पुस्तकालयभाग ११

२१ माघ २०१८ बिक्रमी बाबू राम दे गृह पिण्ड हँसा जम्मू

आदि जुगादि सच गुलज़ार, हरि निरगुण सरगुण आप लगाइंदा। जुगा जुगन्तर सच बहार, फुल फुलवाड़ी मात महकाइंदा। अमृत सिंचे वारो वार, नाम फुहारा हथ्थ उठाइंदा। वेखे विगसे वारो वार, वेस अनेक वटाइंदा। मालण बण जोत निरँकार, रूप अनूप धराइंदा। गुरमुख साचे वेख वखान, आपणे रंग रंगाइंदा। सन्तन चले नाल नाल, साचा संग निभाइंदा। भगतन करे सदा रखवाल, जगत माया कन्डा नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फुलवाड़ी आप लगाइंदा। सच फुलवाड़ी लोकमात, निरगुण दाता आप लगाईआ। जुग जुग वेखे मार झात, गुर अवतार रूप धराईआ। जन भगतां देवे साची दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सन्तन मेटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। गुरमुखां सुणाए साची गाथ, राम नाम पढ़ाईआ। गुरसिख लहिणा देणा हथ्थो हाथ, समरथ पुरख आप चुकाईआ। वरभण्डी वेखे खेल तमाश, ब्रह्मण्डी आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुलशन आप सुहाईआ। साचा गुलशन लग्गे बाग, गुरमुख सज्जण बूटे लाइंदा। दुरमति मैल धो धो दाग़, निर्मल रूप वटाइंदा। आत्म अन्तर इक्क चिराग, दीपक जोती जोत जगाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ साचा जाप जपाइंदा। साचा मेला आदि जुगादि, गुर गुर चेला आप कराइंदा । ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड वजाए नाद, जेरज अण्डज आप सुणाइंदा। लेखा जाणे बोध अगाध, खाणी बाणी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फुलवाड़ी आप महकाइंदा। सच फुलवाड़ी हरि निरँकार, एका एक लगाईआ। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा बेपरवाहीआ। जुग जुग खेल करे अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता कर विहार, द्वापर आपणा बन्धन पाईआ। कलयुग वेखे वेखणहार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर भेव चुकाईआ। भगत भगवन्त खोल्ह कवाड़, सन्त साजन लए जगाईआ। गुरमुखां देवे नाम आधार, इक्को ओट रखाईआ। गुरसिख मेला विच संसार, संसार सागर पार कराईआ। रुत्त बसन्ती इक्क बहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। लोकमात रुत्त बसन्त, सतिगुर पूरा आप लगाइंदा। हरिजन मेला हरि हरि कन्त, घर साचे सोभा पाइंदा। काया चोली

चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। एका नाम मणीआ मंत, रसना जिह्वा आप जपाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। सो पुरख निरँजण आदि अन्त, जुग जुग आपणा खेल वखाइंदा। कलयुग अन्त बणाए बणत, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्त डाली आप महकाइंदा। पत्त डाली वेखे फुल्ल, फुलवाड़ी आप लगाईआ। हरिजन उपजे साची कुल, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। पुरख अबिनाशी पाए मुल, कीमत करता आपणे हथ्थ रखाईआ। सृष्ट सबाई रहे अनभोल, हरि का भेव किसे ना आईआ। माया ममता प्या घोल, पंज तत्त करे लड़ाईआ। गुरमुख विरला रहे अडोल, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। बन्द किवाड़ा देवे खोल्ह, घर घर विच कर रुशनाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म सद वसे कोल, निज घर बैठा सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फुलवाड़ी आप महकाईआ। सच फुलवाड़ी बाग बगीचा, चार वरन वखाइंदा। नाता तोड़ ऊँचां नीचां, राउ रंकां मेल मिलाइंदा। आपे होए नीकन नीका, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। कड़वा रस कढ्ढे फीका, अमृत मुख चुआइंदा। लेखा जाणे जीव जी का, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फुलवाड़ी वेख वखाइंदा। सच फुलवाड़ी साचा बूटा, गुरमुख मात लगाईआ। वेखणहारा चारे कूटां, दहि दिशा फोल फुलाईआ। नाम अगम्मी दए हूटा, इक्क हुलार जणाईआ। नाता तोड़े जूठा झूठा, सच सुच्च सरनाईआ। झूठी माया मूधा ठूठा, अमृत मुख चुआईआ। एका नाम दए रस अनूठा, रस आपणा आप जणाईआ। मात गर्भ ना लटके पुट्ठा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत पुरख अबिनाशी गोदी सुत्ता, फिर सके ना कोए जगाईआ। आप सुहाए साची रुत्ता, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सच बगीचा इक्को कली, कली कली महकाइंदा। आदि जुगादि वली छली, वल छल आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम महांबली, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। गुरमुख वेखे गलीओ गली, दर दर घर घर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। आपणे रंग रंगे निरँकारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। वेखे रुत्त बसन्त बहारा, बिहबल आपणा रूप वटाईआ। जन भगतां देवे इक्क सहारा, एका नाम पढ़ाईआ। सन्त वखाए इक्क किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। गुरमुख बणाए आप दुलारा, पूत सपूता गोद बहाईआ। गुरसिखां देवे दरस दीदारा, दर घर फेरा पाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसारा, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। एका मन्दिर एका गुरुदुआरा, एका इष्ट देव समझाईआ। एका शब्द नाद धुन्कारा, एका डंका नाम वजाईआ। एका नूर कृष्न मुरारा, एका बंसरी वेख वखाईआ। एका ऐनलहक जैकारा, जै जैकार

