पुस्तकालयभाग ११

२० माघ २०१८ बिक्रमी बीबी राम कौर दे गृह छम्ब जम्मू

सो पुरख निरँजण सति सतिवाद, सति सतिवादी खेल कराइंदा। हरि सतिगुर पूरा आदि जुगादि, निरगुण नूर डगमगाइंदा। गुर गुर रूप ब्रह्म ब्रह्मादि, जुग जुग वेस वटाइंदा। भगतां भगती दे दे दाद, साची वस्त झोली पाइंदा। सन्त वजाए साचा नाद, अनादी नाद सुणाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लाध, आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिख बणाए सज्जण साक, साचा बन्धन पाइंदा। खेले खेल हरि तमाश, आपणी रास रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण एकँकारा, एका रंग समाइंदा। हरि सतिगुर वसे सचखण्ड दुआरा, जोती जाता डगमगाइंदा। गुर गुर रूप धर अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। भगतन भगती दे भण्डारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सन्तन आत्म इक्क ख़ुमारा, अमृत धारा मुख चुआइंदा। गुरमुखां खोल्ह बन्द किवाड़ा, आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिखां वखाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। एकँकारा खेल अपारा, आदि आदि कराईआ। सतिगुर रूप हो उज्यारा, निराकार वेस वटाईआ। गुर गुर शब्द बोल जैकारा, एका करे पढ़ाईआ। भगतन देवे इक्क सहारा, सरन

चरन सरनाईआ। सन्तन करे सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। गुरमुखां मेला विच संसारा, संसार सागर पार कराईआ। गुरसिखां देवे इक्क अधारा, आपणी बूझ बुझाईआ। करे खेल आप करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराईआ। आदि निरँजण आदि अन्त, जोती जोत डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा सदा बेअन्त, भेव कोए ना पाइंदा। गुर गुर बणाए बणत, जुग जुग वेस वटाइंदा। भगतन मेला नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। सन्तन महिमा गणत अगणत, सिफ्त सालाही आप सलाहइंदा। गुरमुखां नाउँ मणीआ मंत, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। गुरसिख मेटे सगली चिंत, चिंता दुःख ना कोए रखाइंदा। वेखणहारा जीव जंत, घट घट आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आदि जुगादि पुरख अबिनाश, आपणी कल वरताईआ। सतिगुर पूरा शाहो शाबाश, पुरख अकाल वेस वटाईआ। गुर गुर रूप कर प्रकाश, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। भगतां भगवन होए दास, नित नवित सेव कमाईआ । सन्तन पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुखां वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख होए ना कदे निरास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। श्री भगवान सच महल्ला, एका एक वसाइंदा। सतिगुर रूप अटल्ल अटल्ला, दर घर साचे सोभा पाइंदा। गुर गुर रूप वल छला, लोकमात वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त सच संदेश इक्को घल्ला, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सन्त कन्त फड़ाए पल्ला, आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। गुरमुखां अंदर आपे रला, जोती जोत समाइंदा। गुरसिखां वखाए निहचल धाम अटल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वड्डा वड, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिगुर रूप सदा समरथ, आपणी रचना आप रचाईआ। गुर गुर महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जन भगतां देवे साची वथ, नाम भण्डार इक्क वरताईआ। सन्तन मार्ग साचा दस्स, आपणा भेव चुकाईआ। गुरमुखां मेला नस्स नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां तीर निराला मारे कस, शब्द निशाना इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला थाउँ थाईंआ। हरि हरि हरी नरायण, पुरख अकाल बेपरवाहया। सतिगुर रूप खेले खेल एका नैण, लोचन होर ना कोए पढ़ाया। गुर गुर चुकाए लहण देण, जुग जुग निरगुण मूल चुकाया। भगत भगवन्त एका धाम इक्ट्ठे बहण, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। सन्त सति सतिवाद सदा कहिण, रसना जिह्वा हरि गुण गाया। गुरमुख अन्त ना खाए लाड़ी मौत डैण, राए धर्म ना दए सजाया। गुरसिख साचा नाता साक सज्जण सैण, सो पुरख निरँजण आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

