पुस्तकालयभाग ११

पहली फग्गण २०१८ बिक्रमी हरिभगत दुआर जेठूवाल

अलख अगोचर अगम्म अथाह हरि मेहरवान, निरगुण बेऐब परवरदिगारया। आदि जुगादि नौजवान, शाह पातशाह सच्चा निरंकारया। वसणहारा सच मकान, जोती जोत नूर उज्यारया। सो पुरख निरँजण खेल महान, हरि पुरख निरँजण आप करा रिहा। एकँकारा वड बलवान, आदि निरँजण नूर प्रगटा ल्या। अबिनाशी करता देवे नाम, श्री भगवान आप वरता रिहा। पारब्रह्म मंगे दान, आपणी झोली अग्गे डाह ल्या। करे खेल आप महान, हरि का भेव कोए ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अनुभव आपणा रूप प्रगटा ल्या। अनुभव रूप हरि निरँकार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरे हो त्यार, आपणी रचना आप रचाईआ। मात पित ना कोए अधार, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जाता पुरख नार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रख वड्याई, हरि आपणा खेल कराया। निरगुण घर वज्जे वधाई, निरगुण आपणा रंग चढ़ाया। सचखण्ड खेल अगम्म अथाही, भेव कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा नूर आप प्रगटाया। आपणा नूर आपे रख, हरि

आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रतख, निरगुण वेस वटाईआ। अगम्म अथाह बोल अलख, आपणा नाअरा आप सुणाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे बणे पाँधी राहीआ। आपणे मन्दिर आपे वस, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। आपणा नूर कर प्रतख, जोती जोत डगमगाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, बेअन्त बेपरवाहीआ। आपे लेखा जाणे आपणा आदि जुगादि, आपणा रंग वखाईआ। आप सुणाया आपणा नाद, अनादी आप वजाईआ। लेखा जाणे बोध अगाध, निष्अक्खर इक्क पढ़ाईआ। आपणे अंदर आपा काढ, हरि आपे वेख वखाईआ। आप कराए साचा लाड, निरगुण निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। खेले खेल कमलापात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। आपणा भेव आपे जाण, हरि आपणी दया कमाइंदा। निरगुण नूर हो प्रधान, दर घर साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी राज राजान, भूपत भूप आप अख्वाइंदा। दर दरवेश बण दरबान, दर आपणा सीस झुकाइंदा। अलख अगोचर वड मेहरवान, मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला, अलाही नूर डगमगाइंदा। मुकामे हक़ हक़ मकान, करे खेल श्री भगवान, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादी नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव श्री भगवान, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण दाता वड मेहरवान, आपणी वस्त आप वरताईआ। आपणी इच्छया कर प्रधान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान, थिर घर आपणा आसण लाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रंग वखाईआ। शब्दी सुत कर परवान, पूत सपूता गोद सुहाईआ। नाम निधाना एका दान, नर निरँकारा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। आपणा भेव बेपरवाह, आदि पुरख आप जणाइंदा। आपणा महल्ल आप सुहा, निहचल आपणा आसण लाइंदा। निरगुण जोत कर रुशना, नूरो नूर डगमगाइंदा। सचखण्ड दुआरे सोभा पा, तख्त निवासी आसण लाइंदा। सच निशान सति सतिवादी आप झुला, आप आपणा खेल कराइंदा। अनाद नादी धुन अल्हा, एका राग जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दुआर खोल्ह किवाड़, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। गृह मन्दिर सोभनीक, हरि साचा आप सुहाईआ। दूसर ना कोई दिसे शरीक, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। ना कोई अन्धेरा दिसे तारीक, निरगुण रूप डगमगाईआ। रूप रंग ना कोए बारीक, अनुभव आपणी खेल कराईआ। आपे जाणे आपणी रीत, साचा मार्ग आपे लाईआ। आपे शब्दी सुत करे प्रीत, साचा संग आप निभाईआ। आपे बैठा रहे अतीत, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आपे गाए अगम्मी गीत, लिखण पढ़न विच ना आईआ।