इक्क कराईआ। एका नाम सति भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताईआ। एका फतहि बोल बुलारा, वाहवा गुरू गुरू गुर वड्याईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। कलयुग वेखे वेखणहारा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। चारों कुण्ट हो उज्यारा, भेव अभेद चुकाईआ। वरन बरन ते वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। माली बणे आप निरँकारा, वेस अवल्ला आप वटाईआ। खाली हथ्थ फिरे फिरनेहारा, बण सेवक सेव कमाईआ। सीस उठाए इक्को खारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल रुत्ती रुत्त, हरि रुत्तड़ी मात महकाईआ। हरिजन वेखे साचे सुत, गुरमुख सज्जण आप जगाईआ। मेल मिलावा अबिनाशी अचुत्त, चेतन रूप दए समझाईआ। लेखा जाणे काया बुत्त, पंज तत्त दए जणाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट, जूठ झूठ दए मिटाईआ। एका देवे नाम अतुट, निखुट कदे ना जाईआ। जिस उपर जन प्रभ जाए तुट्ठ, तिस मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे हरि निरँकारा, हरि हरि वेस वटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पावे सारा, फिर फिर आपणी सेव कमाईआ। लख चुरासी खेल न्यारा, घट घट वासी आप कराईआ। कलयुग अन्तिम धूआँधारा, जगत अन्धेरा छाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, साक सैण ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि पुरख कराइंदा। जन भगतां अंदर आपे रला, आपणी सेज सुहाइंदा। सन्त फड़ाए साचा पल्ला, एका पल्लू नाम गंढ्ढ पुवाइंदा। गुरमुखां दुआरे आपे खला, निरगुण वेस वटाइंदा। गुरसिख सुनेहड़ा एका घल्ला, लोकमात उठाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, दर दरवेश खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला विच संसार, जीवण जुगत जग जणाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण नूर नूर धराईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साची सिख्या सिख समझाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, इक्को वणज वखाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुत्त आप सुहाईआ। साची रुत्त जाए महक, हरि साचा आप महकाइंदा। हरिजन फुलवाड़ी जाए टहिक, लोकमात रंग चढ़ाइंदा। लख चुरासी रही सहिक, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। किसे हथ्थ ना आए साची आयत, शरअ शरीअत बन्धन पाइंदा। नाता तुट्टे कायनात, कानी तीर ना कोए लगाइंदा। गुर अवतार ना वेखे कोई बाग बगात, बगीचा हरा ना कोए कराइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। दुरमति मैल मस्तक खाक, नूरी नूर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर,

आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्स निरँकार, आपणी बूझ बुझाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर धार वखाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान ना पाए सार, करे खेल बेपरवाहीआ। लेखा जाणे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर लेखा रिहा समझाईआ। लहिणा देणा चुकाए जुग चार, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। कलयुग वेखे अन्त बहार, खिज़ा रूप सर्ब दरसाईआ। गुरमुख विरले लए उभार, जिस जन आपणा दरस कराईआ। जन्म जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुत्त आप वखाईआ। साची रुत्त सुहाए करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। हरिजन खिड़े मात गुलज़ार, फल फुल आप लगाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिला, आपणा रंग वखाइंदा। हरिजन बूटा मात लगा, सतिजुग राह चलाइंदा। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त कर सलाह, जन भगतां सिफ्त आप समझाइंदा। मुफ़तो मुफ़ती बण मलाह, बिन दमां सेव कमाइंदा। लेखा जाणे थल अस्गाह, डूँग्घी भँवरी पार कराइंदा। रैहबर बणे आप ख़ुदा, साचा मार्ग आपे लाइंदा। राम रूप आप वटा, रमइया आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रुत्त आप सुहाइंदा। सोहे रुत्त सोभनीक, हरि साचा आप सुहाईआ। हरिजन तेरा दिसे ना कोए शरीक, सिरक्त नेड़ कोए ना आईआ। तेरा साहिब इक्क अनडीठ, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। भगतन तेरा साचा गीत, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। पत्तत पापी करे पुनीत, पतित पावण फेरा पाईआ। सतिजुग चले साची रीत, वरन बरन ना कोए रखाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, इष्ट गुरदेव एका नज़री आईआ। शब्द निशाना वज्जे ठीक, अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। हरिजन साचा संग मिलाउणा, जन्म जन्म दा रोग मिटाइंदा। एका अक्खर वक्खर आप पढ़ाउणा, साची सिख्या सिख समझाइंदा। फड़ फड़ बांहों राहे पाउणा, अन्धले आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत डगमगाउणा, नूर नूराना नूर धराइंदा। लोक परलोक पार कराउणा, दो जहानां वेख वखाइंदा। सति सलोक इक्क सुणाउणा, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। किला कोट इक्क वसाउणा, काया बंक डेरा लाइंदा। जोत नगारा इक्क वजाउणा, अनादी नाद अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुत्त आप सुहाइंदा। साची रुत्त वेख बहार, हरि आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुलशन खिड़े विच संसार, गुल गुंचा गुरमुख रूप वटाईआ। गुरमुख आसा बुलबुल बोले एका वार, चहि चहा इक्क सुणाईआ। तूं साहिब परवरदिगार, तेरे हथ्थ वड्डी

वड्याईआ। तूं भँवरा विच संसार, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। तेरा रंग काली धार, कलयुग जीवां नज़र ना आईआ। तेरे अंदर प्रेम प्यार, सच समग्री इक्क रखाईआ। गुरमुखां देवे वारो वार, रहिमत आपणी आप कमाईआ। तेरी सिफ्त सिफ्त तो बाहर, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन तेरी रुत्त सुहाईआ। हरिजन रुत्तड़ी लोकमात, मित्र प्यारा आप सुहाइंदा। नाम निधाना देवे दात, दाता दानी आप वरताइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, एका ब्रह्म समझाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण वेख वखाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, अन्धले मुख दिखलाइंदा। अमृत बूंद बूंद स्वांत, निझर झिरना आप झिराइंदा। एथे ओथे पुछे वात, सदा सुहेला इक्क अकेला सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तकाइंदा। हरिजन तारे हरि निरँकार, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। पुरख अबिनाशी लए अवतार, जोती जामा वेस वटाईआ। गुरमुख गुरसिख लए उभार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कराईआ। वेखे रुत्त विच संसार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे चरन ध्यान, मस्तक टिक्का नूरी जोत, नाता तोड़ वरन गोत, इक्क वखाए किला कोट, सचखण्ड दुआरा एकँकारा सच सहारा आदि अन्त श्री भगवन्त, गुरसिख मेला नारी कन्त, कन्त कन्तूहल गुरमुख वेखे साचे फूल, बण मालण तोड़े आपणे नाल जोड़े एका दूआ एका एका बन्धन पाईआ।

२१ माघ २०१८ बिक्रमी देवी सिँघ दे गृह मग्घो वाली जम्मू

भगत भगवान साचा रंग, श्री भगवान आप चढ़ाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, दो जहान वाली लोकमात फेरा पाइंदा। गीत सुहागी अगम्मी छन्द, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। नाता तोड़ बत्ती दन्द, आत्म अन्तर बूझ बुझाइंदा। सच सुहञ्जणी सेज पलँघ, घर घर विच आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत भगवान एको धार, आदि जुगादि रखाईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। रोग सोग दर्द निवार, दर्दी दर्द वंडाईआ। एका देवे नाम ख़ुमार, राम नाम पढ़ाईआ। एका मन्दिर दए वखाल, घर मेले सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। भगत भगवान इक्को