आपणा बन्धन आपे पाया। हरि हरि साचा बन्धन पा, आपणी दया कमाइंदा। सतिगुर रूप बेपरवाह, दिस किसे ना आइंदा। गुर गुर रूप वेस वटा, लोकमात खेल कराइंदा। भगत भगवन्त लए उठा, आपणी बूझ बुझाइंदा। साचे सन्तां लए जगा, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। गुरमुख सज्जण भेव चुका, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। गुरसिखां बख्शे इक्क सरना, चरन कँवल ध्यान जणाइंदा। लेखा जाणे दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, गेड़ा गेड़े विच भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। सो पुरख साहिब सुल्तान, एका एक वड्डी वड्याईआ। सतिगुर रूप वड बलवान, निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। गुर गुर रूप शब्द निशान, लोकमात वखाईआ। भगत भगवन्त इक्क मकान, साचे सन्त रहे जस गाईआ। गुरमुखां मेला गुण निधान, गुरसिख वेखण चाँईं चाँईंआ। प्रगट होया श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जुगां जुगन्तर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, आदि पुरख करतार। सतिगुर फड़ाए पलड़ा, गुर गुर कर प्यार। वसणहारा निहचल धाम अटल्लड़ा, लोकमात लए अवतार। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग दल्लड़ा, चरन कँवल धूढ़ी कर कर शार। जन भगत दुआरे खलड़ा, निरगुण सरगुण हो त्यार। आप फड़ाए आपणा पलड़ा, करे खेल अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए करनेहार। करता पुरख, आदि आदि वड्याईआ। जुग जुग ना कोई सोग ना कोई हरख़, पाँधी बण बण पन्ध मुकाईआ। जन भगतां देवे साचा दरस, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। वेखणहारा अर्श फर्श, दो जहानां फेरा पाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, जन्म जन्म दी भुख मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत रहे तरस, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त रहे भटक, उच्चे टिल्ले बैठे पर्बत आसण लाईआ। अद्धविचकार रहे लटक, पार किनारा नज़र कोए ना पाईआ । गृह गृह घर घर अंदर मन्दिर पंज विकारा चढ़या कटक, ना सके कोई पिच्छे हटाईआ। बुध मति रही भटक, मन चले ना कोई चतुराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह इक्क भगवान, एका रंग समाइंदा। सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, मेहरवान दया कमाइंदा। गुर गुर रूप विच जहान, लोकमात खेल खिलाइंदा। भगत भगवन्त इक्क निशान, साचे सन्तां हथ्थ फड़ाइंदा। गुरमुख जोधा सूरबीर बली बलवान, बल गुरसिखां विच टिकाइंदा। लख चुरासी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे गाण, पढ़ पढ़ संधया राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप छुपाइंदा । आपणा भेव आपणे अन्तर रख, आदि जुगादि ना किसे जणाया। गुर अवतारां

मार्ग दस्स, लोकमात राह वखाया। निरगुण जोत कर प्रकाश, सरगुण साचा चन्द चढ़ाया। छिन्न भंगर पूरी कर कर आस, काया मन्दिर आप सुहाया। जुग चौकड़ी खेल तमाश, डौरू डंका इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रास आप रचाया। आपणी वेखे मंडल रास, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। साहिब सुल्तान शाहो शाबाश, शाह पातशाह खेल कराईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा जन भगतां पूरी करे आस, साचे सन्तां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर गुर गुर रूप सतिगुर धार लोकमात प्रगटाईआ। सतिगुर धार निराकार, निरवैर आप चलाइंदा। गुर गुर रूप विच संसार, पंज तत्त प्रगटाइंदा। अन्तर अन्तर कर प्यार, आपणा रंग रंगाइंदा। दीपक जोती इक्को बाल, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। शब्द मृदंग सच्ची धुन्कान, राग नाद सुणाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, इक्को रस चखाइंदा। काया हट्ट कर परवान, समरथ डेरा लाइंदा। सति वखाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव हरि जू चुक्क, आपणी खेल वखाईआ। सतिगुर रूप आपे तुट्ठ, गुर गुर बूझ बुझाईआ। गुर गुर रूप आपे उठ, गुरमुख लए जगाईआ। गुरमुख चोग लए चुग, माणक मोती हरि हरि नाउँ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, शाह पातशाह आप कराइंदा। सति सरूप साची धारा, सतिगुर नाउँ धराइंदा। पंज तत्त तन कर पसारा, गुर गुर नाउँ वखाइंदा। बोध अगाध बोल जैकारा, शब्दी नाद वजाइंदा। खाणी बाणी बण वरतारा, बण भण्डारी सेव कमाइंदा। लहिणा देणा जाणे जुग चारा, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। रूप अनूप विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप अपणा खेल कराइंदा। खेले खेल पुरख समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर महिमा सदा अकथ, गुर गुर रिहा सुणाईआ। गुर गुर होए लख चुरासी विच्चों वक्ख, आत्म परमात्म कर कुड़माईआ। आत्म परमात्म बध्धा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सति सन्तोख धीरज जत, तत्तव तत्त विच समाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत रहिण ना पाईआ। इक्को ज्ञान ब्रह्म मति, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जीवां जंतां मार्ग दस्स, हरि का भेव खुल्हाईआ। आपे होया हरि के वस, हरि आपणे वस कराईआ। इक्क दूजे दे अंदर वस, बह बह ख़ुशी मनाईआ। इक्क दूजे नूं हाल दस्स, साची गाथा मात चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर गुर गुर आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर वसे सच महल्ला, घर एका एक सुहाइंदा। गुर गुर फड़ाए पल्ला, साचा बन्धन पाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आदि

