२१ माघ २०१८ बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह सीड़ जम्मू
भगत भगवान मेला जग, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। सन्त सुहेले साचे लभ्भ, हरि पुरख निरँजण खेल वखाइंदा।
गुरमुख साजण प्याए अमृत जाम मदि, रस रसीआ इक्क वखाइंदा। गुरसिख प्यारे कर कर अड्ड, नाम डोरी बन्धन पाइंदा। सति सरूप निशाना गड्ड, सति सतिवादी आप वखाइंदा। जन्म कर्म दी तोड़ हद्द, आपणे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। भगत भगवन्त सच संदेसा एका एक जणाईआ। सन्त साजन आपे वेखा, लोचण नैण नैण खुल्हाईआ। गुरमुखां मेटे पिछली रेखा, अगला पन्ध वखाईआ। गुरसिखां मेले साचे देसा, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त होए अधीन, एका दूआ भेव चुकाया। सन्तां लेखा चुक्या लोक तीन, लोक परलोक वेख वखाया। गुरमुखां हिरदा ठांडा सीन, सांतक सति सति कराया। गुरसिख रसना जिवहा रहे चीन, निमख निमख गुण गाया। दाता दानी वड प्रबीन, मेहरवान दया कमाया। लेखा जाणे जिउँ जल मीन, जल मीन आपणी धार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाया। भगत भगवन्त इक्को घाट, हरि साचा सच रखाइंदा। सन्तन मेटे दूर दुराडी वाट, आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुरमुखां देवे इक्को दात, साची वस्त झोली पाइंदा। गुरसिखां जोड़े साचा नात, नाता बिधाता इक्क बंधाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द वखाइंदा। शब्द अगम्मी हरि हरि गाथ, चार वरन पढ़ाइंदा। अठारां बरन देवे साथ, नव नौ फेरा पाइंदा। चार चार मेला कमलापात, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। वसणहारा इक्क इकांत, अकल कला रूप वटाइंदा। गुरमुख सज्जण वेखे मार झात, आपणा नैण खुल्हाइंदा। गुरसिखां खोल्हणहारा ताक, बन्द ताकी आप तुड़ाइंदा। सन्ता लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। भगत भगवन्त वसे साथ, सगला संग रखाइंदा। सगल विसूरे जायण लाथ, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। नाता तुट्टे पूजा पाठ, अठ सठ तीर्थ ना कोए नुहाइंदा। इक्को रखे साची याद, आपणी बूझ बुझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर सुणदा आया फ़रयाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला आप मिलाइंदा। भगत भगवन्त दस्से राह, एका गुण जणाईआ। सन्तन मेला सहिज सुभा, सतिगुर आप कराईआ। गुरमुख नेत्र पेख चढ़े चाअ, नित नित वेख वखाईआ। गुरसिख गुर गुर सीस रिहा झुका, निउँ निउँ मस्तक टिक्का लाहे छाहीआ। सतिगुर पूरा बेपरवाह, दीनन आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आ, वेखणहारा दिस ना आईआ। जन भगतां बख्शे सर्ब गुनाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख वड वड्याईआ। समरथ पुरख इक्क इकल्ला आदि जुगादि समाइंदा। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, सोभनीक सोभा पाइंदा। जोती धार आपे रला, शब्दी नाद वजाइंदा। थिर घर फड़ाए आपणा
पल्ला, शब्दी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि पुरख हो उज्यारा, एका घर दए वड्याईआ। सचखण्ड सुहाए सच मुनारा, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। जोती जोत जोत उज्यारा, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाईआ। धरत धवल ना कोए अखाड़ा, मंडल मण्डप ना कोए वड्याईआ। इक्क इकल्ला इकओंकारा, एका आपणा बंक सुहाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, सीस जगदीस आपणे ताज़ टिकाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। पंज तत्त कर अकारा, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। शब्दी नाद सच्ची धुन्कारा, घट मन्दिर आप वजाईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। खाणी बाणी पावे सारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणा हुक्म मनाईआ। राउ रंकां राज राजाना शाह सुल्ताना दए सहारा, ऊँच नीच जात पात कायनात आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग गेड़ा हरि हरि गेड़, कोहलू चक्की चक्क भुवाइंदा। अन्तिम करे हक़ निबेड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त रहिण ना पाइंदा। निरगुण सरगुण छेड़ा छेड़, जगत खेल आप खिलाइंदा। वरन बरन देवे भेड़, जात पात वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा धन्दा तेरी झोली पाइंदा। कलयुग उठ उठ मलंग, हरि साचा सच जणाईआ। अन्तिम वेला वजा मृदंग, झूठ मृदंगा हथ्थ फड़ाईआ। सृष्ट सबाई होई नंग, साचा पड़दा उत्ते ना कोए पाईआ। आत्म परमात्म अंदर झूठी कंध, ढह ढेरी ख़ाक ना कोए कराईआ। तेरा नशा झूठा गंद, रसना जिह्वा करे हल्काईआ। किसे ना आवे परमानंद, निज़ानंद ना कोए रसाईआ। गा गा थक्के बत्ती दन्द, हरि का दरस कोए ना पाईआ। हरि जू सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना लए बदलाईआ। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, आपणा बल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अनुभव आपणी धार चलाईआ। अनुभव धार श्री भगवान, हरि साचा सच चलाइंदा। जोधा सूर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण आप हिलाइंदा। सन्त सुहेले वेखे आण, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। गुरमुखां चुक्के झूठी काण, दूसर आण ना कोए पुवाइंदा। गुरसिखां देवे इक्क ज्ञान, गोझ ज्ञान समझाइंदा। सोहँ अक्खर साचा नाम, सतिगुर पूरा झोली पाइंदा। एथे ओथे देवे माण, सगला संग रखाइंदा। किरपा कर श्री भगवान, विष्नूं आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे नाम निधान, तिस आपणा बन्धन पाइंदा।
२१ माघ २०१८ बिक्रमी सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड कोटली शाह दौला जम्मू
हुक्मे अंदर चले जमाना, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। आदि जुगादि खेल श्री भगवाना, जुग करता आप चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मेटे कूड़ निशाना, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। करे खेल वाली दो जहानां, आपणा भेव चुकाइंदा। लख चुरासी होए हैराना, जीव जंत साध सन्त हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम काली धार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई गई हार, धीरज जत ना कोई रखाईआ। जीव जंत करे विभचार, सति सन्तोख ना कोए दृढ़ाईआ। धर्म कर्म होए खुआर, साची गंढ्ढ ना कोए पुवाईआ। एका विसरया हरि निरँकार, नौ खण्ड पृथ्मी दए दुहाईआ। सत्तां दीपां हाहाकार, जगत दुहागण रंड रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जमाना दए समझाईआ। जगत जमाना अन्धेरा अन्ध, साचा चन्न ना कोए चढ़ाइंदा। घर घर दर दर दिसे विकार गंद, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराइंदा। रसना जिह्वा गा गा थक्की बत्ती दन्द, आत्म अनन्द ना कोए पाइंदा। दहि दिशा भेख पखण्ड, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाइंदा। बिन हरि नामे सृष्ट सबाई होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। आदि जुगादि खेले खेल सूरा सरबंग, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जमाना वेख वखाइंदा। जगत जमाना वेख भगवान, आपणी दया कमाईआ। चारों कुण्ट पंज शैतान, वरन बरन करन लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले बैठे बेईमान, आत्म अन्तर ना कोए दरसाईआ। रसना पढ़ पढ़ करन ज्ञान, अन्तर राम ना कोए वसाईआ। नानक गोबिन्द ना करे कोई ध्यान, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर बाणी ना सके पछाण, चार वरन रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि पुरख कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, थिर घर साचे आसण लाइंदा। गोबिन्द सूरा सूरबीर शब्दी सुत एका घल्ला, आप आपणा बल जणाइंदा। नव नौ सत चार पए थरथल्ला, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम आया वेला, वेला वक्त ना कोए जणाईआ। खेले खेल गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द वेस वटाईआ। वसणहारा सद निवेला, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। गुरमुखां बणे सदा सुहेला, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग खेल पुरख अगम्म, आदि जुगादि कराइंदा। कलयुग वेखणहारा चन्न, चन्द चांदना नज़र किसे ना आइंदा। चार कुण्ट अन्धेरा
अन्ध, रैण अन्धेरी ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गोबिन्द आसा इक्क भरवासा, शाहो शबाशा पूर कराइंदा। शाहो शाबाशा हरि सुल्तान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुग जुग वेखे मार ध्यान, निरगुण दाता सच्चा शहिनशाहीआ। नानक नाम सति कर प्रधान, जीव जंत गया समझाईआ। आत्म ब्रह्म इक्क ज्ञान, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। ज़ात पात ना कोए निशान, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। गोबिन्द सूरा हो मेहरवान, अमृत जाम गया प्याईआ। इक्को ओट पुरख अकाल, दूजी कोए ना सरन सरनाईआ। लेखा जाणे दीन दयाल, दीन दुनी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्त होए बेहाल, चारों कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। घर घर कूके काल, डौरू डंका इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जमाना