करे खेल आप अनडीठ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग आपे ला, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। थिर घर दुआरा आप खुल्हा, शब्दी सुत बहाइंदा। साची वंड आपणे हथ्थ रखा, हरि आपणी बणत बणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव घाड़त लए घड़ा, घड़न भन्नणहार खेल कराइंदा। वस्त अगोचर झोली पा, एका नाम समझाइंदा। निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ा, आपणा राग अल्हाइंदा। साचा मन्दिर दए वखा, अनडिठड़ा धाम वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे करतार, आपणी रचन रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, धुर फ़रमाणा दए सुणाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शब्दी शब्द सच्चा सिक्दार, शाह पातशाह इक्क प्रगटाईआ। लख चुरासी वणज वापार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, हरि आपणी दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मन्त्र दस्स, आपणा भेव खुल्हाइंदा। एका देवे साचा रस, अमृत रस आप चुआइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, दर घर साचा आप वखाइंदा। तीर निराला मारे कस, शब्दी बाण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, आदि पुरख कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे दे दान, एका मंत समझाईआ। लख चुरासी जगत निशान, जीव जंत वड्याईआ। वंडे वंड वड मेहरवान, वंडणहारा इक्क हो आईआ। निरगुण सरगुण कर प्रधान, साख्यात दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। निरगुण सरगुण साची धार, हरि साचा सच चलाइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, घट घट आपणा रूप टिकाइंदा। पंज तत्त मेला कन्त भतार, सुरती शब्द बन्धन पाइंदा। नाता जोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना संग रखाइंदा। आत्म धुंन शब्द जैकार, शब्द पंज एका राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेस वटाइंदा। लख चुरासी अंदर वड़, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। शब्द अगम्मी एका पढ़, भेव अभेद जणाइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नड़, साचा बन्धन आप रखाइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाइंदा। करे खेल एका हरि, हरी नरायण आपणा खेल रचाइंदा। आदि जुगादी पुरख नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। लख चुरासी पावे बन्धन, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। घर घर मस्तक लाए चन्दन, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे परमानदंन, निज़ा नंद करे रसाईआ। भेव खुल्हाए

बत्ती दन्दन, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड खण्डन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा राह रखे हथ्थ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। निरगुण रूप सर्बकला समरथ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। घट घट अन्तर आपे वस, गृह गृह डेरा लाईआ। वेद पुराण गाए जस, शास्त्र सिमरत नाल रलाईआ। सरगुण करे पूरी आस, गुर गुर रूप वटाईआ। जोती जाता कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, पवण पवणां विच समाईआ। आपे करे पूरी आस, वड दाता शहिनशाहीआ। लख चुरासी खेल तमाश, जुग करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप जणाईआ। आदि पुरख हरि खेल अपारा, आदि आदि कराया। जुग चौकड़ी बण वणजारा, साचा वणज वखाया। साची वंडन वंडे विच संसारा, साची वंड रखाया। विष्न ब्रह्मा शिव पावे सारा, त्रैगुण अतीता त्रै त्रै मेल मिलाया। पंज तत्त तत्त अखाड़ा, नव नौ नाच नचाया। शब्द अगम्मी साचा लाड़ा, घर घर आप बहाया। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, अनहद नादी नाद वजाया। वेखे विगसे वेखणहारा, दिस किसे ना आया। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणा रूप वटाया। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण करे रुशनाया। नाम अमुल सच्चा भण्डारा, जीव जंत आप वरताया। हुक्मी हुक्म सच फ़रमाणा, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाया। तख्त निवासी साचा राणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। आपणा भेव हरिजू खोल्ह, एका करे पढ़ाईआ। निरगुण अंदर निरगुण बोल, आपणी बूझ बुझाईआ। आपे तोले साचा तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। हर घट अन्तर आपे मौल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाईआ। आपणा पड़दा देवे चुक्क, सो पुरख निरँजण बेपरवाहया। सचखण्ड दुआरे आपे उठ, आप आपणा बल धराया। सरगुण उपर हरि जू तुट्ठ, दीनन दया कमाया। अमृत सरोवर साचा घुट्ट, एका रस प्याया। निर्मल नूर जगाए जोत, अन्ध अन्धेर गंवाया। पंज तत्त काया किला कोट, साचा मन्दिर बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी रंग रंगाया। लख चुरासी रंगया रंग, हरि आपणी दया कमाईआ। घट घट अंदर सेज पलँघ, आत्म राम हंढाईआ। शब्द अनाद अगम्म मृदंग, अनादी नाद सुणाईआ। नव नौ दुआरे आपे लँघ, घर वेखे चाँईं चाँईंआ। लेखा जाणे कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची वंड आप वंडाईआ। साची वंड हरि निरँकार, एका एक कराइंदा। लेखा जाणे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाम रखाइंदा। आपणा भेव खुल्हाए बाणी चार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी खेल कराइंदा। नाता जोड़ वरन चार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वंड पुरख अकाल, आदि आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्दी गुर कर दलाल, लोकमात रूप वटाईआ। अन्त लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जल्वा नूर जलाल, नूर नूराना डगमगाईआ। वसणहारा साची धर्मसाल, सचखण्ड सोभा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वसे गगन पाताल, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। लख चुरासी वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे निरँकार, आपणी धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी कर त्यार, त्रै त्रै मेला मेल मिलाइंदा। शब्दी शब्द शब्द पसार, गुर गुर रूप वटाइंदा। गुर गुर रूप मात धार, लोक परलोक खेल कराइंदा। दो जहानां हो त्यार, निरगुण आपणा राग अल्हाइंदा। सरगुण देवे इक्क सहार, एका नाद वजाइंदा। एका जोती जोत उज्यार, नूर नूराना डगमगाइंदा। चरन सरन सरन चरन इक्क सहार, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। कागज़ कलम ना लिखणहार, ब्रह्मा वेता भेव ना पाइंदा। चार वेद करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यार, आपणा खेल आप कराइंदा। लोकमात हो त्यार, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। जुगा जुगन्तर लए अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन निमस्कार, दोए दोए जोड़ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप चलाइंदा। साचा मार्ग चले जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत त्रैगुण माया लाए अग्ग, बिन सतिगुर पूरे सके ना कोए बुझाईआ। सृष्ट सबाई जाए मघ, सीतल धार ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे हथ्थ खेल श्री भगवान, आदि जुगादि रखाया। जुग जुग देवे साचा दान, नाम अमोलक झोली पाया। गुर अवतार जगत निशान, निरगुण आपणा आप वखाया। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाण, धुरदरबारी आप जणाया। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाया। आपणा भेव श्री भगवन्त, आदि जुगादि ना किसे जणाइंदा। लख चुरासी साचा कन्त, सृष्ट सबाई सेज हंढाइंदा। गुर अवतार बणाई बणत, पीर पैग़म्बर सेवा लाइंदा। लेखा जाणे