जुगादि जुगा जुगन्तर सति संदेस एका घल्ला, आपणा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सिफ्त आप सलाह, सलाहगीर आप हो जाइंदा। आपणी सिफ्त दस्से सलाह, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। गुर गुर रूप कर मलाह, लोकमात दए वड्याईआ। आपणा नाउँ इक्क समझा, समझ समझ विच रलाईआ। निरगुण सरगुण रमज़ दए लगा, बिन तार सितार हिलाईआ। आपणी विद्या दए पढ़ा, आपे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर एका गत जणाईआ। सतिगुर पूरा सच मेहरवान, एका घर सुहाइंदा। गुर गुर देवे साचा दान, दाता दानी आप वरताइंदा। साचा मन्त्र नाम ज्ञान, वस्त अमोलक इक्क वखाइंदा। लोकमात कर प्रधान, शास्त्र सिमरत वेद बणाइंदा। एका घर कर परवान, गीता ज्ञान, आप दृढ़ाइंदा। एका अल्फ़ आपणा निशान, साबत सूरत आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण खेल महान, ईसा मूसा मुहम्मद आप पढ़ाइंदा। नानक निरगुण दस्स निशान, सचखण्ड निशाना इक्क झुलाइंदा। गोबिन्द सूरा कर परवान, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। करे खेल श्री भगवान, सतिगुर आपणी धारा आप बणाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, हुक्मी हुक्म सर्ब भुवाइंदा। पीर पैग़म्बर मन्नण आण, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा इक्क धराइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, लख लख वेस वटाइंदा। सतिगुर गुर गुर हो प्रधान, सरगुण आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुगादि आपणी धार जणाइंदा। गुर गुर कहे पुकार, हरि सतिगुर तेरी वड्याईआ। पीर पैग़म्बर रोवण ज़ारो ज़ार, परवरदिगार अग्गे सीस झुकाईआ। तूं सदा सुहेला मददगार, तेरी इक्को ओट रखाईआ। लोकमात सेवा करी अपार, बण सेवक सेव कमाईआ। अन्तिम नाता तुट्टा सर्ब संसार, सगला संग ना कोए रखाईआ। अद्ध विच छड्ड गए चार यार, आपणा पल्लू गए तुड़ाईआ। अल्ला राणी मोड़ मुहार, आपणा मुख रही भुवाईआ। मेरी उम्मत होई ख़ुआर, अमल करे ना तेरी ख़ुदाईआ। तेरा सम्मत मारे मार, तेरी रहिमत नज़र ना आईआ। चोदां सदीआं जगत वापार, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। अन्तिम लहिणा देणा हथ्थ निरँकार, जिउँ भावें तिउँ लए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। सतिगुर दाता इक्क दातार, आदि अन्त अख्वाया। गुर गुर बरदा सेवादार, घर घर दी सेव कमाया। भगत डरदा भय रख निरँकार, निउँ निउँ सीस झुकाया। सन्त साजन भाणा जरदा, दुःख सुख विच मिलाया। गुरमुख निउँ निउँ चरना सीस धरदा, दोए जोड़ जोड़ सरनाया। गुरसिख सरन सरनाई पड़दा, माया ममता मोह चुकाया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान हरिजन साचे आपे फड़दा, लोकमात दया कमाया। बिन पौड़यों अंदर आपे वड़दा, औदा जांदा दिस ना आया।