वेस, आदि अन्त जणाइंदा। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण लए वेख, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। लेखा जाणे ·षी केश, गवर्धन आपणे रंग रंगाइंदा। सेवक सेवा ब्रह्मा विष्न महेष, साची सेवा इक्क जणाइंदा। भगत भगवन्त लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। दाता दानी जोधा सूरबीर नर नरेश, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर जन भगतां आप वड्याइंदा। भगत भगवन्त एका ओट, आदि जुगादि रखाईआ। वसणहारा साचे कोट, सचखण्ड दुआरा इक्क समझाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। नाम नगारे लाए चोट, अनहद नादी नाद वजाईआ। जगत वासना कढे खोट, माया ममता मोह मिटाईआ। देवे नाम राम अतोट, अतुट भण्डार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका रंग वखाईआ। भगत भगवन्त इक्क मकान, एका घर वखाइंदा। आदि जुगादि खेल महान, जुग जुग वेस वटाइंदा। दाता दानी वड मेहरवान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण आप उठाइंदा। जन भगतां देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका घर बहाइंदा। भगत भगवन्त साचा मेला, हरि हरि आप कराइंदा। वसणहारा धाम नवेला, लोकमात फेरा पाइंदा। जुगां जुगन्त सज्जण सुहेला, हरिजन साचे आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आप समझाइंदा। भगत भगवन्त साचा राह, हरि सच सच जणाईआ। शब्दी शब्द शब्द सलाह, राम नाम पढ़ाईआ। दीवा बाती इक्क जगा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अमृत बूंद स्वांती दए प्या, अग्नी तत्त बुझाईआ। बोध अगाधी नाद वजा, धुंन आत्मक करे शनवाईआ। दूई द्वैती पड़दा लाह, सति सरूप प्रगटाईआ। जूठ झूठ दए मिटा, सच सुच्च बन्धन पाईआ। ज़ात पात दए खपा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। एका ब्रह्म दए दरसा, ईश जीव मेल मिलाईआ। जगत जगदीश होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्ना, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। एका रंग दए चढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। एका अनन्द दए वखा, अनन्द अनन्द अनन्द घर घर विच समाईआ। एका चन्द दए चढ़ा, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। एका छन्द दए सुणा, सोहँ ढोला एका गाईआ। सतिजुग मार्ग दए वखा, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। डुब्बदे पाथर लए तरा, पाहन आपणा चरन छुहाईआ। राग नाद पन्ध दए मुका, इक्क इक्क अवाज़ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला चाँईं चाँईंआ। भगतन मिले आप भगवान, जुग जुग दया कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर पहचान, साचा संग निभाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, अक्खर

वखर आप पढ़ाइंदा। काया मन्दिर वेख मकान, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवान, शाहो भूप फेरा पाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, जीव जंत रंग रंगाइंदा। लख चुरासी देवणहारा दान, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। खेले खेल श्री भगवान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। भगतां मेला मेले आण, लोकमात वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरिजन साचे आपणे घर बहाइंदा। भगत भगवान इक्को दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। भगत भगवान इक्को घर, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। भगत भगवान एका अक्खर जाण पढ़, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। भगत भगवान एका मन्दिर जाण वड़, सच महल्ला सोभा पाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दा लड़ लैण फड़, फड़या लड़ ना कोए छुडाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दे पौड़े जाइन चढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत भगवान इक्को मंग, एका आस रखाईआ। भगत भगवान सदा अखण्ड, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। भगत भगवान प्रकाश विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड वज्जे वधाईआ। भगत भगवान उत्तम जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची भगती आप समझाईआ। साची भगती भगत भगवान, जुग जुग आप समझाइंदा। चरन सरन सरन चरन हरि ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए वखाइंदा। अन्तर आत्म आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर भगत भगवन्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, थिर मात रहिण ना पाईआ। भगत भगवन्त दए अधार, एका बूझ बुझाईआ। लेखा जाणे विच संसार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम आई वार, गुर गुर अवतार कह कह गए पुकार, पुरख अबिनाशी एका ओट रखाईआ। प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान जोत सरूपी जामा धार, जोती जोत करे रुशनाईआ। वरन गोत ते वसे बाहर, रूप रंग रेख ना कोए विच संसार, अकल कल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निरगुण आपणा वेस वटाईआ। निरगुण वेस आपे धर, धर धरनी आप सुहाइंदा। भगत भगवन्त लए फड़, जुग जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे इक्को दात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक्क समझाइंदा। साची वस्त भगतन दात, हरि भगवन आप जणाईआ। सोहँ अक्खर सतिजुग गाथ, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के मस्तक माथ, पूरब लेखा रहिण ना पाईआ। दो जहानां देवे साथ, एथे ओथे होए सहाईआ । मेल मिलावा त्रिलोकी

