेस वटाया। भगत भगवन्त दए आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। लख चुरासी पार किनार, आवण जावण गेड़ कटाया। एथे ओथे होए सहार, विच जहानां दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाया। हरिजन साचे आप उठाल, आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, गुर गुर सेव कमाईआ। शब्दी शब्द बण दलाल, जगत विचोला फेरा पाईआ। नाता तोड़ काल महांकाल, एका बख्शे सरन सरनाईआ । नूरी जल्वा नूर जलाल, नूर नूराना इक्क दरसाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवन्त लए पछाण, लख चुरासी फोल फुलाईआ। सीता सुरती मिले राम, घर घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन साचे मेल मिलाउणा, हरि आपणी दया कमाइंदा। पीर पैग़म्बर नाल रलाउणा, गुर अवतार आप उठाइंदा। साचा बंक इक्क सुहाउणा, जिस दुआरे फेरा पाइंदा। पूरब लहिणा झोली पाउणा, जन्म कर्म पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत जोत मिलाउणा, आप आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर एका हथ्थ टिकाइंदा। गुरमुख सच्चा सच दुआर, सो पुरख निरँजण आप बहाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार करन विचार, अचरज हरि हरि खेल वरताईआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहा नाम आधार, आपणा नाउँ कर वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जाता हो उज्यार, नूर नूराना डगमगाईआ। जंगल जूह वेखे उजाड़ पहाड़, लख चुरासी डूँग्घी कंदर फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चरनां हेठ लिताड़, सत्तां दीपां वंड वंडाईआ। गुरमुख विच्चों लए उठाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नाता तोड़े शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन मिल्या धुर दरबार, श्री भगवान दया कमाइंदा। गुर का शब्द इक्क आधार, गुर गुर रूप समाइंदा। सतिगुर पूरा जाए तार, फड़ बेड़ा पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। हरिजन साचा सति सरूप, महिमा अनूप गिणी ना जाईआ। प्रभ मिल्या इक्को भूप, राजन राज बेपरवाहीआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। नाता तोड़ जूठ झूठ, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन साचा तारया, तारनहार गुर एक। आवण जावण गेड़ निवारया, चरन सरन बख्शी टेक। सचखण्ड दुआरे आप सुहा ल्या, मेल मिलावा एको एक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे लिखणहारा लेख। आपे लिखे लेख, लिखणहार गोपाला। सन्त सुहेले आपे वेख, देवे नाम सुखाला।
आपे बनणहारा रेख, आपे तोड़णहार जंजाला। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे लाला। हरिजन लाल अनमुलड़ा, कीमत कोए ना पाइंदा। सतिगुर कंडे जो जन तुलड़ा, तिस भार ना कोई उठाइंदा। एथे ओथे फलया फुलड़ा, दो जहानां डगमगाइंदा। भाग लगाए आपणी कुलड़ा, कुलवन्त नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर रखे हथ्थ आप निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जो जन रसना सोहँ गाए जैकार, जन्म मरन विच ना आईआ। नेत्र लोचण नैण देवे दरस दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। अग्नी तत्त देवे ठार, अमृत मेघ बरसाईआ। काग रलाए हँसा डार, सोहँ हँसा मोती चोग चुगाईआ। हउमे दुखड़ा दए निवार, घर घर विच सुख उपजाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, चरन सरन दए सरनाईआ। गुरमुख करे सदा प्यार, गुर पूरे वड वड्याईआ। कथा सिँघ उतरया पार, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। दोइो जोड़ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी गोद मेरा परवार, इक्को तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादि सदा रखवाल, तूं सच्चा साहिब सईंआ। एथे ओथे दो जहानां करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। धन्न भाग मेरी लेखे लाई घाल, कीती घाल थाएं पाईआ। चरन प्रीती निभे नाल, अन्त विछोड़ा ना कोई रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल, दयानिध ठाकर गहर गम्भीर सहिज गुण सागर अमृत ताल ल्या नुहाईआ।