आप बचाए अग्नी सड़दा, त्रैगुण पोह ना सके राया। आपे नाउँ गुरमुखां पढ़दा, गुरसिखां आपणा नाम पढ़ाया। सोहँ वस्त अग्गे धरदा, धुरदरगाही लै के आया। आदि जुगादि कदे ना मरदा, सच मर्दानगी रिहा कमाया। गुरसिखां दर होए बरदा, दर दरवेश फेरी पाया। निरभउं रूप कदे ना डरदा, भय सब दा रिहा चुकाया। सन्त सुहेले आपे वरदा, गुर गुर चेले नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सज्जण होए सहाया। हरि सतिगुर सज्जण दीन दयाल, सांतक सति सति समाया। गुरमुख वेखे गुर गुर लाल, आपणे रंग रंगाया। निरगुण सरगुण बण दलाल, शब्द विचोला वेस वटाया। नाता तोड़ त्रैगुण काल, त्रैकाल दरसी आपणे घर बहाया। जो जन घालणा रहे घाल, तिस जन घाल लेखे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर सच्चा इक्को इक्क अख्वाया। सतिगुर सच्चा इक्क सुल्तान, निरँकार अख्वाईआ। शब्द सरूपी वड बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। धरत धवल वेखे आण, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। गुरमुख लभ्भे चतुर सुघड़ सुजान, गुर गुर बूझ बुझाईआ। सोहँ अक्खर दे दे दान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। नाता तुट्टे जीव जहान, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। नार पुरख इक्को माण, एका घर वज्जे वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण लए उठाईआ। गुरमुख सज्जण मीत प्यारा, गुर सतिगुर मेल मिलाइंदा। नेत्र लोचण दरस दीदारा, नित नित वेस वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, समुंद सागर नैण नीर शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरिजन लेखा सदा अभेद, हरि साचा सच जणाईआ। हरिजन महिमा करे चार वेद, शास्त्र सिमरत नाल रलाईआ। हरिजन कथा गाए अछल अछेद, वल छल धारी आपणा राह चलाईआ। हरिजन हरिजू आपे लए वेख, जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ। दीनन हरिजू दया कमा, दयानिध वेख वखाइंदा। निरगुण निरगुण रूप वटा, सरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत बिन भगती लए मिला, भावी भाव आपे पूर कराइंदा। जिस उपर किरपा करे सच्चा शहिनशाह, सो जन दूजे दर क्यों मंगण जाइंदा। जिस बांहों फड़ उपर तख्त दए बिठा, सो दूजी ओट क्यों तकाइंदा। जिस जन आपणे विच लए मिला, तिस विछोड़ा नज़र कोए ना आइंदा। प्रेम सपुत्तरी राम कौर सिर हथ्थ टिका, सिर सिर लज्जया आप रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणत रिहा बणा, जीव जंत ना कोए अटकाइंदा।

२० माघ २०१८ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह
दीवान गढ़्ह जम्मू

आम दिन ना कोए विचार, हरि हरि आपणी खेल खिलाइंदा। पंडत पांधा ना पावे सार, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि खेल न्यार, निरगुण दाता आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, बालक फड़ फड़ सेव लगाइंदा। रवि ससि कर उज्यार, सूरज चन्द चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आपणे हथ्थ रखाइंदा। अज्ज कल ना कोए गल्ल, हरि अचरज खेल कराईआ। करे खेल अछल अछल, वल छल धारी भेव ना राईआ। सच सिँघासण बैठा मल्ल, तख्त निवासी सोभा पाईआ। सुहाए धाम निहचल अटल्ल, निरगुण निरवैर पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जोती जोत आपे रल, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल एकँकार, आपणा आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यार, दर घर साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण वड बलकार, बल आपणा आप रखाइंदा। एकँकारा खेल अपार, भेव कोए ना पाइंदा। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसे धाम न्यार, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। श्री भगवान सांझा यार, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर आपणा रंग आप वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। अज्ज कल ना कोई बात, दाता दानी ना कोए जणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। आपणी महिमा जाणे अकथ, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। जुग जुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। आपणे रंग हरि रंग राता, आदि पुरख वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाता, साची वस्त झोली पाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञाता, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साची खेल हरि करतार, आपणी आप जणाइंदा। बोध अगाध शब्द जैकार, निरगुण धार आप बंधाइंदा। आपे लेखा जाणे वेद चार, चार वेद आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल हरि करतार, पंज तिन्न अठ्ठ वंड वंडाईआ। नव नौ हो उज्यार, दहि दिशा फेरी पाईआ। सति दो कर प्यार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी खेल आप कराईआ। साची खेल हरि करतार, आदि पुरख आप कराइंदा। शब्दी शब्द वड बलकार, सूरबीर नाउँ

रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहार, नाम निधान झोली पाइंदा। लेखा लिख्त अपर अपार, लिख लिख लेख आप समझाइंदा। साची वंडण वंड करे निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। साची वंड श्री भगवान, एका एक कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड सच निशान, लोआं पुरीआं आप झुलाईआ। जेरज अंड कर प्रधान, उत्भुज सेत्ज नाल रलाईआ। चारे वेद दे ज्ञान, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। चारे जुग पावे आण, एका हुक्म सुणाईआ। चारे खाणी गुण निधान, आपणी अंस बणाईआ। चारे बाणी देवे दान, आत्म अन्तर वस्त टिकाईआ। मंडल मण्डप खेल महान, रवि ससि सूरज चन्न सितार सेवा लाईआ। आपे होए वेखणहार, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताईआ। खेल करे पुरख अबिनाश, इक्क इकल्ला वेस वटाइंदा। साची मंडल पावे रास, तार तारका नाल मिलाइंदा। सति सति इक्क अधार, एका गंढ्ढ पुवाइंदा। दोए दोए कर विचार, राहू केतू खेल खलाइंदा। आदि अन्त आपे सब नूं फड़ फड़ मारे मार, हुक्मे हुक्म आप फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ अठ्ठ नौ नौ सत्त सत्त आपणे रंग वखाइंदा। नौ सत्त सोलां खेल अपर अपार, हरि करता आप कराईआ। अठ्ठ तत्त कर विचार, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। जगत विद्या ना पावे सार, बारां रास ना बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अज्ज कल कल अज्ज जुग चौकड़ी कोटन कोटि काल बिताईआ। कोटन कोटि काल गए बीत, जुग जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। हरि का खेल सदा अतीत, दिस किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणाई रीत, जीव जंत करे पढ़ाईआ। बुद्धि विद्या बुद्धि दस्से ठीक, अनुभव ना कोए जणाईआ। कागज़ा उत्ते मारी लीक, धरती धरत धवल वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। अज्ज कल जगत विचार, चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। पंडत पांधे ज्ञानी ध्यानी वड विदवानी ना पायण सार, हरि का भेव ना कोए जणाईआ। रसना कहिण नौ खण्ड पृथ्मी अठ्ठ गृह मारन मार, मारनहारा दिस ना आईआ। जिस ने अठ्ठ गृह नौ लाए सेवादार, सो भुल्लया सच्चा माहीआ। जिस दे हुक्मे अंदर गुर अवतार, पीर पैग़म्बर जुग जुग सेव कमाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर वेद चार, विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कार, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर सर्ब संसार, खाणी बाणी करया पार, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। अज कल जगत नाअरा, चार कुण्ट कुरलाइंदा। बौहड़ी बौहड़ी हाए हाए विद्या विदित करे पुकारा, ध्यान ज्ञान ज्ञान ध्यान ना कोए रखाइंदा। सोच समझ तों होया बाहरा, मति बुध होई ख़ुआरा, तत्तव ना कोए जणाइंदा।