नाथ, त्रै त्रै माया फंद कटाईआ। घर घर वेखे हरि रघुनाथ, रघुपत आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठाईआ। भगत भगवन्त इक्क भरवासा, एका ओट जणाइंदा। निरगुण सरगुण दासी दासा, बण सेवक सेव कमाइंदा। काया मन्दिर पावे रासा, गोपी काहन नाच नचाइंदा। हरिभगत हरि दर्शन प्यासा, दे दरस तृखा बुझाइंदा। आदि अन्त ना होए विनासा, अबिनाशी करता आपणे रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखण आया आप तमाशा, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। लख चुरासी तोलणहारा तोला माशा, रत्ती रत्त रत्त ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, भगवन साचा मेल मिलाइंदा। साचा मेला भगत भगवन्त, साचे घर वज्जे वधाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, घट घट रिहा समाईआ। जिस जन बणाए साची बणत, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख वेखे विरला सन्त, हरि सतिगुर होए सहाईआ। नाता जोड़ नार कन्त, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। रसना जिह्वा मणीआ मंत, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, भगत भगवन्त एका दर वज्जे वधाईआ। एका दर वज्जे वाजा, हरि हरि आप वजाइंदा। मेल मिलावा ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। लख चुरासी साजण साजा, घट घट वेख वखाइंदा। जन भगतां देवे नाम दाता, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अंदर बह बह गाए गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सर्बकल आपे समराथा, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ ताटा, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आप तराइंदा। भगत भगवन्त इक्को माण, एका मिले वड्याईआ। भगत भगवन्त इक्क निशान, एका तीर चलाईआ। भगत भगवन्त इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त इक्क मकान, एका घर डेरा लाईआ। भगत भगवन्त इक्क विधान, साचा मार्ग जगत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सदा सलाहीआ। हरिजन वड्याई भगती भगत, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। लेखा जाणे बूंद रक्त, हड्ड मास नाड़ी चम्म वेख वखाइंदा। देवे वड्याई विच जगत, जीवण जुगत आप समझाइंदा। आपणे मेलण दा आपे जाणे वक्त, वेद कतेब भेव ना आइंदा। कर किरपा जिस देवे दरस, जगत तृष्ना भुख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका रंग वखाइंदा।