लख चुरासी जीव जंत, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। भेव अभेदा आदि अन्त, जुगा जुगन्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाइंदा। आपणा पड़दा आपे पा, जुग जुग खेल कराया। नव नौ चार चौकड़ी वेस वटा, गुर अवतार रंग रंगाया। पीर पैग़म्बर मसला इक्क सुणा, अल्ला इक्क नाउँ धराया। साचा सजदा सीस झुका, हक़ हक़ीक़त इक्क वखाया। लाशरीक इक्क ख़ुदा, एका नूर नूर दरसाया। बेऐब बेपरवाह, आप आपणा रंग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अपणा गेड़ा आप भुवाया। जुग जुग गेड़ा गेड़नहार, आदि पुरख अख्वाया। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरे पार, कोटन कोटि रूप वटाया। गुर अवतार बण बण सेवादार, जुग जुग गए समझाया। पीर पैग़म्बर बोल नाअर, ऐनलहक गए समझाया। कागद कलम बण बण लिखार, लिख लिख लेख गए जणाया। हरि का अन्त ना पारावार, बेअन्त नाम ख़ुदाया। लेखा जाणे धुरदरगाही धुर दरबार, साचे तख्त सच्चा शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाया। साचा खेल श्री भगवान, आपणा आप रचाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। नव नौ वेखे ध्यान विच जहान, चार चार कुड़माईआ। इक्क इकल्ला वड मेहरवान, दूजी कुदरत वंड वंडाईआ। तीजे नेत्र सच ज्ञान, चौथे पद रिहा समझाईआ। पंचम मेला हरि भगवान, छेवें छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। सत्तवें सति सतिवादी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। अठ्ठां तत्तां देवे दान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध बन्धन पाईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, जगत विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। जोती शब्दी आपे रलड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप अपार। नाम निधान फड़ाए पलड़ा दो जहानां पावे सार। सच सिँघासण एका मलड़ा, सचखण्ड निवासी सच्ची सरकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साची कार। कार कराए करनेहारा, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बीते वारो वार, लोकमात फेरा पाईआ। सेवा कर कर गए गुर अवतार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर कर प्यार, निउँ निउँ मंग मंगाईआ। भगत भगवन्त बोल जैकार, जै जैकार गए सुणाईआ। सन्त सज्जण मंग मंग चरन धूढ़ी शार, मस्तक टिक्का धूढ़ लगाईआ। गुरमुख रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरसिख मंगण दरस दीदार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मुर्शद मुरीद किस बिध दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। काया काअबा खोल्ह किवाड़, दो दो आबा आबे हयात पिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। जग खेल वरताया, पारब्रह्म बेअन्त। जुग चौकड़ी पन्ध