अष्ट गृह खेल करे विचारा, हुक्मे फिरे सर्ब संसारा, रवि ससि कोह करोड़ी चलत चलत आपणा पन्ध ना कदे मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल अकल कल, हरि करता आप वरताईआ । लख चुरासी वल छल, भेव कोए ना पाईआ। जगत विद्या डूँग्घी डल, सच ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। महांबली तुट्टे बल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। इक्क दूजे नूं दस्सण गल्ल, विचला भेव किसे ना आईआ। राज राजान शाह सुल्तान नीतीवान होए झल्ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। अज्ज कल्ल रहे सोच, सोच विच कुझ ना आइंदा। इक्क दूजे नूं उँगलां नाल रहे नोच, फड़ फड़ बांहों सर्ब हिलाइंदा। पिच्छे जेहड़ी माणी मौज, अग्गे वेला की हुण आइंदा। पंडत पांधे ज्ञानी ध्यानी मुल्ला शेख़ मुसायक रहे खोज, अंदर वड़ वड़ ध्यान सर्ब लगाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणी कोई ना रखे खोज, अठ्ठ तत्त अठ्ठ गृह आपणा खेल कराइंदा । किसे कम्म ना आवे किसे जोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। जीव जंत होए अनभोल, हरि का भेव ना कोए जणाईआ। पंडत पांधे पत्तरी रहे खोल्ह, खोल्ह खोल्ह समझाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता करनवाला घोल, वेखो हेठां उपर करे लड़ाईआ। जुगां जुगन्तर तोले तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। भगत भगवन्त सदा अडोल, भय विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अज कल वल छल अछल अछल धरनी धरत धौल आपणा खेल वखाईआ। धरनी धरत धवल खेल अवल्ला, हरि एका एक कराइंदा। चारों कुण्ट प्या हल्ला, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। किसे नज़र ना आए अल्ला, नेत्र नैण परवरदिगार ना कोए मनाइंदा । राम कृष्न ना फड़े कोई पल्ला, अष्ट गृह सब नूं घर घर डराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वायू मंडल एका तार, आप हिलाए एकँकार, करता पुरख करनेहार, कुदरत कादर आपणा खेल खिलाइंदा। कुदरत कादर मुकामे हक़, हक़ हक़ीक़त वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई प्या शक्क, शक्क ना कोए मिटाईआ। नेत्र नैण रहे तक्क, तकदीर तदबीर तकसीर ना कोए गंवाईआ। वेला आउण वाला झट्ट, बैठे राह तकाईआ। एह खेल बाजीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करतारा, हरि आपणा आप कराइंदा। दो जहान दए सहारा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। अष्ट गृह की करे विचारा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। नौंवां फिरे चरन दुआरा, दोए दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा रंग आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका रंग सूरा सरबंग, एका एक

रखाईआ। भय भयानक वजाए मृदंग, इक्क मृदंगा रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई होई नंग, साचा पल्लू ना कोए पाईआ। भगत भगवन्त सुहागी गाए ना कोए छन्द, सीता सुरती ना राम मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत भयानक आपणे हथ्थ वखाईआ। अज कल ना कोए डर, भय अवर ना कोए रखाइंदा। वेला वक्त जाणा टल, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। हरिजन हरिभगत इक्क दुआरा बैठे मल, जिस दर भय कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अज कल कल अज जगत विचार, जुगत जगत जीवण आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरि सतिगुर पूरा शाह सुल्तान, सति पुरख निरँजण खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, दो जहानां आप सुणाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, निरगुण सरगुण आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, आदि जुगादि सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल महान, रूप अनूप वटाईआ। वेद शास्त्र सिमरत जाणे कुरान, गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। भेव खुल्हाए अञ्जील कुरान, तीस बतीस हदीस सुणाईआ। खाणी बाणी कर प्रधान, चार वरन दए वड्याईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जोत निरँजण नूर महान, घर घर विच कर रुशनाईआ। आत्म सेजा हो प्रधान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सुरती शब्द इक्क मकान, काया खेड़ा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव चुकाईआ। जुग जुग खेल करे निरँकारा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर पार किनारा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। नव नौ वेख अखाड़ा, चार चार नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, गुर अवतार साची सेव लगाइंदा। साची सेवा गुर अवतार, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, एकँकारा दए सलाहीआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा मुकामे हक़ सांझे यार, हक़ हक़ीक़त इक्क जणाईआ। श्री भगवान सति निशान, दो जहान इक्क इकल्ला आप वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे दान, दाता दानी गुण निधान वस्त अमोलक आपणी गोलक आप टिकाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर परवान, निष्अक्खर देवे इक्क ज्ञान, बोध अगाध अगाध बोध नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। सतिजुग त्रेता द्वापर फड़या पलड़ा, निरगुण सरगुण लए अवतार। सच संदेस एका घलड़ा, राम राम अधार। आप फड़ाए आपणा पलड़ा, कान्हा कृष्ना मीत मुरार।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर लए अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। पीर पैग़म्बर दे सहारा, एका कलमा कलाम पढ़ाइंदा। सच इमाम हो त्यारा, एका नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग खेल श्री भगवान, एका एक वखाईआ। देवणहारा सतिनाम, नाम सति करे पढ़ाईआ। निरगुण निरगुण कर परवान, सरगुण सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। जुग जुग वेस निरगुण सरगुण धार, कलयुग आपणा भेव जणाइंदा। नानक गोबिन्द खेल अपार, जोती जाता डगमगाइंदा। जुग चौकड़ी वेख विचार, लहिणा देणा पूर कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया आपणे घाट, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, जोती जामा वेस वटाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जन भगतां होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। लख चुरासी कटे फास, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। साचा मार्ग इक्को जग, जुग करता आप लगाईआ । प्रगट हो सूरा सरबग, शूद्र वैश क्षत्री ब्रह्मण एका रंग रंगाईआ। आत्म अंदर इक्क अनन्द, ब्रह्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। गीत सुहागी साचा छन्द, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका ताल वजाईआ। लेखा जाणे जीउँ पिण्ड, ब्रह्मण्ड आपणा रंग वखाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग आपे लाईआ । साचा मार्ग हरि जू लाउणा, निराकार सेव कमाईआ। एका अक्खर जाप जपाउणा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। एका इष्ट राम वखाउणा, पुरख अकाल एका नज़री आईआ। एका कलमा नबी पड़ौ्हणा, इक्क रसूल दए समझाईआ। एका नाम सति झोली पाउणा, नानक निरगुण सेव कमाईआ । एका वरन सृष्ट सबाई नज़री आउणा, जात पात ना कोए रखाईआ। एका बरन आप समझाउणा, अठारां बरन माण गंवाईआ। एका सरन ओट रखाउणा, पारब्रह्म सरनाईआ। एका निर्मल जोत जगाउणा, घर घर दीप करे रुशनाईआ। एका चतुर्भुज नज़री आउणा, नेत्र नैण नैण मिलाईआ । एका राग नाद सुनाउणा, एका धुनी धुन शनवाईआ। एका मन्दिर गुरदुआर वखाउणा, मस्तक मठ एका घर बहाईआ। एका देव आत्मा सर्ब घट रमाउणा, वासदेव वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग इक्क जणाईआ। साचा मार्ग इक्को एक, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ साची टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। आपे करे बुध बिबेक, विवेकी