२१ माघ २०१८ बिक्रमी राजिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

भगतां करे सदा प्यार, हरि भगवन बेपरवाहीआ। भगतां देवे नाम अधार, हरि भगवन दया कमाईआ। भगतां देवे सच शृंगार, हरि भगवन शहिनशाहीआ। भगतां देवे इक्क आधार, हरि भगवन चरन सरन सरनाईआ। भगतां देवे इक्क ख़ुमार, हरि भगवन अमृत जाम प्याईआ। भगतां देवे इक्क जैकार, हरि भगवन साचा सोहला सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जन भगतां सेव कमाईआ। भगवन मेला एकँकार, भगवन आपणा आप कराइंदा। भगतन सेज दए सुवार, हरि भगवन वेख वखाइंदा। भगतन वखाए सच विहार, विवहारी खेल कराइंदा। जुगां जुगन्तर लए अवतार, निर्धन सरधन मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणा संग निभाइंदा। भगतन सोहे साचा बंक, बंक दुआरी आप सुहाईआ। नात तोड़ जीव जंत, हरिजन आपणे संग मिलाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म बूझ बुझाईआ। आत्म अन्तर साचा मंत, सो पुरख निरँजण इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे भगत माण वड्याईआ। भगत वड्याई विच जग, जीवण दाता आप रखाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। त्रैगुण माया बुझे अग्ग, रजो तमो सतो ना कोए तपाइंदा। सच नगारा जाए वज्ज, त्रैकाल दरसी आप वजाइंदा। पार किनारा करे हद्द, अद्धविचकार ना कोए डुबाइंदा। भगत भगवन्त साची यद, साचा बंस बणाइंदा। आदि अन्त दर दुआरे सद्द, साचा मेल मिलाइंदा। भगत प्यार जए वज्झ, एका बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक्क अकेला, जुग जुग खेल कराइंदा। जुग जुग खेल पारब्रह्म, आपणा आप कराईआ। ना मरे ना पए जम्म, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। दो जहानां जाणे कम्म, लख चुरासी भेव चुकाईआ। लेखा जाणे दमां दम, पवण स्वास रिहा समाईआ। भगतां बेड़ा आप बन्न्ह, हरिजू आपणे कंध उठाईआ। राए धर्म ना देवे डंन, वेले अन्त ना कोए सजाईआ। एका राग सुणाए कन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वेखे थाउँ थाईंआ। भगतन वेखे थान थनंतर, दो जहानां फोल फुलाइंदा। भेव चुकाए गगन गगनंतर, गगन मंडल सोभा पाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट आपणा आसण लाइंदा। जुग जुग जणाए आपणा मन्त्र, गुर पीर अवतार आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादि सदा सुतंतर, सति सतिवादी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन सच्चा इक्को मीत, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जगत जुग अवल्लड़ी रीत, जुग करता आप चलाईआ। लख चुरासी परखणहारा नीत, दिवस रैण रैण दिवस आपणी सेव कमाईआ। भगतन मेला घर

अनडीठ, अनडिठड़ा धाम वखाईआ। अठ्ठे पहर वसे चीत, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। चरन सरन सच प्रीत, प्रीतीवान इक्क सिखाईआ। आदि अन्त रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला साचे घर, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। भगतन मेला भगतन अंदर, काया बंक सुहाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, काया भँवरी फोल फुलाइंदा। वासना मेटे मनुआ बन्दर, आसा तृष्ना नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी दया कमाइंदा। हरिजन नाता तुट्टे मोह, ममता लोकमात रहिण ना पाईआ। जगत विकारा देवे कोह, नाम छुरी इक्क चलाईआ। भेव खुल्हाए सोहँ सो, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। अमृत आत्म देवे चोअ, निझर झिरना आप झिराईआ। जोत निरँजण करे लोअ, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। हरि का नाम ढोआ ढोअ, हरि जू झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर भाग लगाईआ। गृह मन्दिर लग्गे भाग, काया बंक सुहाइंदा। बन्द किवाड़ी खुल्ल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। निर्मल जोत जगे चिराग, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा। शब्द अनादी वज्जे नाद, अनहद राग अल्हाइंदा। आत्म उपजे इक्क वैराग, वैरागी रूप आप अख्वाइंदा। जगत तृष्ना दए त्याग, त्यागी आपणा रंग रंगाइंदा। सुरत सवाणी जाए जाग, शब्द हाणी मेल मिलाइंदा। आपणे हथ्थ पकड़े वाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बंक सुहाइंदा। बंक सोहे बंक दुआर, टेढी बंक पार कराईआ। गृह मन्दिर अंदर होए उज्यार, नूर नूराना नूर रुशनाईआ। नाद धुन धुन जैकार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ । साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाईआ। वाह वाह सतिगुर वज्जे सितार, बिन तन्दी तार हिलाईआ। एका नाद एकओंकार, ओंकारा रूप वटाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। भगतां पैज आप संवार, भगत वछल नाउँ धराईआ। जुग जुग लोकमात लए अवतार, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, निराकार आप कराईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले वेखे विगसे वेखणहार, अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक्क अतीता ठांडा सीता पतित पुनीता साची रीता आप चलाईआ। साची रीता दो जहान, दो जहानां वाली आप चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए ज्ञान, एका गुण समझाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे मार ध्यान, आत्म अन्तर बूझ बुझाइंदा। नौ खण्ड सत दीप ब्रह्मण्ड खण्ड वखाए निशान, सच निशाना इक्क झुलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेखा जाणे अञ्जील कुरान, खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार लेखा जाण श्री भगवान, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। भगतां देवे आत्म दान, साचे सन्तां मिले आण, गुरमुख