मुकाया, वेखणहारा जुगां जुगन्त। गुर अवतार सेवा लाया, करे खेल श्री भगवन्त। वेद शास्त्र सिमरत आप पढ़ाया, इक्क सुणाया मणीआ मंत। राग अनादी आप अल्हाया, खेले खेल आदि अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सदा सदा बेअन्त। बेअन्त होया आप निरँकार, भेव कोए ना पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विच संसार, गुर अवतार सेव लगाइंदा। दे दे आपणा नाम अधार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। रसना बोल जै जैकार, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहइंदा । कागद कलम कर विहार, जगत शाही बन्धन पाइंदा। अक्खर वक्खर कर त्यार, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। जिस नाम नूं लभ्भे लख चुरासी जीव जंत विच संसार, सो दिस किसे ना आइंदा। अक्खर पढ़ पढ़ करन विचार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी प्रनाइंदा। गुर अवतार हिरदे कर कर गए ध्यान, दोए दोए जोड़ मंगण दान, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा नाम झोली पाइंदा। बिन रसना देवे ज्ञान, बिन पढ़यां वखाए निशान, बिन चार दीवारी वसे मकान, सूरज चन्द ना कोए सुहान, मंडल मण्डप ना कोए रुशनाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अवल्ला, हरि जू आप कराइंदा। पहलों वसाया सचखण्ड महल्ला, दूजे थिर घर डेरा लाइंदा। तीजे विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया पल्ला, चौथे त्रै त्रै मेला मेल मिलाइंदा। पंचम पंज तत्त काया हल्ला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। छेवें निरगुण सरगुण अंदर वड़या बण के झल्ला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सत्तवें सति सतिवादी आप फड़ाया आपणा पल्ला, एका बन्धन पाइंदा। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां अग्गे खला, मन मति बुध नाल रलाइंदा। नावें नौ दर दरवेश कर कर मेला, आसा तृष्ना बन्धन पाइंदा। दसवें दहि दिशा वेखणहारा वसणहारा उच्च महल्ला, अटल्ल आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लख चुरासी अंदर वड़ जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण बध्धा नाता लोकमात मार झात इक्क इकांत ध्यान श्री भगवान लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा रंग वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड घाड़न घड़, हरि अचरज खेल वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बहाए फड़, आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार धरनी धरत धवल उपर धर, पंज तत्त दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा खेल आप वरताईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, अकल कला अख्वाइंदा । आदि पुरख कर पसार, पुरख निरँजण धार चलाइंदा। सेवा ला गुर अवतार, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। भगतां देवे नाम आधार, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। सन्तां खोल्हे बन्द किवाड़, साख्यात रूप वटाइंदा। गुरमुखां देवे इक्क सहार, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। गुरसिखां मेल मिलाए विच संसार, संसार सागर पार कराइंदा। लख चुरासी

वेखे वारो वार, जुग जुग आपणा रूप वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार किनार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। नव नौ पन्ध मुका अन्तिम वार, चार चार संग ना कोए निभाइंदा। राती रुत्ती थिती ना कोई वार, सूरज चन्द ना गणत गणाइंदा। पुरख अबिनाशी हो न्यार, आप आपणा भेव छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता पारब्रह्म ब्रह्म रूप अनूप सति सरूप सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद आदि जुगादी आपणी खेल आप वरताइंदा। आपणी खेल वरते करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी पार किनार, लख चुरासी लेखा दए समझाईआ। कलयुग आई अन्तिम वार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। धरनी धरत धवल करे पुकार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शंकर करे इक्क पुकार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। सेवा तेरी कर कर गए हार, तेरा अन्त कोए ना आईआ। लख चुरासी तेरा भण्डार, मुक्क कदे ना जाईआ। किरपा कर आप निरँकार, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह श्री भगवान, एका शब्द जणाइंदा। विष्नूं वेख कर ध्यान, विश्व एका रंग वखाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म दान, लख चुरासी विच टिकाइंदा। शंकर तेरा अन्त निशान, जगत निशाना मेट मिटाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वखाइंदा। जुग चौकड़ी सरगुण रूप हो प्रधान, पंज तत्त काया चोला हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपारा, लोकमात कराया। कलयुग अन्त हो त्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाया। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दरबारी नाउँ धराया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाया। कलयुग अन्तिम खोल्हे भेव, अभेद वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैग़म्बर लाए सेव, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। लख चुरासी नाम गाया रसना जिहव, बत्ती दन्द दन्द सालाहीआ। धाम ना पाया किसे निहकेव, निहचल मिली ना किसे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणी खेल आप वरताईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, निरगुण दाता आप कराइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आप मुकाइंदा। सब दा लेखा श्री भगवन्त, आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम आया अन्त, अन्त दए कराईआ। लख चुरासी जीव जंत, जीवण जुगत गए भुलाईआ। आत्म परमात्म किसे ना मिल्या हरिजू कन्त, नार दुहागण रही कुरलाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जुगा जुगन्त, आत्म अन्तर ना कोए पढ़ाईआ। भरमे भुल्ले झूठे सन्त, माया ममता पई लड़ाईआ। गढ़्ह