वेख वखवाईआ। जगत जमाना चले धार, धरनी धरत रही कुरलाईआ। सृष्ट सबाई होया विभचार, जूठ झूठ बन्धन पाईआ। साध सन्त ना पावे कोई सार, हरि कन्त नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। गोबिन्द अन्तिम मंगी मंग, दोए जोड़ करे निमस्कारा, पुरख अबिनाशी तेरा संग, आदि जुगादि इक्क सहारा, तेरी सेज मेरा पलँघ, सेज मेरा पलँघ तेरा अवतारा। कलयुग अन्त होए अन्धेरा अन्ध, चारों कुण्ट ना पावे कोई सारा। प्रगट होणा गुणी गहिन्द, निहकलंक नरायण नर अवतारा। इक्क सुणाए सहागी छन्द, चार वरन करे प्यारा। जन भगतां तुट्टी देवे गंढ्ढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल न्यारा। जगत जमाना रिहा रो, चार कुण्ट चार वरन कुरलाईआ। दुरमति मैल ना सके कोई धो, निर्मल नीर ना कोए प्याईआ। आत्म परमात्म सके ना छोह, दूई द्वैती पड़दा विच रखाईआ। निर्मल जोत जगे ना को, जोत जोत ना कोए रुशनाईआ। अनहद शब्द ना मिले ढोआ ढोअ, धुनी राग ना कोए सुणाईआ। अमृत सीर सके ना कोई चोअ, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख दर दरवेश फेरी पाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आया, हरि साचा खेल कराइंदा। लख चुरासी वेख वखाया, वेखणहारा दिस ना आइंदा। सम्मत सम्मती दए मिटाया, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सम्मत अठारां विच संसार, वीह सौ बिक्रमी नाल रलाईआ। राज राजान शाह सुल्तान होण खुआर, सीस ताज़ ना कोए टिकाईआ। चार कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पीर पैग़म्बर ना कोए सहार, मुल्ला शेख़ मुसायक संग ना कोए निभाईआ। पंडत पांधे करन गिरयाज़ार, हिसाब किताब कम्म किसे ना आईआ। गुरमुख विरले
करन पुकार, सतिगुर पूरा गुरू गोबिन्द मिले चाँईं चाँईंआ। करे खेल अपर अपार, नाम डंका इक्क वजाईआ। वीह सौ उन्नीं हो त्यार, आप आपणा बल धराईआ। मुस्लिम सुन्नी कर खुआर, देवे अन्त सजाईआ। चौदां तबक हाहाकार, अल्ला राणी नैण शरमाईआ। मुहम्मद नाता तुट्टे चार यार, यारी यारां नाल ना कोए निभाईआ। ईसा मूसा करे पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत उंनी सब दी चोटी जाए मुंनी, सीस ताज़ ना कोए टिकाईआ। सम्मत उंनी होए उन्नीसा, एका नाया जोड़ जुड़ाइंदा। वेखणहारा अंज़ील कुरान हदीसा, बेऐब परवरदिगार फेरी पाइंदा। मुकामे हक्क खेल शाहो शबीसा, शहिनशाह आपणा भेव चुकाइंदा। सब दा करे खाली खीसा, राज राजान शाह सुल्तान दर दर आप फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सम्मत उंनी जाए चढ़, लोकमात वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आवे डर, भय भयानक सर्ब जणाईआ। इक्क दूजे दा छड्डण लड़, सगला संग ना कोए निभाईआ। गुरमुख विरले एका अक्खर हरि का नाम लैण पढ़, एका ओट सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सम्मती खेल रचाईआ। सम्मत सम्मती मारे मार, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जगत लोकाई होए खुआर, लोक परलोक खेल कराइंदा। चोदां लोक हाहाकार, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द करे पुकार, दोए दोए जोड़ सीस सर्ब झुकाइंदा। मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड करे विचार, हरि जू की की खेल कराइंदा। लेखा जाणे गोबिन्द सूरा वड बलकार, नाम खण्डा चण्ड प्रचण्डा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सृष्ट सबाई मारे मार, मेट मिटाए दुष्ट हँकार, विभचार कोए रहिण ना पाइंदा। सम्मत वीह सौ बीसा खेल अपारा, निरगुण दाता आप कराईआ। जोधा सूरबीर निरगुण निरवैर निराकारा, मूर्त अकाल अजूनी रहित डगमगाईआ। सृष्ट सबाई आर पार किनारा, मँझधारा दए रुढ़ाईआ। साचा मार्ग विच संसारा, सति सतिवादी आप लगाईआ। नौ खण्ड प्रिथवीं वखाए इक्क दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब परवरदिगारा, ऊँचो ऊँच महल अटल अचल्ल करे रुशनाईआ। एका नाम शब्द जैकारा, सृष्ट सबाई दए सुणाईआ। एका डंका जगत जैकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा करे खेल हरि जगदीसा, जगत जुगत जोग आपणे हथ्थ रखाईआ। बीस बीसा श्री भगवाना, आपणा खेल जणाइंदा। सति सतिवादी सति निशाना, नौ खण्ड पृथ्मी आप झुलाइंदा। पंदरां कत्तक दिवस महाना, थित वार वंड वंडाइंदा। दिल्ली तख्त भूप राजाना, शाहो आपणा आसण लाइंदा। तख्त निवासी हो मेहरवाना, धुर फ़रमाणा इक्क समझाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण रूप सति सरूप पहरे बाणा, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाइंदा। शब्द