वेखे बाल अञ्याण, गुरसिखां बख्शे चरन ध्यान, सरन चरन सच्ची सरनाईआ। दाता दानी नौजवान, देवणहारा जीव जहान, आदि अन्त श्री भगवन्त जुग जुग साची भिच्छया एका एक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला साचे घर, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर वेखे काया तन, त्रैगुण माया बन्धन रखाईआ। बुद्धी मति वेखे मन, मन मनसा खेल कराईआ। जोत निरँजण चढ़े चन्न, चन्द चन्द शरमाईआ। पंचम पंच बेड़ा बन्न, खेवट खेटा सिख जणाईआ। वस्त अमोलक नाम धन, सच ख़ज़ीना विच रखाईआ। दिस ना आए नेत्र अन्न्ह, भरमे भुल्ली सर्ब लुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार देवे डंन, डौरू डंका इक्क वजाईआ। जन भगतां किरपा कर श्री भगवन, आपणी बूझ बुझाईआ। एका राग सुणाए कन्न, छत्ती राग भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर मन्दिर इक्क सुहाईआ। दर मन्दिर सदा सुहाउणा, हरि साचा आप सुहाईआ। भगत भगवन्त गीत इक्को गावणा, एका करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण पकड़े दामना, दामनगीर सच्चा शहिनशाहीआ । एथे ओथे होए जामना, साची जामनी आप निभाईआ। अन्तिम अन्त पूरी करे भावना, भावी काल नेड़ ना आईआ। सोहँ सो साचा ढोला गावणा, आत्म परमात्म होए सहाईआ। परम पुरख एका पावणा, अमरापद इक्क वखाईआ। जोती जोत जोत मिलावणा, भगत भगवन्त एका रंग वखाईआ। कलयुग अन्तिम बेड़ा पार करावणा, जिस जन साचे बेड़े लए चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान फड़ाए दामना, फड़या पल्लू छुट्ट ना जाईआ। भगत कहे प्रभ सरबग, हरि एका एक बूझ बुझा। कलयुग अन्तिम लग्गी अग्ग, चार वरन रिहा कुरला। कोई सहाई दिसे ना जग, वेख्या थाउँ थाँ। मेरी रखे ना कोई लज, अन्तिम पकड़े ना कोई बांह। पड़दा सके ना कोई कज, सारे बैठे करके नांह। कूड़ नगारा रिहा वज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शणी सच सरना। भगत कहे दस्स भगवान, कलयुग कूके दए दुहाईआ। चारों कुण्ट होई वैरान, रुत्त बसन्त ना कोए वखाईआ। रसना जिह्वा सारे गाण, आत्म परमात्म ना कोए मिलाईआ। जीव जंत होए हैरान, साध सन्त देण गवाहीआ। कलयुग जोधा वड बलवान, सब दे माण रिहा गंवाईआ। घर घर पंच विकार होया प्रधान, सच प्रधानगी इक्क समझाईआ। अंदर बह बह खेल करे शैतान, शरीअत नाल लड़ाईआ। तेरी कोई ना मन्ने आण, गुर अवतार गए समझाईआ। पीर पैग़म्बर होए बेपहचान, नूर ज़हूर ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस बिध मिले तेरी सरनाईआ। भगत कहे सुण भगवन्त, मेरी इक्क अरदास। लख चुरासी जीव जंत, कलयुग अन्त होई निरास। कोई ना दिसे साचा सन्त, सच वस्त किसे ना पास। कलयुग माया पाई बेअन्त,