पारब्रह्म तेरा परवार, गुर अवतार नाउँ धराया। पीर पैग़म्बर तेरा आधार, लोकमात खेल कराया। आपणा नाउँ रख हरि निरँकार, अमृत अमोलक इक्क वरताया। काया गोलक कर त्यार, आदि जुगादि विच टिकाया। सच्ची ढोलक अगम्म अपार, एका एक सुणाया। अनबोलत तूं कोए ना पाए सार, तेरा भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा बंस इक्क वड्याआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा नाउँ, लोकमात प्रगटाईआ। जुग जुग देवण धुर फ़रमाण, जीव जंत कर पढ़ाईआ। आप रखण तेरा ध्यान, ध्यान दस्सण सर्ब लोकाईआ। आप मंगण तेरा ज्ञान, ज्ञान जीव जंत जणाईआ। आप मंगण तैथों दान, बण दानी लोकमात सेव कमाईआ। आप मन्नण तैनूं काहन, लोकमात बण बण काहन तेरी रास रचाईआ। तूं सब दा दाता श्री भगवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार तेरा रंग, रंग रंग चढ़ाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। निज आत्म देवे निझानंद, निज घर करें रसाईआ। गीत सुणाए आपणा छन्द, बिन तन्दी तार हिलाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
खेल आप कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा घराना, तेरे हथ्थ साहिब वड्याईआ। तूं सब दा सच्चा दाता, शहिनशाह अख्वाईआ। सब गौदें तेरा गाणा, जुग जुग सेव कमाईआ। तूं चरन बख्शे माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नेत्र नैण तेरा ध्याना, तेरे हुक्मे फेरी पाईआ। तूं चतुर सुघड़ सुजाना, वड दाता शहिनशाहीआ। तेरा खेल दो जहानां, लोकमात तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार तेरा साक, लोकमात बन्धन पाया। तूं आपणी दस्सीं भविख्त वाक्, भेव अभेद खुल्हाया। तूं बणाएं आपणी ज़ात, आपणा रंग रंगाया। तूं बैठा इक्क इकांत, सच महल्ले डेरा लाया। तेरा खेल बहु बिध भांत, एका बिध आपणी धार चलाया। तेरी सेवा दिवस रात, सूरज चन्न रहे कमाया। तेरी पढ़ पढ़ पूजा पाठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे धन्दे आप लगाया। गुर अवतार पीर पेग़म्बर तेरा बन्धन, दीना बंधू तेरी वड्याईआ। तेरा नाम मस्तक लाउण चन्दन, चन्दन निम्म वास महकाईआ। दोए जोड़ कीती बन्दन, सीस जगदीस झुकाईआ। तूं साहिब सदा बख्शंदन, तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं सेवा करीए विच वरभण्डन, ब्रह्मण्ड तेरी धार समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा साजन आपे साज, वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा नाता, जुग जुग गावे तेरी गाथा, तेरा सोहला नाल रलाया। निउँ निउँ टेकण माथा, प्रभ चरन सीस झुकाया। तूं साहिब पुरख समराथा, वड दाता बेपरवाहया। तूं बांकन बांकी बांका, पतित पुनीत वेस कराया। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा अहाता, गुर अवतार बैठे सेव कमाया। तेरे रंग किसे ना जाता, बेअन्त तेरी शहिनशाहया। तूं सब दा पिता माता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा जोड़, जोड़न जोड़ जोड़ जुड़ाईआ। तूं लग्गी निभावें तोड़, तेरे हथ्थ वड वड्याईआ। जुग जुग तेरी रखण ओट, इक्को आस तकाईआ। तूं दाता निर्मल जोत, नूर नूर रुशनाईआ। सचखण्ड वसें साचे कोट, चार दुआर ना कोई बणाईआ । गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरे मित, मित्र प्यारा तूं अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया हित, नित नवित वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम दस्सी साची थित, साचा घर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर घर आपणा भेव चुकाईआ। गुर पीर अवतार तेरा दरवाज़ा, लोकमात खुलाया। अंदर वड़ वड़ करे काजा, आपणा हुक्म सुणाया। भूपत भूप बण राजन राजा, हुक्मी सर्ब भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा रंग वखाईआ। गुर पीर अवतार तेरा सज्जण, तूं सगला संग निभाइंदा। चरन धूढ़ कराए मज़न, सच सरोवर इक्क नुहाइंदा। जुगां जुगन्त
होए पड़दे कज्जण, नाम दात हथ्थ रखाइंदा। नाद अनादी नाद तेरे वज्जण, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरी आस, इक्को आस तकाईआ। जुग जुग बुझाए प्यास, तृष्ना अग मिटाईआ। भेव चुकाए पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां कर रुशनाईआ। सरगुण निरगुण हो दासी दास, साची सेव कमाईआ। आपणे विच्चों प्रगट करके आपणी शाख़, साख्यात रूप वखाईआ । नाम अगम्मी दे दे दात, झोली सर्ब भराईआ। अन्तिम वेखणहारा ज़ात, पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे तक्क, इक्क ध्यान लगाया। तूं आदि जुगादि ना जाएं अक्क, जुग जुग खेल कराया। आपणे चरनां हेठां सारे रखी ढक, आप आपणा पड़दा लाहया। जिस भावें तिस लएं कढ्ढ, हुक्मी हुक्म फिराया। इक्क दूजे नालों करें अड्ड, आपणी वंड वंडाया। जगत निशाना मात गड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे वेख, नैण नैण उठाईआ। पारब्रह्म किसे ना दस्सया भेत, अछल अछल छल कराईआ। आपणे मतल्ब लई करदा आया हेत, लोकमात सेवा लाईआ। अन्त सब नूं करया खेत, रणभूमी इक्क वखाईआ। आपे बैठा रख के चरनां हेठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन उडीक, एका ओट तकाईआ। प्रभ आए लाशरीक, लोकमात फेरा पाईआ। तिस अग्गे झुकाईए सीस, निउँ निउँ ख़ुशी मनाईआ। सो साहिब सच्चा जगदीस, जिस दिती माण वड्याईआ। जिस दा कलमा पढ़ी हदीस, सो हज़रत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पन्ध आप मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे पन्ध मुका, वेला वक्त रिहा ना राईआ। कलयुग अन्धेरा गया छा, चन्द चांदनी ना कोई रुशनाईआ। धीरज सके ना कोई धरा, धर्म अधर्म बैठा मुख छुपाईआ। जीव जंत रहे कुरला, कूक कूक सुणाईआ। साडी आयू गई विहा, वेला गया हथ्थ ना आईआ। कोई सरगुण निरगुण ना दिसे ऐ ख़ुदा, ख़ुदी विच सर्ब लोकाईआ। पीर पैग़म्बर बैठे मुख छुपा, नज़र नाल नज़र ना कोए मिलाईआ। मुल्ला शेख़ हुका बैठा डाह, तत्ती अग्ग चिलम ना कोई टिकाईआ। तेरा भुलया नाँ मेरे मेहरवान, इलम मिली वड्याईआ। तेरे उत्तों वेख होवां कुरबां, जगत करबला दए दुहाईआ। तेरी मंगां ठंडी छा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरी मंगण पनाह, सच तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम करदे हां, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। तेरी सरनाई सच्चा था, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। मेरी
इक्को होई हां, कलयुग अन्त वंड वंडाईआ। जिस छुरी फिराई उत्ते सूर गां, तिस नालों करां जुदाईआ। जन भगतां बणां पिता मां, लोकमात फेरा पाईआ। इक्को दस्सां सच्चा नाँ, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभा, सोहँ अक्खर सच पढ़ाईआ। हां करी इक्को भगत, मैं तूं भेव चुकाया। नाता तोड़ सर्ब जगत, सिरफ गुरमुख इक्क उठाया। लेखे लाई बूंद रक्त, जिस जन आपणा चरन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन भगतां कलयुग अन्त हथ्थ किसे ना आया।