नाद इक्क सुनाणा, ब्रह्माद गाए साचा गाणा, रागी राग ना कोए जणाइंदा। लख चुरासी मन्नणा भाणा, वीह सौ उन्नीं आप जणाइंदा। वीह सौ बीस बिक्रमी जीव जंत होए वैराना, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। सो जन उधरे जिस जन मिले आप श्री भगवाना, कर किरपा आपणा मेल मिलाइंदा। गुरमुख गुरसिख वेखो मार ध्याना, गुर गोबिन्द तेरा राह तकाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल सदा सद करे प्रितपाला, जो जन चरन ध्यान रखाइंदा। अग्गे बड़ा औखा आउण वाला जमाना, जुलम जालम ज़बर सर्ब खपाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी पिछला मेटे सर्ब निशाना, अग्गे मार्ग इक्क रखाइंदा। गुर गोबिन्द सूरा प्रगट होए विच जहानां, चार वरन इक्क सरन ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला खेल लोकमात आप आपणे हथ्थ रखाइंदा।
२१ माघ २०१८ बिक्रमी अंग्रेज़ सिँघ दे गृह सतवारी जम्मू
श्री भगवान कहे मैं भगतां दास, लोकमात ना कोए वड्याईआ। जुग जुग जन भगत मिलण दी रखां आस, सचखण्ड बैठा ध्यान लगाईआ। मिल मिल भगत बुझे प्यास, तृष्ना तृख रहिण ना पाईआ। बिन भगत मेरी पूरी करे ना कोई आस, आसा पूर ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। साचा भगत साख्यात, मेरा रूप दरसाइंदा। निरगुण सरगुण साचा नात, लोकमात बन्धन वखाइंदा। नाद अनाद सुणाए गाथ, शब्दी शब्द पढ़ाइंदा। अंदर बाहर वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। अन्त वखाए एका घाट, सति किनारा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव चुकाइंदा। जन भगत मेरा सच्चा मीत, लोकमात अख्वाइंदा। आदि जुगादी साची रीत, जुग जुग धार जणाइंदा। मेरा उहदा इक्को गीत, एका राग अल्हाइंदा। सदा सुहेला ठंडा सीत, सांतक सति सति समझाइंदा। सति सतिवादी सच प्रीत, सति पुरख निरँजण आप रखाइंदा। मेल मिलावा धाम अनडीठ, अनडिठड़ी सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत सदा सलाहइंदा। बिन हरिभगत ना मेरी याद, जगत जुगत ना कोए वड्याईआ। हरिभगत साची दाद, प्रेम वस्त झोली पाईआ। सज्जण सुहेला आपे लाध, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत दए वड्याईआ। साचे भगत तेरा सति सरूप, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरे अंदर इक्क सबूत आपणा आप वखाइंदा। तेरी काया पंज तत्त कलबूत, अंदर आपणा आसण लाइंदा। नाता तोड़ जूठ झूठ, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
भगत भगवन्त आप वड्याइंदा। भगत भगवन्त वड्डा वड, हरि देवे माण वड्याईआ। आपणी धार आपणे विच्चों कढ्ढ, आपे लए प्रगटाईआ। आपे नाता जोड़े हड्ड मास नाड़ी रत्त, बूंद रक्त बन्धन पाईआ। आपे देवे साची वथ, आत्म परमात्म वड वड्याईआ। आपणी महिमा जणाए अकथ, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। आप चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सालाहीआ। बिन भगत ना कोई रंग, रूप रेख मात ना कोई समझाईआ। बिन भगत ना सेज पलँघ, सच सिँघासण ना कोई बहाईआ। बिन भगत ना कोई अनन्द, अनन्द अनन्द ना कोई रखाईआ। बिन भगत ना कोई छन्द, रसना जेहवा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आपणा ज़हूर हरिभगत आप दिखाईआ। हरिभगत साचा नूर, नूर नूराना आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी हाज़र हज़ूर, आप आपणा खेल कराइंदा। वसणहारा दूरन दूर, नेरन नेर पन्ध मुकाइंदा। आसा मनसा मनसा आसा पूर, तृष्ना भुख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन मिले इक्क दुआर, कलयुग अन्त मिली वड्याईआ। लहिणा देणा जुग चार, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, नौ खंड पृथ्मी फोल फुलाईआ। लख चुरासी नैण उग्घाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। बिन भगत ना कोई संग, सगला संग ना कोई निभाइंदा। नाम वजाए ना कोई मृदंग, सच मर्दानगी ना कोए जणाइंदा। नाम चिल्ला तीर कमान खिच्चे ना कोई कमंद, बाहू बल ना कोई रखाइंदा। बिन भगत सुहागी गाए ना कोई छन्द, सहिँसा रोग ना कोई चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां आप वड्याइंदा। भगत वड्याई जुग जुग चार, जुग जुग आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम कर प्यार, एका बूझ बुझाइंदा। एका नाम शब्द धुन्कार, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। बण विचोला आप ओंकार, साची सेव कमाइंदा। हौला हौला कर कर भार, साची वंड वंडाइंदा। पूरब जन्म पावे सार, लिख्त लेखा फोल फुलाइंदा। कर्मी कर्म लए विचार, निहकर्मी वेस वटाइंदा। जन्म जन्म दए संवार, अजन्मा रोग गवाइंदा। वरन वरन करे खुआर, साची सरन इक्क समझाइंदा। हरन फरन खोल्ह किवाड़, रूप अनूप दरसाइंदा। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, अग्नी तत्त ना कोई जलाइंदा। देवे दरस अगम्म अपार, रूप अनूप वटाइंदा। करे खेल विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। नाता तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। चरन प्रीती निभे नाल, पुरख अबिनाशी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां आप तराइंदा। तारनहारा इक्को गुर, आदि अन्त अख्वाइंदा। लेखा जाणे धुरदरगाही