ना कोई करे बन्द खुलास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच धरवास। सच धरवास दे निरँकार, हरिभगत मंग मंगाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मंडल तेरी रुशनाईआ। रवि ससि तेरा प्रकाश, नूर नूर नूर समाईआ। गुर अवतार तेरे दास, पीर पैग़म्बर सेव कमाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह शाहो शबास, सचखण्ड साचे तख्त आसण लाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी तेरी रास, जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म गोपी काहन नाच नचाईआ। घट घट अंदर तेरा वास, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा रख आपणे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। साचे भगत सुण ला मीत, हरि साचा सच जणाइंदा। कलयुग अन्त खेल अनडीठ, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। निरगुण चलाए आपणी रीत, सरगुण रूप ना कोए वखाइंदा। लख चुरासी परखे नीत, जीव जंत वेख वखाइंदा। लेखा जाणे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचे भगत रख उडीक, हरि इक्को इक्क जणाईआ। वेद व्यासा लिख के गया तारीक, एका गुण समझाईआ। ईसा कह के गया लाशरीक, मेरा ख़ुदावंद आए चाँईं चाँईंआ। मुहम्मद रखी इक्क प्रीत, सिर अमामा फेरा पाईआ। निरगुण नानक कहे हरि नज़दीक, नेरन नेरा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा समझाईआ। साचा गुण सुण लै बाल, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल कमाल, कमला रमला आप कराइंदा। गोबिन्द सूरा वेखे लाल, लाल अनमुलड़ा गोद बहाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, लोकमात वेस वटाइंदा। सम्बल वेखे धाम निराल, निहचल महल्ल बणाइंदा। महांबली उतरे आण, नानक लेखा पूर कराइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। सति उठाए इक्क निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। जन भगतां वेखे आपे आण, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव देवे दस्स, हरि वड्डा वड वड्याईआ। प्रगट होवे पुरख समरथ, निहकलंका नाउँ रखाईआ। हरिजन साचे लए रख, लख चुरासी वेख वखाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान कर किरपा करे वक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एथे गावे आपणा जस, ओथे देवे माण वड्याईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आपणा भेव देवे चुक्क, श्री भगवान चुकाइंदा। दरस वखाए जो बैठा लुक, रूप अनूप धराइंदा। निरगुण शेर पए बुक्क, सिँघ आपणा रूप वखाइंदा। जन

भगतां उपर जाए तुट्ठ, मेहर नज़र इक्क टिकाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, आप आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मिलण दी बिधी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि मेला हथ्थ, हरि सतिगुर आप रखाइंदा। जुग जुग खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। लख चुरासी पा नथ्थ, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाइंदा। लेखा जाणे अठ सठ, तीर्थ तट फोल फुलाइंदा। वसणहारा घट घट, गृह गृह सेज सुहाइंदा। जोती नूर लट लट, नूर नूराना डगमगाइंदा। दुरमति मैल कट कट, सुच्च संजम इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला अन्त कल, कल काती रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी वड प्रबल, बल आपणा आप वखाईआ। लख चुरासी अछल अछल, हरिजन साचे लए उठाईआ। आत्म सिँघासण एका मल, साची सेजा सोभा पाईआ। शब्द संदेसा एका घल्ल, घर घर विच लए जगाईआ। जोती शब्दी आपे रल, निरगुण निरगुण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला एका घर, घर मन्दिर इक्क वखाईआ। इक्को घर सोभावन्त, आदि जुगादि सुहाया। खेले खेल जुगां जुगन्त, जुग जुग वेस वटाया। हरिजन मेला हरि हरि कन्त, घर साचे सोभा पाया। कलयुग अन्त बणाई बणत, बसन बनवारी आपणी दया कमाया। एका नाम मणीआ मंत, मन का मणका दए भुवाया। करे खेल वासी पुरी घनक, घनईआ आपणा रूप धराया। गुरमुख सुरती वरे जिउँ सीता सपुत्तरी जनक, जानकी आपणे अंग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला साचे दर, दर मन्दिर आप बणाया। दर मन्दिर वेखे काया गढ़्ह, पंज तत्त वड्याईआ। पुरख अबिनाशी अंदर वड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। साचे पौड़े जाए चढ़, औदां जांदा दिस ना आईआ। निष्अक्खर अक्खर आपे पढ़, करे सच पढ़ाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। सन्त सुहेले आपे फड़, फड़ फड़ बन्धन पाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, भगत भगवन्त सदा सदा आपणी गोद रखाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, नयानक रूप ना कोए जणाईआ। चरन सरोवर नुहाए साचे सर, सर आत्म इक्क वखाईआ। जन भगतां उपर किरपा कर, किरपा निध गहर गुण सागर, संसार सागर पार कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन कर्म करे उजागर, तिस कर्म कांड कोए रहिण ना पाईआ।