बणया हउमे हंगत, आसा तृष्ना करी कुड़माईआ। बिन हरि नामे होए नंगत, सच दुशाला कोए ना पाईआ। भेव ना पाए कोई पंडत, मुल्ला शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी कढ्ढ कढ्ढ वखाण पिछली संनद, नाम संनद अन्तर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण निरगुण लए अंगड़ाईआ। निरगुण रूप निराकार, निरवैर खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआर हो उज्यार, सचखण्ड निवासी सोभा पाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। एको सुत शब्द दुलार, महांबली आप जगाइंदा। लेखा जाणे विच संसार, जीव जंत आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। कलयुग अन्तिम दस्से खेल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सज्जण सन्त सुहेले आपे मेल, मेल मिलावा चाँईं चाँईंआ। दीपक जगाए बिन बाती तेल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अचरज पारब्रह्म प्रभ खेल, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए वखाईआ। आपणा रंग दस्से निरँकार, कलयुग अन्तिम आया। मृदंग वज्जे एकँकार, इक्क इकल्ला दए सुणाया। चार वरन करे ख़बरदार, चोथे जुग सोया कोए रहिण ना पाया। चार वेद करे बेदार, चारे बाणी दए हिलाया। चारे खाणी करे विचार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहया। जुग जुग दा लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, मकरूज़ आपणा फेरा पाया। नेत्र नैणां वेखे आप संसार, एका नैण आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। कलयुग अन्तिम लहिणा लैणा, हरि जू आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सब ने भाणा सहिणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे दो जहानां साक सज्जण सैणा, सगला संग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा दए समझाईआ। आपणा लेखा बोध अगाध, हरिजू आप जणाइंदा। पकड़ उठाए कलयुग साध, लोकमात फेरा पाइंदा। पूजा पाठ वेखे धुन संख नाद, रोज़ा बांग सजदा भेव चुकाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सज्जण निरगुण सरगुण लए लाध, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। शाह पातशाह राज राजान जीव जहान करन अपराध, आपणा बेड़ा ना कोए उठाइंदा। कलयुग दिसे अन्धेरी डूँग्घी खाड, कन्ढ्ढा पार ना कोए कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप आपणा आपणा निशाना रहे गाड, अन्त निशाना कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव करन फ़रयाद, नेत्र नैण नीर सर्ब वहाइंदा। गोबिन्द सूरा करे याद, पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। मुहम्मद कहे मेरी मुक्की मुनयाद, अग्गे लेखा ना कोए जणाइंदा। ईसा कहे मेरी अन्तिम हाद, मूसा पल्लू ना कोए फड़ाइंदा। राम कहे मैं राम नाम गया

छड्ड, अग्गे खाली हथ्थ वखाइंदा। कृष्न कहे मैं आपणी हथ्थीं मेटी यादव यद, आपणी यद ना कोए बणाइंदा। भगत कहिण भगवान कोलों असीं लैणा अद्ध, साची वंडण इक्क वखाइंदा। सन्त कहे कोटन कोटि राज राजान गए लद, शाह पातशाह कोई रहिण ना पाइंदा। गुरमुख कहिण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे दुआरे लए सद्द, इक्को आस तकाइंदा। गुरसिख कहे सतिगुर मेरा लख चुरासी नालों करे अड्ड, आपणे चरनां जोड़ जुड़ाइंदा। पुरख अकाल कहे मैं प्रेम अंदर गया बज्झ, दूजा नाता ना कोए रखाइंदा। हरिभगत हरिजन तेरी काया मन्दिर अंदर बैठा सज, मन्दिर मस्जिद गुरदुआर हथ्थ किसे ना आइंदा। कर प्रेम आपणे विच्चों कढ्ढ, तेरा पड़दा आप उठाइंदा। जगत लाज लोक छड्ड, लज्जयावन्त तेरा मेला मेल मिलाइंदा। लख चुरासी भाण्डा जाणा भज्ज, वेले अन्त ना कोए बचाइंदा। कोटन कोटि मक्के काअबे करन गए हज्ज, साचा इमाम नज़र किसे ना आइंदा। कोटन कोटि संख नाद गुर दर मन्दिर रहे वज्ज, आत्म धुन ना कोए सुणाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त घर गए छड्ड, मन की वासना ना कोए मिटाइंदा। कोटन कोटि जटा जूट बैठे डूँग्घी खड्ड, काया कवरी भँवरी पार ना कोए कराइंदा। कोटन कोटि कूक कूक राम कृष्न नानक गोबिन्द ईसा मूसा पैग़म्बर रहे सद्द, आत्म परमात्म नाद ना कोए वजाइंदा। पुरख अबिनाशी कलयुग अन्तिम सब नालों हो के बैठा अड्ड, पल्लू ना किसे फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा पड़दा आप चुकाइंदा। निरगुण आपणा पड़दा लाउणा, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। शब्दी सुत इक्क उठाउणा, उठ उठ दए सलाहीआ। लख चुरासी वेख वखाउणा, जीव जंत भेव ना राईआ। सम्मत सम्मती पन्ध मुकाउणा, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेल दए कराईआ। करे खेल हरि गोबिन्द, करनहार करतारा। सृष्ट सबाई वेखे चिन्द, चिंता रोग जगत भण्डारा। चार वरन हरि की करे निन्द, दीन मज़्हब लग्गा अखाड़ा। किसे ना मिले अमृत आत्म सागर सिन्ध, फिर फिर थक्के अठ सठ तीर्थ तट किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग करे खेल अपारा। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, हरिजू आप कराईआ। प्रगट होए इक्क इकल्ला, दो जहानां वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाया पल्ला, एका पल्लू नाम जणाईआ। जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। जन भगत वसाए इक्क महल्ला, महल अटल करे रुशनाईआ। हथ्थ विच फड़या इक्को भल्ला, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। नेत्र नैण नीर विरोले राणी अल्ला, आलमीन रही कुरलाईआ। कलयुग अन्तिम होया झल्ला, दहि दिशा फेरा पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मारे हल्ला, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा

शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि निरँकारा, निरगुण निरवैर अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा निहकलंका नाउँ धराइंदा। गोबिन्द मेला सुत दुलारा, सति सतिवादी आप उठाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साची धारा, धरनी धरत धवल कराइंदा। राज जोग इक्क अखाड़ा, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे सम्मत अठारां, वीह सौ बिक्रमी नाल रलाइंदा। गुर अवतारां दए हुलारा, चार जुग दे सोए आप हिलाइंदा। पीर पैग़म्बरां वेखे उधारा, पिछला लहिणा आप समझाइंदा। उठो वेखो करो विचारा, हरि जू की की खेल कराइंदा। भगतां मेल अगम्म अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा। रागां नादां वसे बाहरा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आदि जुगादि सदा जस गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप प्रगटाइंदा। गुर अवतार करो ध्यान, हरि साचा रिहा जणाईआ। करे खेल श्री भगवान, लोकमात वेस वटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप जणाईआ। सचखण्ड लग्गा दरबार, हरि दरबारी आप लगाया। हुक्मी हुक्म कर वरतार, सच संदेश इक्क सुणाया। उठो सारे गुर अवतार तेई दस रिहा समझाया। इक्क अठ्ठ करो विचार, भगत अठारां नाल मिलाया। आदि जुगादी सच प्यार, इक्को शब्दी मेल मिलाया। लहिणा जाणे हरि जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाया। विष्नूं उठ हो त्यार, सच संदेसा इक्क समझाया। ब्रह्मा ब्रह्म कर विचार, पारब्रह्म अल्हाया। शंकर उठ बन्न्ह भार, वेला अन्तिम आया। सुरपति वक्त लै विचार, वेला गया हथ्थ ना आया। करोड़ तेतीसा पैणी मार, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद रहिणा ख़बरदार, अल्ला राणी दए हिलाया । लेखा चुक्के चार यार, चौथा जुग रिहा पार कराया। चार वरन जाणे हार, चार कुण्ट पए दुहाया। पिछला लेखा मुक्के विच संसार, अगला पन्ध आप लगाया। खेले खेल आप करतार, करता पुरख हुक्म वरताया। सूरज चन्द गए हार, चल चल पन्ध ना किसे मुकाया। लिख लिख लेख कर विचार, आदि अन्त ना किसे जणाया। जो उपज्या सो गया हार, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा खेल कराया। अन्तिम खेल करे भगवान, आपणा भेव जणाईआ। कलयुग मात हुक्मरान, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, शरअ शरीअत नाल लड़ाईआ। किसे ना दिसे हक़ मकान, मन्दिर मस्जिद पई दुहाईआ। कोई कहे वेद पुराण, कोई शास्त्र सिमरत रिहा सालाहीआ। कोई कहे गीता ज्ञान, कोई कहे अञ्जील कुरान वड्याईआ। कोई कहे खाणी बाणी महान, बाण निराला तीर चलाईआ। नानक कहे इक्क श्री भगवान, जो हर घट रिहा समाईआ। शब्द संदेस देवे धुर फ़रमाण, नानक गोबिन्द सेव कमाईआ। कोटन कोटि खाणी बाणी गा गा थक्की गाण, गावत गावत आपणा राग

मुकाईआ। हरि का भेव कोए ना पाण, कूक कूक गया सुणाईआ। अन्तिम प्रगट होए श्री भगवान, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड सच दरबारा, हरि साचे सच लगाया। आप उठाए गुर अवतारा, गुर गुर एका हुक्म सुणाया। प्रगट होया हरि करतारा, निरगुण आपणा रूप वटाया। गोबिन्द मेला विच संसारा, पुरख अबिनाशी आप मिलाया। सम्बल वसे धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाया। भगतन मेला अपर अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आप चलाया। साचा मार्ग पुरख अगम्म, एका एक लगाईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम गुर अवतार पीर पैग़म्बर रोवण छम्म छम्म, गिरयाज़ार रहे सुणाईआ। असीं दस्स के आए तेरा नाउँ जपणा दमा दम, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तेरे नेत्र नैणा होए अन्न्ह, दोए लोचण जगत लोकाईआ। तूं देवण आया डंन, ना सके कोए छुडाईआ। जो घड़या देणा भन्न, किसे ना चले कोए चतुराईआ। जिस तेरा कहिणा ल्या मन्न, तूं उस दा सच गुसांईआ। ना कोई तत्तव ना कोई तन, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोए वखाईआ। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई तन्द सितार वजाईआ। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए बणाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई माया ना कोई धन, ना कोई वस्त रूप वटाईआ। ना कोई ठग्ग चोर यार लाए संन, हथ्थो हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। तेरी किरपा श्री भगवन, गुर अवतारां मिले वड्याईआ । तूं सब दा जननी जन, तूं इक्को पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी चरनी डिगे आ के दर, दर दरवेश फेरा पाईआ। आए दर तेरे दरबार, तेई दस अठारां देण दुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणया रिहा यार, मित्र बण बण संग निभाईआ। असीं तेरा दस्सदे रहे इक्क प्यार, सत्थर यार हंढाईआ। तेरा नाउँ पुरख अकाल, अकल कला तेरी शहिनशाहीआ। तेरा त्रैगुण वड्डा जाल, लख चुरासी रिहा फसाईआ। तेरे हुक्मे अंदर काल महांकाल, बैठे सीस झुकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर चित्रगुप्त कढ्ढे सवाल, सब दा लेखा रिहा समझाईआ। तेरे लेखे अंदर राए धर्म बैठा कंगाल, खाली हथ्थ वखाईआ। तेरी रहिमत लाड़ी मौत पाए धमाल, मुख आपणा घूँगट लाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव खण्ड दिसे ना कोए दलाल, जगत दलील रिहा वखाईआ। किरपा करे आप कृपाल, मेहरवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार हो इक्ट्ठे, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। साहिब सुल्तान तेरे अग्गे ढट्ठे, आपणा बल मुकाया। पंज तत्त लुकाया विच कोरे लट्ठे,