धुर, धुर लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवान सुणाए इक्को सुर, राग अनादी नाद अल्हाइंदा। एका मन्दिर बहण चढ़, जोती जोड़ा आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन रंग आप रंगाइंदा। भगवन रंग रंग अपारा, जन भगतां आप चढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम दे सहारा, सरनगति इक्क समझाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र लोचण नैण आप खुल्हाईआ। दरसी दरस अपर अपारा, दरसन आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला आत्म घाट, घर घर विच मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ सज्जण साक, साचा बन्धन पाइंदा। लेखा जाणे भविख्त वाक्, अनुभव आपणा खेल खिलाइंदा। खोल्हणहारा बन्द ताक, दर दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे धाम बहाइंदा। हरिजन वेखे साचा धाम, एका एक वड्याईआ। निरगुण उथे वसे राम, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। शाहो भूप सच अमाम, बेऐब डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। बेऐब डेरा आपणा ला, आपणा खेल कराइंदा। साचा सजदा सीस झुका, निउँ निउँ वेख वखाइंदा। साचा काअबा दए वड्या, दोए दोए आबा खेल कराइंदा। तन रबाबा दए वजा, अहिबाब आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत आप वड्याइंदा। हरिभगत तेरा माण, दो जहान रखाईआ। कलयुग अन्त कर पछाण, आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़ जीव जहान, जीवण जुगत समझाईआ। आत्म अन्तर देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। ईश जीव कर परवान, जगदीशर सोभा पाईआ। काया मन्दिर वेख मकान, बैठा आसण लाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। नर नरेशा नौजवान, आपणा बल प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण आण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। लेखा जाणे दो जहान, भेव कोए ना पाईआ। करोड़ तेतीसा सारे गाण, लख लख शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, बल आपणा आप धराईआ। भगतन मेला सच दरबार, धुर दरबारी आप कराइंदा। खेले खेल अपर अपार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। शब्दी शब्द कर प्यार, दर घर साचे सोभा पाइंदा। वणजी वणज वणज वापार, साचा हट्ट चलाइंदा। तीर्थ तट पार किनार, अठ सठ भेव मुकाइंदा। भगत भगवन्त कर त्यार, साचा मार्ग लाइंदा। सोहँ शब्द इक्क जैकार, जै जैकार सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला आप मिलाइंदा। भगतन मेला एकँकार, आदि जुगादि कराइंदा। जुग जुग वेखे वेखणहार, आपणा रूप धराइंदा। जुग जन्म दे विछड़े मेले यार, आपणा बन्धन पाइंदा। नाता तोड़ पुरख नार, एका रंग वखाइंदा। बिरध बाल जवान देवे तार,
जिस जन आपणा दरस कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वसया बाहर अञ्जील कुरान भेव ना आइंदा। रागी नादी गए हार, गा गा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। महल अटल उच्च मनार, सोभावन्त डेरा लाइंदा। निर्मल नूर जोत उज्यार, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। सचखण्ड वसे सच मिनार, सति सतिवादी डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा आप सुहाइंदा। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक वड्याईआ। दीपक जोत जगे निरँजणा, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। जन भगतां मेल साचे सज्जणा, हरि सज्जण आप कराईआ। दीना नाथ दर्द दुःख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। गुरमुख विरले देवे नेत्र अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ साचा मजना, दुरमति मैल धुवाईआ। काल नगारा सिर ते वज्जणा, कूके सर्ब लोकाईआ। गुरमुख गुर दर बह बह सजणा, मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, भगतन वेखे चाँईं चाँईंआ। भगतन मेला चाओ घनेरा, एका एक जणाइंदा। नाता तुट्टे सञ्झ सवेरा, एका रंग वखाइंदा। लेखा चुक्के मेरा तेरा, तेरा मेरा एका रूप प्रगटाइंदा। प्रगट होए सिँघ शेर दलेरा, भबक आपणी आप लगाइंदा। धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़ा, घर घर ख़ुशी मनाइंदा। जीव जंत