आपणा रंग चढ़ाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। आपे मेटे पिछली रेख, अगला मार्ग आप वखाइंदा। शाह पातशाह हरि सच नरेश, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द सीस झुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नेत्र लोचण नैण हरि हरि रहे पेख, पेख पेख सर्ब सुख पाइंदा। तिस साहिब को सदा आदेस, जुग जुग वटाए आपणा वेस, वेस अवल्ला आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा एकँकार, एका एक जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड नाम जैकार, जै जैकार सुणाईआ। वरभण्डी वंडे आपे वंड, वंडणहारा बेपरवाहीआ। लख चुरासी देवे दंड, नौ खण्ड पृथ्मी चारे कुण्ट वेख वखाईआ। नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड, तेज़ कटार आपणे हथ्थ रखाईआ। नार दुहागण वेखे रंड, घर घर अंदर डूँग्घी कंदर वड़ वड़ फोल फोलाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया दए हटाईआ। चार वरन सुणाए एका छन्द, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा गुण इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। साचा मार्ग इक्को राह, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। गुर गुर शब्दी जगत मलाह, बेड़ा पार कराइंदा। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाह, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, ऊँचां नीचां एका घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप समझाइंदा। एका नाउँ साचा मित, चार वरन कुड़माईआ। जुगां जुगन्तर करे हित, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। वेस वटाए नित नवित, रूप अनूप धराईआ। सृष्ट सबाई मात पित, लख चुरासी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए समझाईआ। एका नाम सर्ब गुणवन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सतिजुग बणाए साची बणत, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख मेला हरि हरि कन्त, कन्त कन्तूहल दया कमाइंदा। एका नाम मणीआं मंत, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत जगाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क दृढ़ाइंदा। साचा नाम हरि चरन सरन सरना, एका ओट जणाईआ। रसना जिह्वा गीत गोबिन्द गुण लैणा गा, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। भरम भुलेखा भाण्डा भरम भउ लैणा भन्ना, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। हउमे हंगता रोग लैणा गवा, माया ममता मोह चुकाईआ। काया अंदर आपणा पड़दा लैणा उठा, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अग्गे मिले हरि जू सहिज सुभा, निरगुण आपणा रूप वखाईआ। ज़ात पात कोई जाणे ना, वरन बरन विच ना आईआ। गुरमुख सज्जण लए मिला, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आत्म सेजा