अन्त ख़ाकी भेंट चढ़ाया। तेरे चरनां हेठां वसे, चरन धूढ़ी टिक्का लाया। जुग जुग मार्ग सानूं दस्सें, आपणा राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सरन पए सरनाया। तेरी सरन इक्क करतार, एका मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा विहार, विवहारी खेल कराईआ। तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं भगतां हथ्थ रखें विच संसार, जगत पत्त रखाईआ। बण बरदा होएं सेवादार, जाचक बण बण सेव कमाईआ। नाता तोड़ पुरख नार, नर नरायण आपणा रूप दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग निभाईआ। सतिजुग तेरा सच विहार, त्रेता तेरा रंग समाईआ। द्वापर वेखे आप गिरवर गिरधार, गोपी काहन नाच नचाईआ। कलयुग काला सूसा कर शंगार, तन बस्त्र इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मंगी मंग मेरे परवरदिगार, दोए जोड़ सीस झुकाया। चौदां सदीआं नाता चार यार, चौदां तबक रंग रंगाया। चौदां लोक खेल अपार, चौदां विद्या रही जस गाया। चौधवीं चन्न होया शर्मसार, साचा नूर ना कोए जणाया। कलयुग रैण अन्ध अन्धयार, आत्म पर्दा ना कोए उठाया। करे खेल आप अपार, अपरम्पर आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक्क सुहाया। देवे वर श्री भगवन्त, आपणा भेव जणाईआ। मेरा लेखा जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। सदा मेला साचे सन्त, अंग संग समाईआ। पूरब लेखा मणीआ मंत, रसना जिह्वा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाईआ। मेरा भेव हथ्थ भगत, हरि भगवान आप जणाइंदा। आदि जुगादि विच जगत, जुग जुग वेस वटाइंदा। लेखे लग्गे बूंद रक्त, जो जन मेरा ध्यान लगाइंदा। नाता तुट्टे कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। नाम ख़ुमारी रखे मस्त, एका रंग चढ़ाइंदा। देवे नाम अमुलड़ी वस्त, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। मेरा खेल अपार, आदि अन्त भेव ना आया। ·षी मुनी दे सहार, एका राह चलाया। सतिजुग वरत्या विच संसार, सति सति आपणी धार वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाया। भेव खोल्हे हरि भगवन्त, पूरब लहिणा दए जणाईआ। सतिजुग बणाई बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत्त काया वेख्या सन्त, गोतम नाम धराईआ। अंदर मेला हरि जू कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलयुग माया रूप वटाईआ। गोतम सुत्ता इक्क दुआरा, एका घर वखाईआ। अठ चार चुरासी हज़ार बरस रिहा कुँवारा, अंग अंग ना कोए लगाईआ। करया खेल आप करतारा, आपणी