देवे गेड़ा, गेड़े विच भुवाइंदा। जन भगतां बन्न्हे आपे बेड़ा, साची सेव कमाइंदा। हरिजन वसे तेरा खेड़ा, दर घर साचा आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणे रंग रंगाइंदा। भगतन रंग चढ़े अमोला, अमुल आप चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण होए तोला, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। सोहँ सो साचा बोला, धारन नाल जणाईआ। लख चुरासी चार कुण्ट चार वरन प्या रौला, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कोई कहे मेरा मौला, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। कोई कहे मेरे नाल करके गया कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं सब तों रख्या ओहला, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। पंज तत्त काया वसदा रिहा चोला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे हुक्म फिराईआ। कलयुग अन्तिम बण विचोला, जन भगतां मेल मिलाईआ। भगत दुआरा एका खोल्हा, मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप प्रगटाईआ। साचे भगत मात प्रगटा, प्रगट आपणा खेल जणाईआ। साचा हट्ट आप खुल्हा, वस्त अनडिठ आप वरताईआ। साचा तट आप जणा, तट किनारे डेरा लाईआ। सच राग आप अला, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। साचा नाद आप वजा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाउ मेला भगत, हरि भगवन आप कराइंदा। वेख लोकाई देवे माण जगत, जुगत आपणी आप जणाइंदा। सेवक सेवा आदि शक्ति, शक्ती
आपणी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाइंदा। हरिजन लँघे पार हद्द, हरि सतिगुर आप लँघाईआ। कलयुग कूड़ा छड्डे हठ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। बण निमाणा जाए ढट्ठ, ढह ढह नीर वहाईआ। आपणे घरों ना देणा कढ्ढ, तुध बिन होर ना कोए सरनाईआ। मेरे बुढ्ढे होए हड्ड, दुःख अवर ना झल्लया जाईआ। कर किरपा मेरा निशाना गड्ड, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई देणी चरन, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। नाता तुटया जन्म मरन, मरन जन्म ना वंड वंडाईआ। प्रभू मिल्या घाड़त घड़न, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भगतन एका रंग रंगाईआ। भगतन रंगे रंग मजीठ, साची भगती इक्क जणाइंदा। सतिजुग चले साची रीत, सति सतिवादी आप लगाइंदा। चार वरन दा इक्को गीत, सोहँ ढोला इक्को गाइंदा। पुरख अबिनाशी बणे मीत, बण बण मित्र सेव कमाइंदा। हरिजन काया करे ठंडी सीत, आप आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे वेख वखाइंदा। हरिजन हरिजू आपे वेख, आपणी ख़ुशी मनाईआ। कर किरपा धारे साचा भेस, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। ना कोई जाणे नर नरेश, शाह पातशाह भेव ना राईआ। लिखणहारा साचे लेख, लिख लिख लेखा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ । भगतन मेला लोकमात, हरि साचा सच लगाइंदा। आपे वेखे मार झात, नेत्र नैण आप उठाइंदा। आपे होए सज्जण साक, साचा बन्धन आपे पाइंदा। आपे जाणे साचा घाट, पार किनारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे लेखा जाणे सीआं साढे तिन्न हथ्थ माट, काया माटी फोल फुलाइंदा । आप उतारे साचे घाट, साचा पत्तण इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे एका दान, सतिगुर भिच्छया आपणी इच्छया झोली पाइंदा।
२२ माघ २०१८ बिक्रमी मेला राम प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू
हरी हरि विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर ध्यान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सोहँ अक्खर इक्क ज्ञान, सर्ब ज्ञाता आप समझाइंदा। लख चुरासी जीवण दान, जीवण मुक्ती आप समझाइंदा। साचा मन्दिर इक्क मकान, विश्व आपणी खेल कराइंदा। धुरदरगाही शब्द निशान, सूरा सरबंग आप झुलाइंदा। निज घर आत्म अनन्द
महान, निज नेत्र आप जणाइंदा। अमृत रस पीण खाण, अनमुलड़ी वस्त वरताइंदा। सच सुच्च सति इश्नान, धीरज जत इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप वखाइंदा। विष्नूं भगवान हरी हरि, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल कराईआ। तख्त निवासी साचे तख्त आपे चढ़, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी घाड़न घड़, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। शब्द अगम्मी एका पढ़, अगम्म अगोचर करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी देवणहारा वर, साची भिख्या झोली पाईआ। जुग चौकड़ी जायण हर, हरी हरि आपणा खेल कराईआ। सच भण्डारा इक्को भर, आदि जुगादि वरताईआ। देवणहारा इक्को