सोभा पा, ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। ईश जीव गोद बहा, जगदीशर देवे माण वड्याईआ। साचे मार्ग आप चला, बण पाँधी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग साचा राह अपारा, हरि साचा आप लगाईआ। चार वरन इक्क प्यारा, एका माण वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका गुर समझाईआ। एका नाम इक्क जैकारा, एका नाद अलाईआ। एका राग इक्क तलवाड़ा, एका तन्द सितार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह एका घर, हरि एका एक वखाइंदा। ऊँच नीच मुक्के डर, जात पात ना कोए वड्याइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया जाए हर, सच सुच्च साचा राह चलाइंदा। एका माण नारी नर, नर नरायण दया कमाइंदा। सन्त सुहेले आपे फड़, गुर चेले गोद बहाइंदा। भगतां देवे साचा वर, आपणी भगती झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़, एका एक खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम रचया काज, सतिजुग राह चलाईआ। चार वरन देवे दात, एका नाम पढ़ाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, अनभउ प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म साची गाथ सुणाईआ। साची गाथा सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। दुरमति मैल देवे धो, पत्तत पापी पार कराइंदा। हउमे हंगता नाता तोड़े झूठा मोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची भिच्छया झोली पाइंदा। साची भिच्छया नाम अनमोल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। शब्द अगम्मी कंडे तोले तोल, तोलणहारा दिस ना आईआ। आदि जुगादि सदा सद रहे अडोल, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। लख चुरासी अंदर गया मौल, मौला आपणा नांउँ धराईआ। भगत भगवन्त साध सन्त पीर पैग़म्बर गुर अवतार पूरा करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। लेखा जाणे धरनी धरत धौल, आकाश प्रकाश वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी नाद वजाइंदा। शब्द अनादी साचा ढोला, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हँ ब्रह्म पड़दा खोल्हा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। लेखा जाणे काया चोला, पंज तत्त अंदर खेल वखाईआ। आप उठाए पड़दा ओहला, आपणा पड़दा आप चुकाईआ। पंच विकार ना पाए रौला, पंच शब्द दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आपणे घर बहाईआ। घर बहाए एकँकार, सचखण्ड वज्जे वधाईआ।

जोती जोत जोत पसार, जोती जाता वेख वखाईआ। शब्दी शब्द डंक अपार, साचा डंका नाम वजाईआ। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्ताना करे ख़बरदार, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रिहा उठाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, जुग जुग खेल करे करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट आई हार, सृष्टी रोवे ज़ारो ज़ार, कर्म धर्म ना कोए विचार, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। नाता जुड़या ठग्ग चोर यार, घर घर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, हरि का नाउँ नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त होए गंवार, धी भैण तक्कण नार मुटयार, नेत्र नैण ना कोए पढ़ाईआ। पिता पूत ना कोए प्यार, धीआं भैणां जगत विहाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा बन्धन आपे पाईआ। साचा बन्धन दीन दयाल, सतिगुर पूरा आप रखाइंदा। गुरमुख वेख साचे लाल, लाल अनमुलड़े आप उठाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, साचा वणज इक्क कराइंदा। जोती जल्वा नूर जलाल, नूर नूराना डगमगाइंदा। लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन जागे जागरत जोत, जोती जाता आप जगाईआ। नाता तोड़ वरन गोत, प्रभ मंगे इक्क सरनाईआ। काया वेखे किला कोट, घर मन्दिर होए रुशनाईआ। अंदर भण्डारा नाम अतोट, सतिगुर पूरा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जिस जन देवे आपणी बूझ, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। एथे ओथे होए सूझ, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। भेव चुकाए गूझो गूझ, अनभउ प्रकाश कराइंदा। नाता तुट्टे एका दूज, द्वैती रूप ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप उठाइंदा। साचा भगत लए अंगड़ाई, जिस जन उपर दया कमाइंदा। घर आत्म वज्जे वधाई, परमात्म खेल कराइंदा। लोकी कहिण होया शुदाई, गुरमुख आपणे रंग समाइंदा। करे खेल बेपरवाही, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। सन्त सुहेले लए जगाई, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। गुरमुख पकड़े आपे बांही, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाइंदा। गुरसिख मेला चाँईं चाँईं, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, हरिजन मेले गुरू गुर चेले गुर गुर आपणा रंग वखाइंदा। गुर गुर रंग अगम्म अपार, नज़र किसे ना आईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, माया ममता रही भुलाईआ। जूठ झूठ कर प्यार, आपा नूर नज़र ना आईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, दहि दिशा पई लड़ाईआ। अंदर वड़े ठग्ग चोर यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार बैठे मुख छुपाईआ। दिवस रैण मारन मार, आपणा बल वखाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे अधार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जिस जन किरपा करे आप निरँकार, तिस आपणा मेल

मिलाईआ। जन्म जन्म दा रोग निवार, चिंता सोग सर्ब मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन सज्जण मेला एका घर मिलाईआ।