रचना आप समझाईआ। अहल्या रूप अपर अपारा, त्रैगुण लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी खेल त्रैगुण रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, भेव कोए ना पाइंदा। दो जहानां बिन हथियारों कीता जंग, तीर तलवार ना हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आप वंडाइंदा। वंडे वंड आप करतार, आपणी खेल कराईआ। त्रैगुण माया कर त्यार, नारद दिता समझाईआ। नारद मंगी मंग अपार, एका वार झोली डाहीआ। तेरा खेल चले विच संसार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। पुरख अबिनाशी कहे हस्स, तेरी आसा वेख वखाया। कवण तेरी आसा साची दस्स, रसना जिह्वा नाल मिलाया। करे खेल हरि समरथ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। गौतम कहे त्रैगुण दा पहलों चले रथ, दूजा रंग ना कोए चढ़ाया। पुरख अबिनाशी कहे मैं तेरे वस, जिउँ भावें तिउँ लए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा दए समझाया। तूं ज़ोरावर मैं किस तरां करां वस, गोतम अग्गों आख सुणाईआ। पहलों आपणा मार्ग दस्स, जिस बिध डोरी लवां पाईआ। आपणे सीने नाल बन्नां कस, विछड़ कदे ना जाईआ। तैनूं आपणी गोदी चुक्क के गौंदा फिरा जस, मैनूं मिल्या मेरा माहीआ। जे कोई पुछे किथे वसदा मैं तेरे चरनां जावां ढट्ठ, चुम्म चुम्म चरन ख़ुशी मनाईआ। जे कोई पुछे उहदा किथे सच्चा हट्ट, आपणी झोली दयां वखाईआ। जे कोई पुच्छे उहदा किथे प्रेम फट, आपणा तन मन चीर चीर दयां वखाईआ। जे कोई कहे प्रभ होए साडे वस, मैं कहां बिन उहदी रहिमत साडी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणे गले लगाया। आ वेख सच्चा दान, बिन हथ्थां रिहा वरताया। आ वेख सच मकान, बिन बाडी रिहा बणाया। आ वेख सच ज्ञान, बिन पढ़यां रिहा जणाया। आ वेख त्रैगुण होए प्रधान, पहलों त्रेता मात लगाया। त्रेता देवे सच्चा दान, आप आपणा रंग रंगाया। काम क्रोध लोभ मोह जगत निशान, धरनी धरत धवल दए सुहाया। करे खेल श्री भगवान, आप आपणा भेव जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद छुपाया। गोतम अग्गों बैठा रुस्स, आपणा मुख भुवाईआ। जे तूं मेरा ते मैथों पुच्छ, कवण आस मैं रखाईआ। बिन तेरी र्प्रीत ना मंगां कुछ, त्रेते मिले ना कोए वड्याईआ। बिन तेरे सदा रहां लुक, लख चुरासी मोहे ना भाईआ। बिन तेरे चरनां मेरा सीस ना जाए झुक, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मैं जम्मां तेरी कुक्ख, तूं मेरा पिता माईआ। मेरी उतरे फेर भुक्ख, तृष्ना जगत ना होर रखाईआ। कर किरपा जे जावें

तुट्ठ, तेरा विगड़ कुछ ना जाईआ। मैनूं दिसदा तेरे घर अनमुलड़ी लुट्ट, मैं लुट्टण आया चाँईं चाँईंआ। जे तूं लुके मैं लुकण नहीं देणा किसे गुठ, दहि दिशा वेख वखाईआ। मैं तेरा चरन फड़या घुट्ट, छुट्ट कदे ना जाईआ। तूं भगवान मैं भगत इक्क दूजे नाल गए जुट, वाह वाह प्रेम दी होए लड़ाईआ। मैं हथ्थीं फड़या तेरा गुट्ट, मेरे मन वज्जी वधाईआ। वाह वाह तेरा भण्डारा मिल्या अतुट, मुक्क कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मिले तेरी सच्ची सरनाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, आपणी दया कमाइंदा। आ वेख मेरे साचे लाल, तेरा साचा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी बीते काल, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। तेरी लेखे लाए घाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। तेरा पिछला लेखा दए वखाल, हरिजन साचे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि हरि पुरख जणाया। पुरख अबिनाशी खेल कराउणा, निरगुण निरगुण रूप धराया। साचा मेला मेल मिलाउणा, मिल मिल ख़ुशी मनाया। आपणा रंग रंग रंगाउणा, रंग उतर कदे ना जाया। मृदंग मृदंगा इक्क वजाउणा, सारंग सारंगा ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाया । गोतम कहे मेरे भगवान, मेरी इक्क अरज़ोईआ। मैं कल्ला बाल नादान, मैनूं मिले किते ना ढोईआ। तूं दाता देवणहारा दान, वड्डी तेरी रसोईआ। मेरा तन कर परवान, दर आपणे लै टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, इक्को मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी कहे सुत, भेव अभेद खोल्ह। तेरी सुहाई साची रुत्त, आदि जुगादी बोल। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत्त, जुग जुग वजाए ढोल। निरगुण सरगुण पए उठ, नव नौ तोले साचा तोल। आपणा लेखा लैणा पुछ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम शब्द अनमोल। नाम अनमोला सुणया संदेसा, वज्जी इक्क वधाईआ। मेहरवान होया नर नरेशा, निरगुण दया कमाईआ। मेरा जाणे अगला लेखा, पिछला लेखा लेखे विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त दे वरताईआ। एका वस्त देवे हरि मीत, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। गोतम तेरी चले रीत, सतिजुग त्रेता रूप वटाइंदा। द्वापर वेखे खेल अतीत, त्रैभवण धनी खेल वखाइंदा। कलयुग अन्त हरि अनडीठ, अनडिठड़ा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्को हरि, दूजा भेव आप खुल्हाइंदा।