नर, महांबली भेव ना राईआ। करे खेल अगम्म अपर, आकाश प्रकाश समाईआ। जीवण जुगत जाणे जहान, जुग जुग भेव चुकाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात आप झुलाईआ। सचखण्ड दुआर सच मकान, लोकमात आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआर सच विधान, लोकमात आप बणाईआ। सचखण्ड दुआर सच ज्ञान, एका सति करे पढ़ाईआ। सचखण्ड दा सच ध्यान, एका हरि सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं भगवान हरि नरायण, नर नरायण खेल कराइंदा। लख चुरासी वेखे आपणे नैण, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। जीव जंत चुकाए लहण देण, पूरब लेखा सर्ब मुकाइंदा। इक्को अक्खर आपणा नाउँ आया कहिण, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। विष्नूं भगवान हरी हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादि खोल्हे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गुर अवतारां देवे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी वेखे अंदर वड़, घट घट जोत रुशनाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, मध आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। विष्नूं भगवान पारब्रह्म, ब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। आपे जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कराइंदा। हरख सोग ना कोए ग़म, चिंता दुःख ना कोए जणाइंदा। लख चुरासी जीव जंत बण बण जननी जन, घाड़त घड़त वेख वखाइंदा। आदि अन्त जुगां जुगन्त श्री भगवन्त देवणहारा डंन, डण्डा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। विष्नूं भगवान हरी हरि, एका एक रंग वखाईआ। आपणा भाणा आपे जर, आपे बैठा सीस झुकाईआ। जुग जुग वेस आपे धर, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। सन्त सुहेले आपे फड़, आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग आप रंगाईआ। विष्नूं भगवान हरी हरि रंग, हरि करता आप रंगाइंदा। दो जहानां वेख पलँघ, सेज आत्म इक्क सुहाइंदा।
निरगुण निरवैर फड़ मृदंग, साचा नाद आप वजाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सब दी पूरी करे मंग, वेला अन्त वेख वखाइंदा। निरगुण जोत प्रकाश चढ़े चन्द, चन्द चांदना आप चमकाइंदा। वेखणहारा हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार वखाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबंग, साहिब सुल्तान फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा आप जणाइंदा। श्री भगवान विष्नूं धार, विश्व विश्व जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यार, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। परवरदिगार हो त्यार, लोकमात वेस वटाईआ। लेखा जाणे सर्ब संसार, सरनगति आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत भगवन्त लए उभार, भेव अभेव चुकाईआ। देवे दरस दरस दीदार, दीद ईद चन्द शरमाईआ। नाता तोड़ जगत संसार, एका नाउँ बन्धन पाईआ। आत्म परमात्म इक्क प्यार, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। चार वरन जै जैकार, एका राग अलाईआ। विष्नूं रूप हरि करतार, दर दर घर घर सेवक बण बण सेव कमाईआ। भगवन हुक्मी करे वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं भगवान खेल अपारा, परवरदिगार आप कराइंदा। विष्नूं दोए दोए जोड़ करे निमस्कारा, भगवन आपणी दया कमाइंदा। विष्नूं दर दरवेश बणे भिखारा, भगवन आपणी वस्त वरताइंदा। विष्नूं एका रंग मंगे अपारा, भगवन आपणा रंग चढ़ाइंदा। विष्नूं आपणा मेल मंगे संसारा, भगवन मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। विष्नूं मंगे इक्क तेरा मेरा हुलारा, भगवन दे हुलारा आपणा भेव चुकाइंदा। विष्नूं मंगे तेरा मेरा इक्क दुआरा, भगवन खोल्ह किवाड़ा राह वखाइंदा। दोहां वज्जे इक्क सितारा, शत्रु मित्र एका रंग वखाइंदा। कलयुग अन्तिम अन्त किनारा, जगत नईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विश्व आपणी धार चलाइंदा। विष्नूं भगवान इक्क विश्वाश, विश्व आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी होए नास, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। भगवन वसे सब दे पास, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आइंदा। आपणी पावे साची रास, मंडल मण्डप खेल कराइंदा। सूरज चन्द बख्श निवास, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। लेखा जाणे आकाशा आकाश, कोटन कोटि आकाश चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराइंदा। आपणा बल विष्नूं भगवान, एका एक प्रगटाईआ। प्रगट होए विच जहान, दो जहानां करे रुशनाईआ। साचा चिल्ला तीर कमान, शब्दी शब्द उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवणहारा ज्ञान, आपणा नाउँ करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त मेले आण, आप आपणा बन्धन पाईआ। सति सतिवादी सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। लेखा जाणे ज़िमीं असमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व आपणा भेव चुकाईआ। विष्नूं भगवान सदा अनडिठ, नज़र किसे ना आइंदा। कोटन कोटि लेखा गए लिख, लिख
लिख लेख ना किसे मुकाया। आपणा वंड वंड गए हिस, साची वंडन हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाया। आपणा पड़दा देवे चुक्क, चार कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। प्रगट होए जो बैठा लुक, लुकवीं खेल दए मुकाईआ। बिन हथ्थां बांहां भुजां जोधा सूरबीर पए उठ, तीर तलवार तुफंग कटार शस्त्र बस्त्र ना कोए रखाईआ। लख चुरासी देवे कुठ, शब्दी मार इक्क वखाईआ। जन भगतां उपर आपे तुट्ठ, आपणी बूझ बुझाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, पारब्रह्म वड वड्याईआ। हरिजन सुहाए रुत्त, रुत रुत्तड़ी आप महकाईआ। वेखणहारा काया बुत्त, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिख बाले छोटे सुत, सुत अपराध ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। विष्नूं भगवान विश्व ज्ञाता, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाइंदा। सतिजुग सुणाए साचा साका, सोहँ सो नाउँ प्रगटाइंदा। चार वरन बंधाए नाता, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाइंदा। उत्तम रखे इक्को जाता, ब्रह्म ब्रह्म सर्ब समझाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, सति सतिवादी साचा चन्द वखाइंदा। सृष्ट सबाई पिता माता, हरिजन साचे गोद बहाइंदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, लोआं पुरीआं खोज खुजाइंदा। वेख वखाए पूजा पाठा, पुस्तक पुशतक आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला इक्क दुआर, एका घर वड्याईआ। जन्म ना होवे दूजी वार, जन्म मरन पन्ध चुकाईआ। इक्को मेला हरि निरँकार, दूजी सरन ना कोए सरनाईआ। इक्को मन्दिर हरि का दुआर, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। इक्को अंदर महल्ल मुनार, उच्च अटल्ल होए रुशनाईआ। एका सेजा कन्त भतार, पुरख अबिनाशी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला चाँईं चाँईंआ। हरिजन मेला एका घाट, हरि घाटा पूर कराइंदा। जन्म जन्म दी चुक्के वाट, अगला पन्ध मुकाइंदा। साची सेज वखाए खाट, नाम विछाउणा इक्क वखाइंदा। हरिजन मेला कमलापात, कँवल नैण आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर बहाइंदा। हरिजन साचे बहणा घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। इक्क भगवान लैणा वर, दूजी होर ना कोए कुड़माईआ। दो जहानां चुक्के डर, भय नज़र कोए ना आईआ। साची सेजे जाणा चढ़, मिले मेल हरि रघुराईआ। इक्को पल्लू लैणा फड़, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाईआ। मिल्या मेल श्री भगवान, हरिजन आपणा आप चुकाया। दीपक जगया बिन बाती तेल, तेल बाती ना कोए रखाया। प्रभ मिल्या सज्जण सुहेल, सगला संग रखाया। धाम वखाए इक्क निवेल, अवल्लड़ा धाम आप बणाया। ओथे लेखा गुरू गुर चेल, गुर चेला रूप समाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे आप मिलाया। दर घर साचे आप मिलणा, मेलणहार गोपाल। ना कोई सूरज ना कोई चन्ना, ना कोई ज़िमीं ना असमान। ना कोई हद्द ना कोई बन्ना, ना कोई मन्दिर धर्मसाल। इक्को इक्क श्री भगवाना, नूरो नूर जोत जमाल। ना कोई राग ना कोई कन्ना, ना कोई सुरत शब्द दलाल। जोती जोत आप मिलंना, जोती जोत खेल महान। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत श्री भगवान इक्क दूजे दा कहिणा मन्ना, मन्न मन्न कहिण दोवें होए ख़ुशहाल। चाओ घनेरा प्रेम घना, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। नेरन नेरा वसा वाली दो जहानां, आप आपणा पड़दा उठाल। पहलों इक्क जट धन्ना मन्ना, दूजी वार गुरमुख गुरसिख धन्ने रखे आपणे नाल नाल। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर रहे चुकन्ना, आलस निंद्रा विच ना आए दीन दयाल। दो जहान श्री भगवान फिरे भन्ना, हरिजन लभ्भे साचे लाल। कलयुग अन्तिम कीआ वणज सुवंना, गुरसिख आपणे घर रख्या सच्चा धन माल। पारब्रह्म ख़ुशी हो हो कहे मेरी छप्परी सोही छन्ना, मेरे भगत मैनूं मिले आण। बिन भगतां मैं लोकमात अन्न्हा, मेरी कोई ना करे पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां मिलाए आपणे दर, करे खेल विष्नूं भगवान।